Tag: veiligheid

  • Schotland. Staking treinbegeleiders tegen one-man-car levert resultaat op

    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!
    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!

    Gedurende 12 dagen gingen de treinbegeleiders van de spoorbond RMT op de lijnen van ScotRail in staking. Het leverde belangrijke toegevingen van de directie op. Het nieuwe voorstel van het Nederlandse spoorbedrijf Abellio geeft aan dat de vastberaden en principiële positie van de vakbond ter verdediging van de veiligheid op treinen van ScotRail loont. De vakbond had eerder aangekondigd dat het de stakingsacties ging uitbreiden in augustus, een piekmaand voor treinverkeer in Schotland naar aanleiding van het festival van Edinburgh.

    Verslag vanuit Schotland door onze correspondenten (geschreven op 8 augustus)

    De algemeen secretaris van de vakbond RMT merkte op: “We hebben in dit conflict stappen vooruit gezet op basis van de vastberadenheid en de kracht van onze leden bij ScotRail die steeds opnieuw solide acties voerden om de veiligheid op het spoor te verdedigen. Dit is een voorbeeld voor de volledige vakbeweging.”

    Het management van ScotRail stemde in met:

    • Een garantie op het behoud van een treinbegeleider op de nieuwe vloot van elektrische treinen die in 2017 in gebruik genomen worden. Eerder wilde ScotRail de treinbegeleider op deze diensten schrappen.
    • Een garantie dat de treinbegeleider de volledige opleiding rond veiligheidsprocedures moet volgen.
    • Treindiensten zullen niet uitgevoerd worden zonder een goed opgeleide treinbegeleider aan boord.
    • Onderhandelingen met de vakbond RMT over een methode om deze diensten te organiseren.

    Op basis van dit kader stemden de afgevaardigden van RMT in met een opschorting van de geplande vijf stakingsdagen in augustus.

    Veiligheid voorop!

    In deze onderhandelingen wordt ook Aslef, de vakbond van treinbestuurders, betrokken. De directie wilde immers de verantwoordelijkheid voor het openen en sluiten van de deuren op de nieuwe treinen naar de bestuurder doorschuiven in plaats van de treinbegeleider. Hierdoor ging de voor de veiligheid belangrijke functie van de treinbegeleider geschrapt worden.

    De vakbond RMT wil het openen en sluiten van de deuren bij de treinbegeleiders houden, zowel op de huidige diensten als in de toekomst. De vakbond eist een veiligheidsonderzoek naar de treinen van ScotRail die nu met het principe van Driver Only Operated (DOO) rijden.

    Het is belangrijk dat RMT en zijn leden tijdens de staking niet toegegeven hebben aan de vloedgolf van propaganda door de directie. Er was een  effectieve campagne van de vakbond rond de kwestie van veiligheid op de treinen. Zo waren er publieke meetings doorheen Schotland met ook acties aan het hoofdkwartier van Abellio en aan de kantoren van de Schotse regering in Glasgow.

    Zoals we stelselmatig benadrukten met de Socialist Party Scotland is dit immers ook een conflict met de door de SNP geleide Schotse regering. In een recent pamflet stelden we: “Zowel [Schots premier] Nicola Sturgeon als SNP-minister van transport Humza Yusuf houden vast aan de versie van het management van ScotRail. Sturgeon beweerde ten onrechte in het Schots parlement dat het conflict gaat over “wie op de knop duwt om de deuren van een trein te openen.” Dat is exact wat de bazen van ScotRail/Abellio regelmatig zeggen.” Humza Yusuf heeft de vakbond steeds opgeroepen om de acties te stoppen, zelfs op een ogenblik dat er geen enkel ernstig voorstel van de directie was.

    De positie van de SNP tegen de vakbond en voor de directie van ScotRail bevestigt het belang van een strijdbare socialistische politieke kracht in Schotland. Het werk van de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC) waarin zowel de RMT als de Socialist Party Scotland betrokken zijn, is daar een onderdeel van.

    De komende dagen zullen er verdere onderhandelingen zijn tussen RMT en de directie van Abellio/ScotRail.

