Libreparcours NL

Blog

  • Koud bad voor spoorpersoneel

    Een treinbestuurder legt de situatie bij het spoor graag uit met een verhaaltje, in de hoop dat het zo beter begrepen wordt.

    “Mijn zoontje neemt graag een goed warm bad. Door de stijgende energieprijzen (turteltaks en zo) en gewoon omdat ik graag mijn geld aan andere zaken uitgeef, heb ik besloten van hierop te besparen. Ik leg uit tegen mijn zoontje dat hij na elke 18 warme badjes, één koud bad moet nemen. Mijn zoon is kwaad dat over deze beslissing niet overlegd is geweest, en bovendien stoort hij zich aan het feit dat ik net een nieuwe luxe sportwagen heb gekocht die als een F35-straaljager over de weg scheurt. Toch zeg ik dat mijn beslissing moet nageleefd worden, mijn woord is wet! Tot zover die moderne opvoedingsmethodes! Onze ruzie escaleert, hij weigert nog eender welk bad te nemen en kiest ervoor vuil rond te lopen! En eigenlijk wel strategisch niet slecht gezien van hem, vraagt mijn zoon een bemiddelaar om tussenbeide te komen. Mijn beste maat, die graag samen met mij in mijn nieuwe auto rijdt, wordt gevraagd als onafhankelijk bemiddelaar. Hij zegt: ga alvast maar in koude bad zitten jongen, we zullen er dan nog wel eens over praten.”

    unitedwebargain

  • Eenzijdige beslissing ‘Vlaamse vleugel’ spoorbonden verzwakt verzet tegen besparingen

    Onderstaande reactie op de beslissing van ACV Transcom en ACOD Spoor langs Nederlandstalige kant om de spoorstaking van begin januari op te schorten, gaat rond op de sociale media. In deze open brief wordt o.a. gewezen op het ondemocratische karakter van de beslissing om terug te komen op de 48-urenstaking, op de steun van OVS en ASTB, dat er niks mis is met onderhandelen onder druk van een stakingsaanzegging – zo bouw je een krachtsverhouding op, het creëren van een draagvlak door de werkvloer te informeren en te sensibiliseren…

    Open brief aan Luc Piens (ACV-Transcom) en Ludo Sempels (ACOD-Spoor)
    “U vergist zich!”

    Vol ongeloof vernamen wij via de media dat Luc Piens (ACV-Transcom) – en later gevolgd door Ludo Sempels (ACOD-Spoor) – verklaren de stakingsaanzegging van het Gemeenschappelijk vakbondsfront van de Belgische Spoorwegen voor 6 en 7 januari op te schorten.

    Blijkbaar zonder hun achterban en/of instanties te raadplegen, en zonder rekening te houden met onze Brusselse en Franstalige collega-vakbondsmensen.

    Beide heren zeggen te spreken namens de “Vlaamse vleugel” van hun vakbond.

    Mogen wij vragen met welke legitimiteit u deze beslissing nam? Isabelle Bertrand (ACV/CSC-Transcom) zegt dat Piens “ten persoonlijke titel handelt”. Bij ACOD/CGSP horen we dezelfde geluid van Nationaal voorzitter Abdissi. Beiden roepen op tot verder actievoeren met behoud van de stakingsaanzegging in Gemeenschappelijk Front. Als de stakingsaanzegging toch zou opgeschort moeten worden, dan moet dit in samenspraak gebeuren tussen Franstaligen en Nederlandstaligen samen, ACV/CSC en ACOD/CGSP.

    Bovendien steunen de vakbonden OVS en ASTB ook – terecht – de stakingsaanzegging.

    Het resultaat van jullie beslissing is dat de eenheid van de spoorvakbonden dreigt uit elkaar te vallen. Straks zijn de vakbonden nog sneller gesplitst dan ons land! De NVA en andere rechtse krachten staan nu te jubelen van plezier.

    Een ander gevolg van jullie beslissing is dat we nu als vakbonden en personeel veel zwakker staan tegenover de regering.

