Libreparcours NL

Blog

  • Spoorstaking op 10 oktober. Bedenkingen, opmerkingen en voorstellen

    De regering blijft doorzetten met aanvallen op onze levensstandaard. In het Zomerakkoord wordt nog meer flexibiliteit van werknemers geëist en wordt bovendien in de aanval gegaan tegen alle openbare diensten, vooral tegen het personeel ervan maar via die weg natuurlijk ook tegen de dienstverlening. Regeringsvertegenwoordigers kwamen ondertussen al met ballonnetjes over het privatiseren van de NMBS. Op het zomerakkoord komen we binnenkort terug, over de privatiseringsdiscussie publiceerden we dit artikel: ‘Liberaal privatiseringsopbod stoppen’.

    Redenen genoeg dus voor actie, maar toch is er aan de basis twijfel en onvrede. Onze mening: we begrijpen en delen de afkeer tegenover de rol van de vakbondsleidingen bij het spoor, maar we denken dat we de actie van 10 oktober beter kunnen aangrijpen om onze krachten te versterken in de strijd tegen de regering en door ons beter te organiseren kunnen we ook de kwestie van onze leiding beginnen aanpakken. Enkele bedenkingen, opmerkingen en voorstellen.

    “De leiding heeft ons tijdens de spontane stakingsgolf in 2016 laten stikken, ik zal hen nu eens laten stikken.”

    Dit standpunt komt vaak voor bij diegenen die in 2016 vanuit een oprechte bekommernis om de arbeidsvoorwaarden en de dienstverlening bij het spoor in actie kwamen en deelnamen aan de spontane stakingen. (zie onze archiefartikels hierover: ‘Spoorstaking ging niet om privileges van personeel, maar om protest tegen afbraak van het openbaar vervoer‘ en ‘Voorakkoord: bij velen leeft het gevoeld at er meer toegevingen in zaten‘). De vakbondsleidingen hebben heel wat krediet verloren door de stakers in de steek te laten, communautaire verdeeldheid te stimuleren en uiteindelijk zelfs niet ernstig te verdedigen toen er sancties volgden. Bij treinbestuurders komt daar nog de woede bij over het feit dat ingestemd werd met het optrekken van de opzegtermijn die bestuurders moeten respecteren als ze zelf ontslag nemen. Dat het spoorpersoneel, inclusief de militanten, het nieuws van de staking op 10 oktober nu opnieuw via de gevestigde media, dezelfde die bij elke spoorstaking vernietigend uithaalt naar het personeel, moest vernemen, maakt het er al niet beter op. Om even een voetbalvergelijking te maken: het lijkt erop dat we in een ploeg spelen waarin diegenen die onze centrale organisatoren moeten zijn meer own-goals scoren dan ons organiseren.

    De regering heeft dit ook opgemerkt. Toen enkele maanden geleden de mogelijkheid van een volledige privatisering van Bpost en Proximus werd aangekondigd, kreeg Alexander De Croo de vraag waarom de NMBS niet in het lijstje was opgenomen. Het gevaar van sociale onrust was zijn antwoord. Als de regering vandaag vaststelt dat er door het optreden van de vakbondsleidingen een zwakte is, dan wordt daar meteen op ingespeeld om verder in het offensief te gaan. Sindsdien kregen we al de kwestie van de minimale dienstverlening en nu ook de eerste discussies over privatisering.

    Voor alle duidelijkheid: een onmiddellijke privatisering staat niet op de agenda (wat de NMBS betreft), het nemen van verdere stappen in die richting wel. Als we kijken naar de post weten we wat dit betekent: minder personeel, minder dienstverlening en hogere prijzen voor de gebruikers. Dat is niet in het belang van het personeel en ook niet van de gebruikers. De enigen die er baat bij hebben, zijn de (private) aandeelhouders.

    Elke zwakte langs onze kant leidt tot agressie van de overkant. Hoe kunnen we daar best op reageren? Door foert te zeggen, laten we het terrein en onze verdediging over aan diegenen die gespecialiseerd zijn in het scoren van own-goals. Dat zal onze positie niet versterken. Het gaat om onze pensioenen, onze werklast, onze arbeidsvoorwaarden, … Daar spelen we beter geen tactische spelletjes mee, we kunnen ze beter verdedigen. Maar het is absoluut juist dat we moeten nadenken over hoe we die verdediging efficiënt organiseren.

    Ons voorstel: de actiedag van 10 oktober en het groen licht om te staken – een groen licht waarmee sancties vermeden worden! – gebruiken om ons zo sterk mogelijk te organiseren. Dit kan met massale stakersposten die collega’s niet tegenhouden als ze willen werken maar die vooral de discussie aangaan over hoe we ons kunnen versterken, welke eisen wij centraal en offensief naar buiten willen brengen, hoe we dit zullen doen, hoe we de controle over onze eigen acties in handen kunnen nemen, … Concrete doelstellingen zouden bijvoorbeeld kunnen zijn om het jaar opzeg voor bestuurders af te schaffen, om 100 extra treinbegeleiders aan te werven zodat er 500 4/5e kunnen werken en zo kunnen er nog tientallen concrete eisen gesteld worden.

    Een dergelijke benadering zal zeker niet alle twijfels wegnemen, maar we moeten ergens beginnen aan de uitbouw van een krachtsverhouding tegen de rechtse regering. We zullen ons niet versterken als we enkel oog hebben voor de reële zwaktes in onze beweging, laat ons bouwen op het potentieel dat eveneens reëel is: personeel en reizigers die meer en beter openbaar vervoer willen. Door op de sterktes beroep te doen, kunnen we de zwaktes aanpakken: actief zijn in de vakbonden om daar een koersverandering te bepleiten en door de kracht van ons aantal ook effectief afdwingen. De vakbonden zijn immers van ons: de leden en militanten.

    “Zou er niet beter een betaalstaking georganiseerd worden?”

    Dit argument zal onder het personeel niet gemakkelijk voorkomen. Daar weet men dat het onbegonnen werk is om dit te doen: het is praktisch onhaalbaar om de opvolging van een betaalstaking te garanderen waardoor boetes mogelijk zijn voor reizigers die niet betaalden op een trein waar het boordpersoneel niet aan de betaalstaking deelneemt. Het vereist een aanpassing van de regels om bvb een abonnement met een dag te verlengen. Het is een risico voor het deelnemend personeel dat sancties krijgt wegens werkweigering. En het heeft niet het economische effect van een treinstaking die ook gevolgen heeft op tal van andere diensten en sectoren.

    Zelfs indien de praktische en wettelijke bezwaren opzij geschoven worden, blijft dit voorstel problematisch. Om op de voetbalanalogie terug te komen: het is alsof de verliezer van een wedstrijd voorstelt om in het vervolg basket te spelen in plaats van voetbal omdat de kijkers dat misschien liever zien. Het kan aantrekkelijk lijken, maar het vereist uiteraard een akkoord van de tegenpartij die net gewonnen heeft. Is het niet bijzonder naïef om te denken dat de regering wettelijke bepalingen zal invoeren om alternatieve actiemethoden mogelijk te maken op een ogenblik dat alle dynamiek van deze regering net in de richting van het beperken van actiemogelijkheden gaat?

    De beste manier om de verwarring over actiemethoden weg te nemen, is door zelf resoluut en krachtig een voorbeeld te stellen met een goed opgevolgde staking die op een brede actieve deelname kan rekenen en die met een offensieve aanpak gebruikers meetrekt.

    “Een 24-urenstaking zal de regering niet doen plooien. Er zou minstens 48 uur gestaakt moeten worden.”