  • MIVB. Personeel voert actie voor veiligheid

    Vrijdag verzamelden een duizendtal personeelsleden van de MIVB voor het gerechtsgebouw aan het Poelaertplein in Brussel. Ze kwamen op straat om meer veiligheid op de werkvloer te eisen. Hieronder de foto’s van MediActivista.

    Grève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justice
    Grève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justice
    Grève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justiceGrève à la Stib: un millier d'agents ont manifesté devant le Palais de justice

    Grève à la Stib, a set by :::mediActivista::: on Flickr.

     

  • Actie ASTB. “Desnoods treinbestuurders onder gunpoint verplichten om te rijden”?

    Meer middelen voor personeel en veilige werkomstandigheden nodig!

    De onafhankelijke vakbond van treinbestuurders ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) voerde dinsdag een stakingsactie. Aanleiding was de toenemende werkdruk voor treinbestuurders. De nieuwe dienstregeling vanaf december versterkt dit nog. Zo wordt de tijd om van bestuurspost te veranderen soms beperkt tot het absolute minimum. De vakbond klaagde ook over schorsingen van treinbestuurders op basis van een onderzoek door een externe dienst voor preventie en bescherming op het werk, Corporate Prevention Services (CPS), dat treinbestuurders zou schorsen indien die eerlijk antwoorden op vragen over slaapproblemen.

    De stakingsactie van 5 november zorgde voor heel wat hinder voor het treinverkeer. Het leidde tot een aantal publieke discussies, onder meer in de media, waarbij soms bijzonder hard werd gefulmineerd tegen de stakende treinbestuurders. Zo ging Hautekiet op Radio 1 ervan uit dat het verzet van ASTB egoïstisch was en zelfs tegen de veiligheid inging wegens het verzet tegen het onderzoek onder treinbestuurders. Er was geen duiding bij de stakingsactie, deze werd enkel afgedaan als onnodigjh. Dat het eigenlijk meer algemeen om de veiligheid op het werk en dus ook voor de reizigers ging, leek een detail dat te onbenullig was om te vermelden door de media.

    Het is dan ook niet verwonderlijk dat de luisteraars zich volledig laten gaan in hun afkeer tegenover de acties. Zo schreef iemand op de webpagina van Hautekiet dat treinbestuurders “desnoods onder gun-point in hun stuurpost moeten verplicht worden om te rijden”; of nog dat de markt moet opengegooid worden om Oost-Europeanen te laten rijden aangezien die “hun inzet en werkkracht al bewezen in onder meer de binnenvaart.”

    De andere vakbonden reageerden koeltjes op de actie, wat het media-offensief ertegen extra ruimte gaf. Jean-Pierre Goossens, secretaris van ACOD-Spoor noemde de actie ‘frappant’. ACV-topman Piens had het over een ‘onbegrijpelijke’ actie. Hebben ze geen lessen geleerd uit de tijd dat LOCO, de onafhankelijke vakbond van treinbestuurders, een opmars kende? Toen trokken tal van treinbestuurders weg om een eigen vakbond op te zetten en bestond het enige antwoord uit het verketteren van die bestuurders. Het veroordelen van de staking van ASTB, terwijl die zich baseerde op terechte bekommernissen onder de treinbestuurders, dreigt een aantal militanten onder de treinbestuurders te isoleren van de erkende organisaties. Dat maakt eengemaakte acties moeilijker en biedt ruimte voor een versplintering met vakbonden van specifieke beroepsgroepen. Luc Pauwels van OVS was voorzichtiger. Hij toonde begrip voor de frustraties van de treinbestuurders, maar stelde dat de lopende onderhandelingen voorrang moeten krijgen. Wel valt op dat hij de brug niet opblaast met de treinbestuurders die nu kiezen voor het ASTB.

    Unisono vinden de leidingen van de erkende en aangenomen vakbonden dat de onderhandelingen voorrang moeten krijgen en dat het te vroeg is om te staken. Maar wat er op de onderhandelingstafel ligt is onduidelijk. De erkende organisaties lijken zich toe te spitsen op de “apneu-kwestie”, terwijl de eisen van het ASTB over meer gaan dan dat alleen. Het oneerlijke premiesysteem, het tekort aan rustpauzes, de zware reeksen en het loonverlies dat geleden wordt bij preventieve schorsing zijn punten die opgenomen worden door deze vakbond. Triest is ook te lezen dat vakbonden blijkbaar het begrip vragen van de treinbestuurders omdat er nu eenmaal een personeelstekort heerst in hun categorie.