    Er staat heel wat op het spel, men probeert ons een besparing van 3 miljard euro door de strot te duwen, een personeelsinkrimping van zo’n 6.000 mensen te slikken, ons langer, meer en flexibeler te laten werken, …

    De regering eist dat de vakbonden hun stakingsaanzegging eenzijdig intrekken gewoonweg om een sociaal bemiddelaar aan te stellen. De vakbonden hebben gezegd dat ze bereid zijn een bemiddelaar te aanvaarden als alle reeds genomen maatregelen zoals de vermindering van KD’s ingetrokken worden. Bovendien moet ook het ontwerp van sociaal akkoord ingetrokken worden, zodat we van een schone lei, van nul af aan terug kunnen beginnen onderhandelen. Meer nog: onderhandelen met een stakingsaanzegging die lopende is kan perfect. Het is een kwestie van willen en een kwestie van krachtsverhoudingen opbouwen. In hoeveel sociale conflicten is er zelfs onderhandeld tijdens een staking?

    Aan geen van beide voorwaarden heeft de regering voldaan, er is niet de minste toezegging of toegeving van de regering en/of de directie van NMBS/Infrabel.

    Méér zelfs: minister Peeters verklaart dat als niet álle vakbonden hun aanzegging intrekken er geen bemiddelaar komt. Wat voor zin heeft het dan om eenzijdig langs “Vlaamse” kant de stakingsaanzegging in te trekken?

    En toch beslissen jullie plots voor Oudejaar dat er voldoende redenen zijn om de stakingsaanzegging in te trekken.

    Voor de regering – bestaande uit een hoop rechtse partijen die zowel de NMBS willen privatiseren als de vakbonden willen kapot maken, is dit een ideaal scenario: verdeel en heers!

    Waar is uw solidariteit met de Brusselse & Franstalige spoormannen en -vrouwen?

    Het is duidelijk dat u beiden op uw eentje hebt gehandeld onder zware politieke druk. Of misschien denken jullie dat er tegen de regeringsplannen om de NMBS dood te besparen toch niks te doen is. “Er is geen draagvlak in Vlaanderen,” zeggen jullie. Dat klopt niet. Een draagvlak voor een syndicale actie creëer je zelf door de mensen op de werkvloer correct te informeren, te sensibiliseren en ten slotte op te roepen tot actie. Waar dit gebeurt, zijn de mensen wel bereid tot actievoeren.

    Het jaar 2016 is net uit de startblokken geschoten. Iedereen heeft zijn goede voornemens geuit.

    Ook jullie kunnen het jaar 2016 starten met een goede daad. Geef toe dat u zich vergist hebt, sluit u terug aan bij het Gemeenschappelijk Vakbondsfront, sluit de rangen met onze Franstalige broeders en kameraden, en versterk op die manier opnieuw de positie van het personeel en de spoorvakbonden. Hoe sterker we staan, hoe beter.

    Eendracht maakt in dit geval wel degelijk macht!

  • Dit verliest het spoorpersoneel

    acod5 acod4 acod3 acod2 acod1

  • Solidariteit met het spoorpersoneel

    Solidariteitsoproep die onder meer via deze facebookpagina wordt verspreid.

    Besparen tot het spoor kraakt…[1]

    solidariteit3 miljard euro wil Minister Galant besparen bij de spoorwegen tussen 2016 en 2019. Daarbij moeten meer dan 6000 jobs verdwijnen bij Infrabel, NMBS en HR-Rail. 1 op 5 treinen zal daardoor geen treinbegeleider meer aan boord hebben en zeker 600 loketten zullen sluiten. De productiviteit moet tot 20% omhoog![2] Daarvoor moet minder personeel meer presteren. Het betekent afbouw van diensten en veilligheid en meer afschaffingen en vertragingen van treinen (verdere onderinvestering in infrastructuur).

    Neen aan privatisering van het openbaar vervoer !

    Files kosten de Belgische economie jaarlijks 8 miljard euro.[3] Bedrijfswagens worden voor 4 miljard euro gesubsidieerd, een kwart meer dan de overheidsdotatie aan de NMBS en vier keer zoveel als die aan De Lijn.[4] De besparingen bij de NMBS zullen op hun hoogtepunt 20% van de dotatie bedragen! De idee dat de overheid zorgt voor betaalbaar en kwaliteitsvol vervoer voor iedereen op een ecologisch verantwoorde wijze, strookt niet met de neo-liberale ideologie van de huidige machthebbers. Hun mantra? Privatiseren! Dat betekent:

    • Voor personeel: Onregelmatige uren? Te lange prestaties? Arbeidsduurverkorting als toegeving op looneisen iets later omzetten in arbeidsduurverlenging? Klinkt bekend? Bij het spoor heten compensaties en premies daarvoor voortaan ‘privilegies’ die moeten afgeschaft.
    • Voor reizigers: uitleg vragen aan een loket? Woonachtig in een afgelegen regio? Brute pech.
    • Voor belastingsbetalers: Meer publieke kosten dan voorheen. In het Verenigd Koninkrijk wil een grote meerderheid hernationalisatie omdat het tot 5x zoveel kost aan publieke financiering om geprivatiseerd treinvervoer te hebben. [5][6]

    Waarom dan toch privatiseren? Deels vanuit de ideologische geloofsovertuiging dat de markt goedkoper is dan de overheid, ook al werd het tegendeel aangetoond. Voorts omdat privé-investeerders reikhalzend uitkijken naar de enorme winsten die dat kan opleveren.