    Een 24-urenstaking zal de regering inderdaad niet stoppen. Als een staking gezien wordt als een éénmalige gebeurtenis zonder verdere opbouw en zonder voldoende voorbereiding, dan is het slechts een zoveelste voorbeeld van wat stoom aflaten waarna het beleid gewoon verdergezet wordt. Dat het anders kan, weten we echter ook.

    Het actieplan van 2014 ligt ondertussen drie jaar achter ons, maar dat was wel het ogenblik waarop we de rechtse regering even deden wankelen. Door te starten met een betoging in opbouw naar provinciale stakingen die uitmonden in een nationale algemene staking werd maandenlang actie gevoerd en was elke volgende actie groter dan de vorige. De publieke opinie was mee: een grote meerderheid was bijvoorbeeld voor een vermogensbelasting. De rechtse regering wankelde. Maar toen viel het stil. Dit gaf de regering de mogelijkheid om terug overeind te krabbelen en de aanval gewoon voort te zetten.

    Diegenen die voor een 48-urenstaking of een staking van onbepaalde duur pleiten, willen eigenlijk vooral dat het om een serieuze actie gaat. Dat ze niet vandaag staken en morgen in de krant moeten lezen dat hun vakbondsleiders toch ingestemd hebben met een slecht akkoord. Om tot een serieuze actie te komen, is niet zozeer de duur ervan doorslaggevend (een 48-urenstaking kan evengoed gebruikt worden om wat extra stoom af te laten).

    Een serieuze actie betekent een ernstige voorbereiding, een brede betrokkenheid en democratische beslissingen door de actievoerders zelf. Een ernstige voorbereiding kan door personeelsvergaderingen te organiseren, bijvoorbeeld met korte werkonderbrekingen zodat iedereen aan de vergadering kan deelnemen. Op die personeelsvergaderingen moet het personeel het voor het zeggen hebben: welke eisen zullen we centraal stellen, welk soort campagne hebben we nodig om reizigers mee te trekken, wie onderhandelt met de regering om wat te bekomen, wanneer wordt beslist over een verdere stap in het actieplan, …. De personeelsvergaderingen kunnen vertegenwoordigers verkiezen die de strijd regionaal en nationaal coördineren, maar steeds verantwoording verschuldigd zijn aan de vergadering waar ze verkozen (en dus ook afzetbaar) zijn.

    Door een offensief eisenplatform aan te nemen waarin meer en beter openbaar vervoer centraal staat als onderdeel van een alternatief op de files en op de milieuproblematiek, is het mogelijk om andere lagen mee te trekken, in de eerste plaats reizigers. Bij de staking van ‘De Lijn’ eind juni, begin juli was de retoriek in de media al wat gematigder: de vele files, de mobiliteitsproblemen en de zichtbare tekorten bij De Lijn maakten dat er een grotere steun was. Deze steun was nog niet georganiseerd, maar het komt erop aan om het potentieel te zien en daarop in te spelen.

    Kortom: ja, er is een probleem met de vakbondsleiding en dat leidt tot twijfel en zelfs tegenkanting tegenover acties. Maar het gaat om onze arbeidsvoorwaarden en pensioenen, het gaat om een openbare dienstverlening waar we trots op willen zijn. Dat zullen we enkel verdedigen als we het zelf in handen nemen, en dat doen we best door ons in actie te organiseren.

  • De Lijn: “Is het teveel gevraagd om aangenaam onze job te kunnen doen?”

    Aan stelplaats Zurenborg in Antwerpen is het stilaan een traditie: bij een stakingsactie verzamelt het personeel om samen te discussiëren over de actie en hoe het verder moet. Vandaag was dit niet anders en was er een mooie opkomst: een 50-tal mensen woonde het stakingspiket bij en er was een levendige discussie.

    De staking werd kort op voorhand aangekondigd maar werd toch heel goed opgevolgd: van de 96 bussen die moesten uitrijden op Zurenborg bleven er 82 staan. Het ongenoegen zit diep: het gaat niet alleen om de lonen maar meer algemeen om de gevolgen van een jarenlang besparingsbeleid met een tekort aan middelen en personeel. “Ik zit 8 uur op een bus op een stoel die slecht is voor mijn rug – niet het soort ergonomische stoel dat de directeurs hebben op hun bureau. Als het warm is, zitten mijn reizigers als sardienen in een oven te bakken. Airco hebben we al opgegeven, ook al zou het zo niet moeten zijn. En dan valt de bus soms nog uiteen, onlangs viel er een bout bijna om mijn hoofd. Is het dan teveel gevraagd om aangenaam onze job te kunnen doen,” vroeg een chauffeur zich af op het piket.

    De media zijn niet louter negatief bij deze staking. Uiteraard is er de vaste retoriek van de stakers die de reizigers gijzelen. Maar de tekorten als gevolg van het besparingsbeleid zijn zo duidelijk dat niet meer kan ontkend worden dat het probleem bij de directie en de Vlaamse regering zit. De frustraties van de meeste reizigers beperken zich tot één of twee ritten per dag, het personeel heeft er de hele dag mee te maken. ACOD-secretaris Rita Coeck merkte dan ook op dat de discussie over de lonen slechts de druppel was die de emmer deed overlopen.

    De personeelsvergadering op het piket begon met een uiteenzetting door ACOD-secretaris Rita Coeck. Zij stelde dat het schandalig is dat De Lijn de 1,1% loonsverhoging die algemeen overeengekomen werd over alle sectoren heen niet wil toekennen. De directie probeert onduidelijkheid te creëren door te zeggen dat er 1% wordt gegeven, maar dat klopt niet. Die 1% wordt ingevuld met zaken als een éénmalige bonus die bovendien resultaatsgebonden is en gekoppeld wordt aan tal van andere eisen om sociale verworvenheden op te geven. Een eenmalige premie van 200 euro bruto (170 na aftrek van de sociale zekerheidsbijdrage) in ruil voor het opgeven van 3 T-dagen of de annualisering van de arbeidstijd, is een serieuze stap achteruit. De laatste echte opslag voor het personeel met een verhoging van het loon dateert ondertussen van 2011. Delegee Jef merkte op dat deze regering alles wil vermarkten, maar het tekort aan chauffeurs niet opvangt door de lonen te verhogen. Plots geldt dan de wet van vraag en aanbod niet meer…

    Het personeelstekort heeft veel te maken met een gebrek aan respect voor het personeel. Het loon is daar één element van, het gebrekkig materieel een ander, de onmogelijke rij- en rusttijden nog een ander. Eigenlijk getuigt het jarenlange besparingsbeleid van weinig respect voor zowel personeel als reizigers. Aan het piket was er dan ook een terechte discussie over hoe de reizigers kunnen betrokken worden. Een chauffeur merkte op dat hij reizigers of familieleden die hem erover aanspreken steeds kan duidelijk maken waarom er gestaakt wordt en dat dit begrepen wordt. Maar als er geen ernstige langdurige campagne naar reizigers is, weten velen niet waarover het gaat. Delegee Luc zei dat het belangrijk is om de neerwaartse spiraal te stoppen: het gaat niet enkel om het loon, maar ook om respect voor het openbaar vervoer. Hij stelde dat de discussie met de reizigers belangrijk is om een krachtsverhouding op te bouwen.

    Er werd erg positief gereageerd op solidariteit vanwege reizigers en personeel uit andere sectoren. Een spoorman wees erop dat de problemen van tekort aan personeel en degelijk materieel bij de NMBS dezelfde zijn. De aanval op het stakingsrecht met minimale dienstverlening heeft enkel als doel om het verzet tegen de tekorten en problemen de kop in te drukken. Een buschauffeur zei dat er meteen solidariteitsacties moeten komen als de regering minimale dienstverlening bij het spoor wil doorvoeren. Het zal immers niet tot dit voorstel beperkt blijven en al evenmin tot het spoor: dit is een opstap naar een algemene aanval op het recht op protest. Straks hebben we enkel nog het recht om stilzwijgend ja te knikken en alles te slikken wat die neoliberale politici op vraag van de grote bedrijven door ons strot rammen.

