Tag: europa

  • Pamflet Internationale Spoormeeting 14 april bij de drukker!

    Wij zijn in blijde verwachting van het pamflet en klaar om de volgende fase van de mobilisatie in te zetten. Hier alvast de digitale versie:

    (onderaan de PDF)

    pamflet spoormeeting 14-04-2013 voorkant nl

    nederlands2b

    PDF

  • Video uit de oude doos, graffiti met inhoud en een datum om te onthouden: 14 april

    Onder het mom van ‘het spoor moet niet altijd even gespannen staan’: twee luchtige items die Libre Parcours in het oog sprongen alsook een boodschap van algemeen nut:

    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6JHQ2yO-33w]

    Een kort beeldfragment over een staking bij de Nederlandse spoorwegen.

    We konden niet achterhalen van wanneer de beelden dateren, maar het oude uniform katapulteert ons minstens naar de 20e eeuw. Het type treinstel waarin de reizigers zich verbergen is gebouwd tussen 1975 en 1977. Dat brengt ons met zekerheid in het laatste kwart van de 20e eeuw.

    De ijverige poging van de hoofdwachter om – geconfronteerd met televisiekijkend Nederland – zogenaamd beschaafd nederlands te praten, alsook de eigthies look van de reizigers, doen ons vermoeden dat dit alles zich zo’n dertig jaar geleden afspeelde. Anciens die zich deze gebeurtenis herinneren, mogen ons altijd op het goede spoor zetten.

    Wat meteen opvalt, is dat de anti-stakers-retoriek al die tijd niet evolueerde. Ook toen al sprak men van ‘gijzelen’. Pijnlijk is dat een collega het woord in de mond neemt. Net zoals vandaag wordt de berichtgeving beperkt tot het ongemak voor de reizigers. Het waarom van de staking wordt verzwegen. Niks nieuws onder de zon…

    De naïeve list lijkt wel deel van een ‘domme Belgen mop’. Of misschien zijn we erin getrapt en is het een pilootaflevering van Schalkse Ruiters.

    Wat betreft graffiti op treinen kunnen we gerust spreken van gewenning. Alleen haar zeldzame afwezigheid merken we nog op. Of het moet een opvallend exemplaar zijn, zoals deze.

    Half januari schreef Bart De Wever in De Standaard dat wie zich inlaat met hip hop, zich kan bezondigen aan criminaliteit. Reacties bleven niet uit. Deze tekening betrekt ook een andere groep die door De Wever geviseerd wordt: ‘stakers’. De Wever staat daarin overigens niet alleen: half november zegden Karin Temmerman en David Geerts – beiden SP.a – een wetsvoorstel te zullen indienen om een minimumdienst op te leggen bij spontane stakingen. Dit naar aanleiding van een aangekondigde staking… Enfin, stakers worden door alle traditonele partijen gecriminaliseerd.

    Tot slot brengen we graag volgende activiteit onder uw aandacht:

    Op zondag 14 april organiseren we op Socialisme 2013 een internationale spoormeeting over het verzet tegen besparingen, liberalisering en privatisering. Met sprekers uit Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland en Duitsland:

    Alex Gordon, tot voor kort voorzitter van RMT Union. Dat is de snelst groeiende vakbond in het Verenigd Koninkrijk. En iets zegt ons dat het strijdbare karakter van die transportbond er voor iets tussen zit. Recent dwong RMT een loonsverhoging af voor het personeel van de Londense Underground. En dat in een klimaat waarin het al besparingen zijn wat de klok slaat.

    Christian Mahieux, één van de oprichters van de strijdbare spoorbond SUD Rail.

    Peter De Haan, treinbestuurder en delegee FNV Bondgenoten. Hij zal ons ongetwijfeld meer kunnen vertellen over de privatisering van de Nederlandse goederentak en de verkoop aan DB Schenker.

    Uit Duitsland hopen we een machinist te strikken van de vakbond GDL die in 2007 een loonsverhoging afdwong. En niet op basis van overleg.

    Kortom de uitgelezen kans om ervaringen uit te wisselen met collega’s, en te bekijken hoe we de strijd één kunnen maken.

    Aankruisen in de agenda is de boodschap! Men zegge het voort!

