Libreparcours NL

Tag: staking

  • Interview met een afgevaardigde van ACV Transcom aan het piket in Merelbeke

    Wat is de essentie van deze actie?

    “We hebben met deze actie specifiek opgeroepen om enkel de werkplaatsen te laten staken om het reizigersverkeer zo weinig mogelijk te treffen.“

    “Wat op til staat is tweeledig:“

    “Het Be lean project onder het mom van optimaliseren van de productieprocessen, door het uitwissen van de ‘verspilde tijden’. Officieel zou dit al 250 werkplaatsen kosten. Maar er zijn reeds documenten waarin sprake is van 650 werkplaatsen. Het is moeilijk te begrijpen hoe we enerzijds zien dat de slechte stipheid bijvoorbeeld heel sterk gelinkt is aan het onderhoud van het
    materiaal. Vandaag worden, door beperkte krachten de treinen nog maar aan 33% gecontroleerd. Het is te zeggen dat ze om de 30.000km binnenkomen ipv om de 10.000.”

    “Terwijl er elk jaar eigenlijk meer reizigers zijn, moeten er jobs sneuvelen. Er is nood aan meer materieel en dienstverlening maar we moeten dit doen met minder en minder mensen. Bovendien zou er in 2014 een nieuwe werkplaats komen waarin de werkplaatsen van Gentbrugge en Merelbeke samenkomen. De huidige inspanningen zijn dus bovendien weggegooid geld, zo lijkt ons.“

    “Anderzijds staat de herziening van het eerste spoorwegpakket voor de deur. Het eerste spoorwegpakket moest de infrastructuursbeheer en de operatoren openstellen voor de markt en er de concurrentie laten spelen. Vandaag willen ze met de herziening van dit eerste spoorwegpakket de werkplaatsen openstellen voor de private sector. Een privéonderneming is echter geïnteresseerd in winst, niet in veiligheid. Een trein waarvan de remmen niet 100% werken, komt bij ons de deur niet uit. In een privébedrijf, waar elk gewerkt uur moet opleveren, en waar alle materiaal ten volle moet opleveren, is dit niet het geval. Met alle gevolgen van dien.“

  • Interview aan het stakingspiket in Merelbeke afgelopen donderdag.

    In dit interview wordt gewezen op de gevolgen van de dreigende liberalisering van diensten zoals de werkplaatsen. Mogelijk dinsdag al zal het Europese Parlement hierover een beslissing nemen. In een context van concurrentie zal het gebrek aan personeel, middelen en opleidingen ertoe leiden dat anderen met contracten aan de haal gaan. De militant stelt ook de verspilling aan externe consultancy aan de kaak. Een verdere verhoging van de werkdruk zal volgens hem ten koste gaan van de veiligheid.

    Hij wijst ook op de beperkingen van een strategie die niet verder gaat dan sociaal overleg. Zijn pleidooi om toenadering te zoeken tot de reizigers is erg sterk. Personeel en gebruikers van een openbare dienst delen inderdaad dezelfde belangen. Een deel van de vakbondsleiding lijkt dit te hebben opgegeven. We moeten consequent benadrukken dat dit niet enkel een strijd is voor het behoud van (statutaire) tewerkstelling. Via de media, maar ook door systematisch pamfletten te verdelen onder de reizigers, moeten we uitleggen wat de inzet is. In dit geval is het vandaag al duidelijk wat besparingen op kap van onderhoud betekenen: vertragingen, afgeschafte treinen en een verminderde veiligheid.

    Kan u uitleggen wat beweegredenen zijn voor de actie, welk gevoel er overheerst?

