Libreparcours NL

Tag: antwerpen

  • Niet ongezien? Agressor slaat treinbegeleider bewusteloos.

    011327148855365_9_0Woensdagmorgen was Antwerpen Centraal weeral het toneel van agressie tegen een treinbegeleider. Een persoon ging vrijwel meteen over tot geweld toen hij naar een vervoersbewijs werd gevraagd. Onze collega kreeg twee slagen op het hoofd en verloor even het bewustzijn. Het trommelvlies van het linkeroor is gescheurd en een wonde boven het linkeroog werd gehecht. Hij is voor onbepaalde tijd werkonbekwaam.

    Jean Pierre Goossens (ACOD Spoor) schreef op verzoek van het slachtoffer geen (stakings)acties te ondernemen. Donderdag 27 juni is er wel een alternatieve actie gepland.  In een ATV reportage zegt ook Eric Van Driessche (ACV Transcom) de wens van de getroffen collega te respecteren.

    Agressie is echter geen individueel probleem. Elke treinbegeleider loopt iedere dienst het risico aangerand te worden. De directie minimaliseert dit. Recent stelde ze dat het aantal agressies afneemt. Er werden inderdaad minder verbale agressies gemeld. Na jaren uitzichtloosheid is er meldingsmoeheid. Maar het aantal fysieke agressies is toegenomen. Stellen dat het aantal agressies daalt is de waarheid geweld aandoen en het probleem ontkennen.

    In 2011 werden er in totaal 1230 agressies gemeld (476 fysieke en 754 verbale) In 2012 waren dit er respectievelijk 494 en 670 (een totaal van 1164). Dat zijn er ruim drie per dag.

    We begrijpen de houding van ACOD Spoor en ACV Transcom. Maar zonder druk te zetten op de directie zullen we niets bereiken. In januari 2012 voerden treinbegeleiders nog actie in Vilvoorde. De beleidsnota agressie van ACOD Spoor bleef zonder gevolg. Met goede argumenten alleen komen we er niet. Vandaag is er nog steeds geen bijkomend personeel. Een tweede man in de trein is een rariteit. De ingangscontrole waarnaar Sabin s’Heeren zei oren te hebben is nog steeds dode letter. Besparingen op stationspersoneel en loketbediendes zetten zich door. Er is steeds minder sociale controle. In spookstations als Vilvoorde is er nog altijd geen gegarandeerde tussenkomst. We zijn aan ons lot overgeleverd. Vanderkimpen (chef Securail) erkende het probleem op een overleg in mei 2012, maar zei onvoldoende budgetten te hebben voor een vaste Securail ploeg in Vilvoorde, Braine-l-Alleud, e.d. Geld primeert dus op veiligheid. Jaar na jaar worden we geconfronteerd met besparingen, maar voor externe consultancy zijn er wel middelen.

    Jean Pierre Goossens wijst op de ongemakken van een werkonderbreking voor de reizigers. Een oriëntatie op de gebruikers van openbaar vervoer is belangrijk. Zij delen heel wat belangen met het personeel. Ook zij hebben alle belang bij veiligheid, voldoende personeel, middelen voor onderhoud, … Maar we mogen ons er niet door laten verlammen. Hoeveel sympathie de publieke opinie ook heeft voor onderbetaalde verpleegsters, fundamenteel verandert dat niets aan hun positie als er geen strijd gevoerd wordt. 364 dagen per jaar zijn brandweermannen helden, maar die ene dag dat ze staken zijn het schurken.

    De actie van 27 juni is een goede aanzet, maar moet een vervolg krijgen. Het is duidelijk dat een goede eisenbundel, argumenten en symbolische acties niet zullen volstaan.

  • Nood aan actieplan van personeel en reizigers tegen de afbraak van het openbaar vervoer

    We gaan binnenkort het vierde besparingsjaar bij De Lijn in. Eind dit jaar zullen er 350 jobs minder zijn. De reizigersaantallen beginnen af te nemen, de dienstverlening gaat er met rasse schreden op achteruit, de werkdruk wordt onhoudbaar. Tegelijk wordt ook bij het spoor bespaard op dienstverlening.

    Pamflet van Libre Parcours PDF

    Na de besparingen in 2010 en 2011 beloofde minister Crevits dat er niet meer gesnoeid zou worden. Niets is minder waar. Dit jaar moet er 60 miljoen euro bespaard worden als gevolg van de onderfinanciering en blunders met de facturen van private pachters. De dotatie voor 2013 wordt nogmaals met 4,4 miljoen euro verlaagd. De stijgende kosten worden bovendien niet gecompenseerd. De komende jaren zullen de regeringen opnieuw miljarden zoeken om te besparen. Het openbaar vervoer zal daarbij eens te meer in het vizier liggen. Daar zijn alle regeringspartijen (zowel federaal als regionaal) het over eens. De besparingen leiden tot een vicieuze cirkel van afbraak. De slechtere dienstverlening en dalende reizigersaantallen maken het de Vlaamse Regering gemakkelijker om bij komende besparingsronden nogmaals bij De Lijn te passeren.

    Als er een bank in de problemen komt, dan vinden de regeringen zonder veel moeite miljarden. Als het gaat om de verdediging van de winsten van een kleine elite, gelden andere regels dan voor de bescherming van een openbare dienstverlening aan de gewone bevolking of voor de bescherming van het personeel. Meer nog, het openbaar vervoer (en onze levensstandaard en sociale bescherming in het algemeen) wordt opgeofferd om de factuur van hun crisis te betalen.