  • Conferentie: Buizingen, twee jaar later

    Dinsdag 15 februari, vond er aan de universiteit van Mons  een conferentie plaats over de spoorramp in Buizingen. Het debat dat volgde, plaatste slachtoffers, spoormannen en vakbondsafgevaardigden tegenover vertegenwoordigers van de directie van de NMBS. Marc Descheemaecker vond de tijd niet om eerbied te betonen aan de slachtoffers. Zijn vertegenwoordiger en zijn tegenhanger bij Infrabel moesten kritieken en beschuldigingen van nalatigheid ondergaan van de slachtoffers en hun families .

    Hoewel het parlementair onderzoek haar eindoordeel nog niet velde (het proces zal pas in 2014 plaatsvinden), werd duidelijk aangetoond dat de machinist niet door het rood reed en dat men het ongeval niet kan toeschrijven aan een menselijke fout. Het is duidelijk dat de onderinvestering in nieuw en functioneel materieel alsook in meer performante remsystemen verantwoordelijk is.

    Gilson van Infrabel kondigt de uitrusting met TBL1+ aan op heel het net vanaf 2015 en met ETCS in 2025. Men vraagt zich terecht af waarom dit zolang duurt ! Antwoord van de betrokkene: de kost van de uitrusting !

    Meer dan de helft van de treinen op het Belgische spoor zijn 30 à 50 jaar oud, de signalisaties zijn soms vervallen en de noodremmingssystemen verouderd. De investeringen van de afgelopen jaren door de Belgische spoorwegen verhoogden de veiligheid niet, maar wel het prestige, zoals het geval is met het nieuwe station van Liège Guillemins. De groeiende winsten gerealiseerd door de onderneming, werden onvoldoende geïnvesteerd in het comfort of de veiligheid van de reizigers, ze dienen om de reeks bijkomende topmanagers sinds de splitsing van de NMBS groep in 2005 te betalen.

    Liberalisering aan hoge snelheid

    De dotatie toegekend door de regering aan de NMBS voor het jaar 2012 zal volgens La Libre €1,7 miljard bedragen. Het betreft publiek geld waarmee de maatschappij moet investeren in bijvoorbeeld rollend materieel. Van alle openbare bedrijven in het land, lijkt de spoorgroep NMBS het meest verwend qua financiële dotatie van de federale staat. Maar ondanks de winsten en de dotaties, vraagt de directie aan de werknemers meer flexibele werkuren, meer werkuren en het personeel dat op pensioen wil vertrekken ziet zijn vraag geweigerd omwille van het personeelstekort.

    De maatschappij wordt beheerd als een private onderneming waar enkel het rendement en de maximal winst tellen, ten nadele van de spoormannen. Het rijdend personeel klopt helse diensten  tot 9 uren zonder pauze ! En met de nieuwe europese liberaliseringsmaatregelen bij het spoor, willen de werkgevers hen vragen 11 tot 13 uren te werken om competitief te blijven.

    Kwaliteitsvol openbaar vervoer

    De vraag die zich vandaag stelt is of we nog de trein kunnen nemen zonder een dergelijk ongeval te riskeren.

    Als een openbare dienst geleid wordt als een private onderneming waar het steeds de wet van de winst is die geldt, kan men zich ongerust maken over zowel de arbeidsomstandigheden van de werknemers als over onze veiligheid. De trein moet een openbare dienst blijven, gratis, comfortabel en met voldoende zitplaatsen. Het is dringend dat stemmen zich verheffen tegen de ontmanteling van al onze openbare diensten door de europese politiek en de Belgische regering.

  • Oproep: woensdag 28 maart 2012 Europese betoging tegen privatisering transportsector

    Wij nemen hier de oproep van ‘the National Union of Rail, Maritime en Transport Workers’ (RMT) over:

    NATIONALISERING GEEN PRIVATISERING!

    RMT zal op 28 maart 2012 in Brussel samen met transportbonden van andere Europese landen betogen tegen het Witboek van Transport van de EU dat privatisering eist in alle transportsectoren.

    Deze betoging zal deel uitmaken van een actieweek van 26 tot 31 maart tegen het EU liberaliseringsbeleid en gedurende die week zullen transportbonden in heel Europa nationale betogingen en activiteiten houden om het EU betoog voor privatisering, fragmentatie, sociale dumping, outsourcing en aanvallen op collectieve arbeidsvoorwaarden en arbeidersrechten te benadrukken.

    Het hoogtepunt van de week zal de massabetoging zijn in Brussel op 28 maart. Het is essentieel dat RMT leden een zo groot mogelijke rol spelen in deze betoging waartoe we mee het initiatief namen.