    Een belangrijk punt van discussie op het piket was de vraag wat er gebeurt als de directie niet toegeeft na deze staking. Iemand opperde om na maandag gewoon verder te staken, anderen vroegen nu al een concrete datum voor volgende acties indien er geen toegevingen komen. Nog anderen benadrukten de noodzaak om met alle vakbonden samen te werken. De vraag naar een actieplan is terecht en mag niet afhankelijk gemaakt worden van onderhandelingen en evaluaties, het mag ook niet beperkt worden tot gesprekken tussen nationale vakbondsverantwoordelijken. Als personeelsvergaderingen in alle stelplaatsen zouden georganiseerd worden om daar een voorstel van actieplan te bespreken en te stemmen, dan wordt het moeilijk voor gelijk welke vakbondsverantwoordelijke om niet mee te doen of om de acties zomaar stil te leggen. Een actieplan zou de druk op onderhandelingen verhogen en biedt het personeel een perspectief dat het niet bij één keer aanklagen blijft, maar dat het menens is. Een campagne naar en met reizigers zou daar onderdeel van moeten zijn.

    De woede onder het personeel is groot. Na jaren van besparingen op personeel en materieel is de dienstverlening nog slechts minimaal tot frustratie van zowel het hardwerkende personeel als de reizigers. Een beetje respect, is al wat gevraagd wordt. Maar zelfs dat is teveel voor minister Weyts en de directie van De Lijn.

  • NMBS. Om afbraak van dienstverlening erdoor te krijgen, wordt protest ertegen betwist

    14541190005_e286ef28dd_z

    De regering en de directie van het spoor doen er alles aan om het stakingsrecht bij de NMBS aan banden te leggen. Kleine vakbonden mogen niet meer tot stakingen oproepen, er wordt over minimale dienstverlening gesproken, er zijn gerechtelijke vervolgingen van activisten, … De aanvallen stapelen elkaar op. Het doel is om protest door het personeel onmogelijk te maken waarna nieuwe asociale maatregelen tegen personeel en dienstverlening volgen.

    Op basis van een geschiedenis van strijd staan de vakbonden sterk bij het spoor. De rechtse regering wil er alles aan doen om daar een einde aan te maken. In naam van de ‘modernisering’ van de samenleving zijn alle middelen goed om protest te criminaliseren. Het is een strategie gericht op het ondermijnen van het verzet om nieuwe aanvallen op de arbeidsvoorwaarden en de dienstverlening voor te bereiden. De liberalisering van de volledige sector is het eerstvolgende doel.

    Minimale dienstverlening tegen het stakingsrecht

    Reeds bij de regeringsvorming werd een minimale dienstverlening bij stakingen vooropgesteld. Minister Bellot stelde dat de vakbonden en de directie tegen 31 december 2016 een akkoord moesten vinden. Zonder compromis, wat erg waarschijnlijk is, zal de regering het zelf opleggen. Er circuleren verschillende scenario’s. Het meest waarschijnlijke is een verlenging van de termijn voor een stakingsaanzegging van 10 naar 12 dagen waarbij elk personeelslid 72 uur op voorhand deelname aan de staking moet melden.

    Dit is een methode die de directies moet toelaten om individuele druk uit te oefenen op al wie wil staken. Op basis van het aantal voorziene werkwilligen, zou er vervolgens een plan van minimale dienstverlening (vooral op de grote lijnen) georganiseerd worden. De NMBS zou bovendien een regeling treffen met de Federale Overheidsdienst Publieke Gezondheid om wie ziek is op een stakingsdag te controleren. Er zouden zware sancties aan verbonden worden. Syndicalisten die in het kader van stakersposten het treinverkeer verstoren, zouden eveneens zware boetes krijgen.

    De praktische uitvoering van dit plan is veel complexer dan wat de regering laat uitschijnen. Een sterke deelname aan een staking op enkele sleutelfuncties leidt tot het volledig blokkeren van het verkeer. Een beperkt aantal treinen laten rijden, betekent vertragingen voor overvolle treinen, ongenoegen en onzekerheid bij de reizigers en ook nog eens veiligheidsproblemen. De minimale dienstverlening die vooropgesteld wordt door professionelen uit de communicatiesector is in de praktijk onhaalbaar.

    Maar we moeten de vastberadenheid van deze regering niet onderschatten. Als het doorvoeren van dit plan tot chaos leidt zonder dat er ernstig verzet tegen is, dan zal de regering ongetwijfeld proberen verder te gaan. Opeisingen van personeel staan momenteel niet op de agenda, maar we weten dat de rechtse regering steeds verder gaat indien ze niet door het georganiseerd verzet van de werkenden wordt gestopt. Van een aantal projecten van de directie is het op voorhand duidelijk dat ze zullen falen, maar dit mag geen excuus zijn om het verzet ertegen niet te organiseren. De directie en regering vrij spel geven, is erg gevaarlijk.

    Intimidatie van syndicalisten

    Het opleggen van een minimale dienstverlening bij stakingen is slechts één van de maatregelen tegen de organisatie van het personeel. Op 3 augustus werd een wet gestemd waardoor twee kleinere vakbonden – OVS (Onafhankelijke Vakbond van Spoorpersoneel) en ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) – niet langer erkend worden als “aangenomen organisaties.” Hierdoor worden ze uitgesloten van bepaalde overlegorganen en kunnen ze niet langer een wettelijke stakingsaanzegging indienen. De regering en de door haar aangestelde directies willen als werkgever beslissen hoe de werknemers zich al dan niet mogen organiseren. Daarbij worden collectieve rechten, algemeen en expliciet erkend als mensenrechten, met de voeten getreden.

    De afgelopen jaren was er een geleidelijke opbouw van methoden en technieken om syndicalisten te intimideren. Zo worden er nu deurwaarders naar stakersposten gestuurd in naam van de veiligheid. Een actieve delegee wordt gerechtelijk vervolgd onder het mom dat hij een zwangere vrouw op een stakerspost zou aangevallen hebben. Een andere delegee wordt ervan beschuldigd dat hij de sporen zou gesaboteerd hebben. De leugens stapelen zich op en maken duidelijk dat de directies tot alles bereid zijn om de vakbonden te verzwakken.

    Het verzet tegen de criminalisering van ons recht op protest en organisatie moet zo goed mogelijk georganiseerd worden. Dat kan beginnen met een informatiecampagne naar de reizigers en het spoorpersoneel zodat de inzet beter begrepen wordt. We moeten vervolgens al onze krachten gebruiken voor een nieuw opbouwend actieplan van langere duur met duidelijke doelstellingen en een maximale betrokkenheid.

  • Verdedig het recht op verzet tegen het rechtse beleid: handen af van het stakingsrecht!

    Mensenrechten erkennen geldt blijkbaar niet wat het stakingsrecht betreft

    De rechtse regering wil dat nieuwkomers een verklaring ondertekenen waarin ze de mensenrechten erkennen. Alvorens dit van anderen te vragen, zouden de rechtse partijen beter beginnen met het zelf te doen. Het stakingsrecht is immers een algemeen erkend mensenrecht. Zonder het recht op collectieve actie komen we al gauw in dictatoriale toestanden terecht. Maar toch wil de rechtse regering net dit recht op verzet tegen haar beleid drastisch afbouwen.