    Iedere werknemer heeft belang bij solidariteit met het spoorwegpersoneel !

    Regering en media stellen de spoormannen voor als profiteurs. Morgen doen ze dat net zo goed met onderwijzers, chemie-arbeiders,dokwerkers of pakweg werklozen. Laat je daar niet aan vangen: nodig een spoorman uit om de arbeidscondities toe te lichten op je werkvloer, in je delegatie of je wijkcentrum.

    De regering bereidt de publieke opinie voor op een aanval op het stakingsrecht. Ze denkt dat ze er nu gegarandeerde dienstverlening kan door jagen. Als dat lukt bij het spoorwegpersoneel, kan het overal! Het is een symboolstrijd om werkende mensen te verlammen wanneer de volgende golf besparingen er wordt doorgejaagd. Elke werknemer is de dupe van een afbraak van het stakingsrecht. Daarom vragen we massale solidariteit met het spoorwegpersoneel ! Kom op stakingsdagen met je syndicale delegaties, collega’s en buren tonen dat tegenover boze gestrande reizigers ook begrijpende en solidaire collega’s en sympathisanten staan.

    De inzet achter dit conflict is duidelijk: willen we een maatschappij waar alles in het teken staat van de winsten van een handvol kapitalisten of willen we integendeel een maatschappij waarin de productie op een menselijke en ecologisch verantwoorde manier gebeurt ten dienste van de behoeften van allen.

     

  • Verwende mannen?

    >> Reactie op een blog van een treinbestuurder op bovenstaande lezersbrief

  • Geen ambitie rond klimaat en bovendien besparingen op spoor: deze regering is onverantwoord

    16611354404_90a3b430a9_zDe aanval van de rechtse regering op het spoor schakelt een versnelling hoger. Eerder werd al vooropgesteld om 20% van de middelen voor de NMBS te schrappen. Nu wordt dit vertaald naar praktische voorstellen met onder meer een verhoging van de arbeidsduur en opdrijven van de flexibiliteit. Het personeel ligt onder vuur, maar ook de reizigers. Een vijfde van de middelen van de NMBS schrappen, betekent onvermijdelijk slechtere dienstverlening. Als het van de directie afhangt, komen er bovendien ook ‘flexibelere’ tarieven. Lees: meer betalen voor minder diensten. Als we de regering laten doen, wordt de NMBS voorbereid op een privatisering. Dan kunnen de tarieven helemaal ‘flexibel’ worden en betalen we ons blauw voor steeds minder dienstverlening.

    Terwijl de politieke verantwoordelijken in dit land moeite hebben om tot een klimaatakkoord te komen, heerst er wel een grote consensus als het gaat om de afbouw van het spoor terwijl dit net een deel van het antwoord op zowel de klimaatcrisis als de mobiliteitsproblemen vormt. De afbouw van de dienstverlening wordt bovendien op schandalige wijze in de schoenen van het personeel geschoven. Als het personeel durft te reageren op de afbraakpolitiek, wordt het een onverantwoorde houding verweten. Maar wie is eigenlijk onverantwoord: diegenen die midden een klimaatcrisis en een groeiend fileprobleem het openbaar vervoer willen afbouwen, of diegenen die daartegen protesteren?

    Om het individueel verkeer te verminderen, zou een drastische uitbreiding van het openbaar vervoer op basis van een plan van publieke investeringen een belangrijke stap zijn. Het ontmoedigen van individueel verkeer door het openbaar vervoer gratis te maken en bovendien uit te breiden inzake aanbod, zou het milieu ten goede komen en ons land een goed eind op weg zetten om een vermindering van de uitstoot te realiseren. Het zou bovendien een antwoord bieden op de fileproblemen, of denken de regeringen echt dat het volstaat om gewoon nog wat beton bij te leggen?