    We roepen alle transportbonden en organisaties die het openbaar vervoer en het milieu verdedigen op zich te verzetten tegen de systematische vernietiging van nationale spoorwegmaatschappijen, jobs en veiligheidsvoorschriften door de implementatie van EU spoor liberaliseringspaketten.

    affiche 28 maart 2012

    engelstalige oproep op website RMT

    Libre Parcours roept de Belgische bonden ACV Transcom, ACOD Spoor, VSOA, OVS, ASTB, BTB, … op voorbeeld te nemen aan ACOD TBM en alsnog de oproep te onderschrijven en te mobiliseren.

  • Interview met een afgevaardigde van ACV Transcom aan het piket in Merelbeke

    Wat is de essentie van deze actie?

    We hebben met deze actie specifiek opgeroepen om enkel de werkplaatsen te laten staken om het reizigersverkeer zo weinig mogelijk te treffen.

    Wat op til staat is tweeledig:

    Het Be lean project onder het mom van optimaliseren van de productieprocessen, door het uitwissen van de ‘verspilde tijden’. Officieel zou dit al 250 werkplaatsen kosten. Maar er zijn reeds documenten waarin sprake is van 650 werkplaatsen. Het is moeilijk te begrijpen hoe we enerzijds zien dat de slechte stipheid bijvoorbeeld heel sterk gelinkt is aan het onderhoud van het
    materiaal. Vandaag worden, door beperkte krachten de treinen nog maar aan 33% gecontroleerd. Het is te zeggen dat ze om de 30.000km binnenkomen ipv om de 10.000.”

    Terwijl er elk jaar eigenlijk meer reizigers zijn, moeten er jobs sneuvelen. Er is nood aan meer materieel en dienstverlening maar we moeten dit doen met minder en minder mensen. Bovendien zou er in 2014 een nieuwe werkplaats komen waarin de werkplaatsen van Gentbrugge en Merelbeke samenkomen. De huidige inspanningen zijn dus bovendien weggegooid geld, zo lijkt ons.

    Anderzijds staat de herziening van het eerste spoorwegpakket voor de deur. Het eerste spoorwegpakket moest de infrastructuursbeheer en de operatoren openstellen voor de markt en er de concurrentie laten spelen. Vandaag willen ze met de herziening van dit eerste spoorwegpakket de werkplaatsen openstellen voor de private sector. Een privéonderneming is echter geïnteresseerd in winst, niet in veiligheid. Een trein waarvan de remmen niet 100% werken, komt bij ons de deur niet uit. In een privébedrijf, waar elk gewerkt uur moet opleveren, en waar alle materiaal ten volle moet opleveren, is dit niet het geval. Met alle gevolgen van dien.

  • Interview aan het stakingspiket in Merelbeke afgelopen donderdag.

    In dit interview wordt gewezen op de gevolgen van de dreigende liberalisering van diensten zoals de werkplaatsen. Mogelijk dinsdag al zal het Europese Parlement hierover een beslissing nemen. In een context van concurrentie zal het gebrek aan personeel, middelen en opleidingen ertoe leiden dat anderen met contracten aan de haal gaan. De militant stelt ook de verspilling aan externe consultancy aan de kaak. Een verdere verhoging van de werkdruk zal volgens hem ten koste gaan van de veiligheid.

    Hij wijst ook op de beperkingen van een strategie die niet verder gaat dan sociaal overleg. Zijn pleidooi om toenadering te zoeken tot de reizigers is erg sterk. Personeel en gebruikers van een openbare dienst delen inderdaad dezelfde belangen. Een deel van de vakbondsleiding lijkt dit te hebben opgegeven. We moeten consequent benadrukken dat dit niet enkel een strijd is voor het behoud van (statutaire) tewerkstelling. Via de media, maar ook door systematisch pamfletten te verdelen onder de reizigers, moeten we uitleggen wat de inzet is. In dit geval is het vandaag al duidelijk wat besparingen op kap van onderhoud betekenen: vertragingen, afgeschafte treinen en een verminderde veiligheid.

    Kan u uitleggen wat beweegredenen zijn voor de actie, welk gevoel er overheerst?