    Hstakinget ASTB verzet zich tegen de vragenlijsten van de externe preventiedienst en wil enkel een onderzoek indien de treinbestuurder dit wenst. Libre Parcours begrijpt dat ASTB zich hiertegen verzet op basis van de gevolgen voor de treinbestuurder. Maar  slaapapneu is een niet te onderschatten medische aandoening waartegen middelen bestaan. Voor zowel treinbestuurders als reizigers, zou het beter zijn om op te komen voor de uitbetaling van het volledige loon en de premies voor de tijd dat de bestuurder niet kan rijden. Bij vele treinbestuurders maakt de premie immers ongeveer 30% van hun netto verloning uit, niet te onderschatten dus wat de inlevering zou zijn als de treinbestuurder een maand niet mag rijden en zijn volledige premie verliest. Door de premies in de barema’s op te nemen, zou dit probleem overigens algemener aangepakt worden.

    Ook zou het nuttig zijn om een grootschalig onderzoek naar slaapstoornissen te eisen met een analyse van de oorzaken ervan. Dat zou overigens in samenspraak kunnen met andere sectoren waar doorgedreven flexibiliteit en wisselende shiften waarbij vaak op onmogelijke uren wordt gewerkt gelijkaardigecpap problemen opleveren. Op deze basis zou een aanpassing van het werkschema kunnen geëist worden. Het zou de werkomstandigheden, gezondheid van het personeel en dus ook de veiligheid van zowel personeel als reizigers ten goede komen.

    Onder het spoorpersoneel is er natuurlijk ook heel wat discussie over het feit dat het ASTB een eigen vakbondswerking heeft opgezet en nu ook voet aan grond krijgt langs Nederlandstalige kant waar in minstens één depot een groot aantal treinbestuurders is overgestapt. We begrijpen dat een aantal treinbestuurders deze stap zetten, ook al benadrukken we tegelijk de voordelen van een breder georiënteerde vakbond die het volledige personeel kan verenigen. Het is echter vooral omdat het volledige personeel niet in een eengemaakte strijd van personeel én reizigers wordt betrokken dat er ruimte ontstaat voor kleinere bonden van specifieke beroepsgroepen. We komen binnen verschillende vakbonden dan ook op voor eengemaakte strijd van onderuit.

    De organisatie van Trein-, Tram- en Busgebruikers was er natuurlijk snel bij om over het ‘gijzelen van de reizigers’ te spreken. Hun Franstalige tegenhanger Navetteurs had het over de negatieve gevolgen van verdeeldheid onder de vakbonden waardoor er mogelijk meer stakingen zijn, ook al hebben die minder effect.

    tekeningafbeeldingspoorVolgens Libre Parcours staan we het sterkste indien we samen tot actie overgaan op basis van een actieplan dat van onderuit wordt opgemaakt en gericht is op eengemaakte strijd van alle personeelsleden over de vakbondsgrenzen heen en met een oriëntatie op de reizigers. Die ondervinden immers ook de gevolgen van de opgedreven werkdruk onder het personeel in de vorm van minder stiptheid, afgeschafte treinen waarbij andere treinen overvol zitten en uiteraard heeft een toename van de werkonveiligheid van een treinbestuurder ook gevolgen voor de reizigers.

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

  • Niet ongezien? Agressor slaat treinbegeleider bewusteloos.

    011327148855365_9_0Woensdagmorgen was Antwerpen Centraal weeral het toneel van agressie tegen een treinbegeleider. Een persoon ging vrijwel meteen over tot geweld toen hij naar een vervoersbewijs werd gevraagd. Onze collega kreeg twee slagen op het hoofd en verloor even het bewustzijn. Het trommelvlies van het linkeroor is gescheurd en een wonde boven het linkeroog werd gehecht. Hij is voor onbepaalde tijd werkonbekwaam.