    Naar een actieplan!

    De afgelopen weken waren er verschillende ‘reizigersvriendelijke’ acties in combinatie met overleg over de besparingen. Hier en daar werden wat harde kantjes van de maatregel weggevijld. Maar de besparingen zijn ondertussen wel doorgevoerd met alle gevolgen vandien.

    Met verschuivingen van middelen zouden we een kleine stap vooruit kunnen zetten, zo is de 13 miljoen euro voor externe consultancy overbodig en kan dit geld beter aan degelijke dienstverlening of aan de broodnodige investeringen in technische diensten worden besteed. Maar hiermee alleen zullen we er niet komen.

    We juichen het toe dat de vakbonden vandaag een actiedag organiseren en ook proberen om reizigers bij de acties te betrekken. We hebben met personeel en reizigers inderdaad dezelfde belangen.

    Om extra middelen af te dwingen, is georganiseerd verzet van personeel en reizigers nodig. Het zal er op aankomen om van deze betoging een beginpunt te maken om het verzet te organiseren. Daartoe zal er een degelijk actieplan nodig zijn, een actieplan dat wordt bediscussieerd op personeelsvergaderingen en gekoppeld wordt aan informatie- en mobilisatiebijeenkomsten met en door reizigers. Om in strijd te gaan, moeten we een maximale betrokkenheid van personeelsleden bekomen. Dan is het ook gemakkelijker om een publieke campagne te voeren onder reizigers en naar de publieke opinie toe. Op de media zullen we daarvoor niet moeten rekenen.

    De besparingen bij De Lijn zijn geen alleenstaand gegeven. Er zijn tekorten op zowat alle vlakken: van kinderopvang over plaatsen op school, sociale huisvesting tot bejaardenzorg. In alle openbare diensten wordt gesnoeid. Onze levensstandaard wordt onder vuur genomen door aan onze lonen, index en uitkeringen te morrelen. Alle fabels over lastenverlagingen en looninleveringen die jobs opleveren, werden doorprikt bij Ford Genk. Daar heeft het personeel 12% ingeleverd om een paar maanden later op straat gezet te worden.

    De besparingslawine wordt steeds groter naarmate ze op dreef komt. Het komt erop aan om ze te stoppen vooraleer we ook hier Griekse toestanden kennen.

     

    Steun van Vlaams Belang?

    Het VB verklaarde deze betoging te ondersteunen. Dat is vreemd. Op 29 februari 2012 pleitte VB-kopman Dewinter in het Vlaams Parlement nog voor hardere besparingen op het openbaar vervoer. Hij stelde toen verontwaardigd dat “aan de linkse hobby’s in (…) het openbaar vervoer” niet werd geraakt. Van een anti-vakbondspartij voor wie het openbaar vervoer “een linkse hobby” is, moeten we geen oprechte steun verwachten…

  • Halt aan de besparingen! Betoog mee voor extra middelen voor een degelijk en kwaliteitsvol openbaar vervoer!

    Op 1 september gingen in Antwerpen de besparingsplannen, onder de noemer ‘Antwerpen Tramstad’ in. Ondanks de ‘goed-nieuws-show’ van De Lijn, hebben we ondertussen kunnen kennis maken met de gevolgen. Langere reiswegen, afgeschafte buslijnen, overvolle bussen en trams, bussen die niet komen opdagen,…

    Aangezien Antwerpen een tramstad moet worden volgens De Lijn, worden heel wat buslijnen afgeschaft of aan elkaar gekoppeld. Gevolg is niet alleen dat er veel tijd verloren gaat door overstappen, maar ook de reiswegen worden soms een pak langer. Wij zijn niet principeel tegen het vervangen van bus door tramlijnen, maar dan moet dit wel een verbetering zijn. Ondanks de titel ‘Antwepen Tramstad’ zien we dat op verschillende lijnen de tramfrequentie verminderd is en, door het beperken van buslijnen tot aan de rand van de stad, trams dagelijks overvol zitten. De vakbonden verwoorden het in hun pamflet als volgt: ‘Kippen in een legbatterij hebben in verhouding recht op meer plaats dan een reiziger in tram en bus!’. Alsof dit nog niet genoeg is, zien we dat door de besparingen bij oa de technische diensten, de voertuigen en het materiaal steeds minder in orde zijn. Meer dan eens komt bus of tram niet opdagen omdat er niet genoeg rijvaardige voertuigen zijn.

    Het is onbegonnen werk om alle getroffen lijnen op te noemen. Zoals het eveneens onbegonnen werk is om alle actiegroepen/petities/acties rond een bepaalde lijn op te sommen. De vakbonden bij De Lijn hebben het afgelope jaar geprobeerd met overleg en ‘reizigersvriendelijke’ acties de besparingen tegen te houden. Maar zowel de Vlaamse regering als De Lijn zelf hadden hier geen oren naar. Aangezien dit niet gelukt is, zal wordt er op woensdag 28 november een betoging georganiseerd, gekoppeld aan een staking. De reizigers worden eveneens opgeroepen om mee te betogen. Het wordt dan ook tijd dat personeel en reizigers hun krachten bundelen en samen de strijd aangaan voor een degelijk en kwaliteitsvol openbaar vervoer.

    Politici zullen weer roepen dat het een schande is dat het openbaar vervoer staakt en de reiziger gegijzeld wordt. Over hypocrisie gesproken! Het zijn net deze politici die verantwoordelijk zijn voor de besparingslogica en de achteruitgang van het openbaar vervoer. Door hun beleid zijn er een pak reizigers die nooit meer op het openbaar vervoer kunnen rekenen.