    Onze voornaamste angst is de volledige privatisering van de werkplaatsen. Dit heeft onmiddellijke gevolgen voor de werkgelegenheid. De privatisering hangt ons boven het hoofd. Vandaag zijn wij, in de ateliers, niet meer in staat om op technisch gebied voldoende opleiding te geven aan nieuwe werknemers. Daardoor bestaat de mogelijkheid dat volgende leveringen door de privé zullen worden overgenomen.

    Wij kunnen de opleidingen niet blijven in stand houden. Wanneer nieuwe machines geleverd zullen worden zijn onze krachten te beperkt om die machines te bedienen met onze kennis. De opleiding is dus essentieel. De huidige logica is echter dat wat wij niet kunnen overbrengen van kennis, door het privébedrijf zal worden overgenomen.

    Dat is onder andere de rol van een bedrijf als SAP. SAP is slechts één van de ondernemingen die als operatief systeem optreden. Dit privébedrijf kost echter enorm veel aan de overheid en de NMBS, er circuleren namelijk bedragen van  €2500 per jaar per persoon per licentie .

    Wat is de logica daarachter?

    De officiële logica is de vereenvoudiging en het drukken van de kosten. Op korte termijn lijkt het alsof niemand daar last van heeft, maar door het feit dat ze zo veel betaald worden moeten die kosten wel eens doorgerekend worden. In die zin zou dit op korte termijn een goedkopere weg kunnen lijken, maar eenmaal de  werkplaatsen volledig in handen zijn van de privé, zal het de privé zijn die de prijs bepaalt.

    Wat is het Be lean project?

    De essentie van dit project is afslanken (cf lean = slank) en productiever zijn. Het zou betekenen dat de productiviteit met 15% verhoogd moet worden. Minder personeel voor meer werk dus. En dat terwijl het aantal reizigers wel toeneemt en de veiligheid en stipheid nu reeds in het gedrang komt.

    Welke acties verwacht je nog in de toekomst?

    Het probleem is dat er de laatste jaren weinig of geen bereidheid is geweest van de directie uit tot echte communicatie met de vakbonden. We zijn wel vertegenwoordigd in verschillende comité’s maar in realiteit worden we met de rug tegen de muur gezet en moeten we aanvaarden wat men ons voorstelt.

    Zijn er concrete zaken die u essentieel vindt bij het voeren van actie en het staken?

    Ja, er is belang aan meer communicatie met de reizigers. De belangen van de reizigers en de spoorwegen lopen parallel. Als wij deze evolutie aanvaarden, zal dit gevolgen hebben voor de dienstverlening. Een inkrimping op het personeelsbestand heeft op haar beurt ook gevolgen voor veiligheid en dienstverlening.

    Dit wordt veel te weinig benadrukt door de vakbondstop. Ze zouden hier veel meer op moeten inspelen. Wanneer er een staking is, of wanneer het in haar belang is, springen de patronale organisaties als het VBO op de media en doen zij hun verhaal alsof het in het belang is van iedereen. Maar wij, als vakbond, reageren daar te weinig op.

  • Solidariteitsbericht met acties in Frankrijk dat circuleert in Antwerpen-Noord

    Hieronder vindt u een solidariteitsverklaring met de collega’s van SNCF die nu in staking zijn tegen de liberaliseringpolitiek die Europa hen opdringt. Laat het duidelijk zijn dat hun strijd dezelfde is als de onze! Wij kunnen niet toelaten dat onze arbeidsvoorwaarden en werkzekerheid steeds zwaarder onder druk komen te staan. Als we kijken naar Duitsland (waar vorige week ook een staking van de vakbond GDL werd georganiseerd voor gelijke arbeidsvoorwaarden en verloning voor alle machinisten), dan weten we tot welke toestanden dit leidt. Laat ons via deze brief een eerste stap zetten naar een Europees collectief verzet tegen de teloorgang van de vele goede spoorwegjobs.