    Jean Pierre Goossens (ACOD Spoor) schreef op verzoek van het slachtoffer geen (stakings)acties te ondernemen. Donderdag 27 juni is er wel een alternatieve actie gepland.  In een ATV reportage zegt ook Eric Van Driessche (ACV Transcom) de wens van de getroffen collega te respecteren.

    Agressie is echter geen individueel probleem. Elke treinbegeleider loopt iedere dienst het risico aangerand te worden. De directie minimaliseert dit. Recent stelde ze dat het aantal agressies afneemt. Er werden inderdaad minder verbale agressies gemeld. Na jaren uitzichtloosheid is er meldingsmoeheid. Maar het aantal fysieke agressies is toegenomen. Stellen dat het aantal agressies daalt is de waarheid geweld aandoen en het probleem ontkennen.

    In 2011 werden er in totaal 1230 agressies gemeld (476 fysieke en 754 verbale) In 2012 waren dit er respectievelijk 494 en 670 (een totaal van 1164). Dat zijn er ruim drie per dag.

    We begrijpen de houding van ACOD Spoor en ACV Transcom. Maar zonder druk te zetten op de directie zullen we niets bereiken. In januari 2012 voerden treinbegeleiders nog actie in Vilvoorde. De beleidsnota agressie van ACOD Spoor bleef zonder gevolg. Met goede argumenten alleen komen we er niet. Vandaag is er nog steeds geen bijkomend personeel. Een tweede man in de trein is een rariteit. De ingangscontrole waarnaar Sabin s’Heeren zei oren te hebben is nog steeds dode letter. Besparingen op stationspersoneel en loketbediendes zetten zich door. Er is steeds minder sociale controle. In spookstations als Vilvoorde is er nog altijd geen gegarandeerde tussenkomst. We zijn aan ons lot overgeleverd. Vanderkimpen (chef Securail) erkende het probleem op een overleg in mei 2012, maar zei onvoldoende budgetten te hebben voor een vaste Securail ploeg in Vilvoorde, Braine-l-Alleud, e.d. Geld primeert dus op veiligheid. Jaar na jaar worden we geconfronteerd met besparingen, maar voor externe consultancy zijn er wel middelen.

    Jean Pierre Goossens wijst op de ongemakken van een werkonderbreking voor de reizigers. Een oriëntatie op de gebruikers van openbaar vervoer is belangrijk. Zij delen heel wat belangen met het personeel. Ook zij hebben alle belang bij veiligheid, voldoende personeel, middelen voor onderhoud, … Maar we mogen ons er niet door laten verlammen. Hoeveel sympathie de publieke opinie ook heeft voor onderbetaalde verpleegsters, fundamenteel verandert dat niets aan hun positie als er geen strijd gevoerd wordt. 364 dagen per jaar zijn brandweermannen helden, maar die ene dag dat ze staken zijn het schurken.

    De actie van 27 juni is een goede aanzet, maar moet een vervolg krijgen. Het is duidelijk dat een goede eisenbundel, argumenten en symbolische acties niet zullen volstaan.

  • leestip: “Wetteren: onderzoek verband onveilig goederenvervoer en liberalisering”

    Libre Parcours beveelt het artikel “Wetteren: onderzoek verband onveilig goederenvervoer en liberalisering” van Lode Vanoost warm aan. Lode Vanoost is redacteur van de Wereldmorgen en publiceert regelmatig over de spoorwegen.

    ongeval-wetteren-5de-op-jaar-tijd-id4460049-1000x800-n

    De afgelopen weken werden we in de reguliere pers overspoeld met berichtgeving over het ongeval in Wetteren. Weinigen wezen op het verband met de vrijmaking van de markt. Lode Vanoost doet dit wel. Terecht stelt hij dat een vermindering van de veiligheid een logisch gevolg is van de liberalisering van het goederenvervoer. In het artikel gaat hij in op de economische logica die maakt dat veiligheid moet wijken voor kortetermijnwinsten. In dat opzicht is er geen verschil met het drama in Bangladesh. Om het met Lodes woorden te zeggen “concurrentie is dodelijk voor veiligheid“.