    Maar neen, dit soort voorstellen is niet wat de rechtse regering voor ogen heeft. De klimaattrein heeft ze letterlijk en figuurlijk gemist. En dus richt ze haar woede tegen de trein op zich. Hoe kan een vermindering van de middelen met 20% anders gezien worden? Het personeel is er nu de eerste dupe van. Er worden eisen gesteld om flexibeler en langer te werken. Rechtse politici zoals Van Quickenborne verklaren dat het afschaffen van een vakantiedag voor koningsdag toch niet zo erg kan zijn. Misschien moet Van Quickenborne eens een maandje meedraaien in een stelsel ‘buiten reeks’. Een paar keer om 4u ’s ochtends beginnen, soms eens tot 23u ’s avonds werken en dit alles pas een paar dagen op voorhand aangekondigd.

    Er wordt begonnen met een aanval op het personeel, maar de gevolgen daarvan zullen verder gaan en tasten onvermijdelijk ook de dienstverlening voor de reizigers aan. Het feit dat het personeel reageert op de aanvallen wordt aangegrepen om personeel tegen reizigers op te zetten. Het personeel vroeg een duidelijk antwoord van de vakbonden. De aangekondigde stakingen komen er natuurlijk snel, waardoor het niet evident is om deze georganiseerd te krijgen. Deze beperking in het actieplan wordt meteen aangegrepen door de regering om eens te meer de kwestie van minimale dienstverlening op de agenda te zetten. Om de politieke agenda van afbouw van de dienstverlening te realiseren, wil de regering protest hiertegen verbieden. Met deze regering krijgen we straks enkel nog minimalistische dienstverlening.

    Personeel en reizigers hebben dezelfde belangen. Er zijn drastische investeringen nodig in openbaar vervoer als antwoord op de gebreken vandaag, maar ook op de klimaatuitdagingen en de fileproblemen. Tevreden personeel is een voorwaarde om het openbaar vervoer degelijk te laten rijden. Niet de rechtse regering of de directie of hun duurbetaalde consultants laten de treinen rijden, dat gebeurt door het gewone spoorpersoneel.

    De ernst van de aanval op het personeel vereist een ernstig antwoord. Dat gebeurt best door een zorgvuldig opgesteld opbouwend actieplan waarmee ook naar de reizigers wordt gestapt om onze gezamenlijke belangen te verdedigen. Slecht voorbereide stakingsacties dreigen onze slagkracht te ondermijnen. Een informatie- en mobilisatiecampagne is nodig om de acties goed te organiseren, zowel onder personeel als onder reizigers. De rechtse regering zal niet aarzelen om deurwaarders en stakingsbrekers in te zetten, de dagelijkse propaganda in de gevestigde media draait nu al op volle toeren om dit voor te bereiden. Regering en directie gaan voor een harde confrontatie, we moeten ons antwoord daarop afstemmen.

     

  • Protest versus sabotage – wie gelooft die kranten nog?

    Vandaag op standaard.be twee koppen die niets met elkaar te maken hebben maar wel veelzeggend zijn: “Opnieuw daden van sabotage door actievoerders” en “Opvangcentrum platgebrand in Zweden”. Het ene artikel ging over de acties bij het spoor, het andere over een aanslag op een asielcentrum in Zweden. Alleen wordt er bij de acties bij het spoor gesproken over “daden van sabotage”, wat erger klinkt dan “protest tegen de opvang van asielzoekers”. Misschien moeten het spoorpersoneel de volgende keer de gebouwen van Infrabel in brand steken zodat hun acties niet als ‘sabotage’ maar als ‘protest’ bestempeld worden in De Standaard? Wie gelooft die kranten nog als ze een aanslag als ‘protest’ bestempelen en het uitoefenen van het democratisch stakingsrecht als ‘sabotage’?

  • NMBS. “Regering wil ons de handen op de rug binden voor ze personeel en gebruikers een afranseling geeft”

    Station Liège-Guillemins gisteravond bij de start van de Luikse 24-urenstaking. Foto: Nico

    Als onderdeel van de algemene aanval op personeel en dienstverlening bij de NMBS, zet de rechtse regering ook een offensief in tegen het stakingsrecht. Het doel is duidelijk: verzet tegen de besparingsplannen stoppen. We spraken met een syndicalist die het als volgt verwoordde: “De regering wil ons de handen op de rug binden voor ze ons en de gebruikers een afranseling geeft.” De inzet van de acties is groot. Wij pleiten voor een degelijk voorbereid actieplan gericht op een maximale betrokkenheid van personeel gekoppeld aan een informatie- en mobilisatiecampagne onder reizigers en andere delen van de arbeidersbeweging.