    Standpunt door Geert Cool, auteur van ‘Verdedig het stakingsrecht’

    De regering wil dat de kleine spoorbonden ASTB en OVS niet langer stakingsaanzeggingen kunnen indienen. Dit komt niet toevallig net na de aankondiging dat de pensioenleeftijd van onder meer de treinbestuurders wordt verhoogd, een beroepscategorie waar ASTB de voorbije jaren een positie heeft uitgebouwd. Eerst wordt een aanval op het personeel ingezet en vervolgens wordt aangekondigd dat protest daartegen aan banden wordt gelegd. Uiteraard is dit slechts een opstap om alle protest in de kiem te smoren: het begint met kleinere vakbonden en als dat lukt, volgen de andere.

    Ten onrechte menen de regering en de directie dat het stakingsrecht beperkt is tot wat de door hen erkende vakbondsleiders goedkeuren. Het recht om een vakbond op te richten en daarmee zijn belangen te beschermen, is door artikel 11 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens toegekend aan iedereen. Het Europees Sociaal Handvest erkent het recht van werknemers om collectief op te treden. Het beperken van een recht erkend door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens is aan strikte voorwaarden onderworpen, voorwaarden waar het regeringsvoorstel en de bijhorende sancties niet aan voldoen.

    Als het beperken van deze rechten dan nog eens gebeurt door de werkgever zelf (de regering), dan begeven we ons helemaal op glad ijs. Bij een collectief conflict tussen werkgever en werknemers is het dan de werkgever die bepaalt hoe de werknemers zich in dit collectief conflict moeten gedragen. Wordt protest straks beperkt tot online petities of vormen van ‘embedded’ protest binnen het gevoerde beleid? Het doet denken aan de Turkse dictator Erdogan die zelf wil bepalen welke vorm van oppositie tegen zijn beleid kan (met name een volgzame oppositie) terwijl andere vormen van oppositie meteen hardhandig en repressief de kop ingedrukt worden.

    De regering stelt dat OVS en ASTB wel hun status van vakbond behouden, maar dat ze geen stakingsaanzegging mogen indienen waardoor acties van hun leden steeds “wilde en illegale” stakingen zijn. Die kunnen bestraft worden met boetes en soms zelfs ontslag. Dit botst niet alleen met de Europese grondregels, het gaat ook regelrecht in tegen de heersende Belgische rechtspraak die door strijd afgedwongen is. Naar aanleiding van een staking in de Antwerpse petroleumsector in 1976 stelde het Hof van Cassatie dat een staking op zich geen onrechtmatige daad kan zijn. Hoe kan dat kan gerijmd worden met sancties en ontslagen wegens collectieve acties?

    Natuurlijk raakt de regering hiermee aan de syndicale vrijheid. Het doel is om protest van het personeel aan banden te leggen, net zoals dit voor het afdwingen van het stakingsrecht in de 20e eeuw het geval was. Dit belangt niet alleen de militanten van ASTB en OVS aan, het treft alle syndicalisten.

    Bij de NMBS is er niet alleen het optrekken van de pensioenleeftijd voor rijdend personeel, binnenkort wordt ook opnieuw gediscussieerd over ‘minimale dienstverlening.’ Het personeel en de reizigers hebben belang bij discussies over maximale dienstverlening, maar actiemiddelen om dat af te dwingen worden aan banden gelegd. Daar gaat het immers echt over bij het voorstel van ‘minimale dienstverlening’ bij stakingsacties. Om deze aanval mee mogelijk te maken, kondigen regering en directie ook aan dat het aantal vakbondsafgevaardigden drastisch naar beneden moet. Nu zijn er 1.600 afgevaardigden voor 34.000 personeelsleden op 2.700 werkplekken. De regering wil dat de vakbonden zelf voorstellen doen om hun aantal afgevaardigden te beperken en hun stakingsrecht af te bouwen, zoniet neemt ze zelf maatregelen.

    De voorstellen van de regering hebben niets met ‘moderne vakbonden’ te maken, ze brengen ons integendeel terug naar de 19de eeuw. Het is aan de werknemers om te beslissen welke vakbondsstructuren ze aannemen, daar moet de werkgever zich niet mee moeien. Of geldt artikel 11 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mensen niet langer in België? Het behouden van ons recht op collectieve actie, met inbegrip van het stakingsrecht, kunnen we het best door gebruik te maken van dit recht en het door mobilisatie van onderuit door de hele arbeidersbeweging in de praktijk steeds opnieuw af te dwingen.

    Vaststellen dat de regering en de directie hypocriet zijn, is terecht maar volstaat niet. De strijd tegen de aanvallen moet georganiseerd worden, zoniet zullen die aanvallen steeds harder worden en gaan niet alleen onze syndicale rechten terug naar de 19de eeuw maar ook onze arbeidsvoorwaarden. Waarop wachten de vakbondsleiders bij het spoor om over de verschillende vakbonden heen de basis te laten beslissen over een opbouwend actieplan gekoppeld aan een duidelijk eisenplatform waarbij elke volgende stap in de acties en elk voorstel in onderhandelingen ter stemming wordt voorgelegd aan die basis?

  • Schoonmaakpersoneel Atheense bussen haalt overwinning: onderaanneming gestopt

    Interview met Eleni Mitsou (Xekinima) en Apostolis Cassimeres (OASA, vakbond van buspersoneel in Athene)

    athens-bus-cleaners-strikers-1Net als bij ons – denk maar aan de lange strijd van het schoonmaakpersoneel van BM&S (voor de treinen) eind 2014 – wordt ook in Griekenland al jarenlang ingehakt op de lonen en arbeidsvoorwaarden voor schoonmaakpersoneel. Bij het Atheense busbedrijf OSY, een publiek bedrijf, werd de schoonmaak van de bussen aan onderaannemers uitbesteed. Die namen het niet nauw met de uitbetaling van de reeds erg lage lonen en de arbeidsvoorwaarden. Het leidde tot een opmerkelijke strijdbeweging die tot een overwinning heeft geleid, ook al opmerkelijk in Griekenland waar de arbeidersbeweging al veel nederlagen te verduren kreeg.

    Het schoonmaakpersoneel van de bussen in de Griekse hoofdstad Athene haalde een belangrijke overwinning na een lange strijd. Eleni Mitsou (Xekinima) en Apostolis Cassimeres (OASA) waren van bij het begin in januari 2016 betrokken bij de acties van het schoonmaakpersoneel van het publieke busbedrijf OSY. De acties waren gericht tegen de maffiapraktijken van het bedrijf dat het schoonmaakcontract binnenhaalde. In juni werd een eerste overwinning behaald (zie: http://www.socialistworld.net/doc/7613).

    Enkele dagen voor dit interview werd afgenomen, volgde een nieuwe en erg belangrijke overwinning. Het ministerie van transport ging in op de centrale eis van de schoonmakers en zette de contractor aan de deur om rechtstreekse contracten met het schoonmaakpersoneel aan te bieden. Dit werd in een wet gegoten en gestemd op 4 augustus. PASOK (sociaaldemocratie), Nieuwe Democratie (conservatieven), To Potami (liberalen) en Gouden Dageraan (neonazi’s) stemden tegen, de KKE (communistische partij) en de Centrumpartij onthielden zich.

    Tanja Niemeier en Katia Hancké spraken met Eleni en Apostolis tijdens het zomerkamp van Antinazi Zone – Youth Against Racism in Europe in Naxos. De discussie over de staking van het Atheense schoonmaakpersoneel was één van de hoogtepunten van dit zomerkamp.

    Eleni en Apostolis, we weten dat er in juni een belangrijke overwinning werd behaald maar de strijd hield daar niet op. Wat gebeurde er?

    “In juni kregen de schoonmakers hun achterstallige lonen uitbetaald. Er waren achterstallen voor drie tot vijf maanden, de bedragen verschilden naargelang het busdepot. De contractor had bekomen dat de lonen rechtstreeks aan het personeel betaald werden en niet via het publieke busbedrijf. Dit was de eerste keer dat zoiets gebeurde in Griekenland.