    Nederlands
    Geachte Collega’s, op 27 oktober vond er in België een spontane stakingsactie plaats uitgaande van de machinisten van NMBS. Deze actie werd massaal opgevolgd in het hele land. Ook de volgende weken volgen er acties in de werkplaatsen en van het rangeerpersoneel. De liberaliseringpolitiek betekent voor ons een rechtsreekse afbraak op ons statuut, een grote werkonzekerheid in de goederensector en zeer zware arbeidsvoorwaarden (voor machinisten bvb: 15 à 20 dagen minder rust per jaar, maximumdiensten van 13 uur mét coupure. Ook de mogelijkheid die de directie krijgt om iedereen die ziek, zwanger (onze vrouwelijke collega’s althans) of strijdbaar is, met één pennentrek van de goederensector voorgoed te verwijderderen). Om deze besparingsvoorstellen door te voeren worden de Belgische treinbestuurders individueel onder druk gezet, terwijl het besef groeit dat dit een collectieve strijd in Europa wordt. Laat ons in de toekomst de krachten bundelen, contacten leggen en naar een Europese strijd tegen de liberaliseringpolitiek gaan. Wij wensen via deze weg alvast onze solidariteit uitdrukken met jullie acties. Succes, de 99% Belgische spoorwegarbeiders die slachtoffer zijn van de liberalisering, uitgaande van de treinbestuurders van Antwerpen-Noord.”

    En Français
    Chers collègues, le 27 octobre, les conducteurs de trains belges sont entrés spontanément en grève. Cette action a été suivie massivement dans tout le pays. Dans les jours à venir, des actions vont avoir lieu dans les ateliers et chez le personnel de triage. La politique de libéralisation signifie pour nous un dé tricotage complet de notre statut, une grande incertitude quant au travail dans le secteur marchandises et des conditions de travail très pénibles. Par ex. pour les conducteurs : 15 à 20 jours de moins de repos par an, des services de 13 heures avec des coupures. Egalement la possibilité pour la direction d’écarter d’un coup de crayon tout qui les gênerait dans le secteur marchandises : les malades, les femmes enceintes, les gens combattifs… Afin de faire passer ces mesures de restructurations, la direction met une pression individuelle sur chaque conducteur, alors que nous sommes de plus en plus convaincus qu’il s’agit d’un combat collectif en Europe. Regroupons nos forces à l’avenir, prenons des contacts en vue d’une lutte européenne contre cette politique de libéralisation. Par ce biais, nous voulons déjà affirmer notre solidarité avec vos actions. Nous vous souhaitons beaucoup de succès, de la part des 99% de cheminots belges qui sont victimes de la libéralisation, en partant des conducteurs de trains d’Anvers Nord.

  • Libre Parcours solidair met de Duitse en Franse spoormannen in staking. Naar een Europese stakingsdag tegen de liberalisering!

    De Europese Unie legt de liberalisering van de spoorsector op aan de lidstaten. Het goederenvervoer per spoor en het internationale reizigersverkeer werden reeds geliberaliseerd. Met de herziening van het eerste spoorwegpakket nu dinsdag dreigen ook de ‘spoorgerelateerde diensten’ zoals de werkplaatsen opengesteld te worden aan de markt. De ‘betere leerlingen van de klas’ lopen natuurlijk voor. Elders verschuilen nationale politici zich achter de almachtige EU terwijl hun partijen deel uitmaken van de fracties die verantwoordelijk zijn voor deze neoliberale politiek. Doel is duidelijk de spoormarkt openbreken voor de winsthonger van de privé.

    Vooral in Zuid-Europa zien we een snelle en verregaande privatisering van de openbare diensten. Die sociale afbraak maakt deel uit van de besparingen die nationale regeringen deels onder druk van de Europese Commissie en het IMF uitvoeren.

    Maar ook elders in Europa draait de neoliberale mallemolen. Het rechtstreeks gevolg hiervan is de afbraak van statutaire tewerkstelling, de werkonzekerheid, het opleggen van zwaardere arbeidsvoorwaarden en lagere verloning. Men moet maar naar de collega’s in het wegvervoer kijken om in te zien hoe snijdend hard een concurrerende markt kan worden.

    Het gevecht tegen deze brutale politiek wordt nu land per land uitgevochten. In Duitsland was er deze week een staking van de vakbond GDL met de eis tot gelijk loon en gelijke arbeidsvoorwaarden voor alle treinbestuurders, ongeacht hun werkgever. Dit zou een lelijke streep zijn door de neoliberale rekening. In Frankrijk gaat men nog verder en startte maandag 7 november een 48h staking tegen de liberalisering van de spoorwegsector.

    Libre Parcours brengt haar solidariteit over aan de Franse en Duitse spoorwegarbeiders. Het besef groeit dat het niet zal volstaan dit gevecht aan te gaan binnen de landsgrenzen. Een Europese stakingsdag zou een eerste actie kunnen zijn in een actieplan uitgewerkt en gedragen door de basis.

  • Stop de liberalisering van onze openbare diensten!

