Libreparcours NL

Tag: stakingsrecht

  • NMBS. Om afbraak van dienstverlening erdoor te krijgen, wordt protest ertegen betwist

    14541190005_e286ef28dd_z

    De regering en de directie van het spoor doen er alles aan om het stakingsrecht bij de NMBS aan banden te leggen. Kleine vakbonden mogen niet meer tot stakingen oproepen, er wordt over minimale dienstverlening gesproken, er zijn gerechtelijke vervolgingen van activisten, … De aanvallen stapelen elkaar op. Het doel is om protest door het personeel onmogelijk te maken waarna nieuwe asociale maatregelen tegen personeel en dienstverlening volgen.

    Op basis van een geschiedenis van strijd staan de vakbonden sterk bij het spoor. De rechtse regering wil er alles aan doen om daar een einde aan te maken. In naam van de ‘modernisering’ van de samenleving zijn alle middelen goed om protest te criminaliseren. Het is een strategie gericht op het ondermijnen van het verzet om nieuwe aanvallen op de arbeidsvoorwaarden en de dienstverlening voor te bereiden. De liberalisering van de volledige sector is het eerstvolgende doel.

    Minimale dienstverlening tegen het stakingsrecht

    Reeds bij de regeringsvorming werd een minimale dienstverlening bij stakingen vooropgesteld. Minister Bellot stelde dat de vakbonden en de directie tegen 31 december 2016 een akkoord moesten vinden. Zonder compromis, wat erg waarschijnlijk is, zal de regering het zelf opleggen. Er circuleren verschillende scenario’s. Het meest waarschijnlijke is een verlenging van de termijn voor een stakingsaanzegging van 10 naar 12 dagen waarbij elk personeelslid 72 uur op voorhand deelname aan de staking moet melden.

    Dit is een methode die de directies moet toelaten om individuele druk uit te oefenen op al wie wil staken. Op basis van het aantal voorziene werkwilligen, zou er vervolgens een plan van minimale dienstverlening (vooral op de grote lijnen) georganiseerd worden. De NMBS zou bovendien een regeling treffen met de Federale Overheidsdienst Publieke Gezondheid om wie ziek is op een stakingsdag te controleren. Er zouden zware sancties aan verbonden worden. Syndicalisten die in het kader van stakersposten het treinverkeer verstoren, zouden eveneens zware boetes krijgen.

    De praktische uitvoering van dit plan is veel complexer dan wat de regering laat uitschijnen. Een sterke deelname aan een staking op enkele sleutelfuncties leidt tot het volledig blokkeren van het verkeer. Een beperkt aantal treinen laten rijden, betekent vertragingen voor overvolle treinen, ongenoegen en onzekerheid bij de reizigers en ook nog eens veiligheidsproblemen. De minimale dienstverlening die vooropgesteld wordt door professionelen uit de communicatiesector is in de praktijk onhaalbaar.

    Maar we moeten de vastberadenheid van deze regering niet onderschatten. Als het doorvoeren van dit plan tot chaos leidt zonder dat er ernstig verzet tegen is, dan zal de regering ongetwijfeld proberen verder te gaan. Opeisingen van personeel staan momenteel niet op de agenda, maar we weten dat de rechtse regering steeds verder gaat indien ze niet door het georganiseerd verzet van de werkenden wordt gestopt. Van een aantal projecten van de directie is het op voorhand duidelijk dat ze zullen falen, maar dit mag geen excuus zijn om het verzet ertegen niet te organiseren. De directie en regering vrij spel geven, is erg gevaarlijk.

    Intimidatie van syndicalisten

    Het opleggen van een minimale dienstverlening bij stakingen is slechts één van de maatregelen tegen de organisatie van het personeel. Op 3 augustus werd een wet gestemd waardoor twee kleinere vakbonden – OVS (Onafhankelijke Vakbond van Spoorpersoneel) en ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) – niet langer erkend worden als “aangenomen organisaties.” Hierdoor worden ze uitgesloten van bepaalde overlegorganen en kunnen ze niet langer een wettelijke stakingsaanzegging indienen. De regering en de door haar aangestelde directies willen als werkgever beslissen hoe de werknemers zich al dan niet mogen organiseren. Daarbij worden collectieve rechten, algemeen en expliciet erkend als mensenrechten, met de voeten getreden.