    “Onze voornaamste angst is de volledige privatisering van de werkplaatsen. Dit heeft onmiddellijke gevolgen voor de werkgelegenheid. De privatisering hangt ons boven het hoofd. Vandaag zijn wij, in de ateliers, niet meer in staat om op technisch gebied voldoende opleiding te geven aan nieuwe werknemers. Daardoor bestaat de mogelijkheid dat volgende leveringen door de privé zullen worden overgenomen.“

    “Wij kunnen de opleidingen niet blijven in stand houden. Wanneer nieuwe machines geleverd zullen worden zijn onze krachten te beperkt om die machines te bedienen met onze kennis. De opleiding is dus essentieel. De huidige logica is echter dat wat wij niet kunnen overbrengen van kennis, door het privébedrijf zal worden overgenomen.“

    “Dat is onder andere de rol van een bedrijf als SAP. SAP is slechts één van de ondernemingen die als operatief systeem optreden. Dit privébedrijf kost echter enorm veel aan de overheid en de NMBS, er circuleren namelijk bedragen van  €2500 per jaar per persoon per licentie .“

    Wat is de logica daarachter?

    “De officiële logica is de vereenvoudiging en het drukken van de kosten. Op korte termijn lijkt het alsof niemand daar last van heeft, maar door het feit dat ze zo veel betaald worden moeten die kosten wel eens doorgerekend worden. In die zin zou dit op korte termijn een goedkopere weg kunnen lijken, maar eenmaal de  werkplaatsen volledig in handen zijn van de privé, zal het de privé zijn die de prijs bepaalt.“

    Wat is het Be lean project?

    “De essentie van dit project is afslanken (cf lean = slank) en productiever zijn. Het zou betekenen dat de productiviteit met 15% verhoogd moet worden. Minder personeel voor meer werk dus. En dat terwijl het aantal reizigers wel toeneemt en de veiligheid en stipheid nu reeds in het gedrang komt.“

    Welke acties verwacht je nog in de toekomst?

    “Het probleem is dat er de laatste jaren weinig of geen bereidheid is geweest van de directie uit tot echte communicatie met de vakbonden. We zijn wel vertegenwoordigd in verschillende comité’s maar in realiteit worden we met de rug tegen de muur gezet en moeten we aanvaarden wat men ons voorstelt.“

    Zijn er concrete zaken die u essentieel vindt bij het voeren van actie en het staken?

    “Ja, er is belang aan meer communicatie met de reizigers. De belangen van de reizigers en de spoorwegen lopen parallel. Als wij deze evolutie aanvaarden, zal dit gevolgen hebben voor de dienstverlening. Een inkrimping op het personeelsbestand heeft op haar beurt ook gevolgen voor veiligheid en dienstverlening.“

    “Dit wordt veel te weinig benadrukt door de vakbondstop. Ze zouden hier veel meer op moeten inspelen. Wanneer er een staking is, of wanneer het in haar belang is, springen de patronale organisaties als het VBO op de media en doen zij hun verhaal alsof het in het belang is van iedereen. Maar wij, als vakbond, reageren daar te weinig op.“

  • Solidariteitsbericht met acties in Frankrijk dat circuleert in Antwerpen-Noord

    Hieronder vindt u een solidariteitsverklaring met de collega’s van SNCF die nu in staking zijn tegen de liberaliseringpolitiek die Europa hen opdringt. Laat het duidelijk zijn dat hun strijd dezelfde is als de onze! Wij kunnen niet toelaten dat onze arbeidsvoorwaarden en werkzekerheid steeds zwaarder onder druk komen te staan. Als we kijken naar Duitsland (waar vorige week ook een staking van de vakbond GDL werd georganiseerd voor gelijke arbeidsvoorwaarden en verloning voor alle machinisten), dan weten we tot welke toestanden dit leidt. Laat ons via deze brief een eerste stap zetten naar een Europees collectief verzet tegen de teloorgang van de vele goede spoorwegjobs.

