Libreparcours NL

Tag: staking

  • De machinisten houden wél woord

    Bij de opvolging van de staking van de machinisten van het Stockholmse voorstadsnet voor het behoud van de boordchef, merkten we onderstaande erg rake blogpost van Frances Tuuloskorpi op. De spijkers met koppen die ze met één enkele slag in het Chinese hardhout van MTR drijft, wilden we jullie niet onthouden:

    Francesblogg

    “Zowel mondeling als schriftelijk drukt Tuuloskorpi zich uiterst provocerend uit.”

    De machinisten houden woord

    Vanavond, woensdag om 23.59 uur, eindigt de staking op de pendeltåg (voorstadstreinen rondom Stockholm).

    De stakers gaan niet terug omdat ze geen steun of geld hebben, of omdat het arbeidsrechtelijk college hen heeft opgedragen om terug te gaan, of omdat MTR recordhoge schadevergoedingen van hen eist (6000 kronen van elke staker – dat is het dubbele van de “normale schadevergoeding” voor een illegale staking). Ze gaan terug omdat dat is wat ze vanaf het begin hebben besloten en bekendgemaakt, en ze behouden de controle. Dit betekent ook dat ze hun vrijheid van handelen behouden voor de toekomst.

    In het eerste bericht, geschreven op zaterdag 15/4 op hun Facebook-pagina Vild strejk på pendeln (Wilde staking op de pendeltåg), staat het volgende: “Op vrijdag 14/4 besloot een vergadering van meer dan 150 machinisten op de pendeltåg in Stockholm met een grote meerderheid dat de machinisten op de pendeltåg op maandag 17/4 om 03.00 uur in een wilde staking zullen gaan. De staking zal drie dagen duren en eindigen op woensdag 19/4 om 23.59 uur.”

    Nu wordt het erg interessant wat er in de toekomst gaat gebeuren!

    De machinisten hebben op zeer duidelijke wijze laten zien hoe belangrijk veiligheid en de kwestie van treinpersoneel voor hen is – en wat ze in staat zijn te doen.

    “Derden” – het publiek – heeft op zeer duidelijke wijze hun steun getoond, zowel met een fantastische, nog steeds gaande, inzameling voor stakingsvergoedingen als met een fantastisch bewustzijn. “Ja, hier sta ik al twee uur te wachten, het is vermoeiend maar ik vind dat de machinisten gelijk hebben om te staken” – dat is eigenlijk de houding die men het meest heeft gehoord. En nu weten de reizigers ook dat wat de machinisten beloven, ze waarmaken.

    In tegenstelling tot anderen die betrokken zijn bij dit schandalige verhaal.

    Over Frances Tuuloskorpi’s achtergrond

    Frances Tuuloskorpi was vier decennia actief in en rond verschillende vakbonden. Van 1977 tot 2006 werkte ze in een bakkerij, waar ze ook vele jaren voorzitter was van de voedingsarbeidersvakbond. Daarna werkte ze op verschillende plaatsen: in kantines, wasserijen, … Ze was ook werkloos. Ze is niet aangesloten bij een politieke partij, maar trouwe supporter van haar collega’s en de arbeidersklasse.

    Frances publiceerde verschillende teksten op folkrorelselinjen.com.

    Het onderschrift van de blog “Zowel mondeling als schriftelijk uit Tuuloskorpi zich uiterst provocerend“, is een citaat uit een onderhandelingsprotocol uit 1988. Haar toenmalige werkgever Skogaholms Bröd stelde dit. Er werd nog aan toegevoegd “haar vakbondsactiviteiten waren een verstoring – samengevat is de reden voor ontslag obstructie“. Haar ontslag werd voorkomen door haar collega’s die een wilde staking aankondigden.

    Frances meende dat het citaat op haar blog hergebruikt kon worden, hoewel ze meestal vriendelijk schrijft. Ze heeft nooit iets onbeschaafder gezegd dan wat er in de koffiekamers wordt gefluisterd.

  • Libre Parcours presenteert rekening: 3.500 personeelsleden tekort levert directie minstens 105 miljoen euro per jaar op

    staaktSpoorbaas Jo Cornu pakte uit met een becijfering van de ‘kostprijs’ van de staking van 30 juni. Hij zei dat dit de NMBS minstens 1,3 miljoen euro kost aan mislopen vervoersbewijzen. “Ik wil zo transparant mogelijk communiceren”, voegde Cornu eraan toe. Hij stelde nog dat de staking de put van de NMBS dieper zou maken, “Met een heel team moeten we de schuld proberen te beperken. Wie staakt, bemoeilijkt dat proces.”

    Daarmee probeert Cornu de verantwoordelijkheid voor de historische schuld in de schoenen van zijn personeel te schuiven. Het wanbeleid en de verkwisting door managers zoals Cornu en meer structureel de onderfinanciering van de spoorwegen worden niet in aanmerking genomen. De overheidsdotaties zijn de afgelopen jaren meermaals als gevolg van besparingen verlaagd, terwijl het aantal reizigers bleef toenemen. Uitgedrukt in reizigerskilometers loopt de dotatie achteruit ten gevolge van de toename van het aantal reizigers. We moeten steeds  meer doen met minder middelen en minder personeel.