    Als de regering erin slaagt om het verzet bij het spoor te breken, dan zal dit gebruikt worden als hefboom in de strijd tegen alle sociale verworvenheden en rechten zodat onze levensstandaard verder kan afgebouwd worden. De Thatchers in deze rechtse regering zullen niet stoppen, hun Britse voorbeelden hebben gezorgd voor een afbraak van alle openbare diensten en van de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking. Er worden in Groot-Brittannië nu recordcijfers neergezet bij de banken, zowel de voedselbanken als de topbankiers.

    We spraken met een syndicalist bij het spoor over de stakingsacties van vandaag en morgen.

    Wat is precies de inzet van de staking?

    “Vanaf 2016 zouden er geen statutaire aanwervingen meer plaatsvinden. Hierdoor zal het statuut met haar werkzekerheid en bijhorende voorwaarden een stille dood sterven. Wetende dat de komende tien jaar de helft van het personeel op pensioen gaat, zullen de statutairen snel een minderheid vormen. Tot nu toe werd overheidspersoneel nooit op een brute manier het statuut ontnomen. Maar wij zijn het laatste overheidsbedrijf dat nog statutair aanwerft. Als De Post 15 jaar geleden het statuut had afgenomen, was het spoor mee recht geveerd. Maar wie zal er zal er mee opstaan als de laatste der Mohikanen geviseerd worden? Het is duidelijk dat onze positie als inkrimpende groep verzwakt zal worden. Ook al door de context van mensen die dezelfde job doen aan verschillende voorwaarden.

    “HR Rail zou opgedoekt worden. We zijn allen personeel van HR Rail en worden gedetacheerd naar NMBS of Infrabel. Het einde van HR Rail zou een volledige opsplitsing van ijzeren weg en wiel betekenen. Wat met het personeel? Het kan op een ‘propere’ manier opgelost worden door het personeel inclusief statuut onder te brengen bij Infrabel en NMBS. Waarna de arbeidsvoorwaarden wel verschillend van elkaar kunnen ontwikkelen. In een slechter scenario zou iedereen aan andere voorwaarden aangeworven kunnen worden door de twee resterende overheidsbedrijven. Wat met filialen zoals TUC Rail en Logistics? In het geval van Logistics wordt een deel van het personeel door HR Rail ter beschikking gesteld aan de voorwaarden van Logistics, een NV van privaat recht die nu voor 2/3 in handen is van een investeringsfonds. Het is niet gezegd dat de treinbestuurders die tekenden en die willen vasthouden aan hun statuut nog terecht kunnen bij NMBS.

    “Jaar na jaar wil de regering de dotatie aan de spoorwegen verlagen. Tegen 2019 een jaarlijkse besparing van €663 miljoen. Met ruim 20% minder zullen we het beter moeten doen, productiever moeten zijn, ieder gezin weet dat dat een onmogelijke taak is. Een besparing van deze omvang bekom je niet door biljetten een beetje duurder te maken. Er zullen lijnen en stopplaatsen gesloten worden, treinen afgeschaft,…

    “Sedert enkele jaren is er geen Protocol van Sociaal Akkoord. Dit is vergelijkbaar met een cao in de privé. In april legde de directie een horrortekst voor. O.a. de mogelijkheid tot ontslag van statutairen lag op tafel. Niet mee zijn met nieuwe technologieën of afschaffing van je post kunnen een aanleiding zijn. De gigantische besparingen indachtig kunnen we er gif op innemen dat er werkzetels gesloten zullen worden. De komende vijf jaar sneuvelt de helft van de jobs aan de loketten. Basis van ieder PSA was het garanderen van de statutaire tewerkstelling. Tot nu toe lag die formeel vast op 38000, hoewel we nog maar met 33000 zijn, en de directie wil die terugbrengen tot 29000.

    “Cornu verkondigde al in meerdere interviews dat hij van de boordchef af wil. Bij de presentatie van het zogenaamde voorstadsnet was het weer prijs. Die treinen moeten zonder treinbegeleider rijden. Dat zou een besparing opleveren en het mogelijk maken meer treinen in te leggen. Bovendien zouden treinen minder lang opgehouden worden aan de haltes. Een treinbegeleider vertraagt dus het vertrek van een trein door te wachten tot iedereen is in- en uitgestapt. Cornu droomt waarschijnlijk van een deurensluiting na een vastgelegd aantal seconden. Een treinbestuurder ziet vanuit de stuurpost niet of de reizigersbeweging beëindigd is, of er nog een buggy wordt ingeladen, maar hij zet op zijn scherm wel of de deuren gesloten zijn. Waarom een afzonderlijk voorstadsnet met weinig nieuwe haltes, maar wel een eigen logo? Om de boel op te delen in hapklare brokken voor de privé als dra de markt opengegooid wordt? Deze ‘one man cars’ staan ook in het Plan Galant.”