  • Persbericht van CGSP Cheminots Charleroi

    Persbericht

    Verstoring van het spoorverkeer

     cgsp cheminots charelroiCGSP Cheminots Charleroi neemt actief deel aan de Mars voor Werk van 29 april 2013 in Charleroi.  1400 werknemers worden vandaag bedreigd bij Caterpillar.

    De NMBS Groep verliest iedere maand 100 werknemers in haar rangen ondanks een pensioenhervorming die de spoormannen (rollend en/of sedentair) dwingt langer te werken…

    Meer en meer ondergaan de spoormannen een toenemende druk ten gevolge van het terugkerende personeelstekort. En de situatie verergert !!!

    Drie jaar na het drama van Buizingen is de veiligheid op het spoor een simpele aanpasbare variabele in het budget geworden. Het laatste begrotingsconclaaf voorziet een besparing van €30 miljoen op de dotatie voor de exploitatie van de NMBS Groep. Dit bovenop de besparing van €50 miljoen die al voorzien was na het begrotingsconclaaf van eind 2012.

    Bovendien zal de minister van de Autonome Overheidsbedrijven over enkele weken in de Kamer een wetsvoorstel indienen betreffende de splitsing van de NMBS Groep in twee entiteiten.

    Net zoals in Januari, verzet de CGSP Cheminots Charleroi zich tegen deze chaos op het spoor georganiseerd door de besparingspolitiek die dagelijks duizenden spoormannen alsook de vele pendelaars op het spoorwegnet in gevaar brengt.

    De verstoringen in het goederenverkeer zijn niet zonder gevolg voor het geheel van het net.

    Pestieau Vincent     Itri Giovani

    de vrijgestelden

  • Open brief ACOD Spoor – Agressie: wie maalt erom?

     11 weken geleden zond ACOD Spoor een beleidsnota over agressie naar de bevoegde ministers. Tot op heden blijft een antwoord uit. In bijlage de nota die werd opgesteld na een discussie onder militanten treinbegeleiding uit heel het land (nationale werkgroep treinbegeleiding). Vandaag had de NMBS een onderhoud met minister Magnette.

     Het is nu meer dan genoeg geweest. De agressie tegen het treinbegeleidingspersoneel blijft maar toenemen. In het recente verleden werden opnieuw ernstige gevallen van agressie gepleegd. Deze hebben er toe geleid dat enkele collega’s treinbegeleiders met verwondingen werden opgenomen in het ziekenhuis. Zaterdagmorgen 7 april 2012 is een medewerker van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB aan zijn verwondingen overleden na slaag te hebben gekregen van een dronken agressor. En bij de federale politie heeft men een nieuwe trend bij inbrekers vastgesteld: “inbrekers kiezen steeds vaker voor de trein en de bus om zich te verplaatsen”. Het omzeilen van autocontroles en anti-inbraakacties lijkt een van de voornaamste redenen daarvoor.

    De treinbegeleiders klagen al langer over de stijgende onveiligheid en steeds meer gevallen van agressie tegen hen. Het gaat dan van beledigingen tot slagen en verwondingen. Ze eisen daarom meer toezicht en meer personeel. Ze eisen ook dat de directie van de strijd tegen agressie een prioriteit maakt.

    Onder geweld op het werk verstaan we elk feit waarbij een werknemer psychisch of fysiek wordt lastig gevallen, bedreigd of aangevallen bij de uitvoering van het werk. Treinbegeleiders en hun collega’s van de andere modi van het openbaar vervoer zijn dagelijks het slachtoffer van verbaal geweld ( ze zijn de 1ste contactpersoon met het publiek), van fysiek geweld, van intimidaties en bedreigingen…en toenemende werkdruk. Bedreigingen zijn schering en inslag: “We zullen je weten te vinden, we zullen je eens opwachten met een groepje vrienden, als ik/we ooit uw adres te weten komen”, enz. Op risicolijnen staat het personeel onder constante druk: sommigen zijn bang om hun dienst aan te vangen, sommigen durven geen controles meer uitvoeren…