    Een stad als Antwerpen (en bij uitbreiding heel de provincie) heeft recht heeft op een snel, efficiënt en betaalbaar openbaar vervoersnetwerk met zoveel mogelijk milieuvriendelijke voertuigen. Enkel op deze manier kan de mobiliteitsknoop worden opgelost. Uiteraard heeft dit zijn prijs, err moeten dan ook duidelijke keuzes gemaakt worden. Banken krijgen zonder veel moeite, miljarden euro’s toegestopt. De winsten die ze maken houden ze wel voor zich. Zo moest de Belgische regering onlangs nogmaals 2,9 miljard extra toestoppen aan Dexia. Meer dan 3 maal het volledige jaarbudget van De Lijn!

    Wij willen de reizigers dan ook oproepen om mee te komen betogen samen met het personeel en vakbonden. Het zal enkel zijn door ervoor te vechten dat we een rem kunnen zetten op de besparingen en extra middelen afdwingen. Laat deze betoging een startpunt zijn waar personeel en reizigers zij aan zij vechten voor degelijk openbaar vervoer.

    Afspaak: Woensdag 28 November, 14u Rooseveltplaats

  • Personeel goederentransport legt het werk neer

    De afgelopen weken kwam B-Logistics in het nieuws als de verlieslatende probleemtak van de NMBS. Er wordt al langer geprobeerd om het goederentransport volledig naar de privé over te hevelen, maar dat botst op verzet van het personeel dat zich tegen de filialisering verzet. Logistics probeert momenteel machinisten op individuele basis onder druk te zetten om naar het filiaal van privaat recht over te stappen. Gisteren werd het werk neer gelegd in Antwerpen en er waren ook elders acties.

    Geslaagd piket

    Het personeel van de goederentak legde gisteren spontaan het werk neer in Antwerpen. Op de stakerspost was er een grote aanwezigheid en betrokkenheid, machinisten die in verlof waren kwamen alsnog naar de stakerspost. Het piket in Antwerpen werd versterkt door reizigersmachinisten, treinbegeleiders, bestuurders rangeringen, rangeerders en andere spoorlieden. Het solidariteitsbezoek van een Rood!/LSP delegatie ging niet onopgemerkt voorbij. Ook syndicalisten uit het onderwijs, van De Lijn, BASF en het stadspersoneel maakten hun opwachting.

    In andere depots werd eveneens het werk neergelegd, meer bepaald in Ronet, Bertrix, Kinkempois, Charleroi en Gent. Het ongenoegen onder het personeel is dan ook erg groot.

    Van liberalisering naar privatisering

    Het goederentransport is geliberaliseerd sinds 2003. Men probeert deze sector in private handen te krijgen door in een eerste fase de activiteit volledig onder te brengen in een filiaal van privaat recht dat momenteel voor meer dan 93% in handen van NMBS is. De rest is van de holding. Het onuitgesproken doel is privatisering. Het verlies en het tekort aan eigen bestuurders bemoeilijken dit.

    De directie probeerde eerst om goederenmachinisten te overtuigen om ‘vrijwillig’ over te stappen naar de nieuwe structuur. Er is echter grote onduidelijkheid over wat dit voor het statuut van het personeel betekent. Er is geen wettelijke basis voor een terbeschikkingstelling. Er is onzekerheid over wat tekenen betekent, wettelijk kan je immers maar één werkgever hebben en onder één paritair comité ressorteren. Volgens de FOD zouden statutairen ook in een filiaal onder het Nationaal Paritair Comité vallen, volgens Logistics zou je ook onder PC 226 vallen.

    Kortom, er waren juridisch dubieuze en onduidelijke voorstellen. Eind juni was er een aangepast voorstel van Logistics, maar dit werd unaniem verworpen in de depots. Na de zomer zou verder onderhandeld worden. Ondertussen blijft Logistics pogingen doen om machinisten op individuele basis onder druk te zetten. Dinsdag was er een recruteringssessie in Antwerpen waar de gemoederen hoog opliepen. Woensdag volgde Charleroi, vandaag Luik en vrijdag Gent. In Antwerpen Noord dreigen 25 statutaire posten afgeschaft te worden.

    Het ‘vrijwillige’ karakter van de overstap is overigens niet correct. Wie niet ‘vrijwillig’ overstapt, zou een andere job moeten uitoefenen. Logistics wil nu voldoende machinisten die overstappen. Daarna wil het nieuwe machinisten aantrekken en opleiden, maar niet langer aan de huidige arbeids- en loonsvoorwaarden.

    Welke toekomst voor goederentransport?

    De afgelopen weken was er windstilte bij B-Logistics. Er werd niet meer gecommuniceerd, onderhandelen had dan ook weinig zin. Welk ander wapen dan een staking heeft het personeel nog? De staking werd door havenverantwoordelijken en politici verworpen. Het zou de toekomst van het bedrijf in gevaar brengen, verklaarden ze. De verantwoordelijkheid voor het wanbeleid wordt in de schoenen van het personeel geschoven.

    Als de politici effectief bezorgd zijn om een duurzaam goederentransport en een efficiënte aanpak van het mobiliteitsprobleem, dan zouden ze meteen werk maken van een degelijke publieke financiering van een goed werkend goederentransport per spoor met personeel dat door een degelijk statuut beschermd wordt.