    De staking van 30 juni had onder meer te maken met het personeelstekort waardoor vakantie- en compensatiedagen niet kunnen opgenomen worden. In de praktijk betekent dit dat het personeel meer dan 36 uur per week werkt. Van de voorziene 37.500 eenheden (voltijdse equivalenten) zijn er nu 33.922 ingevuld. Dit betekent een personeelstekort van 3.500 eenheden.

    Door die 3.500 jobs niet in te vullen, bespaart de NMBS op de kap van het personeel – en dus ook op kosten van de dienstverlening – ongeveer 105 miljoen euro per jaar. Dit is als we een bescheiden bruto jaarloon van 30.000 euro nemen. De besparing op het personeel ligt dus 80 keer zo hoog als de vermeende kost van de staking die onder meer als gevolg van dat personeelstekort werd gevoerd. De directie haalt 105 miljoen euro uit onze zakken om vervolgens te klagen dat het 1,3 miljoen euro schade meent te lijden omdat wij dit niet aanvaarden.

    Het is overigens niet de schuld van het personeel en de vakbonden dat er geen oplossing komt voor het personeelstekort. Er is maximaal gegaan voor dialoog, maar de directie legde steeds meer afspraken naast zich neer. Met de stakingsactie werd het probleem gepresenteerd. Moest de directie haar beloften nakomen, dan zou er geen stakingsactie geweest zijn. Wiens verantwoordelijkheid is dit dan?

    Cornu stelt dat het nieuwe vervoersplan miljoenen euro zal kosten. Er zijn structurele veranderingen nodig om op tijd te kunnen rijden, bijvoorbeeld met langere keertijden. Maar dit vervoersplan is een besparingsoperatie met minder treinen, reorganisatie van diensten zodat minder premies uitbetaald worden,… Enkel de meest winstgevende lijnen zijn interessant voor de directie die geen oog heeft voor dienstverlening. Niet het aanbieden van een veilige openbare dienstverlening is volgens Cornu de centrale uitdaging, maar wel de omvorming van de NMBS tot een competitieve onderneming. Daartoe is hij bereid om niet alleen te liegen (denk maar aan de zogenaamde 53 verlofdagen voor spoorpersoneel), maar ook om als een echte neoliberale beroepsprovocateur naar buiten te komen. In plaats van een commerciële marktlogica moet het openbaar vervoer als dienstverlening worden gezien waarbij het overigens een deel van een oplossing voor het enorme file- en mobiliteitsprobleem is.

    Als Cornu dan toch transparant over kosten wil communiceren, wachten we vol ongeduld om toelichting bij  volgende cijfers. De vakbonden hebben zich steeds tegen de opsplitsing van de NMBS verzet. Het spoor werd in 2005 opgedeeld in een vervoersmaatschappij, een infrastructuurbedrijf en de holding. In 2011 verklaarde de toenmalige topman Jannie Haek: “De splitsing van de NMBS kost jaarlijks 50 tot 100 miljoen euro en levert amper iets op.” In 2012 maakte het Rekenhof bekend dat de NMBS in de 7 voorgaande jaren voor 837 miljoen euro aan externe consultancy-opdrachten had laten uitvoeren (even terzijde: indien een stakingsdag 1,3 miljoen euro aan mislopen inkomsten kost, zou gratis openbaar vervoer op jaarbasis minder dan 500 miljoen euro kosten…). Dat vormt voor Cornu allemaal geen probleem, maar 1,3 miljoen euro minder inkomsten als gevolg van een stakingsdag haalt alle media!

    Het verlies aan inkomsten door de staking weegt voor de directie niet op tegen de lagere kosten door het personeelsbestand bewust onder het beloofde niveau te houden. Het stakende personeel verliest financieel gezien relatief het meeste bij een staking. Er gaat een dag loon verloren om op te komen voor meer collega’s en dus voor een betere dienstverlening. Voor de directie is dienstverlening een kostenpost, voor het personeel is het iets waarvoor wordt gestreden.

  • Personeel MIVB voert morgen alternatieve actie

    Morgenvroeg voeren de vakbonden in Brussel actie voor een beter eenheidsstatuut en tegen de bevriezing van de lonen.

    1363268491420Een nationale vakbondsbetoging gedekt door staking stelt in de sector van het openbaar vervoer een probleem. De andere vakbondscentrales rekenen op treinen van en naar Brussel alsook op openbaar vervoer in Brussel. Een deelname van het personeel van de NMBS Groep zou bijvoorbeeld betekenen dat er weinig of geen treinen rijden. Dit zou de opkomst van betogers uit het hele land sterk bemoeilijken. Het inleggen van bussen naar de hoofdstad of het organiseren van regionale betogingen gedekt door staking zouden een alternatief kunnen vormen. Meestal wordt het personeel dat noodzakelijk is voor het garanderen van het reizigersverkeer door de vakbonden opgeroepen de dienst te verzekeren. De andere personeelscategorieën worden dan gedekt door een stakingsaanzegging. Bij het personeel dat ‘moet’ werken en dat ook wel een steentje wil bijdragen aan het onder druk zetten van de regering is hier wel enige frustratie over.