    En net op zo’n ogenblik wordt het stakingsrecht bedreigd…

    “Op een moment dat we zo onder vuur liggen, wil de regering de minimale dienstverlening opleggen, een inperking van het stakingsrecht. Uit een studie met drie scenario’s bleek dat een aanzienlijk deel van het personeel van het personeel nodig is om zo’n dienst te garanderen. Bepaalde beroepscategorieën zouden de facto geen stakingsrecht meer hebben. Hoe de regering er voor wil zorgen dat het vereiste personeel beschikbaar is, is niet duidelijk. Hoopt ze voldoende vrijwilligers te vinden? Zullen stakers opgevorderd worden zoals in het wetsvoorstel van de NVA? Dit is koffiedik kijken. Wat wel duidelijk is, is dat de regering ons de handen op de rug wil binden voor ze ons en de gebruikers een afranseling geeft.

    “De laatste weken probeert Infrabel stakingen juridisch te bemoeilijken. Tijdens de laatste staking in de goederen poogde Infrabel dwangsommen van €2000 op te leggen voor aanwezigheid in een straal van 10km van spoorweginstallaties. Dat zou zelfs een piket verboden hebben. De Antwerpse rechter ging er gelukkig niet op in.

    “We zullen van ons af moeten bijten.

    “We hadden al eerder een 48h staking gepland in de goederen. Het personeel wordt daar onder druk gezet om akkoord te gaan met een ter beschikking stelling aan slechtere arbeidsvoorwaarden. Ze moeten o.a. 20 tot 30 vrije dagen inleveren. Het is niet uitgesloten dat het bij de reizigers in de toekomst op dezelfde manier zal aangepakt worden.”

  • Juridische strijd om stakingsrecht bij spoor

    Woensdag was er een zitting van de rechtbank van Brussel over het eenzijdig verzoekschrift en de dwangsommen die door Infrabel werden geëist en bekomen om de stakingsacties tegen de afbraak van de NMBS in de praktijk onmogelijk te maken. Onze correspondent Wilfried brengt verslag uit vanop de zitting.

    De discussie ging over dwangsommen van 100 euro voor het betreden van de sporen en 300 euro voor het bezetten van seinhuizen. Beide werden samen behandeld, zelfs indien Infrabel dat liever anders had gezien. Er waren twee advocaten voor ACOD Spoor en ABVV tegenover twee advocaten van Infrabel.

    De advocaten van Infrabel probeerden ’s ochtends om de zaak naar een latere datum te verschuiven, liefst na 20 oktober om vakbondsacties die in de tussentijd gepland zijn onzeker te maken. De rechtbank ging er niet op in en verdaagde de zaak naar 15u30 dezelfde dag.

    Om 15u30 waren er ongeveer 30 syndicalisten in de zaal aanwezig. De ‘fanclub’ van Infrabel bestaat uit één of twee personen. Het ABVV begint met de pleidooien. Er wordt verwezen naar de ‘moderniseringsplannen’ van minister Gallant waarbij tot drie miljard euro wordt bespaard. Dit zal niet de kwaliteit en zeker niet de veiligheid ten goede komen. Bovendien zal de tewerkstelling drastisch naar beneden gaan, duizenden jobs zijn bedreigd.

    Het is evident dat men zich kan en mag verzetten tegen dergelijke achteruitgang van een openbare dienst. In het pleidooi werd verwezen naar Engeland, waar er sprake is van ‘one man, one train’. Dat is een gevaar voor de veiligheid, maar de NMBS-directie wil het hier ook invoeren.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERADe stakingsactie werd aangekondigd bij Infrabel. Dat gebeurde reeds op 14 september. Er was dus geen sprake van een ‘wilde staking’. Het ging om een actie volgens de regels. Bovendien was de actie lange tijd op voorhand aangekondigd en toch trok Infrabel met een eenzijdig verzoekschrift naar de rechtbank waarbij de dringende noodzakelijkheid werd ingeroepen. Er was voldoende tijd en de syndicale verantwoordelijken waren bekend. In het pleidooi werd het gebruik van het eenzijdig verzoekschrift dan ook verworpen.