    Het personeel heeft zich van meet af aan verzet tegen de filialisering en wil nu een garantie van het behoud van statutaire tewerkstelling bij Technics en de mogelijkheid om met goederentreinen te blijven rijden. Dat kan het best door de goederenactiviteit terug bij Technics onder te brengen. Nu is de goederenactiviteit volledig overgeheveld. Technics heeft er geen licentie voor. Statutaire machinisten die weigeren te tekenen, worden door Technics aan Logistics verhuurd aan de bestaande voorwaarden. Logistics heeft onvoldoende ‘eigen’ machinisten.

    De schuldenberg die de afgelopen jaren door Logistics is opgebouwd, is grotendeels een politieke keuze. Het goederentransport per spoor wordt niet langer als een openbare dienst gezien en bijgevolg is de dotatie afgenomen. Hierdoor ontstaat er ofwel een schuldenberg ofwel komt er een forse verhoging van de prijzen. Dat laatste duwt het goederentransport nog meer op de weg, in Nederland was er het afgelopen jaar een vermindering met 10% onder meer als gevolg van de hoge tarieven die op zes jaar tijd met 300% stegen. Met argumenten inzake milieu of fileproblemen wordt geen rekening gehouden. Dat het de overheid is die de wegen betaalt en ook financiële gevolgen draagt van het fileprobleem, wordt zelfs niet in overweging genomen. Het wordt overigens helemaal absurd als Logistics overweegt om overheidssubsidies aan te vragen: eerst wordt beslist dat goederenvervoer per spoor geen openbare dienstverlening meer is, maar vervolgens wordt het filiaal van privaat recht gesubsidieerd…

    Om de schulden van het spoor te beperken, is er nood aan meer publieke middelen. En ook intern kan bespaard worden, de afgelopen zeven jaar werd 837,3 miljoen euro aan externe consultancy uitgegeven. Of wat te denken van het prestigeproject van het station van Liège Guillemins dat samen met andere recente vastgoedprojecten 1 miljard euro kostte?

  • Antwerps protest tegen besparingen bij De Lijn. Actie op 1 september

    Op 1 september gaan in Antwerpen de besparingsmaatregelen bij De Lijn in. Er zullen niet enkel verschillende buslijnen verdwijnen. Andere worden ingekort of hebben een langere reisweg. Ondanks de campagne “Antwerpen Tramstad” worden de frequenties van verschillende tramlijnen verlaagd ondanks het feit dat busreizigers nu veel meer zullen moeten overstappen op de tram en De Lijn zelf aankondigt dat er capaciteitsproblemen zullen zijn. De berekening van de capaciteit gaat er overigens van uit dat we met 7 op een vierkante meter kunnen staan…

    Met “Antwerpenaars tegen besparingen bij De Lijn” hebben we in het voorjaar al een eerste actie gedaan om dit besparingsplan aan te klagen. Ondertussen zijn we gaan samenzitten met de vakbonden bij De Lijn (ACOD-TBM, ACV-OD en ACLVB) en hebben we samen een platformtekst opgesteld met de bedoeling om onze acties verder te zetten en te verbreden, met mogelijk een betoging op 6 oktober.

    Om dit alles aan te kondigen zullen we op zaterdag 1 september een actie houden om de besparingen aan te klagen en de campagne “Antwerpen Tramstad” te doorprikken. Afspraak om 10.30u op de Antwerpse Rooseveltplaats.

     

    Platformtekst “Antwerpenaars tegen de besparingen bij De Lijn”

    De Lijn moet 60 miljoen euro besparen en ook in Antwerpen en omgeving zullen we dit voelen. Heel wat buslijnen sneuvelen of worden aangepast. Zo verdwijnen vanaf 1 september buslijnen 9, 14, 28, 123 en 660. Daarnaast zullen heel wat buslijnen die vanuit de rand naar de stad komen een merkelijk langer parcours volgen – bijvoorbeeld de lijnen 640 of 418 – of beperkt worden tot de rand van de stad, oa Berchem station en Luchtbal. Tegelijk zien we dat heel wat tramlijnen een lagere frequentie zullen hebben. Nochtans is de slogan van De Lijn: “Antwerpen Tramstad”

    De Lijn ondersteunt de actie ‘ik kyoto’ en we horen de Vlaamse Regering verklaren dat de uitstoot van schadelijke broeikasgassen tegen 2020 met 30% achteruit moet door oa maatregelen op… mobiliteit. Wij kijken dan ook raar op dat De Lijn voor maar liefst 60 miljoen bespaard en de dienstverlening inkrimpt. Het lijkt ons logisch dat er wordt geïnvesteerd – in plaats van bespaard – in openbaar vervoer om de mobiliteits- en milieuproblematiek aan te pakken.

    We horen het stadsbestuur verklaren dat de bussen de stad uit moeten. Maar wij vragen ons af waarom de auto’s en het doorgaand verkeer dan wel dwars door de stad kunnen? Enkel in de stationsbuurt zijn er maar liefst 11 grote betaalparkings; en daarbij wordt er nog één extra gepland met maar liefst 400 parkeerplaatsen. Voor wie het geen probleem vormt om te betalen voor een dure parkeerplaats is de stad toegankelijk met de wagen. De rest kan zich verwachten aan een lange bus- of tramrit. Het lijkt ons dan ook niet overdreven te stellen dat er nood is aan een snel, efficiënt en betaalbaar openbaar vervoernetwerk in en rond de stad met zoveel mogelijk milieuvriendelijke voertuigen. Op deze manier kan het individueel personenvervoer beperkt worden zonder dat mensen moeten inboeten op hun mobiliteit.