    “Zodra de overwinning in juni bekomen was, hoorden we dat het management van het publieke busbedrijf OSY de contractor aan de deur wilde zetten om een andere onderaannemer te zoeken met meer ‘volgzaam’ personeel.

    “Het betekende dat het schoonmaakpersoneel dat al sinds januari opkwam voor de uitbetaling van achterstallige lonen nu aan de deur zou gezet worden.”

    Hoe werd daarop gereageerd?

    “De schoonmakers begonnen een massale campagne waarbij duizenden pamfletten verspreid werden in Athene met dagelijkse infostands op het Syntagmaplein en in arbeidersbuurten van Athene.

    “Ook Xekinima, het CWI in Griekenland, begon een solidariteitscampagne waarbij tienduizenden pamfletten verspreid werden doorheen Griekenland. De centrale eis was dat het publieke busbedrijf de schoonmakers rechtstreeks zou aanwerven en geen gebruik meer zou maken van private bedrijven.

    “De manager van het publieke busbedrijf, aangesteld door de Syriza-regering, en de voorzitter van het busbedrijf, iemand die al heel lang bij Syriza meedraait, verwierpen de eis van de schoonmakers om hen rechtstreeks aan te nemen met het busbedrijf.”

    Bedoel je dat het door Syriza aangestelde management probeerde om werknemers die strijd voerden aan de kant te schuiven?

    “Ja. Het was schokkend om te zien hoe neerbuigend ze tegenover de arbeiders stonden. Maar de campagne was wel succesvol in de zin dat er veel aandacht voor kwam waardoor het management onder grote druk stond.

    “We hadden tijdens een redelijk lange periode dagelijkse betogingen voor de kantoren van het busbedrijf, het ministerie van transport en de kantoren van Syriza. Er was veel mediabelangstelling op televisie, radio en in de kranten.

    “Juni was een moeilijke maand voor de schoonmakers. Ze werkten van 21 uur tot 3 uur en tegen 8 uur ’s ochtends stonden ze al opnieuw campagne te voeren. Bovendien hebben veel personeelsleden nog verantwoordelijkheden thuis. Velen sliepen maar een paar uur per nacht. Maar ze hielden vol en toonden hun vastberadenheid.”

    Wat was het resultaat van deze nieuwe ronde van strijd?

    “Enkele weken later beloofde de minister van transport dat er een wet zou komen waarin de rechtstreekse tewerkstelling van schoonmaakpersoneel door het busbedrijf zou opgenomen worden. Dit gaf wat rust, maar we bleven waakzaam. We wisten dat het management van OSY nog vanalles zou proberen.

    “Het management probeerde effectief twee keer om van contractor te veranderen. Het wilde af van de personeelsleden die zo vastberaden opkwamen voor hun rechten en bovendien openlijk kritiek op het management van OSY brachten. Maar de campagne reageerde telkens erg snel.

    “De internationale campagne van het CWI speelde daar een belangrijke rol in. Er waren protestbrieven van syndicalisten en socialisten uit de hele wereld. Dit hielp om de pogingen van het management te stoppen. We willen iedereen bedanken die ons heeft geholpen.

    “We kregen ook van enkele anderen steun. Zo was er Constantina Kouneva, een verkozene in het Europees Parlement en voormalige schoonmaakster in de Atheense metro. Zij werd in 2008 met zuur aangevallen omwille van haar vakbondsactiviteiten. En ook de minister van transport hield zijn woord.”

    Wat houdt die wet van 4 augustus juist in?

    “De wet van 4 augustus maakt het mogelijk voor het busbedrijf om schoonmaakpersoneel rechtstreeks aan te werven. De wet bepaalt dat hierbij het personeel dat voordien voor de contractor werkte moet overgenomen worden. Dat is een verwijzing naar het stakende schoonmaakpersoneel.

    “De wet garandeert een loon dat overeenstemt met een personeelslid in de publieke sector die de lagere school heeft afgewerkt (de trojka voerde in de publieke sector een nieuwe loonschaal in waarbij het loon afhankelijk is van de scholing). Dat loon bedraagt 780 euro per maand voor een 40-urenweek. De contractor betaalde 450 euro per maand voor een 36-urenweek en bleef steeds in gebreke om toeslagen voor nachtwerk en zondagwerk te betalen. De wet geldt tot eind 2017 en moet daarna jaarlijks hernieuwd worden.”

    Gaat dit enkel over schoonmakers bij OSY in Athene?

    “Neen, de wet heeft betrekking op schoonmakers en veiligheidspersoneel bij alle openbaar vervoer in Athene en alle diensten die tot het ministerie van transport behoren. Met hun overwinning slepen de schoonmakers dus vooruitgang uit de brand voor alle schoonmakers en het veiligheidspersoneel in tal van werkplaatsen.

    “Doorheen deze strijd is de kwestie van onderaanneming op de politieke agenda gezet. De regering wil nu een wet invoeren waardoor alle openbare diensten rechtstreeks schoonmakers en veiligheidspersoneel aanwerven en geleidelijk aan alle onderaannemers aan de deur zetten.”

    Welke lessen kunnen uit deze strijd getrokken worden?   

    “Het is erg goed gelopen. De strijd die zeven maanden geleden opgestart werd door een kleine groep schoonmaaksters in één busdepot, Elliniko, leidde tot een bredere strijd. Toen die schoonmaaksters voor hun rechten opkwamen, zei iedereen dat ze hun werk zouden verliezen. Maar door een vastberaden strijd en een solidariteitsbeweging slaagden ze erin om alle zeven de depots mee te krijgen waardoor geen enkele Atheense bus nog gepoetst werd. Ze brachten de schandalige maffiapraktijken van de onderaannemers in het nationale nieuws. Tegen alle verwachtingen in haalden ze een grote overwinning.

    “In een periode van de ene na de andere nederlaag voor de Griekse arbeidersklasse, is deze overwinning van het schoonmaakpersoneel zeer belangirjk.”

    Wat staat er nu op de agenda?

    “De schoonmakers hebben een eigen vakbond opgezet. Ze willen nu een eengemaakte strijd van alle schoonmakers voeren voor vaste contracten. Nu is bepaald dat de contracten eind 2017 aflopen. De regering heeft de schoonmakers en het veiligheidspersoneel niet aangeworven als publieke personeelsleden maar als contractuelen. De trojka legt immers een verbod op voor nieuwe tewerkstelling in de publieke sector. Vanuit het standpunt van de arbeidersbeweging is dat onaanvaardbaar. Veel schoonmakers werken al jaren in dezelfde depot waarbij ze van de ene contractor naar de andere overgingen. Er zijn schoonmakers die dit werk al sinds 1991 doen! Zij moeten een stabiele job met een vast contract in de publieke sector krijgen.

    “De nieuwe wet over directe aanwerving is erg positief en een stap vooruit voor deze personeelsleden die hierdoor een stabiel, hoger inkomen hebben en betere arbeidsvoorwaarden aangezien er geen maffiosi meer tussenzitten om de lonen te stelen. Het is een opstap om de strijd op een hoger niveau te voeren. Er zal strijd nodig zijn voor vaste contracten en gelijke rechten als de collega’s in de publieke sector. Deze overwinning geeft de schoonmakers de tijd en de kans om zich beter te organiseren en een beweging uit te bouwen die opkomt voor vaste contracten voor alle schoonmakers.”

  • Schotland. Staking treinbegeleiders tegen one-man-car levert resultaat op

    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!
    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!