    De afgelopen jaren was er een geleidelijke opbouw van methoden en technieken om syndicalisten te intimideren. Zo worden er nu deurwaarders naar stakersposten gestuurd in naam van de veiligheid. Een actieve delegee wordt gerechtelijk vervolgd onder het mom dat hij een zwangere vrouw op een stakerspost zou aangevallen hebben. Een andere delegee wordt ervan beschuldigd dat hij de sporen zou gesaboteerd hebben. De leugens stapelen zich op en maken duidelijk dat de directies tot alles bereid zijn om de vakbonden te verzwakken.

    Het verzet tegen de criminalisering van ons recht op protest en organisatie moet zo goed mogelijk georganiseerd worden. Dat kan beginnen met een informatiecampagne naar de reizigers en het spoorpersoneel zodat de inzet beter begrepen wordt. We moeten vervolgens al onze krachten gebruiken voor een nieuw opbouwend actieplan van langere duur met duidelijke doelstellingen en een maximale betrokkenheid.

  • Juridische strijd om stakingsrecht bij spoor

    Woensdag was er een zitting van de rechtbank van Brussel over het eenzijdig verzoekschrift en de dwangsommen die door Infrabel werden geëist en bekomen om de stakingsacties tegen de afbraak van de NMBS in de praktijk onmogelijk te maken. Onze correspondent Wilfried brengt verslag uit vanop de zitting.

    De discussie ging over dwangsommen van 100 euro voor het betreden van de sporen en 300 euro voor het bezetten van seinhuizen. Beide werden samen behandeld, zelfs indien Infrabel dat liever anders had gezien. Er waren twee advocaten voor ACOD Spoor en ABVV tegenover twee advocaten van Infrabel.

    De advocaten van Infrabel probeerden ’s ochtends om de zaak naar een latere datum te verschuiven, liefst na 20 oktober om vakbondsacties die in de tussentijd gepland zijn onzeker te maken. De rechtbank ging er niet op in en verdaagde de zaak naar 15u30 dezelfde dag.

    Om 15u30 waren er ongeveer 30 syndicalisten in de zaal aanwezig. De ‘fanclub’ van Infrabel bestaat uit één of twee personen. Het ABVV begint met de pleidooien. Er wordt verwezen naar de ‘moderniseringsplannen’ van minister Gallant waarbij tot drie miljard euro wordt bespaard. Dit zal niet de kwaliteit en zeker niet de veiligheid ten goede komen. Bovendien zal de tewerkstelling drastisch naar beneden gaan, duizenden jobs zijn bedreigd.

    Het is evident dat men zich kan en mag verzetten tegen dergelijke achteruitgang van een openbare dienst. In het pleidooi werd verwezen naar Engeland, waar er sprake is van ‘one man, one train’. Dat is een gevaar voor de veiligheid, maar de NMBS-directie wil het hier ook invoeren.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERADe stakingsactie werd aangekondigd bij Infrabel. Dat gebeurde reeds op 14 september. Er was dus geen sprake van een ‘wilde staking’. Het ging om een actie volgens de regels. Bovendien was de actie lange tijd op voorhand aangekondigd en toch trok Infrabel met een eenzijdig verzoekschrift naar de rechtbank waarbij de dringende noodzakelijkheid werd ingeroepen. Er was voldoende tijd en de syndicale verantwoordelijken waren bekend. In het pleidooi werd het gebruik van het eenzijdig verzoekschrift dan ook verworpen.

    Inzake onveiligheid, een argument van Infrabel om de staking te beperken, werd nog opgemerkt dat de acties net gericht zijn op het bekomen van garanties op veiligheid. Het personeel weet uiteraard hoe op veilige wijze actie gevoerd moet worden.