    Dit probleem stelt zich ook bij de MIVB. De vakbonden daar hebben toch geprobeerd een alternatieve actie in elkaar te steken.

    Verschillende vakbondscentrales hebben gevraagd aan de vakbonden van het openbaar vervoer (NMBS, MIVB, TEC, De Lijn) om normaal te rijden op donderdag 6 juni. Er zullen geen storingen zijn op het Brussels net morgen. Maar het Gemeenschappelijk Vakbondsfront bij de MIVB wil niet dat verkeerdelijk gedacht wordt dat de werknemers en de vakbonden van de MIVB de acties niet steunen. Ze willen tonen aan het personeel, aan de reizigers en aan de regering dat ze de blokkering van de lonen of een harmonisering van de statuten naar beneden ook niet aanvaarden.

    Dat is de reden waarom vanaf vandaag en vooral morgen bussen, trams en metro’s voorzien zullen zijn van affiche. Het opschrift luidt: “06/06 vervoeren we, maar … we zijn VOOR een beter eenheidsstatuut en TEGEN de blokkering van de lonen! Dat de regering eindelijk de grote fortuinen belast om deze crisis die niet de onze is te betalen!!!“.

    Deze solidariteitsactie zal goed onthaald worden door de reizigers, o.a. door de studenten die toch op hun examen zullen geraken.

    Recent bleek nog dat de directie van de NMBS niet erg opgezet is met alternatieve acties die de banden tussen het personeel en de gebruikers van openbaar vervoer aanhalen. ACOD Spoor wou toen de treinbegeleiders oproepen een solidariteitsverklaring met een vakbondsbetoging voor te lezen. De directie verbood dit botweg. Ze is zich blijkbaar bewust van het gevaar van acties die zich richten op de reizigers en die de nadruk leggen op de gemeenschappelijke belangen van werknemers en gebruikers van openbaar vervoer.

  • Video uit de oude doos, graffiti met inhoud en een datum om te onthouden: 14 april

    Onder het mom van ‘het spoor moet niet altijd even gespannen staan’: twee luchtige items die Libre Parcours in het oog sprongen alsook een boodschap van algemeen nut:

    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6JHQ2yO-33w]

    Een kort beeldfragment over een staking bij de Nederlandse spoorwegen.

    We konden niet achterhalen van wanneer de beelden dateren, maar het oude uniform katapulteert ons minstens naar de 20e eeuw. Het type treinstel waarin de reizigers zich verbergen is gebouwd tussen 1975 en 1977. Dat brengt ons met zekerheid in het laatste kwart van de 20e eeuw.

    De ijverige poging van de hoofdwachter om – geconfronteerd met televisiekijkend Nederland – zogenaamd beschaafd nederlands te praten, alsook de eigthies look van de reizigers, doen ons vermoeden dat dit alles zich zo’n dertig jaar geleden afspeelde. Anciens die zich deze gebeurtenis herinneren, mogen ons altijd op het goede spoor zetten.

    Wat meteen opvalt, is dat de anti-stakers-retoriek al die tijd niet evolueerde. Ook toen al sprak men van ‘gijzelen’. Pijnlijk is dat een collega het woord in de mond neemt. Net zoals vandaag wordt de berichtgeving beperkt tot het ongemak voor de reizigers. Het waarom van de staking wordt verzwegen. Niks nieuws onder de zon…

    De naïeve list lijkt wel deel van een ‘domme Belgen mop’. Of misschien zijn we erin getrapt en is het een pilootaflevering van Schalkse Ruiters.

    Wat betreft graffiti op treinen kunnen we gerust spreken van gewenning. Alleen haar zeldzame afwezigheid merken we nog op. Of het moet een opvallend exemplaar zijn, zoals deze.

    Half januari schreef Bart De Wever in De Standaard dat wie zich inlaat met hip hop, zich kan bezondigen aan criminaliteit. Reacties bleven niet uit. Deze tekening betrekt ook een andere groep die door De Wever geviseerd wordt: ‘stakers’. De Wever staat daarin overigens niet alleen: half november zegden Karin Temmerman en David Geerts – beiden SP.a – een wetsvoorstel te zullen indienen om een minimumdienst op te leggen bij spontane stakingen. Dit naar aanleiding van een aangekondigde staking… Enfin, stakers worden door alle traditonele partijen gecriminaliseerd.