    Nederlands
    “Geachte Collega’s, op 27 oktober vond er in België een spontane stakingsactie plaats uitgaande van de machinisten van NMBS. Deze actie werd massaal opgevolgd in het hele land. Ook de volgende weken volgen er acties in de werkplaatsen en van het rangeerpersoneel. De liberaliseringpolitiek betekent voor ons een rechtsreekse afbraak op ons statuut, een grote werkonzekerheid in de goederensector en zeer zware arbeidsvoorwaarden (voor machinisten bvb: 15 à 20 dagen minder rust per jaar, maximumdiensten van 13 uur mét coupure. Ook de mogelijkheid die de directie krijgt om iedereen die ziek, zwanger (onze vrouwelijke collega’s althans) of strijdbaar is, met één pennentrek van de goederensector voorgoed te verwijderderen). Om deze besparingsvoorstellen door te voeren worden de Belgische treinbestuurders individueel onder druk gezet, terwijl het besef groeit dat dit een collectieve strijd in Europa wordt. Laat ons in de toekomst de krachten bundelen, contacten leggen en naar een Europese strijd tegen de liberaliseringpolitiek gaan. Wij wensen via deze weg alvast onze solidariteit uitdrukken met jullie acties. Succes, de 99% Belgische spoorwegarbeiders die slachtoffer zijn van de liberalisering, uitgaande van de treinbestuurders van Antwerpen-Noord.”

    En Français
    “Chers collègues, le 27 octobre, les conducteurs de trains belges sont entrés spontanément en grève. Cette action a été suivie massivement dans tout le pays. Dans les jours à venir, des actions vont avoir lieu dans les ateliers et chez le personnel de triage. La politique de libéralisation signifie pour nous un dé tricotage complet de notre statut, une grande incertitude quant au travail dans le secteur marchandises et des conditions de travail très pénibles. Par ex. pour les conducteurs : 15 à 20 jours de moins de repos par an, des services de 13 heures avec des coupures. Egalement la possibilité pour la direction d’écarter d’un coup de crayon tout qui les gênerait dans le secteur marchandises : les malades, les femmes enceintes, les gens combattifs… Afin de faire passer ces mesures de restructurations, la direction met une pression individuelle sur chaque conducteur, alors que nous sommes de plus en plus convaincus qu’il s’agit d’un combat collectif en Europe. Regroupons nos forces à l’avenir, prenons des contacts en vue d’une lutte européenne contre cette politique de libéralisation. Par ce biais, nous voulons déjà affirmer notre solidarité avec vos actions. Nous vous souhaitons beaucoup de succès, de la part des 99% de cheminots belges qui sont victimes de la libéralisation, en partant des conducteurs de trains d’Anvers Nord.“

  • Foto’s van de staking in Luik

    Sinds gisterenavond voert het personeel van de werkplaatsen van de NMBS een 24-urenstaking. Er wordt daarmee geprotesteerd tegen de plannen om 650 tot 750 posten te schrappen. Het invoeren van het project B-Lean ligt onder vuur bij het personeel omdat het de werkdruk zou opvoeren. Het project werd in het verleden al toegepast bij onder meer France Télécom, een bedrijf dat vervolgens meermaals het nieuws haalde omdat zoveel werknemers zelfmoord pleegden op hun werk. Op verschillende plaatsen in het land is ook het treinverkeer verstoord door de acties in de ateliers en door solidariteit van ander spoorpersoneel. Hieronder enkele foto’s vanop het piket in Kinkempois in Luik.

  • Charleroi. Gesprek met enkele vakbondsmilitanten

    Deze morgen trokken we met enkele groepjes van militanten naar de staking bij de werkplaatsen van de NMBS. In Charleroi hadden we een gesprek met enkele vakbondsmilitanten.

    Interview door Ben (Charleroi)

    Wat denk je van het project B-Lean?

    ACOD-delegee: “Wij zien dat project als een probleem voor de veiligheid, we zullen met minder volk meer werk moeten doen. De druk op het personeel zal nog verhogen. We kunnen niet aanvaarden dat er 700 jobs zouden verdwijnen in de ateliers.”

    ACV-delegee: “We hadden al het probleem in Buizingen. Als er nu nog meer wordt bespaard op het materieel, dan is het enkel wachten op de volgende ramp.”

    Er is het gevaar van de privatisering met de gevolgen die we daarvan zien in Engeland…

    ACOD-delegee: “Dat is inderdaad het voorbeeld van wat een privatisering betekent. Wij willen dat niet, we willen het behoud van een openbare dienst. In de private sector is het enkel de winst die telt, terwijl wij veiligheid willen.”

    Heb je een boodschap voor je collega’s?