    Er wordt algemeen aangenomen dat agressie een maatschappelijk probleem is. In 1982 schreven James Q. Wilson en George L. Kelling een criminologische theorie: “de theorie van de gebroken ramen”. Volgens hen is misdaad onvermijdelijk het gevolg van wanorde. Als een kapot raam niet hersteld wordt, besluiten voorbijgangers dat het niemand iets kan schelen en dat er niemand voor verantwoordelijk is. Het gevolg is dat er al gauw meer ramen kapot gaan. De sfeer van anarchie en straffeloosheid breidt zich vanuit het gebouw uit naar de straat. Er gaat een signaal vanuit dat alles mag. In een stad, zo schrijven ze, hebben betrekkelijk kleine problemen als graffiti, openbare wanorde en agressieve bedelarij dezelfde betekenis als kapotte ramen en lokken ze ergere misdaden uit (bron: nieuwsbrief 7 – 2010, Sociaal Fonds VOHI-Icoba).

    Wat agressie bij het spoor betreft heeft de overheid daarin een belangrijke rol gespeeld. De overheid heeft beslist dat stations openbare ruimtes moesten worden die voor iedereen toegankelijk moesten zijn.

    Voor deze beleidsoptie had je geen toegang tot de perrons en de treinen zonder een aangekocht vervoersbewijs of perronkaartje. Tijdens de nacht, wanneer er geen treinverkeer meer was werden de stations afgesloten.

    Door de aanhoudende bezuinigingen (afschaffen ingangscontroles, afschaffen en sluiten van stations…) en het beleid van de overheid werden stations openbare ruimtes die voor iedereen toegankelijk waren (stations zijn nu winkelruimtes geworden ).

    We hoeven niet helemaal terug te keren in de tijd. Het is aangenaam vertoeven in de grote stations die ontegensprekelijk een belangrijke functie innemen in het lokale maatschappelijke leven. Maar dat betekent ook dat iedereen zonder geldig vervoerbewijs dus vrije toegang heeft tot stations en treinen. Stations en treinen zijn dus welgekomen ruimtes waar verdachte figuren en groepjes jongeren rondhangen die voor problemen zorgen.

    De oorzaken van agressie zijn divers maar ongeveer 70% van de agressiegevallen heeft te maken met ongeldige vervoerbewijzen. Logisch als je bedenkt dat de perrons voor iedereen vrij toegankelijk zijn. De afgelopen jaren stellen we echter vast dat een stijgend aandeel van de agressiegevallen zonder reden zijn. M.a.w. men schept er plezier in om de trein te nemen om gewoon eens ….op de vuist te gaan.

    Verschillende structurele maatregelen dringen zich op. Er zijn onvoldoende mensen en middelen ter beschikking om het hoofd te bieden aan de stijgende werkdruk en agressietreinen zijn onderbemand. We vragen al jaren dat de begeleidingsnormen van de treinen worden herzien opdat treinen ( op risicolijnen, risicotreinen, met grote samenstelling, druk bezette treinen…) met meer dan één treinbegeleider zouden worden verzekerd. We vragen voldoende middelen om meer veiligheidspersoneel te kunnen inschakelen. Duidelijke wetgevende maatregelen ontbreken om agressors in het openbare vervoer te vervolgen.

    Als we rekening houden met het stijgend aantal zwartrijders en amokmakers die elke dag vrij de trein kunnen nemen dan pleiten wij er voor dat men naar systemen gaat waarbij de toegang tot de perrons en de treinen praktisch onmogelijk word zonder geldig vervoerbewijs. De toegang tot het perron en de trein is uitsluitend toegelaten aan personen die een legitieme reden hebben om daar te zijn.

    Na de laatste agressiegevallen t.o.v. treinpersoneel is acod spoor niet bij de pakken blijven zitten. Wij hebben zelf een beleidsnota (zie bijlage) tegen agressie opgesteld. Het is meer dan duidelijk dat de maatregelen die door de NMBS-Groep worden genomen ruim onvoldoende zijn.

    Met deze beleidsnota streven wij naar een breder overleg om te komen tot meer adequate en prioritaire maatregelen ter preventie en bestrijding van agressie tegen treinbegeleiders en de andere risicogroepen binnen de NMBS – Groep. Over agressie tegen het personeel en de reizigers in het openbaar vervoer moet dringend een breder maatschappelijk debat worden gevoerd.