    Tot slot brengen we graag volgende activiteit onder uw aandacht:

    Op zondag 14 april organiseren we op Socialisme 2013 een internationale spoormeeting over het verzet tegen besparingen, liberalisering en privatisering. Met sprekers uit Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland en Duitsland:

    Alex Gordon, tot voor kort voorzitter van RMT Union. Dat is de snelst groeiende vakbond in het Verenigd Koninkrijk. En iets zegt ons dat het strijdbare karakter van die transportbond er voor iets tussen zit. Recent dwong RMT een loonsverhoging af voor het personeel van de Londense Underground. En dat in een klimaat waarin het al besparingen zijn wat de klok slaat.

    Christian Mahieux, één van de oprichters van de strijdbare spoorbond SUD Rail.

    Peter De Haan, treinbestuurder en delegee FNV Bondgenoten. Hij zal ons ongetwijfeld meer kunnen vertellen over de privatisering van de Nederlandse goederentak en de verkoop aan DB Schenker.

    Uit Duitsland hopen we een machinist te strikken van de vakbond GDL die in 2007 een loonsverhoging afdwong. En niet op basis van overleg.

    Kortom de uitgelezen kans om ervaringen uit te wisselen met collega’s, en te bekijken hoe we de strijd één kunnen maken.

    Aankruisen in de agenda is de boodschap! Men zegge het voort!

  • Spoorstaking. Pamflet van Libre Parcours

    Vanaf dinsdagavond om 22u zal het treinverkeer plat liggen door een stakingsactie. Hieronder het pamflet van Libre Parcours dat zal verspreid worden.

    Pamflet in PDF || Bijlage bij maandblad ‘De Linkse Socialist’ (pdf)

    Collega’s,

    Vandaag staken we tegen de ontmanteling van de NMBS Groep. Die moet ons klaar maken voor de liberalisering. Als de regering erin slaagt ons haar wil kan op te leggen, wordt de Holding opgedoekt, en NMBS en Infrabel uit elkaar gerukt. De NMBS wordt opgezadeld met het merendeel van de verlieslatende activiteiten en de schulden. Het ligt er vingerdik op dat de regering een faillissement wil uitlokken. Sabena ligt ons nog vers in het geheugen. Toen volgde een doorstart met SN Air Holding (nu Brussels Airlines) en TUI Airlines Belgium (nu Jetairfly). Een deel van het personeel kon als contractueel weer aan de slag, maar het oude statuut waren ze kwijt en de nieuwe loons- en arbeidsvoorwaarden waren niet om over naar huis te schrijven. In die zin zijn ons statuut en onze voorwaarden vandaag de inzet.

    Kan het personeel dat ondergebracht wordt in het nieuwe Infrabel dan op haar twee oren slapen? Nee. In Groot-Brittanië werd alles geprivatiseerd, ook de infrastructuurbeheerder. Na de vele ongevallen werd dit laatste deels teruggedraaid. In Nederland werd in 1998 gesplitst. Het Britse voorbeeld indachtig bleef Pro Rail publiek, het werd wel verzelfstandigd en opgesplitst in Pro Rail en Key Rail, ze leggen zich respectievelijk toe op het reizigers- en het goederenverkeer. In 1995 al ging het ambtenarenstatuut van de spoormannen verloren. Nu al wordt stevig het mes gezet in Infrabel. Met de geplande centralisatie van de seinhuizen gaan tot 2000 statutaire kaderposten verloren. Meer en meer infrastructuurwerken worden uitbesteed aan de privé. Statutaire sporenleggers zijn een uitstervend ras. Infrabel is op een De Wever regime gezet en wordt afgeslankt tot het absolute minimum. De privé kan haar buikje rond eten aan wat uitbesteed wordt.

    Het doel van de regering is duidelijk: na de energiesector, de luchtvaart, de post, communicatie, … ook de spoorwegsector openbreken en uitleveren aan de winsthonger van de privé. In vele gevallen zien we dat de privé vervolgens beter gefinancierd wordt. Het spoor kost de Britse staat 4 keer zo veel als voor de privatisering. Toch betaalt de reiziger tot 10 keer meer dan elders in Europa en dat voor een slechtere dienstverlening!

    Een eerste uitspraak van het Europese Hof van Justitie over de eengemaakte spoorweg in Duitsland en Oostenrijk bevestigt dat de regering ons voorliegt, zich verschuilt achter ‘Europa’ en geen verantwoordelijkheid neemt voor haar eigen politieke keuzes.

    Elke staking worden de sluizen opengezet voor vakbondsbashing. Het is duidelijk wie de media controleert. Enerzijds mogen we ons er niet door van de wijs laten brengen en doorzetten. Anderzijds hebben we dezelfde belangen als de reizigers en moeten we hen voor ons winnen en betrekken in de strijd voor openbaar vervoer. De pamflettenactie van ACV Transcom en ACOD Spoor op 19 september 2012 was een eerste stap in die richting. Als we willen dat reizigers ons steunen, in weerwil van alle aanvallen in de pers, zullen we hen het hele jaar door moeten informeren, in een begrijpelijke taal.