    Gedurende 12 dagen gingen de treinbegeleiders van de spoorbond RMT op de lijnen van ScotRail in staking. Het leverde belangrijke toegevingen van de directie op. Het nieuwe voorstel van het Nederlandse spoorbedrijf Abellio geeft aan dat de vastberaden en principiële positie van de vakbond ter verdediging van de veiligheid op treinen van ScotRail loont. De vakbond had eerder aangekondigd dat het de stakingsacties ging uitbreiden in augustus, een piekmaand voor treinverkeer in Schotland naar aanleiding van het festival van Edinburgh.

    Verslag vanuit Schotland door onze correspondenten (geschreven op 8 augustus)

    De algemeen secretaris van de vakbond RMT merkte op: “We hebben in dit conflict stappen vooruit gezet op basis van de vastberadenheid en de kracht van onze leden bij ScotRail die steeds opnieuw solide acties voerden om de veiligheid op het spoor te verdedigen. Dit is een voorbeeld voor de volledige vakbeweging.”

    Het management van ScotRail stemde in met:

    • Een garantie op het behoud van een treinbegeleider op de nieuwe vloot van elektrische treinen die in 2017 in gebruik genomen worden. Eerder wilde ScotRail de treinbegeleider op deze diensten schrappen.
    • Een garantie dat de treinbegeleider de volledige opleiding rond veiligheidsprocedures moet volgen.
    • Treindiensten zullen niet uitgevoerd worden zonder een goed opgeleide treinbegeleider aan boord.
    • Onderhandelingen met de vakbond RMT over een methode om deze diensten te organiseren.

    Op basis van dit kader stemden de afgevaardigden van RMT in met een opschorting van de geplande vijf stakingsdagen in augustus.

    Veiligheid voorop!

    In deze onderhandelingen wordt ook Aslef, de vakbond van treinbestuurders, betrokken. De directie wilde immers de verantwoordelijkheid voor het openen en sluiten van de deuren op de nieuwe treinen naar de bestuurder doorschuiven in plaats van de treinbegeleider. Hierdoor ging de voor de veiligheid belangrijke functie van de treinbegeleider geschrapt worden.

    De vakbond RMT wil het openen en sluiten van de deuren bij de treinbegeleiders houden, zowel op de huidige diensten als in de toekomst. De vakbond eist een veiligheidsonderzoek naar de treinen van ScotRail die nu met het principe van Driver Only Operated (DOO) rijden.

    Het is belangrijk dat RMT en zijn leden tijdens de staking niet toegegeven hebben aan de vloedgolf van propaganda door de directie. Er was een  effectieve campagne van de vakbond rond de kwestie van veiligheid op de treinen. Zo waren er publieke meetings doorheen Schotland met ook acties aan het hoofdkwartier van Abellio en aan de kantoren van de Schotse regering in Glasgow.

    Zoals we stelselmatig benadrukten met de Socialist Party Scotland is dit immers ook een conflict met de door de SNP geleide Schotse regering. In een recent pamflet stelden we: “Zowel [Schots premier] Nicola Sturgeon als SNP-minister van transport Humza Yusuf houden vast aan de versie van het management van ScotRail. Sturgeon beweerde ten onrechte in het Schots parlement dat het conflict gaat over “wie op de knop duwt om de deuren van een trein te openen.” Dat is exact wat de bazen van ScotRail/Abellio regelmatig zeggen.” Humza Yusuf heeft de vakbond steeds opgeroepen om de acties te stoppen, zelfs op een ogenblik dat er geen enkel ernstig voorstel van de directie was.

    De positie van de SNP tegen de vakbond en voor de directie van ScotRail bevestigt het belang van een strijdbare socialistische politieke kracht in Schotland. Het werk van de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC) waarin zowel de RMT als de Socialist Party Scotland betrokken zijn, is daar een onderdeel van.

    De komende dagen zullen er verdere onderhandelingen zijn tussen RMT en de directie van Abellio/ScotRail.

  • Voorakkoord NMBS: er zat meer in!

    Op donderdag 16 juni kwam het tot een voorakkoord tussen de syndicale onderhandelaars en de directies. Hierbij zouden we vanaf dit jaar 15 november verliezen als extralegale feestdag. Voor 2017 komt daar de schrapping van de extralegale feestdag 2 november bij en het inleveren van 1 kredietdag (KD) per 28 kalenderdagen ziekte. Dit is slechts een kleine verbetering tegenover het origineel bericht, een verbetering die afgedwongen werd door de spontane stakingen van 25 mei t.e.m. 3 juni. Rond de sancties staat er niets in het voorakkoord, daarover zou er nog afzonderlijk onderhandeld worden. Bij velen leeft het gevoel dat er meer toegevingen, of zelfs de volledige afschaffing van het bericht, in zaten.

    -> PDF van dit pamflet

    Bovendien moet niet enkel naar het bericht over de KD’s gekeken worden. Dat was voor veel collega’s slechts de druppel die de emmer van jarenlange productiviteitsverhogingen deed overlopen. Op een goede tien jaar tijd kwamen er 50% reizigers bij, maar verdween bijna een kwart van het personeel. Het ongenoegen is niet beperkt tot één maatregel, het gaat om het volledige mobiliteitsbeleid. Met een meer globale benadering in onze acties kunnen we overigens ook makkelijker reizigers overtuigen.

    De grote zwakte was dat de vakbonden weinig tot geen coördinatie aan de spontane staking gaven, behalve om deze stil te leggen, en zich volledig toelegde op de onderhandelingen. In de week “stakingspauze”, waarbij er eerst voor een week dan voor 2 weken stakingsaanzeggingen waren ingediend van zondagavond 12 juni tot zondagavond 26 juni, werd niet actief gemobiliseerd of geanalyseerd. Er waren wel her en der militantenraden en algemene vergaderingen, maar deze werden vaak op korte tijd aangekondigd. Algemene personeelsvergaderingen om het personeel te betrekken bij de discussies van de onderhandelingen en de organisatie van de staking vanaf 12 juni zou tot een grotere betrokkenheid leiden, een beter beeld van wat leeft bij het personeel en veel meer druk op de onderhandelingen hebben gevormd.

    Ondanks de beperkingen van de beweging, geeft een interview van Michel Bovy van HR Rail in L’Echo (Franstalige tegenhanger van De Tijd) van 18 juni aan dat we de directie onder druk gezet hebben en dat enkele van haar projecten terug in vraag gesteld worden.

    De vakbondsleiding liet het initiatief voor de acties aan het personeel over, ook spontaan protest vergt immers organisatie. Het zou dan ook logisch zijn dat de basis die de acties voerde, kan beslissen over het voorakkoord. Dat kan door overal personeelsvergaderingen of militantenraden te houden om het voorakkoord te duiden en ter stemming voor te leggen, waarbij deze bijeenkomsten niet één of twee dagen op voorhand terloops worden aangekondigd.

    Er moet in de komende weken en maanden discussies opgestart worden binnen de structuren van de vakbonden om een analyse te maken van deze strijd. Niet om ons te beperken tot frustraties en kritieken die tot een anti-vakbondspositie leiden, maar om de sterktes en zwaktes te evalueren om onze strijd de komende weken en maanden beter te kunnen voeren. Ook moet er nagedacht worden over tactieken en strategie, een actieplan voorgesteld worden, met een programma van syndicale eisen om op middellange termijn de krachtsverhouding op te bouwen in het voordeel van het personeel.

    Het spoorpersoneel kan, eventueel samen met andere openbare diensten, het algemeen actieplan aanvullen, omdat de aanvallen blijven komen. Daarbij kan nagedacht worden bijvoorbeeld aan wekelijkse 24u stakingen te houden in september en oktober, waarbij rond de algemene staking in gemeenschappelijk vakbondsfront van 7 oktober een 48u staking of zelfs een 72u staking kan uitgeroepen worden bij de spoorwegen en andere openbare diensten.