    Het pleidooi van de advocaten van Infrabel legde nadruk op het feit dat over de sporen was gelopen, waarbij volgens deze advocaten een dwangsom van 100 euro redelijk is. Er werd beweerd dat dwangsommen het stakingsrecht op zich niet inperken, dat een piket mag opgezet worden, maar dat een seinhuis niet mag bezet worden. Ook werd gezegd dat de dwangsommen nodig zijn om de mensen tegen zichzelf te beschermen. En dat er ook niet-personeelsleden aan de vakbondsacties deelnemen, terwijl die de veiligheidsregels niet kennen.

    Volgens Infrabel werd over de sporen gelopen en was er sabotage waarbij materiaal werd vernield en kortsluitingen werden opgezet. Het seinhuis is volgens de advocaten een kritieke plek omdat daar de veiligheid gegarandeerd moet worden. Vandaar werd een dwangsom van 100 euro geëist voor wie op het spoor liep en 300 euro voor wie het seinhuis bezette. Er werd tenslotte geprobeerd om de dringendheid van het verzoekschrift aan te tonen.

    Tegen 18u volgde een wederwoord door de advocaten van het ABVV en ACOD. Die stelden dat ze geen toelating vragen om op de sporen te lopen, maar wel het recht op collectieve actie verdedigen. Dat kan verschillende vormen aannemen. Er werd opgemerkt dat er 13 personen nodig zijn voor de veiligheid in een seinhuis terwijl er slechts twee werkwilligen opdaagden die bijgevolg teveel uren moesten kloppen. Infrabel past met andere woorden de eigen regels niet toe. Bovendien wordt niet geïnvesteerd in de beste en meest moderne veiligheidssystemen omdat het bedrijf dit te duur vindt.

    De zitting van de rechtbank gaf de kans aan de vakbonden om een wederwoord te bieden nadat met een eenzijdig verzoekschrift zonder tegenargumentatie was goedgekeurd door de rechter. Het verzet tegen eenzijdige verzoekschriften waarmee het stakingsrecht aan banden wordt gelegd, moet opgevoerd worden. Eerder was er Europese kritiek op deze praktijk van eenzijdige verzoekschriften in ons land, maar ook overheidsbedrijven maken er nu gebruik van.

    De regering wil in het offensief gaan tegen het recht op collectieve actie. De ware reden hiervoor moet niet bij bezorgdheid over de veiligheid gezocht worden. De volgende vaststelling van politicoloog en historicus Marc Hooghe (deredactie.be, 20 augustus), heeft er daarentegen alles mee te maken: “De arbeidersbeweging kan het meest realiseren als ze op straat komt en haar stakingsmiddel hanteert.”

  • Regering wil niet alleen spoor breken, ook stakingsrecht moet eraan geloven. Eengemaakte strijd hiertegen nodig!

    nmbs3Bij de staking van het goederenverkeer op 24 september weigerde een Antwerpse rechter om Infrabel een eenzijdig verzoekschrift met dwangsommen toe te kennen om de staking te breken. Dat een overheidsbedrijf naar de rechter trekt om een staking in de praktijk te verbieden, vonden we toen opmerkelijk. We stelden: “De uitspraak van de Antwerpse rechter is terecht en lijkt ons logisch. Maar het blijft natuurlijk afwachten of alle rechters op een dergelijke wijze zullen oordelen nu ook overheidsbedrijven de door Europa betwiste methode van eenzijdige verzoekschriften tegen stakingsacties hanteren.”

    Met de regionale staking bij het spoorpersoneel in Brussel van vandaag werd opnieuw de rechter getrokken. Infrabel kreeg hier wel gelijk van de rechter na het indienen van een eenzijdig verzoekschrift. Toen de stakers zoals steeds bij een staking om 21u45 naar het kantoor van de signalisatie trokken om het personeel te overtuigen om het werk neer te leggen, werden ze door de directie van Infrabel bevolen om de werkplaats te verlaten en kwam een deurwaarder met de beslissing van de rechter van eerste aanleg in Brussel betekenen. In het rechterlijk bevel wordt gesproken over “tijdelijke bezetting van de sporen in de context van politieke stakingen.”