    ACOD-delegee: “We weten dat ze het project willen lanceren in Salzinnes en in Oostende en dat dit de collega’s niet gemakkelijk valt. Op het piket hier willen we onze solidariteit tonen met het personeel van Salzinne en Oostende. We staan aan hun kant, samen zullen we tegen het besparingsplan strijden.”

  • Libre Parcours solidair met de Duitse en Franse spoormannen in staking. Naar een Europese stakingsdag tegen de liberalisering!

    De Europese Unie legt de liberalisering van de spoorsector op aan de lidstaten. Het goederenvervoer per spoor en het internationale reizigersverkeer werden reeds geliberaliseerd. Met de herziening van het eerste spoorwegpakket nu dinsdag dreigen ook de ‘spoorgerelateerde diensten’ zoals de werkplaatsen opengesteld te worden aan de markt. De ‘betere leerlingen van de klas’ lopen natuurlijk voor. Elders verschuilen nationale politici zich achter de almachtige EU terwijl hun partijen deel uitmaken van de fracties die verantwoordelijk zijn voor deze neoliberale politiek. Doel is duidelijk de spoormarkt openbreken voor de winsthonger van de privé.

    Vooral in Zuid-Europa zien we een snelle en verregaande privatisering van de openbare diensten. Die sociale afbraak maakt deel uit van de besparingen die nationale regeringen deels onder druk van de Europese Commissie en het IMF uitvoeren.

    Maar ook elders in Europa draait de neoliberale mallemolen. Het rechtstreeks gevolg hiervan is de afbraak van statutaire tewerkstelling, de werkonzekerheid, het opleggen van zwaardere arbeidsvoorwaarden en lagere verloning. Men moet maar naar de collega’s in het wegvervoer kijken om in te zien hoe snijdend hard een concurrerende markt kan worden.

    Het gevecht tegen deze brutale politiek wordt nu land per land uitgevochten. In Duitsland was er deze week een staking van de vakbond GDL met de eis tot gelijk loon en gelijke arbeidsvoorwaarden voor alle treinbestuurders, ongeacht hun werkgever. Dit zou een lelijke streep zijn door de neoliberale rekening. In Frankrijk gaat men nog verder en startte maandag 7 november een 48h staking tegen de liberalisering van de spoorwegsector.

    Libre Parcours brengt haar solidariteit over aan de Franse en Duitse spoorwegarbeiders. Het besef groeit dat het niet zal volstaan dit gevecht aan te gaan binnen de landsgrenzen. Een Europese stakingsdag zou een eerste actie kunnen zijn in een actieplan uitgewerkt en gedragen door de basis.

  • Verdedig de tewerkstelling en het publieke karakter van de ateliers!

    Woensdagavond begint het personeel van de werkplaatsen een 24h staking. Aanleiding zijn de herziening van het eerste spoorwegpakket op 15 november en de invoering van Be Lean.

    Be Lean werd ontwikkeld door een extern consultancy bureau. Het is niet meer of minder dan een saneringsplan: tegen 2015 dreigen 650 tot 700 statutaire posten te worden afgeschaft in de ateliers. Gepensioneerden zullen niet meer vervangen worden. Voor de overblijvers wacht een hogere werkdruk en flexibiliteit. Ieder jaar moet de productiviteit met 4% omhoog om uiteindelijk €36,6 miljoen te besparen. Om de efficiëntie te vergroten, zal een ander arbeidsregime opgelegd worden: ploegenarbeid met inbegrip van nachtwerk. Libre Parcours is van mening dat nachtelijk werk enkel kan als het maatschappelijk noodzakelijk is. Onderhoud kan grotendeels overdag. En daar waar ploegenarbeid echt noodzakelijk is, moeten we er naar betaald worden. Met het opdrijven van de flexibiliteit wordt niet de verbetering van de dienstverlening beoogt, maar een vermindering van de personeelsaantallen.

    Met de herziening van het eerste spoorwegpakket, dreigt het onderhoud te worden blootgesteld aan concurrentie. De verschillende werkplaatsen zullen met mekaar moeten wedijveren. In de toekomst zal daar ook de competitie met de privé bijkomen.