    De val van de regering en haar neoliberaal beleid moet ook op de agenda geplaatst worden. Want wie denkt dat deze regering grote toegevingen gaat doen, maakt zich slechts illusies. Er is een dringendheid om het algemeen actieplan op te voeren tegen deze asociale regering en haar talloze maatregelen. De spontane stakingen bij de spoorwegen, maar ook in andere sectoren, tonen een algemeen ongenoegen en grotere actiebereidheid. De maat is meer dan vol. We zullen de aanvallen enkel stoppen door onze strijd ernstig te organiseren.

  • Piket bij De Lijn in Antwerpen. “Bovenop regeringsmaatregelen ook specifieke problemen”

    Aan de stelplaats Antwerpen Zurenborg is er stilaan een traditie van een sterk piket bij stakingen. Dat was vandaag ook het geval. Bij De Lijn is er niet alleen ongenoegen omwille van de regeringsmaatregelen, maar ook door de specifieke problemen.

    Er was een piket vanaf 4u ’s ochtends met om 10u een afspraak met collega’s voor een discussie. Daarop waren ook heel wat sympathisanten van buitenaf aanwezig. Er was een toelichting van de acties door delegee Luc gevolgd door een levendige discussie over de situatie bij De Lijn.

    Wouter, een militant bij het spoor, sprak even over de situatie daar. Opmerkelijk zijn de grote gelijkenissen: een gebrek aan investeringen en middelen leidt tot extreme flexibiliteit en problemen met het materieel. Protest hiertegen wordt afgedaan als een strijd voor ‘privileges’ van het personeel, terwijl het gaat om de mogelijkheid om degelijke dienstverlening aan te bieden.

    Enkele Antwerpse activisten van Kasjmiri afkomst kwamen ondanks de ramadan naar het piket om hun solidariteit te betuigen en om de vrijlating van de linkse Pakistaanse activist Baba Jan te eisen. Foto: Mohamed
    Enkele Antwerpse activisten van Kasjmiri afkomst kwamen ondanks de ramadan naar het piket om hun solidariteit te betuigen en om de vrijlating van de linkse Pakistaanse activist Baba Jan te eisen. Foto: Mohamed

    Tenslotte was er een solidariteitsbericht van enkele Antwerpse Kasjmiri activisten tegen de repressie die linkse activisten ook in Pakistan te beurt valt. Op een dag dat de Antwerpse ABVV-voorzitter werd opgepakt wegens het zetten van een stakerspost, waren de gelijkenissen ook rond dit punt treffend.

    Na afloop van het geslaagde piket spraken we met Luc.

    Vanwaar het grote ongenoegen bij de chauffeurs van De Lijn?

    “De besparingen bij De Lijn zijn al lang bezig, sinds 2010. Er waren al de maatregelen van de vorige regering die zorgden voor een gebrek aan middelen. Na 6 à 7 jaar besparingen heeft dat enorm veel effect, onder meer op het materieel, de werkdruk, de gezondheid van het personeel maar ook op ons loon.

    “De technische diensten hebben onvoldoende middelen waardoor er soms niet genoeg bussen zijn om alle diensten te verzorgen. In Mechelen spreken ze al over de ‘kaartersclub’ van drie of vier chauffeurs per dag voor wie er geen bus is om uit te rijden. Reizigers staan dan tevergeefs te wachten op een bus die niet komt. Soms rijden er bussen uit die niet in orde zijn. Gisteren was het erg warm, op sommige bussen werkte zelfs de ventilatie niet. Chauffeurs geven dit soms aan, maar dezelfde bus wordt daarna gewoon opnieuw ingezet op een andere lijn.

    “Tegelijk wordt de werkdruk opgevoerd, onder meer met de rij- en rusttijden die problematisch zijn. Vroeger werd dat soms nog opgevangen door meer tijd te geven, maar nu krijgen we altijd het deksel op de neus en wordt ons gezegd dat er eenmaal besparingen zijn. Het leidt tot meer ziektes en problemen.

    “De directie is niet bekommerd om het personeel of de reizigers, alleen om de cijfers die dan aanleiding geven tot bonussen zodat ze zelf een goed loon hebben, terwijl chauffeurs al zes tot zeven jaar wachten op een serieuze opslag en ook nog eens een indexsprong ondergingen.

    “En de regering zet er dan helemaal de hakbijl in. De wet-Peeters betekent dat een chauffeur die een late dienst tot 1 uur ’s nachts en een vroege dienst vanaf 4-5u ’s morgens op vier dagen tijd combineert niet flexibel genoeg is. We werken nu al veel te flexibel en toch willen ze het nog opvoeren. Waarom? Om nog meer te besparen op de openbare diensten en de winsten in de privé te verhogen.

    “Dat alles leidt er samen met de aanhoudende besparingen en de facturen die stijgen toe dat mensen het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Het leidt tot frustratie en woede.”

    Hoe is de actie hier vandaag opgezet?

    “De actie vandaag is een voorbereiding in het kader van het actieplan met de betoging van 29 september en de staking van 7 oktober. Wat we vooral wilden, was campagne voeren om van de staking een succes te maken maar ook om te informeren over wat voorligt en wat onze antwoorden daarop zijn.

    “Steeds meer discussies op de werkvloer gaan ervoer dat de regering niet zal plooien, maar zal blijven gaan. We zullen ze moeten wegstaken. Het zou gelijk welke volgende regering duidelijk maken dat we dat nog eens kunnen doen.

    “In het kader van het actieplan wilden we informeren en een degelijk piket zetten. We hebben collega’s die kwamen werken niet geblokkeerd, we wilden hen overtuigen om met volgende acties mee te doen. Deze morgen reden er slechts 20 van de zowat 100 bussen uit.

    “Om 10 uur hielden we een personeelsvergadering om te zien hoe we het actieplan invulling kunnen geven, om te zien wat de belangrijkste punten van frustratie zijn en hoe we samen van de betoging van 29 september een succes kunnen maken.”

    Groepsfoto achteraf met enkele bezoekende sympathisanten. Foto: Liesbeth
    Groepsfoto achteraf met enkele bezoekende sympathisanten. Foto: Liesbeth

  • NEEN aan dezelfde aanvallen in een andere verpakking

    Voorstel B volstaat niet. Optie C: strijd ernstig organiseren!

    spoorstaaktDe spontane stakingen van 25 mei tot en met 3 juni bij de spoorwegen toonden aan hoeveel woede er heerst bij het spoorpersoneel. De ene maatregel na de andere wordt eenzijdig opgelegd door de directie zonder dat er voldoende op wordt gereageerd door de vakbonden.

    -> PDF

    Sommigen denken dat we via onderhandelingen zoveel mogelijk moeten redden wat er te redden valt. Maar enkel strijd loont! Na de spontane stakingen begon de directie – weliswaar minimale – toegevingen te doen. Eens de hete adem van de staking verdween, kwam de directie op veel punten terug en kwamen er zelfs nieuwe punten op de onderhandelingstafel. Denk maar aan het voorstel dat nieuwe aangeworvenen vanaf 1 juli 2016 slechts 20 verlofdagen zouden krijgen in plaats van 24.

    Tijdens de spontane stakingen waren er nauwelijks of geen ordewoorden vanuit de vakbondsleidingen om de strijd effectief te organiseren. Deze week is de communicatie nauwelijks verbeterd. Terwijl het personeel ongeduldig wacht op informatie over wat de vakbonden en directie onderhandelen, lekt in de pers een hele resem maatregelen uit gaande van vage compromissen tot nieuwe aanvallen. Zo zouden de straffen behouden blijven, maar niet in het dossier komen.