    Jean-François Tamellini, federaal secretaris van het ABVV, en Philippe Van Muylder, algemeen secretaris van ABVV Brussel, waren op het piket aanwezig en kondigden aan dat het ABVV deze morgen naar de rechter trekt om het vonnis op eenzijdig verzoekschrift te betwisten. Met dit optreden wil Infrabel, wellicht aangemoedigd door minstens delen van de rechtse regering, het stakingsrecht in de praktijk aan banden leggen.

    Net op hetzelfde ogenblik dient N-VA, zonder steun van de rest van de regering, een wetsvoorstel in om het stakingsrecht bij de NMBS volledig te beperken. De rechtse partij wil minimale dienstverlening van 60% van de treinen in de spits en 40% buiten de spits. Eerder kondigde minister Galant aan dat de sociale partners zelf over de minimale dienstverlening moeten onderhandelen en daarvoor tot het einde van het jaar krijgen. Blijkbaar ging die provocatie niet ver genoeg voor N-VA dat cavalier seul speelt in een regelrechte aanval op het spoorpersoneel en hun democratische rechten. Het laten rijden van 60% van de treinen vereist een opvordering van meer dan 60% van het personeel dat normaal moet werken, voor bepaalde beroepsgroepen bij de NMBS wordt het stakingsrecht hiermee volledig afgeschaft.

    Het feit dat er onduidelijkheid is over het actieplan, onder meer door interne verdeeldheid onder en binnen de spoorbonden, zal de rechtse agressie tegen de arbeidsvoorwaarden en democratische stakingsrechten wellicht versterkt hebben. Dat de leiding van ACV Transcom eerder een akkoord sloot met de NMBS over de terbeschikkingstelling van personeel aan B Logistics maar dan tegen slechtere voorwaarden, is een verraad dat evenmin in onze kaart speelt.

    De rechterzijde wil de NMBS breken. Het wil geprivatiseerde spoorwegen naar Brits model, wat neerkomt op slechtere dienstverlening tegen duurdere tarieven voor de gebruikers en slechtere arbeidsvoorwaarden en minder personeel. Minister Galant wil tegen 2019 633 miljoen euro besparen bij de NMBS of ongeveer 20% van de totale werkingsmiddelen. Hierdoor zou de helft van de loketbedienden verdwijnen en zouden ongeveer 2000 seingevers hun job verliezen. Op bepaalde lijnen wil de directie zelfs besparen op treinbegeleiders. Dit zal ook voor de reizigers gevolgen hebben. De besparingen en het gebrek aan investeringen de afgelopen jaren zorgden al voor problemen van gebrekkige dienstverlening met vertragingen, afgeschafte treinen en technische mankementen.

    Toen de mogelijkheid van een volledige privatisering van Bpost en Proximus werd aangekondigd door Alexander De Croo was er uitdrukkelijk geen sprake van de NMBS. Dat werd uitdrukkelijk toegeschreven aan de vrees voor sociale onrust. Op dit ogenblik is de rechterzijde beducht voor de acties van het spoorpersoneel. Vandaar wellicht dat een aanval op het stakingsrecht wordt ingezet. Het doel van die aanval is niet om de reizigers een weliswaar minimale dienstverlening aan te bieden, maar om de spoorwegen volledig te privatiseren. Dan wordt de gewone dienstverlening voor de meeste reizigers sowieso herleid tot een minimaal karakter.

    Deze aanval op het stakingsrecht en op het personeel en de dienstverlening mogen we niet laten passeren. We mogen ons niet laten verdelen. Elk teken van verdeeldheid en zwakte langs onze kant, zal door hen maximaal benut worden om de rechten van ons allemaal aan te pakken. Eengemaakte strijd over vakbondskleuren heen en, gezien de ernst van de aanval bij de NMBS, over sectoren heen is aan de orde. Dit moet een integraal en prominent onderdeel zijn van een algemeen actieplan tot de val van de regering. Het potentieel voor onze strijd is nog steeds erg groot, kijk maar naar het succes van de betoging afgelopen woensdag. We moeten hierop zonder aarzelen verder bouwen. Een keuze hebben we niet, als we niet doorzetten zal de regering steeds driester te keer gaan. Bij de spoorstaking zien we daar nu een voorproefje van.