    Een blik op de Technische Diensten van De Lijn kan ons een idee geven van de toekomst die de directie van B Technics voor ogen heeft. De Technische Diensten volgden niet de groei van het aanbod en de reizigersaantallen. Door het gebrek aan middelen en personeel is het moeilijk om op te boksen tegen de private onderaannemers. Het plaatsen van ramen, het onderhoud van de camera’s, maar ook bepaalde grote onderhoudswerken werden uitbesteed aan de privé.

    Wetend dat het aantal reizigers per spoor jaarlijks toeneemt met 4,2% zal een verdere afslanking van de onderhoudsdiensten nefast uitdraaien. Het gebrekkige onderhoud ligt vandaag al aan de basis van het leeuwendeel van de vertragingen en afgeschafte treinen. Men heeft de capaciteit en het treinaanbod verhoogd zonder te investeren in nieuw materieel. Vandaag is bijna al het materieel in roulatie en staat maar een klein percentage beurtelings aan de kant voor onderhoud. Bovendien is er nauwelijks stock en gaat kostbare tijd verloren aan het bestellen van wisselstukken.

    Sluit de rangen! Nood aan een actieplan!

    Ook andere onderdelen van het spoor liggen onder vuur. De goederenmachinisten worden individueel onder druk gezet om in te stemmen met een terbeschikkingstelling aan Logistics NV. Aan condities die tot de slechtste in Europa behoren. Treinbestuurders zullen makkelijk 30 extra dagen per jaar moeten werken, prestaties van 13h moeten presteren, hun dienst moeten aanvangen in gelijk welke depot,… De ‘wilde’ staking die inging op 29 oktober toonde aan dat dit niet zonder slag of stoot zal gebeuren.

    De centralisatie van de seinhuizen bedreigt 1800 statutaire posten bij Infrabel Netwerk. De sluiting van 38 loketten betekent de afschaffing van 200 jobs. Door het schrappen van 193 reizigerstreinen staan ook ongeveer 130 jobs op het spel bij het rijdend personeel. Het behoud van de statutaire tewerkstelling in de rangeringen is niet gegarandeerd.

    We kunnen elk ons eigen gevecht voeren, in verspreide slagorde. Of we kunnen aansluiting zoeken bij andere beroepscategorieën die zich weren. Daarnaast is er nood aan een actieplan, uitgewerkt en gedragen door de basis. Een actieplan waarmee een overwinning in het verschiet ligt.

    > PDF van dit pamflet

  • Nood aan een actieplan van en door de basis!

    volgend  pamflet werd afgelopen donderdagavond verspreid onder de machinisten aan de verschillende stakingspiketten:

    De niet met de vakbonden overlegde arbeidsvoorwaarden van NV Logistics zijn onaanvaardbaar. De arbeidsduurverlenging en het gesleutel aan de overgangen, maken dat bestuurders makkelijk 30 dagen per jaar meer moeten komen werken. Bovendien moeten ze langere prestaties kloppen. De rijtijd wordt weliswaar beperkt tot 9h, maar dan nog kan men je in de overige arbeidstijd treinen laten koppelen, laten klaarmaken of platzetten. Men kan je zelfs met de bedrijfswagen naar een veraf gelegen depot laten rijden. Het is duidelijk dat ook in het aantal uitslapen en dito vergoedingen gesnoeid zal worden.


    Chantage: niet tekenen = niet meer rijden

    Je zal wel herbenut worden binnen de NMBS Groep, maar je bent je oude job kwijt, met alle voordelen die eraan vast hingen. Voor diegenen met te weinig jaren betekent het zelfs loonsverlies. Deze chantage werkt niet als we collectief weigeren.

    Werkzekerheid bij Logistics NV is onbestaande. De directie kan de terbeschikkingstelling eenzijdig beëindigen. Bij je terugkeer heb je geen post meer, je verliest je premies en je valt terug op je naakte barema. Door de besparingen bij Mobility wordt herbenutting er niet evidenter op. Bij de liberalisering van het binnenlandse reizigersverkeer zal Mobility bovendien eenzelfde lot beschoren zijn als de goederenpoot.