    Openbaar vervoer is – ook ‘s nachts – een basisdienstverlening, die voor iedereen toegankelijk moet zijn en op maat van gebruikers en personeel gemaakt is. Mobiliteit moet dan ook door de overheid georganiseerd worden. Een oplossing via verdere privatisering of publiek-private samenwerking is een stap achteruit. Wat als de privé-investeerder na afloop het contract niet verlengt? Wat als de privé-investeerder zich gaat moeien met de trajecten en frequenties om meer winst te kunnen maken en/of in functie van haar eigen marketingstrategie?

    We zijn er ons van bewust dat een goed openbaar vervoernetwerk in publieke handen een serieuze bijdrage van de belastingbetaler vereist. Maar de maatschappelijke kost van milieuvervuiling, gezondheidsproblemen, verloren uren in de file,… is ettelijke malen groter. Daarom eisen wij van De Lijn, de Vlaamse regering en de Stad Antwerpen dat er geïnvesteerd wordt in ons openbaar vervoer. Wij zijn niet tegen hervormingen, zolang dit maar ten goede komt van gebruikers en personeel.

    In de eerste plaats betekent dit een bijsturingvan de huidige besparingsplannen, welke een afbouw van het openbaar vervoer inhouden. Daarnaast denken wij dat in samenspraak met het personeel en de gebruikers de bevoegde overheden een plan moeten opstellen dat uitgaat van de mobiliteitsbehoefte in Antwerpen en (verre) omgeving in plaats van een hervorming die start met besparingen. Dit plan hoort uit te gaan van een geïntegreerd mobiliteitsbeleid.

    Wij eisen dan ook:

    • Het annuleren en terugdraaien van het huidige besparingsplan.
    • De nodige bijkomende middelen om degelijk, efficiënt en betaalbaar openbaar vervoer in en rond de stad mogelijk te maken.
    • Het stopzetten van elke vorm van verdere privatisering.
    • Wij zijn voorstander van democratische prijzen met de nodige correcties.
    • De nodige structuuraanpassingen en maatregelen vanwege het stadsbestuur om de doorstroming te bevorderen.
    • Om de veiligheid en het aanbod te garanderen is voldoende personeel bij De Lijn noodzakelijk.

  • Ook in Antwerpen protest tegen afbouw dienstverlening bij De Lijn

    Vorige week was er een eerste geslaagde betoging tegen de afbouw van de dienstverlening bij De Lijn. Donderdag betoogden 400 mensen in Gent. Ook elders is er een groot ongenoegen. In Antwerpen kreeg het initiatief ‘Gentenaars tegen besparingen’ navolging. Volgende week woensdag wordt er een symbolische actie gehouden aan Berchem-station.

    De Lijn kondigde aan dat het voor 60 miljoen euro wil besparen. Dat kwam bovenop twee eerdere besparingsjaren. De concrete invulling van de besparingen wordt aan de regio’s overgelaten, maar de gevolgen zijn overal rampzalig. In Gent verdwijnt het laatavondvervoer bijna volledig. In Antwerpen worden de nachtbussen uitbesteed aan een brouwerij. Dat maakt dat nachtvervoer in Antwerpen niet langer een openbare dienst zal vormen, maar een geprivatiseerd onderdeel van het vervoer dat volledig afhankelijk is van de commerciële logica van de brouwerij die de lijnen zal uitbaten.

    In Antwerpen wordt vooral het busaanbod hard getroffen. Er dreigen zo’n 1.000 busritten in en rond Antwerpen te verdwijnen. De wijzigingen in het tramnetwerk vangen het verminderde aanbod niet op. Integendeel, de frequentie van een aantal lijnen zal verminderen.

    Eind april voerden pendelaars actie tegen het verdwijnen van de snelbus 41s tussen Moerbeke-Waas en Antwerpen. Vakbondsactivisten haalden meer dan 12.000 handtekeningen op rond de duidelijke eis “Stop de afbraak van het openbaar vervoer.” Er was ook al een actie van vakbondsmilitanten aan Berchem station en eerder in Mechelen.

    Komende woensdag zullen de ‘Antwerpenaars tegen besparingen’ een symbolische actie houden aan Berchem-station. Het idee van de actie is om om de bus- en tramhalte aan Berchem Station om te bouwen tot een gezellige woonkamer. Immers, als we dan toch langer moeten wachten, dan kunnen we het beter gezellig maken! Het initiatief wil in de toekomst nog uitpakken met acties, naar het voorbeeld van de de succesvolle betoging met 400 aanwezigen in Gent afgelopen donderdag.

    De actie werd op Facebook als volgt aangekondigd:

    Ook De Lijn in Antwerpen wordt hard geraakt door de 60 miljoen € besparingen bij De Lijn. Zo worden in de stad oa buslijnen 9, 14, 28 en 123 afgeschaft. Het alternatief is langer wachten en overstappen met een langere reistijd als gevolg.
    We roepen dan ook iedereen op om op woensdag 23 mei samen met ons op een ludieke manier te protesteren tegen de besparingen. Als we dan toch langer moeten wachten, kunnen we dit beter comfortabel en gezellig doen.
    Breng dan ook huishoudspullen of spullen uit je woonkamer mee om op een comfortabele manier te kunnen wachten. Dan maken we er tussen 16 en 18u een gezellige woonkamer van.
    Na de actie komen we nog even samen om verder te brainstormen over volgende acties. Dus als je een idee hebt, neem het mee!

     woensdag 23 mei 2012. 16u tot 18u. Bus en Tramhalte Berchem Station

  • Stop de afbraak van het openbaar vervoer

    Artikel door een buschauffeur

    Na twee besparingsjaren bij De Lijn, moet nu nog eens 60 miljoen bespaard worden. Nu de plannen in alle provincies bekend zijn, blijven de reacties niet uit. Dit besparingsplan betekent dan ook een zware beperking van de dienstverlening en regelrechte afbraak van het openbaar vervoer. En dat op een moment dat de wegen dichtslibben, de benzineprijs de hoogte ingaat en Joke Schauvliege verklaart de uitstoot van schadelijke broeikasgassen met 30% te willen verminderen tegen 2020 met onder meer maatregelen… op mobiliteit!