    Foto’s door PPICS
    Deurwaarders en politie tegen spoorstaking // Foto's door PPICS

  • Overheidsbedrijf Infrabel vroeg stakingsverbod, rechter weigerde

    goederen3Opmerkelijk nieuws vandaag in L’Echo, de Franstalige zakenkrant. Op 24 september was er een staking van het personeel van het goederenverkeer per spoor. Het zwaartepunt lag daarbij in Antwerpen. Infrabel, de verantwoordelijke voor de infrastructuur van het spoor, trok naar de rechter om de staking onmogelijk te maken maar kreeg ongelijk.

    Het personeel protesteerde tegen een eenzijdige wijziging van hun arbeidsvoorwaarden door een terbeschikkingstelling aan B-Logistics in plaats van een statutaire tewerkstelling bij de NMBS. Deze overgang zou onder meer leiden tot het opleggen van meer flexibiliteit en volgens een woordvoerder van B-Logistics op de radio deze morgen tot het ‘anders invullen van enkele vakantiedagen’. Daarmee wordt bedoeld dat enkele vakantiedagen wegvallen.

    Infrabel trok naar de rechter met een eenzijdig verzoekschrift om de staking van 24 september onmogelijk te maken. Het bedrijf vroeg van de voorzitter van de rechtbank dwangsommen van 2.000 euro per persoon per inbreuk als een staker op het spoor zou komen of zich in een straal van 10 kilometer rond het spoorknooppunt. Dat is een wel erg opmerkelijke eis, een bijzonder ruim plaatsverbod waardoor zelfs een stakingspiket in de praktijk onmogelijk wordt. Of het zou moeten zijn dat het stakingspiket ergens op een afgelegen veld wordt opgezet? In werkelijkheid komt dit neer op een stakingsverbod. De voorzitter van de rechtbank wees de eis van Infrabel af. Nog een opmerkelijk detail: Infrabel deed als overheidsbedrijf beroep op het eigendomsrecht en de vrijheid van handel en ondernemen.

    Het is schandalig dat een overheidsbedrijf als Infrabel naar de rechter trekt om een stakingsverbod op te leggen. Dit zijn methoden die doorgaans enkel in de private sector worden toegepast. Bovendien is het een erg betwiste methode, het Europees Comité voor Sociale Rechten stelde in 2012 dat het gebruik van eenzijdige verzoekschriften bij stakingsacties ongeoorloofd is. Waar de Belgische overheid bijzonder strikt is in het uitvoeren van Europese besparingsdictaten, geldt dit duidelijk niet voor Europese vaststellingen inzake sociale bescherming en democratische rechten zoals het stakingsrecht.

    De rechter in Antwerpen verklaarde de vordering van Infrabel ontvankelijk maar ongegrond. Met andere woorden werd gesteld dat een eenzijdig verzoekschrift kon ingediend worden, maar de rechter weigerde de eis toe te kennen. Zo stelde de rechter dat de tegenpartij bekend was en dat de verantwoordelijken van de vakbonden in het debat moesten betrokken worden. Verder wees de rechter erop dat er geen elementen waren die aangaven dat de stakers sporen zouden bezetten en de grenzen van het stakingsrecht zouden overtreden. Tenslotte merkte de rechter op dat een staking net tot doel heeft om de activiteiten te verstoren en dat het stakingsrecht geen bevoegdheid van de rechter is.

    Rond de redenen voor de staking zelf werd ondertussen een akkoord gesloten tussen de directie en de leiding van ACV Transcom waardoor 600 statutaire personeelsleden van NMBS kunnen overstappen naar B Logistics met aanpassing van de arbeidsvoorwaarden en minder vakantiedagen, door de NMBS gecompenseerd tot aan het pensioen. Er is onder meer een motivatiepremie voorzien tot 5.000 euro gespreid over vijf jaar voor niet-rijdend personeel in een 3×8-stelsel en 2.500 euro voor rijdend personeel in dagdienst. We komen daar later nog op terug.

    De uitspraak van de Antwerpse rechter is terecht en lijkt ons logisch. Maar het blijft natuurlijk afwachten of alle rechters op een dergelijke wijze zullen oordelen nu ook overheidsbedrijven de door Europa betwiste methode van eenzijdige verzoekschriften tegen stakingsacties hanteren.