    Er is geen wettelijke basis voor een verdere terbeschikkingstelling van NMBS aan een filiaal van privaat recht. Zonder ondernemingsraad kan geen arbeidsreglement opgesteld worden en valt met terug op het PC226.

     Hoe verder?

    Het volstaat niet betere arbeidsvoorwaarden af te dwingen die later toch weer in vraag gesteld worden. Het komt er op aan dit hele scenario collectief af te blokken. Logistics NV heeft geen bestuurders, in die zin staan we sterk. Het komt erop aan collectief de overstap te weigeren.

    De actie vandaag zal niet volstaan. Er is nood aan een actieplan opgesteld en gedragen door de basis. We moeten het verzet tegen het overbrengen van de goederenactiviteit naar een filiaal van privaat recht verbreden. Uitbreiding naar de andere machinistendepots dringt zich op. Maar het is ook nodig ons gevecht samen te brengen met dat tegen de besparingen bij Mobility. Het eerste besparingsplan bedreigt er 1000 statutaire posten. Onder meer in de ateliers staan 650 posten op de helling. Daarnaast moeten we aansluiting zoeken bij de collega’s in de rangeeractiviteit waar de tewerkstelling wordt afgebouwd.

    Als maatschappij moet je de discussie voeren over hoe je het vervoer van zowel goederen als personen wilt organiseren. Die discussie moet vertrekken vanuit de noden. Ongeacht de keuze, moeten daar middelen tegenover staan. Als Logistics NV het verspreid verkeer afstoot, betekent dit dat er dagelijks 10000 extra vrachtwagens de baan op gaan. Dat zou een ramp zijn voor het milieu en de mobiliteit.  Vandaag wordt de goederenactiviteit als puur commercieel beschouwd en staat er geen overheidsdotatie tegenover. In Frankrijk zou dit nog wel het geval zijn. Deze activiteit moet weer volledig in publieke handen komen.

  • Staking bij De Lijn. Verslag vanop een piket in Antwerpen

    Bij De Lijn voerden de vakbonden op zaterdag een succesvolle staking uit. De LSP (Linkse Socialistische Partij) stond mee naar de piketten in onder meer Antwerpen om de arbeiders een hart onder de riem te steken. In Antwerpen Zurenborg waren er 15 aanwezigen (sympathisanten niet meegerekend) en de stakingsbereidheid lag op ongeveer 90%. Ook Erik De Bruyn van Rood! toonde present, wat erop wijst dat deze nieuwe beweging zich terecht richt op strijdbewegingen. Op het piket spraken we met vakbondsmilitant Jef.

    Wat is de inzet van deze stakingsdag?

    Na de onderhandelingen met de directie zijn we gekomen tot drie kernpunten om vandaag het werk neer te leggen. Ten eerste is er het behoud van de verworven rechten. Sinds de invoering van pachtermaatschappijen en ook door de altijd maar hardere besparingsplannen, zien we die rechten steeds vaker onder druk te komen staan. Bij De Lijn is de flexibiliteit al zéér hoog (sommige buschauffeurs moeten met gesplitste diensten werken, waarbij ze tweemaal op een dag een korte dienst moeten draaien).
    Ten tweede eisen we een zaterdagvergoeding van 150%, naar analogie van vele privébedrijven.
    Tenslotte vragen we ook een stevige vergoeding voor de buschauffeurs die met gesplitste diensten moeten werken, want hiervoor krijgen zij nu nog geen twee euro per dienst. Het is zo dat een chauffeur met gesplitste diensten vaker thuis is in het weekend, maar het privéleven in de week kunnen ze wel vaarwel zeggen. Bij de MIVB is er wél een degelijke vergoeding (16 euro per dag met gesplitste diensten). Er wordt ontzettend veel gevraagd van die chauffeurs en de verloning is gewoon ondermaats.

    Wat gebeurt er na de staking? Worden de onderhandelingen hervat? Volgen er nog stakingsdagen?