    Het jarenlange neoliberale beleid heeft onze openbare diensten zwaar aangetast. Men houdt ons voor dat een liberalisering zorgt voor goedkope en efficiënte dienstverlening. De enigen die er echter beter van worden, zijn de aandeelhouders. Die kunnen de openbare diensten voor een appel en een ei opkopen en zich vervolgens op de kap van gebruikers en werknemers verrijken. Enkele antwoorden op vaak gehoorde argumenten.

    Onze openbare diensten zijn bureaucratisch en niet efficiënt
    Ja, onze openbare diensten zijn bureaucratisch. Er is inderdaad vriendjespolitiek met politieke benoemingen en corruptie als gevolg van een gebrek aan democratische inspraak door de werknemers en de gebruikers. Zal dit echter in een geprivatiseerde dienst beter zijn? De topmanagers zijn altijd hoofdzakelijk bezig met winst, bestemd voor zichzelf en hun directe vrienden.

    Veel openbare diensten worden systematisch ondergefinancierd. Het is nogal gemakkelijk om een dienst onefficiënt te noemen als er onvoldoende personeel is. Bij de FOD Financiën werd recent nog actie gevoerd omdat het gebrek aan middelen ervoor zorgt dat enkel de “eenvoudige” dossiers nog kunnen worden gecontroleerd.

    Als een bedrijfsleider over efficiëntie spreekt, gaat het niet over degelijke dienstverlening maar over het drukken van de kosten om de winsten te vergroten. Dat kan door diensten die niet genoeg opbrengen te schrappen en door te besparen op personeel. Het betekent in Duitsland dat er bijvoorbeeld amper nog postverdeling is in dunbevolkte regio’s, ook bij ons gaat het die richting op.

    Door de concurrentie zal de gebruiker minder moeten betalen
    Wie nog in deze mythe gelooft, moet dringend eens naar zijn/haar energiefactuur of telefoon- en internetrekening kijken. We betaalden nog nooit zoveel voor onze elektriciteit! Er zijn steeds enkele grote spelers die de markt inpalmen om op basis van prijsafspraken ons meer te laten betalen. Maar zelfs indien dit niet het geval is, blijft het doel van de verschillende concurrenten om zoveel mogelijk winst te maken. Dat betekent dat het geld ergens moet worden gehaald: bij het personeel of de gebruikers en meestal bij allebei.

    Het moet van Europa
    Een dooddoener die regelmatig te horen valt op vakbondsvergaderingen of vanuit de sociaal-democratie. Voor de EU is het inderdaad duidelijk: openbare diensten moeten niet aan dienstverlening doen, maar competitief zijn. En dit kan voor hen uiteraard enkel door te liberaliseren. Indien we deze logica volgen, hebben we binnenkort geen openbare diensten meer. Het zal dan ook nodig zijn om ons te verzetten tegen heel deze neoliberale logica van Europa. Belgische partijen, vooral SP.a en PS, zeggen ons regelmatig dat ze niet anders kunnen, omdat het moet van Europa. Daar vergeten ze dan wel bij te zeggen dat ze zelf in die EU zetelen en dat ze enkel de Europese regels toepassen als het hen uitkomt.

    Overheidstussenkomsten zouden van Europa amper nog mogen, maar als de banken in de problemen komen, kunnen alle Europese lidstaten plots de geldkraan openzetten en massale overheidsinterventies toelaten. Waarom kan dat voor de banken en niet voor de openbare diensten?


    Welke openbare diensten willen wij?
    We moeten ervoor vechten om onze openbare diensten in publieke handen te houden. Tegelijk moeten we het gevecht leveren voor echte openbare diensten onder arbeiderscontrole. Dit is de enige garantie tegen bureaucratisering en voor een efficiënte dienstverlening. Want wie weet beter hoe zijn dienst functioneert, dan de arbeider die er zelf werkt? Daarnaast is het ook noodzakelijk dat er niet bespaard, maar geïnvesteerd wordt.

    Daarvoor kunnen we niet op onze traditionele partijen rekenen die in het Europees Parlement voor de liberaliseringspolitiek stemmen en ons daarna komen vertellen dat ze er niets aan kunnen doen “omdat het nu eenmaal moet van Europa”. We moeten bouwen aan een politiek alternatief ter linkerzijde. Een alternatief dat echt opkomt voor de belangen van het personeel en de gebruikers van de openbare diensten.