  • Treinbestuurders in actie

    treinbestuurderHet Autonoom Syndicaat voor Treinbestuurders (ASTB) voerde eind mei een stakingsactie die opgevolgd werd door een groeiend aantal treinbestuurders, ook in depots waar ASTB voorheen niet aanwezig was. De staking van ASTB werd net zoals bij elke andere spooractie door de regering en de gevestigde media aangegrepen om te pleiten voor minimale dienstverlening. Jammer genoeg kwam er geen weerwoord van de grote vakbonden, terwijl elke beperking van het stakingsrecht het volledige personeel zou treffen.

    De eisen van ASTB spelen in op terecht ongenoegen, zelfs indien de bond de wrevel ten onrechte beperkt tot de beroepsgroep van de treinbestuurders. Ook treinbegeleiders, seingevers en andere spoormannen en -vrouwen kennen ondraaglijke werkritmes en worden niet naar waarde geschat.

    Bij de voorbereiding en organisatie van een liberalisering is het opdelen en tegen elkaar opzetten van personeel een alomgekende strategie. De verschillende statuten en contracten voor goederenmachinisten zijn daar vandaag een voorbeeld van. We mogen ons daar niet aan laten vangen. Het ongenoegen verenigen met respect voor elkaars eigenheid en beroepstrots en koppelen aan offensieve acties, is wat het personeel zal versterken in de confrontatie met een directie die op ramkoers gaat tegen personeel en dienstverlening.

  • Stakingsrecht bedreigd

    Enkel op ogenblikken dat gestaakt wordt, lijken de werkgevers en hun marionetten in de politiek en de gevestigde media bekommerd om de dienstverlening bij het spoor. Ze pleiten dan voor ‘minimale dienstverlening’ zodat niemand de gevolgen van stakingen zou ondervinden. Dat de acties net gericht zijn tegen het minimaliseren van de gewone dienstverlening, is dan niet van tel.

    Op Knack.be verscheen een opmerkelijk antwoord door hoofdredacteur Simon Demeulemeester: “Het klinkt hard, maar staken moet pijn doen, anders heeft het geen zin. Werkgevers moeten een staking voelen, anders hebben werknemers geen stok achter de deur, geen drukkingsmiddel. Dat bij een spoorstaking ook de gebruikers getroffen worden, is jammer maar onvermijdelijk. ‘Minimale dienstverlening’ is in het stakingsdebat wat alcoholvrij bier is voor een studentenfeestje daags na de examens: je mist het punt.”

    Lees het volledige stuk op knack.be

  • Wanneer een parlementaire vraag ‘een pad in de korf zetten’ wordt

    pad

    Afgelopen donderdag riep Libre Parcours in een reactie op de uitspraken van Guido De Padt de leiding van de verschillende vakbonden op te reageren tegen vakbond-bashing en tevens een alternatief naar voren te schuiven. Blijkbaar deed de Gewestelijk Secretaris van ACOD Spoor Leuven dit al twee dagen voor ons. We kunnen ons terugvinden in de opinie van Gunther Blauwens, “Wanneer een parlementaire vraag ‘een pad in de korf zetten’ wordt“, en bevelen haar dan ook aan.

    Gunther Blauwens wijst er fijntjes op dat Guido De Padt (Open VLD) een gecoöpteerd senator is. Hij is dus niet eens verkozen, een beetje zoals technocraat Monti in Italië en onze nieuwe Minister van Financiën Koen Geens.

    Blauwens stelt terecht dat neoliberalen voorbijgaan aan de oorzaken van onze problemen. Wanneer ze kankeren over een staking doen ze slechts aan symptoombestrijding. Ze gaan compleet voorbij aan de onderliggende problemen die vaak al jaren etteren. Al van 2005 draait het spoor vierkant. Toen werd de maatschappij in drie gekapt. De verdere opsplitsing van de Groep zal dit alleen maar verergeren.

    Blauwens verwerpt de liberalisering, De Padts oplossing. Een standpunt waarvoor syndicalisten bij geen enkele traditionele partij steun vinden.