    Inzake onveiligheid, een argument van Infrabel om de staking te beperken, werd nog opgemerkt dat de acties net gericht zijn op het bekomen van garanties op veiligheid. Het personeel weet uiteraard hoe op veilige wijze actie gevoerd moet worden.

    Het pleidooi van de advocaten van Infrabel legde nadruk op het feit dat over de sporen was gelopen, waarbij volgens deze advocaten een dwangsom van 100 euro redelijk is. Er werd beweerd dat dwangsommen het stakingsrecht op zich niet inperken, dat een piket mag opgezet worden, maar dat een seinhuis niet mag bezet worden. Ook werd gezegd dat de dwangsommen nodig zijn om de mensen tegen zichzelf te beschermen. En dat er ook niet-personeelsleden aan de vakbondsacties deelnemen, terwijl die de veiligheidsregels niet kennen.

    Volgens Infrabel werd over de sporen gelopen en was er sabotage waarbij materiaal werd vernield en kortsluitingen werden opgezet. Het seinhuis is volgens de advocaten een kritieke plek omdat daar de veiligheid gegarandeerd moet worden. Vandaar werd een dwangsom van 100 euro geëist voor wie op het spoor liep en 300 euro voor wie het seinhuis bezette. Er werd tenslotte geprobeerd om de dringendheid van het verzoekschrift aan te tonen.

    Tegen 18u volgde een wederwoord door de advocaten van het ABVV en ACOD. Die stelden dat ze geen toelating vragen om op de sporen te lopen, maar wel het recht op collectieve actie verdedigen. Dat kan verschillende vormen aannemen. Er werd opgemerkt dat er 13 personen nodig zijn voor de veiligheid in een seinhuis terwijl er slechts twee werkwilligen opdaagden die bijgevolg teveel uren moesten kloppen. Infrabel past met andere woorden de eigen regels niet toe. Bovendien wordt niet geïnvesteerd in de beste en meest moderne veiligheidssystemen omdat het bedrijf dit te duur vindt.

    De zitting van de rechtbank gaf de kans aan de vakbonden om een wederwoord te bieden nadat met een eenzijdig verzoekschrift zonder tegenargumentatie was goedgekeurd door de rechter. Het verzet tegen eenzijdige verzoekschriften waarmee het stakingsrecht aan banden wordt gelegd, moet opgevoerd worden. Eerder was er Europese kritiek op deze praktijk van eenzijdige verzoekschriften in ons land, maar ook overheidsbedrijven maken er nu gebruik van.

    De regering wil in het offensief gaan tegen het recht op collectieve actie. De ware reden hiervoor moet niet bij bezorgdheid over de veiligheid gezocht worden. De volgende vaststelling van politicoloog en historicus Marc Hooghe (deredactie.be, 20 augustus), heeft er daarentegen alles mee te maken: “De arbeidersbeweging kan het meest realiseren als ze op straat komt en haar stakingsmiddel hanteert.”

  • Regering wil niet alleen spoor breken, ook stakingsrecht moet eraan geloven. Eengemaakte strijd hiertegen nodig!

    nmbs3Bij de staking van het goederenverkeer op 24 september weigerde een Antwerpse rechter om Infrabel een eenzijdig verzoekschrift met dwangsommen toe te kennen om de staking te breken. Dat een overheidsbedrijf naar de rechter trekt om een staking in de praktijk te verbieden, vonden we toen opmerkelijk. We stelden: “De uitspraak van de Antwerpse rechter is terecht en lijkt ons logisch. Maar het blijft natuurlijk afwachten of alle rechters op een dergelijke wijze zullen oordelen nu ook overheidsbedrijven de door Europa betwiste methode van eenzijdige verzoekschriften tegen stakingsacties hanteren.”

    Met de regionale staking bij het spoorpersoneel in Brussel van vandaag werd opnieuw de rechter getrokken. Infrabel kreeg hier wel gelijk van de rechter na het indienen van een eenzijdig verzoekschrift. Toen de stakers zoals steeds bij een staking om 21u45 naar het kantoor van de signalisatie trokken om het personeel te overtuigen om het werk neer te leggen, werden ze door de directie van Infrabel bevolen om de werkplaats te verlaten en kwam een deurwaarder met de beslissing van de rechter van eerste aanleg in Brussel betekenen. In het rechterlijk bevel wordt gesproken over “tijdelijke bezetting van de sporen in de context van politieke stakingen.”