    Voor zij die twijfelen of we de regering kunnen dwingen af te zien van deze herstructurering, zijn er twee recente voorbeelden die aantonen dat strijd wel degelijk loont. Na de goed opgevolgde stakingen in december en januari leidden de onderhandelingen over de pensioenhervorming nog niet tot een akkoord. Maar er zit een wetswijziging in de pijp die een belangrijke afzwakking betekent van de leeftijds- en loopbaanvereisten alsook de inlevering op het pensioen. (meer daarover op www.libreparcours.net) Vorige week nog dwongen de goederenmachinisten af wat velen voor onmogelijk hielden. Ze zullen niet vervangen worden door contractuelen of ter beschikking gestelden en hun job kunnen blijven doen aan hun huidige voorwaarden.

    Het is duidelijk dat we er met deze ene stakingsdag niet zullen komen. Er is een stakingsaanzegging voor 10 en 11 oktober. Er is nood aan een opbouwend actieplan om de druk op de regering op te drijven. Er werden reeds informatievergaderingen georganiseerd onder het personeel, maar een meer massale en intense campagne dringt zich op als we willen dat iedereen mee is met zowel de inzet als het nut van actie. Daarnaast moeten we oog hebben voor andere strijdbewegingen en deze op elkaar afstemmen. De vrachtwagenchauffeurs hebben verdere acties aangekondigd. De Vlaamse regering wil 100 miljoen besparen en viseert haar ambtenaren. Het betreft onderwijspersoneel, loodsen, sluiswachters, het personeel van De Lijn, … De bonden dreigen met acties. Na de verkiezingen van 14 oktober zullen we geconfronteerd worden met de besparingen waarover in de campagne gezwegen wordt. Al die strijdbewegingen moeten eengemaakt worden.

  • Het pamflet dat LibreParcours maandag aan de piketten zal verspreiden

    Beste Collega’s,

    Weigeren voor Logistics te tekenen volstaat niet. We worden vervangen door contractuelen of treinbestuurders die wel tekenen. Logistics gaat onverminderd door met het onder druk zetten en intimideren van machinisten. Daarom hebben we eind augustus tot 32 uur gestaakt. Sindsdien werd drie keer onderhandeld.

    Meermaals werd duidelijk gemaakt dat we onder Technics met goederentreinen willen blijven rijden, aan onze voorwaarden. En dat we dus niet geïnteresseerd zijn in een ter beschikking stelling aan Logistics. De directie negeert dit botweg en marchandeert enkel over de voorwaarden van de ter beschikking stelling. Het is een dovemansgesprek.

    We willen …

    • Geen tuchtmaatregelen tegen stakers.
    • Geen voorstel op maat van Antwerpen Noord. Een oplossing voor alle depots. Samen uit, samen thuis!
    • Een verdeelsleutel voor de beschikbare trafiek met behoud van depots en statutaire tewerkstelling
    • Een halt aan de contractuele aanwervingen en de ter beschikking stellingen. Een einde aan de intimidatie en chantagepraktijken. Geen gedreig meer met trafiekverlies en het afschaffen van statutaire kaderposten.
    • Statutaire tewerkstelling moet de regel zijn, in een kader van publiek recht, de bundels vormen onze voorwaarden niet het PC226.
    • Een einde aan de verspilling van publieke middelen: geen externe consultancy meer (de afgelopen zeven jaar werd hier €837 miljoen aan verkwist), geen vastgoed prestigeprojecten, een transparante spoorweg (vandaag zijn er 114 filialen)
    • Onze locomotieven terug (200 ter waarde van €415 miljoen). Ze werden met belastinggeld betaald en horen de gemeenschap toe. Het is ongehoord dat de put van de verliezen hiermee gedempt wordt.
    • Opnieuw overheidsdotatie voor de goederenactiviteit, op zijn minst voor het verspreid vervoer. De regering moet voluit kiezen voor het goederenvervoer per spoor. Hoe denkt ze anders de mobiliteitsknoop te ontwarren?
    • Een einde aan het nijpende personeelstekort bij Freight Services. Vandaag wordt de werkdruk systematisch opgedreven. We hebben nood aan meer schouwers en rangeerders om het werk te verdelen.
    • Eindelijk echt werk maken van de humanisering van de diensten.

    We sluiten ons aan bij de strijd tegen de herstructurering. We ijveren voor een eengemaakte spoorweg met een eenheidsstatuut voor alle spoormannen en –vrouwen. De goederentak is slechts een eerste slachtoffer van de privatisering. We laten ons niet als schapen tot de slachtbank leiden en roepen op voor de algemene spoorwegstaking van 3 oktober 2012.

    We zullen de directie moeten dwingen om onze eisen in te willigen. De minieme toegevingen tijdens de onderhandelingen – voorlopig geen 13h prestaties, het behoud van 89 kaderposten tot eind 2013, de tijdelijke mogelijkheid in te leveren op loon i.p.v. meer dagen te werken,… – bevestigen dat we de druk moeten verhogen. Dat is wat we nu doen, we raken de directie waar het pijn doet: in de portemonnee.