    In Gent wordt het laatavondvervoer zo goed als volledig afgebouwd, in meer landelijke gebieden wordt de dienstverlening beperkt tot schoolvervoer en woon-werkvervoer, tenminste indien je van 9 tot 17u werkt. In Mechelen worden alle stadslijnen afgeschaft en vervangen door een centrumpendel en in Antwerpen verdwijnen er maar liefst 1000 busritten per dag van en naar het centrum…

    Een negatieve spiraal van afbouw openbaar vervoer wordt ingezet!

    Doordat de reizigersaantallen in 2011 voor het eerst sinds lang niet meer stegen, worden de steeds stijgende kosten ook niet meer gecompenseerd. De Lijn is immers gebaseerd op een groeimodel. Daarbij komt nog dat een aantal compensaties, zoals die voor de sterke stijging van de sociale abonnementen, niet werden betaald door de Vlaamse regering en dat door een rekenfout de kosten voor de exploitanten niet daalden, maar stegen met 6%. Wat nog maar eens duidelijk maakt dat de privatisering van de helft van de lijnen niet zorgt voor meer efficiëntie.

    Bij het laatste besparingsplan van de Vlaamse regering werd gesteld dat De Lijn gespaard wordt. Niets is minder waar, er werd herbevestigd dat de kostendekkingsgraad met 0,5% of een goeie 10 miljoen per jaar moet stijgen vanaf 2013. De groei van het aantal reizigers viel in 2011 al stil door de voorgaande besparingen. De nieuwe besparingen zullen wellicht leiden tot een afname van de reizigersaantallen. Zo komen we in een negatieve spiraal en wordt de afbraak van het het openbaar vervoer de komende jaren alleen maar voort gezet. Indien de Vlaamse regering een goed uitgebouwd openbaar vervoer wil, moet ze daar de nodige middelen tegenover stellen.

    Nood aan een actieplan dat personeel en reizigers betrekt!

    De vakbonden bij De Lijn hebben dan wel een akkoord over een soort van sociaal plan met garanties inzake de naleving van (lokale) afspraken, inkomensgaranties en geen naakte ontslagen. Dit betekent niet dat ze akkoord (moeten) gaan met de besparingen. Het zal er op aankomen om het verzet effectief te organiseren. Hiervoor is een goed uitgewerkt actieplan nodig dat gedragen wordt door het personeel en de reizigers zoveel mogelijk betrekt.

    De affichecampagne van de ACOD en de petitie van het gemeenschappelijk vakbondsfront in Antwerpen zijn een goede aanzet. Door personeelsvergaderingen te organiseren, kan het personeel actief betrokken worden bij het verzet. Met wijkcomités tegen de besparingen is het ook mogelijk om reizigers te organiseren. Zo werd na een actie in Dendermonde beslist om een actiecomité op te richten om de acties verder te zetten. Waarom zouden de vakbonden en personeel dit niet actief ondersteunen en waar nodig zelf oprichten. Op deze manier kunnen we tot een echt front van reizigers en personeel komen. Op traditionele partijen en/of een organisatie zoals BTTB (Bond van Trein, Tram en Busgebruikers) zullen we niet moeten rekenen: zij zijn niet fundamenteel tegen besparingen en willen in het beste geval enkel ‘anders’ besparen.

  • Solidariteitsbericht met acties in Frankrijk dat circuleert in Antwerpen-Noord

    Hieronder vindt u een solidariteitsverklaring met de collega’s van SNCF die nu in staking zijn tegen de liberaliseringpolitiek die Europa hen opdringt. Laat het duidelijk zijn dat hun strijd dezelfde is als de onze! Wij kunnen niet toelaten dat onze arbeidsvoorwaarden en werkzekerheid steeds zwaarder onder druk komen te staan. Als we kijken naar Duitsland (waar vorige week ook een staking van de vakbond GDL werd georganiseerd voor gelijke arbeidsvoorwaarden en verloning voor alle machinisten), dan weten we tot welke toestanden dit leidt. Laat ons via deze brief een eerste stap zetten naar een Europees collectief verzet tegen de teloorgang van de vele goede spoorwegjobs.

    Nederlands
    “Geachte Collega’s, op 27 oktober vond er in België een spontane stakingsactie plaats uitgaande van de machinisten van NMBS. Deze actie werd massaal opgevolgd in het hele land. Ook de volgende weken volgen er acties in de werkplaatsen en van het rangeerpersoneel. De liberaliseringpolitiek betekent voor ons een rechtsreekse afbraak op ons statuut, een grote werkonzekerheid in de goederensector en zeer zware arbeidsvoorwaarden (voor machinisten bvb: 15 à 20 dagen minder rust per jaar, maximumdiensten van 13 uur mét coupure. Ook de mogelijkheid die de directie krijgt om iedereen die ziek, zwanger (onze vrouwelijke collega’s althans) of strijdbaar is, met één pennentrek van de goederensector voorgoed te verwijderderen). Om deze besparingsvoorstellen door te voeren worden de Belgische treinbestuurders individueel onder druk gezet, terwijl het besef groeit dat dit een collectieve strijd in Europa wordt. Laat ons in de toekomst de krachten bundelen, contacten leggen en naar een Europese strijd tegen de liberaliseringpolitiek gaan. Wij wensen via deze weg alvast onze solidariteit uitdrukken met jullie acties. Succes, de 99% Belgische spoorwegarbeiders die slachtoffer zijn van de liberalisering, uitgaande van de treinbestuurders van Antwerpen-Noord.”