    Jean-François Tamellini, federaal secretaris van het ABVV, en Philippe Van Muylder, algemeen secretaris van ABVV Brussel, waren op het piket aanwezig en kondigden aan dat het ABVV deze morgen naar de rechter trekt om het vonnis op eenzijdig verzoekschrift te betwisten. Met dit optreden wil Infrabel, wellicht aangemoedigd door minstens delen van de rechtse regering, het stakingsrecht in de praktijk aan banden leggen.

    Net op hetzelfde ogenblik dient N-VA, zonder steun van de rest van de regering, een wetsvoorstel in om het stakingsrecht bij de NMBS volledig te beperken. De rechtse partij wil minimale dienstverlening van 60% van de treinen in de spits en 40% buiten de spits. Eerder kondigde minister Galant aan dat de sociale partners zelf over de minimale dienstverlening moeten onderhandelen en daarvoor tot het einde van het jaar krijgen. Blijkbaar ging die provocatie niet ver genoeg voor N-VA dat cavalier seul speelt in een regelrechte aanval op het spoorpersoneel en hun democratische rechten. Het laten rijden van 60% van de treinen vereist een opvordering van meer dan 60% van het personeel dat normaal moet werken, voor bepaalde beroepsgroepen bij de NMBS wordt het stakingsrecht hiermee volledig afgeschaft.

    Het feit dat er onduidelijkheid is over het actieplan, onder meer door interne verdeeldheid onder en binnen de spoorbonden, zal de rechtse agressie tegen de arbeidsvoorwaarden en democratische stakingsrechten wellicht versterkt hebben. Dat de leiding van ACV Transcom eerder een akkoord sloot met de NMBS over de terbeschikkingstelling van personeel aan B Logistics maar dan tegen slechtere voorwaarden, is een verraad dat evenmin in onze kaart speelt.

    De rechterzijde wil de NMBS breken. Het wil geprivatiseerde spoorwegen naar Brits model, wat neerkomt op slechtere dienstverlening tegen duurdere tarieven voor de gebruikers en slechtere arbeidsvoorwaarden en minder personeel. Minister Galant wil tegen 2019 633 miljoen euro besparen bij de NMBS of ongeveer 20% van de totale werkingsmiddelen. Hierdoor zou de helft van de loketbedienden verdwijnen en zouden ongeveer 2000 seingevers hun job verliezen. Op bepaalde lijnen wil de directie zelfs besparen op treinbegeleiders. Dit zal ook voor de reizigers gevolgen hebben. De besparingen en het gebrek aan investeringen de afgelopen jaren zorgden al voor problemen van gebrekkige dienstverlening met vertragingen, afgeschafte treinen en technische mankementen.

    Toen de mogelijkheid van een volledige privatisering van Bpost en Proximus werd aangekondigd door Alexander De Croo was er uitdrukkelijk geen sprake van de NMBS. Dat werd uitdrukkelijk toegeschreven aan de vrees voor sociale onrust. Op dit ogenblik is de rechterzijde beducht voor de acties van het spoorpersoneel. Vandaar wellicht dat een aanval op het stakingsrecht wordt ingezet. Het doel van die aanval is niet om de reizigers een weliswaar minimale dienstverlening aan te bieden, maar om de spoorwegen volledig te privatiseren. Dan wordt de gewone dienstverlening voor de meeste reizigers sowieso herleid tot een minimaal karakter.

    Deze aanval op het stakingsrecht en op het personeel en de dienstverlening mogen we niet laten passeren. We mogen ons niet laten verdelen. Elk teken van verdeeldheid en zwakte langs onze kant, zal door hen maximaal benut worden om de rechten van ons allemaal aan te pakken. Eengemaakte strijd over vakbondskleuren heen en, gezien de ernst van de aanval bij de NMBS, over sectoren heen is aan de orde. Dit moet een integraal en prominent onderdeel zijn van een algemeen actieplan tot de val van de regering. Het potentieel voor onze strijd is nog steeds erg groot, kijk maar naar het succes van de betoging afgelopen woensdag. We moeten hierop zonder aarzelen verder bouwen. Een keuze hebben we niet, als we niet doorzetten zal de regering steeds driester te keer gaan. Bij de spoorstaking zien we daar nu een voorproefje van.

    Foto’s door PPICS
    Deurwaarders en politie tegen spoorstaking // Foto's door PPICS