    Blauwens citeert Noam Chomsky heel toepasselijk. Er is inderdaad een privatisering gaande en om daarvoor een draagvlak te creëren, breek je best de openbare dienst eerst af door onderfinanciering en desorganisatie. Na al de chaos aanvaarden de gebruikers uiteindelijk een privatisering in die illusie dat die in een vrije markt tot een betere dienstverlening en lagere prijzen zal leiden.

     De vergelijking  van het spoor met haar vele kleine, onmisbare schakels met een symfonisch orkest is mooi. En met drie (of twee) dirigenten krijgen je een kakofonie.

    De enorme ervaring aanwezig op de werkvloer blijft inderdaad onbenut. De leiding verkiest inderdaad geldverslindende externe consultants. Een leiding die bestaat uit managers die van buitenaf komen en niet opgegroeid zijn op de ijzeren weg. De NMBS is inderdaad een universiteit op zich, ervaring en kennis doe je op op het terrein.

    Blauwens sluit af met een pleidooi voor investeringen en voor de eenmaking van het bedrijf. Nu nog een actieplan om deze lange campagne voor deliberalisering en volledige hernationalisatie van de spoorwegsector te voeren.

    Op 14 april 2013 organiseert Libre Parcours een internationale meeting over de strijd tegen besparingen, liberalisering en privatisering in Europa met sprekers uit vier buurlanden. Stuk voor stuk strijdbare spoormannen die zullen ingaan op de aanvallen waarmee we geconfronteerd worden en hoe we ons ertegen kunnen verzetten. We kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is hieraan deel te nemen.

  • Guido De Padt zeurt over stakingen voor een station waar de gevolgen van een brand op de seinpost de reizigers een maand “gijzelde”

    14geraardBeschaamd zijn de vakbond-bashers tegenwoordig absoluut niet. Uit een vraag van politicus Guido De Padt aan minister van overheidsbedrijven Labille, bleek dat er vorig jaar bij de NMBS gemiddeld 2 stakingen per maand plaats vonden. Het zou veelal gaan om ‘wilde’ – en waarschijnlijk korte – werkonderbrekingen. De heer De Padt  legt hierover een televisie-interview af vlak voor het station Geraardsbergen. Over het feit dat het station bijna een maand lang onbereikbaar was door een brand in de plaatselijke seinpost geen woord.

    Brand in een seinpost, het komt, net als spontane acties – zou er een verband zijn, steeds vaker voor. Na Herentals, Puurs en Etterbeek, was nu Geraardsbergen aan de beurt. Dit is geen toeval, een gebrek aan onderhoud is hier de oorzaak van. Net als in Etterbeek, veroorzaakte een hoogspanningskabel een kortsluiting die in een brand uitmondde. Het gevolg: reizigers moesten wekenlang bussen nemen of in het beste geval een aangepaste dienstregeling volgen om later op hun bestemming aan te komen. Dit zijn de dagelijkse frustraties die het gevolg zijn van een tekort aan investeringen.

    Ook het personeel ondervindt dagelijks de frustratie van een bedrijf dat vierkant draait. Het is niet onlogisch dat, wanneer er steeds minder personeel is dat steeds harder moet werken, die frustratie zich vertaalt in syndicale acties.

    Waarom staken treinbegeleiders als een collega klappen krijgt? Is dat domweg tegen de criminaliteit in de samenleving? Of omdat de NMBS verzuimt extra personeel in te zetten op probleemlijnen? Of omdat er na jaren aandringen nog steeds geen veilige en duidelijke vertrekprocedure is?