    Om deze doelstelling te bereiken nodigen wij de NMBS –Groep en de publieke overheid uit om samen met acod spoor aan dit overleg deel te nemen.

    Deze beleidsnota hebben we op 25 januari 2012 verstuurd naar de verantwoordelijken van de NMBS – Groep en de Ministers van Overheidbedrijven, Justitie en Binnenlandse Zaken.

    Het is tot op heden stil gebleven.

    Rudy Verleysen, nationaal secretaris ACOD Spoor

    Jos Digneffe,  voorzitter ACOD Spoor

    Beleidsnota Agressie

    20120410 open brief ACOD – agressie wie maalt erom

  • Staking MIVB: meer veiligheid vereist meer openbare dienst

    artikel van Myriam Djegham van Gebruikers en Werknemers voor de Ontwikkeling van Openbaar Vervoer

    De werknemers van de MIVB zijn zaterdag 7 april in staking gegaan na de moord op een collega tijdens het uitvoeren van zijn job. Op een bijeenkomst dezelfde dag om de directie aan de tand te voelen over het veiligheidsvraagstuk, toonden de werknemers een grote maturiteit. Hun eerste bezorgdheid zou kunnen samengevat worden met de uitroep van één van de personeelsleden:  “Wij werken om te leven niet om te sterven“. Ze wezen op de structurele oorzaken van het geweld waarvan ze slachtoffer zijn. Inderdaad, er zijn vele en dieperliggende oorzaken. Bepaalde zijn rechtstreeks gelieerd aan het beheer van de MIVB. Terwijl er meer personeel nodig is, bevoordelen de budgetaire keuzes het vervangen van mensen door machines, wat bijdraagt aan de ontmenselijking van de openbare dienst en aan het isoleren van de werknemers. De middelen worden ingezet voor het controleren van de chauffeurs maar niet om hen te beschermen.

    Andere oorzaken komen voort uit de onderfinanciering door het Gewest en de Federale overheid. En meer globaal, betwisten de werknemers een maatschappij die geweld genereert door uitsluiting, sociale immobiliteit en besparingen. De werknemers van de openbare diensten zitten in de val. Terwijl ze een belangrijke taak vervullen om het recht op mobiliteit te beantwoorden, worden ze de vertegenwoordigers van een politiek die noch de werknemers, noch de gebruikers tolereren, een politiek die de openbare diensten privatiseert en de sociale ongelijkheden vergroot. 

    Het probleem van de veiligheid is vaak naar voren geschoven door de werknemers. Zoals in de andere Belgische openbare vervoersmaatschappijen, is totale veiligheid onmogelijk, daar zijn de werknemers zich van bewust. Een meer globaal verzet is nodig. Als we resultaat willen, is het essentieel samen te strijden, werknemers en gebruikers van openbaar vervoer, van MIVB, NMBS, TEC en De Lijn, om een andere maatschappij te verdedigen die streeft naar kwaliteitsvolle openbare diensten, met werknemers en gebruikers die trots zijn collectief in te gaan tegen de marktlogica in sectoren die essentieel zijn voor ons allen.

  • Conferentie: Buizingen, twee jaar later

    Dinsdag 15 februari, vond er aan de universiteit van Mons  een conferentie plaats over de spoorramp in Buizingen. Het debat dat volgde, plaatste slachtoffers, spoormannen en vakbondsafgevaardigden tegenover vertegenwoordigers van de directie van de NMBS. Marc Descheemaecker vond de tijd niet om eerbied te betonen aan de slachtoffers. Zijn vertegenwoordiger en zijn tegenhanger bij Infrabel moesten kritieken en beschuldigingen van nalatigheid ondergaan van de slachtoffers en hun families .

    Hoewel het parlementair onderzoek haar eindoordeel nog niet velde (het proces zal pas in 2014 plaatsvinden), werd duidelijk aangetoond dat de machinist niet door het rood reed en dat men het ongeval niet kan toeschrijven aan een menselijke fout. Het is duidelijk dat de onderinvestering in nieuw en functioneel materieel alsook in meer performante remsystemen verantwoordelijk is.