    Logistics heeft niet eeuwig de tijd. De financiële toestand is belabberd. Eigenlijk is Logistics al failliet. Maar Logistics is geen normaal bedrijf, het filiaal is nog volledig in handen van de NMBS Groep. Met de verkoop van gekregen
    locomotieven en terminals schuift Logistics het nakende faillissement slechts voor zich uit. Geert Pauwels moet ons die verantwoordelijkheid niet in de schoenen schuiven. Wij hebben niet gevraagd om een filiaal van privaat recht.
    Het is in deze context dat DB Schenker lonkt, misbruik makend van de schijnbaar uitzichtloze situatie. Als we DB willen counteren, moeten we de goederen weer een toekomst geven.

    Als Logistics over kop gaat, zal het wegtransport niet alles kunnen slikken. Iemand zal in het gat moeten springen. Gelijk welke operator die die uitdaging wil aangaan, zal machinisten nodig hebben, zal ons nodig hebben. Ook dan
    zijn we niet te koop. Of men huurt ons aan onze voorwaarden, of men geeft Technics een licentie.

    Wat zouden de mogelijkheden zijn van een openbaar goederenvervoer per spoor dat deel uitmaakt van een eengemaakte spoorweg onder controle van personeel en gebruikers? Geen dictaat van externe consultants maar de ervaring van de werkvloer die doorweegt!

    Klik Hier voor het pamflet in PDF-formaat

    En Hier voor het Franstalige pamflet

  • Staking MIVB: meer veiligheid vereist meer openbare dienst

    artikel van Myriam Djegham van Gebruikers en Werknemers voor de Ontwikkeling van Openbaar Vervoer

    De werknemers van de MIVB zijn zaterdag 7 april in staking gegaan na de moord op een collega tijdens het uitvoeren van zijn job. Op een bijeenkomst dezelfde dag om de directie aan de tand te voelen over het veiligheidsvraagstuk, toonden de werknemers een grote maturiteit. Hun eerste bezorgdheid zou kunnen samengevat worden met de uitroep van één van de personeelsleden:  “Wij werken om te leven niet om te sterven“. Ze wezen op de structurele oorzaken van het geweld waarvan ze slachtoffer zijn. Inderdaad, er zijn vele en dieperliggende oorzaken. Bepaalde zijn rechtstreeks gelieerd aan het beheer van de MIVB. Terwijl er meer personeel nodig is, bevoordelen de budgetaire keuzes het vervangen van mensen door machines, wat bijdraagt aan de ontmenselijking van de openbare dienst en aan het isoleren van de werknemers. De middelen worden ingezet voor het controleren van de chauffeurs maar niet om hen te beschermen.

    Andere oorzaken komen voort uit de onderfinanciering door het Gewest en de Federale overheid. En meer globaal, betwisten de werknemers een maatschappij die geweld genereert door uitsluiting, sociale immobiliteit en besparingen. De werknemers van de openbare diensten zitten in de val. Terwijl ze een belangrijke taak vervullen om het recht op mobiliteit te beantwoorden, worden ze de vertegenwoordigers van een politiek die noch de werknemers, noch de gebruikers tolereren, een politiek die de openbare diensten privatiseert en de sociale ongelijkheden vergroot. 

    Het probleem van de veiligheid is vaak naar voren geschoven door de werknemers. Zoals in de andere Belgische openbare vervoersmaatschappijen, is totale veiligheid onmogelijk, daar zijn de werknemers zich van bewust. Een meer globaal verzet is nodig. Als we resultaat willen, is het essentieel samen te strijden, werknemers en gebruikers van openbaar vervoer, van MIVB, NMBS, TEC en De Lijn, om een andere maatschappij te verdedigen die streeft naar kwaliteitsvolle openbare diensten, met werknemers en gebruikers die trots zijn collectief in te gaan tegen de marktlogica in sectoren die essentieel zijn voor ons allen.

  • Pamflet van Libre Parcours voor de acties op 22 december

    Libre Parcours zal aanwezig zijn op de stakingspiketten tijdens de acties op donderdag 22 december. Hierbij alvast het pamflet dat we daar zullen verspreiden. Hier kan je de pdf downloaden.

    Van Quickenborne voert het offensief tegen het spoorpersoneel op!

    Van Quickenborne probeert de pensioenhervorming door het parlement te jagen. Wat betekent dit wetsvoorstel concreet voor het spoorwegpersoneel?

    Zoals voor vele anderen betekent dit langer werken voor minder pensioen.
    Het rijdend personeel zal pas na 32 jaren rollende dienst mogen gaan op 57 jaar. Vandaag is het rustpensioen ingesteld op 55 jaar na 30 jaren rijdende dienst. Het sedentair personeel zal pas op 62 jaar kunnen gaan na een loopbaan van 40 jaar. Vandaag ligt de pensioenleeftijd op 60 jaar en de loopbaanvereiste op 35 jaar. Het venijn zit hem vooral in dit laatste. Iemand die na bijvoorbeeld 7 jaar horeca op 25 jaar begint aan de loketten, kan met de huidige regeling vertrekken op 60. Als de pensioenhervorming erdoor komt pas op 65.