    De Padt geeft aan dat de afspraken omtrent ‘spontane stakingen’ niet worden nageleefd. Dit akkoord van 2008 werd door de leiding van ACOD Spoor en ACV Transcom nooit aan de basis voorgelegd. Je kan je trouwens de vraag stellen of zulke afspraken wel zin hebben, stakingsrecht is individueel. Chris Reniers, algemeen secretaris van de ACOD, wees hier terecht op in een reactie  op de aanval van David Geerts en Karen Temmerman – beiden SP.a – op het stakingsrecht. Bovendien komt de directie zelf afspraken van het Sociaal Akkoord 2008-2010 niet na. De beloofde premieverhoging bleef uit en werd pas later, deels met terugwerkende kracht, uitbetaald. Voor een periode van anderhalf jaar – goed voor €30 miljoen – bleef de betaling helemaal uit. Ook de statutaire tewerkstelling werd vastgelegd. Ook hier worden we geconfronteerd met een werkgever die gemaakte afspraken aan haar laars lapt. Zo verdwijnen er bij de NMBS-Groep maandelijks gemiddeld 100 jobs, 1200 op jaarbasis. Dit leidt tot een schrijnend personeelstekort waarvan de actie in januari 2012 op blok 12 in Berchem een uitdrukking was. Ook de  aangekondigde actie  op 21 maart 2013, een werkonderbreking van een uur, is omwille van het personeelstekort bij Infrastructuur. Bij Infrabel blijven zo’n 500 posten leeg. Zolang dit soort problemen blijft etteren, kan men blijven zeuren over het aantal stakingsdagen, maar daarmee lost men niets op.

    Het alternatief is nochtans al meermaals aangereikt: een eengemaakte NMBS in een niet-geliberaliseerde markt betekent een vermindering van de kosten en een verhoging van de efficiëntie (indien dit uiteraard met de nodige ambitie wordt aangepakt). Het aan elkaar factureren door de verschillende diensten is ronduit verkwistend. In de zeven jaar na de eerste splitsing in 2005 werd €837 miljoen verkwist aan externe consultancy. Hier moet een einde aan komen. Het vrijgekomen geld kan gebruikt worden voor de aanwerving van statutair personeel. Dat hierbij vooral management-jobs sneuvelen, is mooi meegenomen. Een efficiëntere inzet van locomotieven en personeel op zowel Reizigers als Goederen dienen zou een verademing zijn voor de noodlijdende goederenafdeling van de NMBS. Wie weet, kan men met afdoende onderhoud zelfs branden in seinposten vermijden.

    Maar dit is niet waar politici als De Padt voor staan. Het is pure vakbond-bashing. Het is dan ook nodig dat de leiding van elke vakbond hierop reageert, en resoluut het alternatief naar voren schuift. Een vakbond die dit al jaren doet, is de Britse RMT-Union. De ex-voorzitter Alex Gordon, komt op 14 april uitleggen hoe zijn vakbond telkens weer op diezelfde nagel hamert en hoe dat succes kent. In een poll op de website van The Guardian sprak 93% zich uit voor de hernationalisatie van de West Coast Mainline (de drie voornaamste lange-afstand-lijnen in het Verenigd Koninkrijk). Klik hier om deel te nemen aan deze bijzonder interessante meeting.

  • Libre Parcours ondersteunt de staking bij de raffinaderij BRC

    De directie ontsloeg er drie vakbondsmilitanten omwille van hun deelname aan acties voor een goeie sector CAO. De aanleiding was een ludieke actie waarbij de wielen van een aantal directiewagens werden afgevezen. Deze wagens waren het personeel al langer een doorn in het oog. Tegen alle veiligheidsvoorschriften in gebruikt de directie deze wagens voor verplaatsingen op het bedrijfsterrein.
    Het is duidelijk dat de directie gewoon af wil van de vakbondsdelegatie. Ze maakte het rekensommetje en betaalde de ontslagvergoeding uit. Dit is een frontale aanval op de syndicale rechten. Libre Parcours eist de onmiddellijke intrekking van het ontslag van de drie syndicalisten en zal ook aan toekomstige acties deelnemen.
    Meer info op De Roeie Petrollamp

  • Opinie. Staking als groepstherapie?

    De succesvolle staking bij de NMBS van maandag, drijft een deel van de rechterzijde weer de muren op. Acties zoals die van maandag worden bestempeld als gratuit, asociaal en onethisch. Het actievoerend personeel wordt bestempeld als gepriviligieerd, gijzelaars van de bevolking, die tot ‘redelijkheid’ moeten worden ‘gedwongen’. Zo staat het ook in het opiniestuk van Paul Huybrechts in de standaard van dinsdag.
    > Standpunt op de blog van Jonas Van Vossole