    Maandag zal er nieuw overleg plaatsvinden, als die slecht uitdraait voor de werknemers, dan staken we terug op 24 juni, een weekdag. Op zo’n dag rijden er normaal gezien véél meer bussen uit (enkel in Zurenborg gaat het dan over 120 bussen), en we vermoeden dat de actiebereidheid zeker even hoog zal zijn. We zijn dus nog niet aan onze laatste adem voor wat betreft de strijd.

    In de traditionele pers lazen we onlangs een artikel over ziekteverzuim bij de buschauffeurs. Buschauffeurs zouden te vaak ziek zijn. LibreParcours laat graag de kans aan arbeiders om de traditionele media van repliek te dienen.

    Kijk, reizigers zien elke dag hoe zwaar onze job is, tussen het verkeer flaneren in volle spits in Antwerpen is geen lachertje. Ook wordt er van ons steeds meer productiviteit en flexibiliteit verwacht. De directie demotiveert (met een sanctioneringsbeleid) meer dan dat ze motiveert. Als je dan een dienst doet met oncomfortabel materiaal en dat gedurende 8 uur aan een stuk, dan begrijp je waarom dit tot fysieke klachten leidt. Ik daag Marino Keulen (OpenVLD) uit om onze job eens te komen meevolgen. Vooraleer uitspraken te doen dat wij véél te vaak ziek zijn, zoekt hij beter naar de oorzaken van die afwezigheden. Mag ik er op wijzen dat bij De Lijn een zeer strak systeem van controle op ziekteverzuim hanteert? Meestal staat de controledokter al aan je bed nog voor je je eigen arts hebt kunnen laten komen. Ook, wanneer een werknemer al wat vaker afwezig is op een jaar (wegens aanslepende rugpijn bvb), dan moet die zich vaak ook nog eens gaan verantwoorden bij de HR-manager, die helemaal geen doktersdiploma heeft. Dat komt intimiderend over en is tekenend voor dit bedrijf.

    Zijn er nog zo’n voorbeelden van hoe De Lijn omgaat met zijn chauffeurs?

    Zoals ik al zei, het sanctioneringsbeleid in combinatie met het ontbreken van een “motiveringsbeleid”. Men roept buschauffeurs op het matje voor de grootste bagatellen, waardoor de sfeer op de werkvloer aardig verzuurt. Als wij dan klagen over het materieel dat erg slecht onderhouden wordt (en wat soms tot onveilige situaties kan leiden), dan wordt dat weggewuifd. Vroeger moest een bus quasi perfect in orde zijn om de baan op te mogen, vandaag past men de reglementen aan zodat we afgekeurd materiaal de baan op worden gestuurd: “Een kapotte koplamp? Rij dan met mistlichten hé!”.

    Komt De Lijn dan zo slecht uit de kosten?

    Er wordt veel geld uitgegeven aan consultancy. Ook de geldverslindende make-over van onze huisstijl is een pure schande, als je weet hoe we hier moeten werken. Men plakt wat nieuwe stickers op de bussen (nieuwe stijl), terwijl de hele winter lang de Car-Wash buiten gebruik is. Of die dure informatieborden aan elke halte, de reizigers hebben een jaar moeten wachten vooraleer er iets op verscheen en nu is de informatie die erop komt meestal fout. Dan ben je beter af met papieren uurregelingen. En dan is er nog “het waterhoofd van De Lijn”, het management heeft nu ongeveer heel de Grote Hondstraat ter beschikking om te vergaderen, jammer dat er van al dat vergaderen zo weinig werkbare ideeën voortkomen. Er is geen geld meer voor de basics, geen geld voor het personeel, maar wel geld te over voor de fratsen van het hoogste kader.

    Hoe verhoogt men de productiviteit?

    Als onze dienst begint, hebben we zes minuten om onze bus rijklaar te maken en buiten te rijden. Dat is absurd weinig, gezien die bussen van tijd niet willen starten. En, de dienstregelingen die we moeten naleven zijn opgemaakt in de jaren stilletjes. Dat wilt zeggen dat er nu niet meer op tijd kan gereden worden door het alsmaar drukkere verkeer op de wegen. Dat maakt ook dat elke korte pauze verloren gaat, omdat we alweer onze volgende rit moeten verzekeren. Tenslotte worden de meeste dienstregelingen door een computer berekend en wordt er dus niet meer uitgegaan van de reële verkeerssituatie, en dat wordt goedgekeurd door managers die vaak extern zijn aangenomen en dus nauwelijks feeling hebben met “het beroep van buschauffeur”. Volgens hun statistieken is er weinig aan de hand, want veel bussen rijden op tijd (buiten de spits en op het platteland). Geen vuiltje aan de lucht dus.