    En Français
    “Chers collègues, le 27 octobre, les conducteurs de trains belges sont entrés spontanément en grève. Cette action a été suivie massivement dans tout le pays. Dans les jours à venir, des actions vont avoir lieu dans les ateliers et chez le personnel de triage. La politique de libéralisation signifie pour nous un dé tricotage complet de notre statut, une grande incertitude quant au travail dans le secteur marchandises et des conditions de travail très pénibles. Par ex. pour les conducteurs : 15 à 20 jours de moins de repos par an, des services de 13 heures avec des coupures. Egalement la possibilité pour la direction d’écarter d’un coup de crayon tout qui les gênerait dans le secteur marchandises : les malades, les femmes enceintes, les gens combattifs… Afin de faire passer ces mesures de restructurations, la direction met une pression individuelle sur chaque conducteur, alors que nous sommes de plus en plus convaincus qu’il s’agit d’un combat collectif en Europe. Regroupons nos forces à l’avenir, prenons des contacts en vue d’une lutte européenne contre cette politique de libéralisation. Par ce biais, nous voulons déjà affirmer notre solidarité avec vos actions. Nous vous souhaitons beaucoup de succès, de la part des 99% de cheminots belges qui sont victimes de la libéralisation, en partant des conducteurs de trains d’Anvers Nord.“

  • Verenigd verzet tegen afbouw publieke spoorwegen nodig!

    Alle onderdelen van het spoorverkeer liggen onder vuur. Bij het personenverkeer wil de directie 170 treinen schrappen en besparen op zowat alle elementen van dienstverlening. Bij het goederenverkeer is het statuut van het personeel bedreigd en worden verdere stappen gezet naar een privatisering die nefast is voor personeel en samenleving. Dinsdag en woensdag werd actie gevoerd.

    Dinsdag was er een actie aan de Raad van Bestuur van de NMBS. Vakbonden alsook enkele vertegenwoordigers van reizigersvereniging TreinTamBus protesteerden tegen de afbouw van de dienstverlening. Wij denken dat het belangrijk is dat personeel en reizigers samen protesteren, beiden worden immers het slachtoffer van het besparingsbeleid. Wij waren er aanwezig met een pamflet van Libre Parcours dat je hierkunt lezen.

    Een dag later volgde in de Antwerpse haven een actie om het goederenverkeer in publieke handen te houden. De directie wil het goederenverkeer door een privaat filiaal laten uitvoeren als opstap naar een volledige privatisering met bijhorende ondermijning van de loon- en arbeidsvoorwaarden voor het personeel en afbouw van de minst winstgevende transporten, het zogenaamde ‘verspreid verkeer’ met wagons van verschillende bedrijven. Als dit verspreid verkeer sneuvelt, betekent dit dat er dagelijks tot 8.000 extra vrachtwagens de weg worden opgestuurd. Dat is catastrofaal voor het milieu en voor het fileleed. Op de nationale actie in Antwerpen verdeelden we dit pamflet.

    Het zal er op aankomen om het ongenoegen te organiseren en te verenigen. Met personeel en reizigers moeten we opkomen voor degelijk openbaar vervoer. Dat vereist investeringen in personeel en materieel alsook het uitbreiden van het aanbod. Dat is niet de optie waar de directie, de traditionele partijen of het patronaat voor gaan. We zullen nood hebben aan een actieplan dat van onderuit wordt opgemaakt om de strijd tegen de aanvallen te organiseren en de discussie over alternatieven op de agenda te zetten. Het actieblad Libre Parcours wil daar verder een rol in spelen.

     

    Foto’s van de actie op woensdag in Antwerpen

     

    Foto’s van de actie op dinsdag in Brussel

  • Staking bij De Lijn. Verslag vanop een piket in Antwerpen

    Bij De Lijn voerden de vakbonden op zaterdag een succesvolle staking uit. De LSP (Linkse Socialistische Partij) stond mee naar de piketten in onder meer Antwerpen om de arbeiders een hart onder de riem te steken. In Antwerpen Zurenborg waren er 15 aanwezigen (sympathisanten niet meegerekend) en de stakingsbereidheid lag op ongeveer 90%. Ook Erik De Bruyn van Rood! toonde present, wat erop wijst dat deze nieuwe beweging zich terecht richt op strijdbewegingen. Op het piket spraken we met vakbondsmilitant Jef.

    Wat is de inzet van deze stakingsdag?