    Vandaag wordt ons pensioen berekend op de ‘laatste wedde’. De regering wil het gemiddelde van de laatste tien jaar als basis. Dat zou een enorme inlevering zijn. Terwijl we ondanks de index, ondanks de perequatie verliezen aan koopkracht. Bovendien zal vrijwillige loopbaanonderbreking bij de pensioenberekening voor maximum 1 jaar gevaloriseerd worden.

    Bovenop de reeds geplande besparingen nog eens €300 miljoen wegsnijden. Bovenop de 650 posten die worden geschrapt in de ateliers, bovenop de bijna 2000 bij de centralisatie van de seinhuizen, de 200 bij de sluiting van loketten, de 130 door het afschaffen van treinen. Bovenop de goederenactiviteit die wordt voorbereid op een verkoop aan de privé.

    De reactie van de spoormannen en -vrouwen kent navolging in de rest van de publieke sector. Ze weerklinkt zelfs hier en daar in de privé. Dit is het startschot voor de mobilisatie naar de algemene staking van 30 januari 2012.

    De Lijn: 40 miljoen besparen?

    Bij De Lijn wil de directie 40 miljoen euro besparen. Daartoe is een receptenboek van maatregelen opgemaakt waaruit de regering kan kiezen. Het personeel en de gebruikers verliezen in alle gevallen.

    Onder de plannen onder meer het voorstel om het gratis openbaar vervoer voor 65+ af te schaffen, de Buzzypas duurder te maken voor niet-schoolgaande jongeren, het schrappen van lijnen en het “heronderhandelen van een aantal arbeidsvoorwaarden”.

    Er wordt al enkele jaren fors bespaard bij De Lijn. Door de afschaffing van veel bussen en trams, dalen de inkomsten (je kunt geen tickets verkopen als er geen bussen rijden…) waardoor De Lijn in een neerwaartse spiraal dreigt te verzeilen. Als we niet opletten is die 40 miljoen slechts een begin. Dit komt bovenop de algemene besparingsplannen van de regeringen.

    Informeren, sensibiliseren, mobiliseren om de algemene staking van 30 januari voor te bereiden

    Van Quickenborne spreekt van een besparingstrein. Dat hij niet veel verstand heeft van treinen, blijkt uit zijn voorstel om de pensioenrechten van machinisten te korten. Met hem achter het stuur, zijn seinen overbodig. Hij raast maar door.
    De vakbonden van de openbare diensten, spoormannen op kop, trekken het verzet op gang. Hopelijk blijft het daar niet bij en volgt een nieuwe datum om ook die diensten waar een mobilisatie meer dan 3 dagen vergt, op sleeptouw te nemen. Dat zou een goede voorbereiding zijn voor de algemene staking van 30 januari, publiek en privé samen.

    Nog voor 2 december hadden de Waalse en Brusselse metallos een actieplan kenbaar gemaakt waarmee de besparingslawine gestopt kan worden. Bij monde van voorzitter Nico Cué luidde het voorstel een 24-urenstaking in januari, en als de regering dan niet luistert 48 uur in april en zo nodig 72 uur in juni. Dat was nog voor Van Quickenborne het startschot gelost had. De timing moeten we wellicht herzien, maar het principe blijft overeind, al moet de 48 urenstaking wellicht al in februari of maart worden ingepland en een 72 urenstaking, niet vlak voor de zomer, maar al veel eerder.

    De vakbonden moeten uiteindelijk aan tafel gaan zitten, maar niet zonder een stevige knuppel achter de deur. Met een informatiecampagne in de bedrijven waar de gevolgen van de regeringsmaatregelen tijdens werkonderbrekingen worden besproken en acties democratisch worden voorbereid. Met regionale en sectorale actiedagen, stakingen en betogingen ter voorbereiding van een oplopende reeks algemene stakingen. We denken dat de centrale boodschap die we daarbij moeten overbrengen luidt: wij hebben de crisis niet veroorzaakt, wij zullen hem niet betalen!

  • Staking in de werkplaatsen. Verslag en interview uit Salzinnes.

    Woensdag 9 november begon een staking in de werkplaatsen van de NMBS. De staking is een reactie op de herziening van het eerste spoorwegpakket op 15 november alsook een uitdrukking van de ongerustheid van het personeel over het plan B Lean. Deze beweging heeft dieperliggende wortels. Dertig jaar geleden waren er 1300 werknemers in Salzinnes, vandaag resten er 714. Ondanks het feit dat een verdere stijging van de reizigersaantallen verwacht wordt, weten we dat de komende 10 jaar de helft van het personeel in Salzinnes op pensioen zal gaan.