    Gilson van Infrabel kondigt de uitrusting met TBL1+ aan op heel het net vanaf 2015 en met ETCS in 2025. Men vraagt zich terecht af waarom dit zolang duurt ! Antwoord van de betrokkene: de kost van de uitrusting !

    Meer dan de helft van de treinen op het Belgische spoor zijn 30 à 50 jaar oud, de signalisaties zijn soms vervallen en de noodremmingssystemen verouderd. De investeringen van de afgelopen jaren door de Belgische spoorwegen verhoogden de veiligheid niet, maar wel het prestige, zoals het geval is met het nieuwe station van Liège Guillemins. De groeiende winsten gerealiseerd door de onderneming, werden onvoldoende geïnvesteerd in het comfort of de veiligheid van de reizigers, ze dienen om de reeks bijkomende topmanagers sinds de splitsing van de NMBS groep in 2005 te betalen.

    Liberalisering aan hoge snelheid

    De dotatie toegekend door de regering aan de NMBS voor het jaar 2012 zal volgens La Libre €1,7 miljard bedragen. Het betreft publiek geld waarmee de maatschappij moet investeren in bijvoorbeeld rollend materieel. Van alle openbare bedrijven in het land, lijkt de spoorgroep NMBS het meest verwend qua financiële dotatie van de federale staat. Maar ondanks de winsten en de dotaties, vraagt de directie aan de werknemers meer flexibele werkuren, meer werkuren en het personeel dat op pensioen wil vertrekken ziet zijn vraag geweigerd omwille van het personeelstekort.

    De maatschappij wordt beheerd als een private onderneming waar enkel het rendement en de maximal winst tellen, ten nadele van de spoormannen. Het rijdend personeel klopt helse diensten  tot 9 uren zonder pauze ! En met de nieuwe europese liberaliseringsmaatregelen bij het spoor, willen de werkgevers hen vragen 11 tot 13 uren te werken om competitief te blijven.

    Kwaliteitsvol openbaar vervoer

    De vraag die zich vandaag stelt is of we nog de trein kunnen nemen zonder een dergelijk ongeval te riskeren.

    Als een openbare dienst geleid wordt als een private onderneming waar het steeds de wet van de winst is die geldt, kan men zich ongerust maken over zowel de arbeidsomstandigheden van de werknemers als over onze veiligheid. De trein moet een openbare dienst blijven, gratis, comfortabel en met voldoende zitplaatsen. Het is dringend dat stemmen zich verheffen tegen de ontmanteling van al onze openbare diensten door de europese politiek en de Belgische regering.

  • Oproep: woensdag 28 maart 2012 Europese betoging tegen privatisering transportsector

    Wij nemen hier de oproep van ‘the National Union of Rail, Maritime en Transport Workers’ (RMT) over:

    NATIONALISERING GEEN PRIVATISERING!

    RMT zal op 28 maart 2012 in Brussel samen met transportbonden van andere Europese landen betogen tegen het Witboek van Transport van de EU dat privatisering eist in alle transportsectoren.

    Deze betoging zal deel uitmaken van een actieweek van 26 tot 31 maart tegen het EU liberaliseringsbeleid en gedurende die week zullen transportbonden in heel Europa nationale betogingen en activiteiten houden om het EU betoog voor privatisering, fragmentatie, sociale dumping, outsourcing en aanvallen op collectieve arbeidsvoorwaarden en arbeidersrechten te benadrukken.

    Het hoogtepunt van de week zal de massabetoging zijn in Brussel op 28 maart. Het is essentieel dat RMT leden een zo groot mogelijke rol spelen in deze betoging waartoe we mee het initiatief namen.

    We roepen alle transportbonden en organisaties die het openbaar vervoer en het milieu verdedigen op zich te verzetten tegen de systematische vernietiging van nationale spoorwegmaatschappijen, jobs en veiligheidsvoorschriften door de implementatie van EU spoor liberaliseringspaketten.

    affiche 28 maart 2012

    engelstalige oproep op website RMT

    Libre Parcours roept de Belgische bonden ACV Transcom, ACOD Spoor, VSOA, OVS, ASTB, BTB, … op voorbeeld te nemen aan ACOD TBM en alsnog de oproep te onderschrijven en te mobiliseren.