    Dank u voor het interview!

  • Libreparcours op de Antwerpse piketten

    Het pamflet van Libre Parcours werd in Antwerpen aan verschillende piketten verspreid. Naast de stelplaats Zurenborg trokken we ook naar de Vaartkaai en de PAL (Punt aan de Lijn, aan de Noorderlaan). Op alle piketten weerklonk dezelfde boodschap: het personeel wil een betere zaterdagvergoeding en is het beu om met gebrekkig materieel en zonder enige erkenning vanwege de directie bijzonder flexibel te moeten werken. De actiebereidheid was erg groot.

    In Hoboken stond een kleine ploeg piket, maar kwam geen enkele werkwillige opdagen. Aan de Vaartkaai was er ’s ochtends een jonge chauffeur uitgereden, er zijn veel nieuwe personeelsleden die soms nog niet goed weten wat hun rechten zijn. Om de nieuwe collega’s meteen op het juiste syndicale spoor te zetten, is er naast een informatieve voorbereiding ook nood aan goede piketten. Een instructeur die de eisen van de stakers ondersteunt, beslist om toch nieuwe chauffeurs in opleiding op te volgen. We hebben personeel tekort, hoe sneller er chauffeurs bijkomen hoe beter, stelt hij.

    ACOD-delegee Ronny geeft ons wat uitleg over de staking en komt al snel bij het gebrek aan degelijk materieel: soms zijn er onvoldoende bussen die kunnen uitrijden. De zaterdagvergoeding is ook hier een erg gevoelig punt, het is een manier om de koopkracht toch een beetje op te trekken. Als het nieuws meldt dat de helft van de bussen zou uitrijden, wordt erop gewezen dat de pachters inderdaad niet meedoen. Het feit dat een groot aantal lijnen zijn uitbesteed aan pachters die elk met eigen voorwaarden werken, maakt het moeilijker om het openbaar vervoer volledig plat te leggen. Nochtans zijn de problemen van het personeel bij zowel De Lijn als bij de pachters vaak dezelfde.

    De actiebereidheid is groot en ook vrijdag zal hier actie worden gevoerd. Een punt waarover wellicht nog meer discussie nodig is, is hoe het personeel zich naar de reizigers kan richten. De ACOD-delegee op de Vaartkaai legt uit dat een betaalstaking (waarbij reizigers niet moeten betalen) niet zomaar kan, de directie kan het interpreteren als diefstal door de chauffeurs. Bovendien zorgt het grote aantal abonnementen ervoor dat het effect beperkt is en tenslotte voelt de directie niet de druk van buitenaf wegens het wegvallen van de bussen en trams.

    Aan het piket van de PAL staat een vrolijke bende van de drie vakbonden. Daar is er wat discussie over hoe de actie moet worden aangepakt. Enkele tramchauffeurs rijden wel uit, ze worden niet tegengehouden door het piket. Een militant zegt dat dit wel zou kunnen indien het piket groter is en niet enkel de delegees mobiliseert. Met een massapiket kan de poort worden dicht gehouden. Over hoe er meer personeel kan worden gemobiliseerd, is er geen duidelijkheid bij de delegees.

    Op de verschillende piketten wordt al uitgegaan van een nieuwe actie op vrijdag 24 juni, van het overleg op maandag wordt niet veel verwacht. Het pamflet van Libre Parcours benadrukte de noodzaak van een actieplan op langere termijn dat op basis van een democratische betrokkenheid van onderuit wordt opgesteld en waarbij er ook een campagne wordt opgezet om solidariteit onder de reizigers te bekomen. Een dergelijk actieplan kan ook aansluiting zoeken bij andere openbare diensten waar de problemen vaak gelijklopend zijn.