    Na de onderhandelingen met de directie zijn we gekomen tot drie kernpunten om vandaag het werk neer te leggen. Ten eerste is er het behoud van de verworven rechten. Sinds de invoering van pachtermaatschappijen en ook door de altijd maar hardere besparingsplannen, zien we die rechten steeds vaker onder druk te komen staan. Bij De Lijn is de flexibiliteit al zéér hoog (sommige buschauffeurs moeten met gesplitste diensten werken, waarbij ze tweemaal op een dag een korte dienst moeten draaien).
    Ten tweede eisen we een zaterdagvergoeding van 150%, naar analogie van vele privébedrijven.
    Tenslotte vragen we ook een stevige vergoeding voor de buschauffeurs die met gesplitste diensten moeten werken, want hiervoor krijgen zij nu nog geen twee euro per dienst. Het is zo dat een chauffeur met gesplitste diensten vaker thuis is in het weekend, maar het privéleven in de week kunnen ze wel vaarwel zeggen. Bij de MIVB is er wél een degelijke vergoeding (16 euro per dag met gesplitste diensten). Er wordt ontzettend veel gevraagd van die chauffeurs en de verloning is gewoon ondermaats.

    Wat gebeurt er na de staking? Worden de onderhandelingen hervat? Volgen er nog stakingsdagen?

    Maandag zal er nieuw overleg plaatsvinden, als die slecht uitdraait voor de werknemers, dan staken we terug op 24 juni, een weekdag. Op zo’n dag rijden er normaal gezien véél meer bussen uit (enkel in Zurenborg gaat het dan over 120 bussen), en we vermoeden dat de actiebereidheid zeker even hoog zal zijn. We zijn dus nog niet aan onze laatste adem voor wat betreft de strijd.

    In de traditionele pers lazen we onlangs een artikel over ziekteverzuim bij de buschauffeurs. Buschauffeurs zouden te vaak ziek zijn. LibreParcours laat graag de kans aan arbeiders om de traditionele media van repliek te dienen.

    Kijk, reizigers zien elke dag hoe zwaar onze job is, tussen het verkeer flaneren in volle spits in Antwerpen is geen lachertje. Ook wordt er van ons steeds meer productiviteit en flexibiliteit verwacht. De directie demotiveert (met een sanctioneringsbeleid) meer dan dat ze motiveert. Als je dan een dienst doet met oncomfortabel materiaal en dat gedurende 8 uur aan een stuk, dan begrijp je waarom dit tot fysieke klachten leidt. Ik daag Marino Keulen (OpenVLD) uit om onze job eens te komen meevolgen. Vooraleer uitspraken te doen dat wij véél te vaak ziek zijn, zoekt hij beter naar de oorzaken van die afwezigheden. Mag ik er op wijzen dat bij De Lijn een zeer strak systeem van controle op ziekteverzuim hanteert? Meestal staat de controledokter al aan je bed nog voor je je eigen arts hebt kunnen laten komen. Ook, wanneer een werknemer al wat vaker afwezig is op een jaar (wegens aanslepende rugpijn bvb), dan moet die zich vaak ook nog eens gaan verantwoorden bij de HR-manager, die helemaal geen doktersdiploma heeft. Dat komt intimiderend over en is tekenend voor dit bedrijf.

    Zijn er nog zo’n voorbeelden van hoe De Lijn omgaat met zijn chauffeurs?

    Zoals ik al zei, het sanctioneringsbeleid in combinatie met het ontbreken van een “motiveringsbeleid”. Men roept buschauffeurs op het matje voor de grootste bagatellen, waardoor de sfeer op de werkvloer aardig verzuurt. Als wij dan klagen over het materieel dat erg slecht onderhouden wordt (en wat soms tot onveilige situaties kan leiden), dan wordt dat weggewuifd. Vroeger moest een bus quasi perfect in orde zijn om de baan op te mogen, vandaag past men de reglementen aan zodat we afgekeurd materiaal de baan op worden gestuurd: “Een kapotte koplamp? Rij dan met mistlichten hé!”.

    Komt De Lijn dan zo slecht uit de kosten?

    Er wordt veel geld uitgegeven aan consultancy. Ook de geldverslindende make-over van onze huisstijl is een pure schande, als je weet hoe we hier moeten werken. Men plakt wat nieuwe stickers op de bussen (nieuwe stijl), terwijl de hele winter lang de Car-Wash buiten gebruik is. Of die dure informatieborden aan elke halte, de reizigers hebben een jaar moeten wachten vooraleer er iets op verscheen en nu is de informatie die erop komt meestal fout. Dan ben je beter af met papieren uurregelingen. En dan is er nog “het waterhoofd van De Lijn”, het management heeft nu ongeveer heel de Grote Hondstraat ter beschikking om te vergaderen, jammer dat er van al dat vergaderen zo weinig werkbare ideeën voortkomen. Er is geen geld meer voor de basics, geen geld voor het personeel, maar wel geld te over voor de fratsen van het hoogste kader.

    Hoe verhoogt men de productiviteit?

    Als onze dienst begint, hebben we zes minuten om onze bus rijklaar te maken en buiten te rijden. Dat is absurd weinig, gezien die bussen van tijd niet willen starten. En, de dienstregelingen die we moeten naleven zijn opgemaakt in de jaren stilletjes. Dat wilt zeggen dat er nu niet meer op tijd kan gereden worden door het alsmaar drukkere verkeer op de wegen. Dat maakt ook dat elke korte pauze verloren gaat, omdat we alweer onze volgende rit moeten verzekeren. Tenslotte worden de meeste dienstregelingen door een computer berekend en wordt er dus niet meer uitgegaan van de reële verkeerssituatie, en dat wordt goedgekeurd door managers die vaak extern zijn aangenomen en dus nauwelijks feeling hebben met “het beroep van buschauffeur”. Volgens hun statistieken is er weinig aan de hand, want veel bussen rijden op tijd (buiten de spits en op het platteland). Geen vuiltje aan de lucht dus.

    Dank u voor het interview!