    De leeftijdspiramide in de werkplaats van Salzinnes is het resultaat van het plan De Croo dat zich vertaalde in een aanwervingsstop van 10 jaar. Het is in deze context dat we een interview afnamen van een afgevaardigde van CGSP Cheminots.

    Wat is de reden van deze staking ?

    « Er zijn hoofdzakelijk drie redenen. De eerste is het besparingsplan dat voorziet in een jaarlijkse productiviteitsstijging  van 4% tot 2015. We verdenken de directie ervan de productiviteit en dus de druk op de werknemers te willen verhogen en het personeel te doen inkrimpen door niet vervanging. Het zal met zekerheid een combinatie van de twee worden. »

    « Onze tweede bezorgdheid betreft de herziening van het eerste spoorwegpakket in het Europese Parlement. Men wil naar een ‘open acces’ waarbij elke operator zijn materieel kan laten onderhouden in de werkplaatsen van Salzinnes tegen marktconforme prijzen. Dit zal het werk van spoormannen bemoeilijken. Bovendien is de structuur van Salzinnes bijzonder : ze telt momenteel 714 werknemers, 7 hectares gebouwen, 21 hectare gronden. Dat alles heeft een kostprijs daar er verschillende diensten verbonden zijn aan het onderhoud, aan de administratie, aan logistieke diensten, aan onderzoek en ontwikkeling. Werken aan een marktprijs met zulk een structuur is onhoudbaar. »

    « De derde reden is de filosofie Be Lean, maar in feite is alles aan Be Lean verbonden aan de wil te besparen. Dit plan zal als doel het verhogen van de productiviteit hebben, de druk op de werknemer te verhogen en we zullen meer en meer zien dat personeel niet vervangen wordt. Aan de montagekettingen kunnen we deze filosofie reeds aan het werk zien. De werknemer zelf moet pistes tot verbetering aanbrengen. »

    « Het plan wordt zo uitgevoerd dat het een mobilisatie ertegen bemoeilijkt. Er is een fasering per sectie zodat niet alle werknemers tegelijk op de hoogte zijn. De directie wil harde confrontatie vermiden en verkiest een zachtere manier,
    langzamer, maar het doel blijft hetzelfde, de verhoging van de productiviteit
    d.m.v. bijvoorbeeld een oplijsting van de zieken, enz.     »

    Wat is de sfeer in de werkplaatsen ?

    « De sfeer is redelijk somber, vele werknemers hier hebben 20, 30 jaar dienst, ze hebben jaar na jaar hervormingen meegemaakt die niet allemaal hun efficiëntie bewezen hebben. En dat is het minste wat we kunnen zeggen ! »

    « Wat met de toekomst van de werkplaats van Salzinnes ? Velen vertrekken, weinigen vangen aan. De vraag is dus wanneer gaat men sluiten. We moeten dus het personeel verzekeren dat Salzinnes niet zal sluiten. We mogen het niet opgeven, er komen nog jongeren na ons. »

    Wat is het vervolg van deze?

    « De beweging, is er een actieplan syndicale activiteit stopt nooit, we wachten op de reactie van de directie op het plan. Als ze niet bewegen, keren we terug. Voor 2012 is er een verhoging van de werkdruk van 10%. Het is onhoudbaar want hetzelfde jaar vertrekken 40 personen op pensioen zonder rekening te houden met de overplaatsingen. Dit betekent dat er een risico tot onderaanneming is.

    De radio vermeldde gisteren het ‘traditionele’ piket in Salzinnes, kan u e daar iets over vertellen ?

    « Er is altijd een zekere traditie van strijd geweest in Salzinnes. Tijdens de actieswordt traditioneel een piket gezet. Dit om het personeel te betrekken in de
    strijd en om te tonen dat de site is geblokkeerd. Uiteindelijk is er geen oppositie meer, noch kritiek die de stakingsbeweging versterkt waarvan het piket de uitdrukking is. Dit maakt de beweging duidelijk aan allen, zowel aan personeel als aan de directie. Niemand wijkt af, we keren niet terug !!     »

    (Alain, Namen)

  • Kort verslag van het stakingspiket in Vorst

    Ook in Vorst stond vorige week donderdag een stakerspost. In deze  werkplaatsen gebeurt het onderhoud van de Eurostar-treinen en worden de  binnenlandse treinen klaargemaakt voor vertrek.

    In de gesprekken met de  arbeiders bleek vooral de bekommernis over de toekomst van het spoor en een  klare kijk op de onderhoudsproblemen met het rijdend materieel. Het is duidelijk  dat dit besparingsplan geen oplossing is. Ook in Vorst is de actiebereidheid groot. Er waren geen discussies met werkwilligen voor de poort, die waren  gewoon niet komen opdagen.

    Enkele militanten van andere diensten van het spoor  steunden het piket met een solidariteitsbezoek. De werkplaatsen zijn immers  niet de enige die geconfronteerd worden met herstructuringsplannen. Het is nu  vooral kwestie om de krachten de bundelen rond een duidelijk actieplan.