    Uiteindelijk liggen er twee voorstellen op tafel:
    A: 15 november afschaffen, kredietdagen op basis van gewerkte uren in het jaar ervoor
    B: 15 november afschaffen + extralegale feestdag die op zaterdag of zondag valt, 1 kredietdag minder per 28 ziektedagen

    Voorstel A is nog erger dan het origineel bericht. Maar het voorstel B met kleine toegevingen op het eerste bericht – bekomen door onze spontane strijd – blijft een aanval op onze rechten. De strijd ernstig organiseren met degelijke communicatie en een mobilisatieplan kan meer toegevingen afdwingen, zelfs het volledig schrappen van het bericht als opstap naar de stopzetting van het volledige besparingsmodel.

    Op donderdag 9 juni zijn er verschillende militantenraden en algemene ledenvergaderingen van ACOD/CGSP, maar dit gebeurt niet overal. Tot nu toe organiseert het ACV-Transcom haar basis helemaal niet. Raadplegen en discussies gebeuren beter ook via personeelsvergaderingen op de werkvloer zelf! Ook hebben de vakbonden zo goed als een week laten voorbijgaan zonder ten volle aan de mobilisatie te beginnen. En wat met de campagnes naar de reizigers toe? Er had van deze week de kans moeten genomen worden om op zijn minst de overblijvende folders van Treinopoly uit te delen dat heel kort op verschillende problemen bij het spoor ingaat!

    Het besparingsmodel werkt niet. De eerste berichten dat het dodelijk treinongeval werd veroorzaakt omdat aan het betrokken sein geen TBL1+ systeem geïnstalleerd was, na een identiek ongeval in 2008, leidt bij velen tot vragen over de veiligheid bij het spoor.

    We mogen niet toelaten dat wat spontaan van onderuit begon, nu boven onze hoofden gestopt wordt. We zullen onze eisen niet afdwingen door mee te stappen in het onderhandelingskader dat door de directie is opgelegd. Strijd organiseren we niet via achterkamerpolitiek, maar door betrokkenheid en een mobilisatieplan. Waarom geen wekelijkse 24 of 48-urenstaking met bijhorende personeelsvergaderingen om de strategie en onze eisen voor de onderhandelingen te bespreken?

    Alleen kunnen we niet winnen. Maar het spoorpersoneel staat niet alleen. Overal komt het ongenoegen tot uitbarsten: bij de cipiers, gemeentediensten, brandweer, magistraten, … Het zal erop aankomen om samen in actie te gaan om deze regering weg te krijgen. Deze regering moet weg en met haar het besparingsbeleid dat in alle sectoren een ravage aanricht op vlak van dienstverlening en arbeidsomstandigheden. Rond offensieve eisen in onze strijd kunnen we de solidariteit en eenheid opbouwen die vereist is om tot overwinningen te komen.

  • NMBS: ENKEL STRIJD LOONT !

    Na meerdere dagen van spontane stakingen, hebben de onderhandelingen tussen vakbonden en directie nog steeds niet tot een akkoord geleid. De directie doet alsof ze wil onderhandelen, maar stelt enkel minieme wijzigingen voor. Mobiliteitsminister Bellot staat open voor de intrekking van de rondzendbrief over kredietsdagen (KD’s), maar wel in ruil voor andere maatregelen die de productiviteit verhogen.

    « Er is meer dan KD’s »

    De spontane staking toont dat de woede en frustratie bij het personeel enorm is. Het gaat niet meer enkel over het bericht van de KD’s, maar ook over de vele besparingsmaatregelen die vaak eenzijdig opgelegd worden: het protocol van sociaal akkoord dat niet gesteund wordt door de meerderheid van het personeel, de concentratie van de seinhuizen en administratieve diensten, het verder afbouwen van het personeelsbestand en de stijgende werkdruk, de sluiting van stations en loketten, de constante aanpassing van de reglementering die voor onveilige situaties zorgt, de afschaffing van het inbrengen als arbeidstijd van de treinvertragingen, en een hele resem andere zaken.

    Maar de echt “zware dossiers” komen nog! De One Man Car met treinen die zouden rijden zonder begeleider, het pensioendossier, de liberalisering van binnenlands reizigersvervoer, en nog meer. Dit allemaal tegen de achtergrond van besparingen en belastingsverhogingen aan de lopende band (de indexsprong, pensioenleeftijd op 67, Turteltaks, accijnsverhogingen,…). Op onze piketten kwamen veel delegaties langs van andere vakbonden of individuen om hun solidariteit te uiten. Iedereen wordt immers getroffen.

    Tegenover de opeenvolgende aanvallen, de agressie van de directie, en het communautaire discours : nood aan een actieplan !

    Het besef groeit dat we er met één dag staking of één betoging niet gaan komen. Het voorbeeld van de loodsen, de luchtverkeersleiders en de cipiers tonen dit aan. Het actieplan II van de vakbonden wordt nu al deels voorbijgestreefd door steeds meer stakingsaanzeggingen en acties. Magistraten staken in Nijvel op 2 juni en in Brussel op 7 juni. BBTK social profit houdt een actie met stakingsaanzegging op 10 juni. De TEC is op woensdag 1 juni de 2de stakingsdag ingegaan en waarschijnlijk volgen nog sectoren.

    De strijdbaarheid van de spoormensen wordt doorkruisd door de dreiging met straffen door HRRail en het gebrek aan ordewoorden en organisatie van de spoorbonden. De straffen bestaan uit een eenmalige boete van 12,5 € en een strenge vermaning. Wie een straf krijgt, heeft 10 werkdagen tijd (weekend niet inbegrepen) om advies in te winnen. Teken dus niet onmiddellijk!

    De stakingsaanzegging door de socialistische bond voor woensdag tot en met vrijdag (1 tot 3 juni), en het intrekken ervan enkele uren later langs Vlaamse zijde, heeft de verwarring naar een nieuw hoogtepunt gestuwd en de spontaan groeiende stakingsbeweging grotendeels lamgelegd ondanks de stakingsbereidheid en plannen om de staking te organiseren in Antwerpen, CW Mechelen, Turnhout, Hasselt, Oost-Vlaanderen en andere plaatsen.

    Donderdag (2 juni) komt de socialistische bond nationaal samen om een gezamenlijk standpunt in te nemen en hopelijk de verwarring op te lossen. Er is nood aan een specifiek actieplan om de strijd langdurig te organiseren. Bijvoorbeeld iedere week 24u of 48u staken, wat loonsverlies beperkt tot een vijfde. Zo zouden we langer kunnen volhouden. Er is reeds een stakingsaanzegging door de socialistische vakbond (voor zowel de publieke als de private sectoren). Deze methode zou ook toelaten om regelmatig personeelsbijeekomsten te organiseren, de beweging uit te breiden tot alle werkplaatsen en stakingspiketten te zetten aan stations en ingangen van de werkzetels om de staking te doen respecteren. Ook moet de hand gereikt worden naar andere sectoren, zowel openbare als private, om samen strijdinitiatieven te nemen.

    Deze regering weet niet van ophouden en moet zo snel mogelijk ten val gebracht worden om aanvallen op de arbeiders en hun gezinnen een halt toe te roepen !

    Wij eisen

    • volledig intrekking van de rondzendbrief over de kredietdagen
    • stop de toepassing van het Protocol van Sociaal Akkoord dat niet gedragen wordt door de meerderheid van het personeel, stop ook de productiviteitsverhogende maatregelen die in de marge van het PSA zijn goedgekeurd of nog op tafel liggen
    • intrekking van het Plan Galant
    • integratie van de centrale eisen van de verschillende beroepscategorieën
    • geen enkele sanctie of bestraffing van de stakers