Blog

  • Staking MIVB: meer veiligheid vereist meer openbare dienst

    artikel van Myriam Djegham van Gebruikers en Werknemers voor de Ontwikkeling van Openbaar Vervoer

    De werknemers van de MIVB zijn zaterdag 7 april in staking gegaan na de moord op een collega tijdens het uitvoeren van zijn job. Op een bijeenkomst dezelfde dag om de directie aan de tand te voelen over het veiligheidsvraagstuk, toonden de werknemers een grote maturiteit. Hun eerste bezorgdheid zou kunnen samengevat worden met de uitroep van één van de personeelsleden:  “Wij werken om te leven niet om te sterven“. Ze wezen op de structurele oorzaken van het geweld waarvan ze slachtoffer zijn. Inderdaad, er zijn vele en dieperliggende oorzaken. Bepaalde zijn rechtstreeks gelieerd aan het beheer van de MIVB. Terwijl er meer personeel nodig is, bevoordelen de budgetaire keuzes het vervangen van mensen door machines, wat bijdraagt aan de ontmenselijking van de openbare dienst en aan het isoleren van de werknemers. De middelen worden ingezet voor het controleren van de chauffeurs maar niet om hen te beschermen.

    Andere oorzaken komen voort uit de onderfinanciering door het Gewest en de Federale overheid. En meer globaal, betwisten de werknemers een maatschappij die geweld genereert door uitsluiting, sociale immobiliteit en besparingen. De werknemers van de openbare diensten zitten in de val. Terwijl ze een belangrijke taak vervullen om het recht op mobiliteit te beantwoorden, worden ze de vertegenwoordigers van een politiek die noch de werknemers, noch de gebruikers tolereren, een politiek die de openbare diensten privatiseert en de sociale ongelijkheden vergroot. 

    Het probleem van de veiligheid is vaak naar voren geschoven door de werknemers. Zoals in de andere Belgische openbare vervoersmaatschappijen, is totale veiligheid onmogelijk, daar zijn de werknemers zich van bewust. Een meer globaal verzet is nodig. Als we resultaat willen, is het essentieel samen te strijden, werknemers en gebruikers van openbaar vervoer, van MIVB, NMBS, TEC en De Lijn, om een andere maatschappij te verdedigen die streeft naar kwaliteitsvolle openbare diensten, met werknemers en gebruikers die trots zijn collectief in te gaan tegen de marktlogica in sectoren die essentieel zijn voor ons allen.

  • Stop de afbraak van het openbaar vervoer

    Artikel door een buschauffeur

    Na twee besparingsjaren bij De Lijn, moet nu nog eens 60 miljoen bespaard worden. Nu de plannen in alle provincies bekend zijn, blijven de reacties niet uit. Dit besparingsplan betekent dan ook een zware beperking van de dienstverlening en regelrechte afbraak van het openbaar vervoer. En dat op een moment dat de wegen dichtslibben, de benzineprijs de hoogte ingaat en Joke Schauvliege verklaart de uitstoot van schadelijke broeikasgassen met 30% te willen verminderen tegen 2020 met onder meer maatregelen… op mobiliteit!

    In Gent wordt het laatavondvervoer zo goed als volledig afgebouwd, in meer landelijke gebieden wordt de dienstverlening beperkt tot schoolvervoer en woon-werkvervoer, tenminste indien je van 9 tot 17u werkt. In Mechelen worden alle stadslijnen afgeschaft en vervangen door een centrumpendel en in Antwerpen verdwijnen er maar liefst 1000 busritten per dag van en naar het centrum…

    Een negatieve spiraal van afbouw openbaar vervoer wordt ingezet!

    Doordat de reizigersaantallen in 2011 voor het eerst sinds lang niet meer stegen, worden de steeds stijgende kosten ook niet meer gecompenseerd. De Lijn is immers gebaseerd op een groeimodel. Daarbij komt nog dat een aantal compensaties, zoals die voor de sterke stijging van de sociale abonnementen, niet werden betaald door de Vlaamse regering en dat door een rekenfout de kosten voor de exploitanten niet daalden, maar stegen met 6%. Wat nog maar eens duidelijk maakt dat de privatisering van de helft van de lijnen niet zorgt voor meer efficiëntie.

    Bij het laatste besparingsplan van de Vlaamse regering werd gesteld dat De Lijn gespaard wordt. Niets is minder waar, er werd herbevestigd dat de kostendekkingsgraad met 0,5% of een goeie 10 miljoen per jaar moet stijgen vanaf 2013. De groei van het aantal reizigers viel in 2011 al stil door de voorgaande besparingen. De nieuwe besparingen zullen wellicht leiden tot een afname van de reizigersaantallen. Zo komen we in een negatieve spiraal en wordt de afbraak van het het openbaar vervoer de komende jaren alleen maar voort gezet. Indien de Vlaamse regering een goed uitgebouwd openbaar vervoer wil, moet ze daar de nodige middelen tegenover stellen.

    Nood aan een actieplan dat personeel en reizigers betrekt!

    De vakbonden bij De Lijn hebben dan wel een akkoord over een soort van sociaal plan met garanties inzake de naleving van (lokale) afspraken, inkomensgaranties en geen naakte ontslagen. Dit betekent niet dat ze akkoord (moeten) gaan met de besparingen. Het zal er op aankomen om het verzet effectief te organiseren. Hiervoor is een goed uitgewerkt actieplan nodig dat gedragen wordt door het personeel en de reizigers zoveel mogelijk betrekt.

    De affichecampagne van de ACOD en de petitie van het gemeenschappelijk vakbondsfront in Antwerpen zijn een goede aanzet. Door personeelsvergaderingen te organiseren, kan het personeel actief betrokken worden bij het verzet. Met wijkcomités tegen de besparingen is het ook mogelijk om reizigers te organiseren. Zo werd na een actie in Dendermonde beslist om een actiecomité op te richten om de acties verder te zetten. Waarom zouden de vakbonden en personeel dit niet actief ondersteunen en waar nodig zelf oprichten. Op deze manier kunnen we tot een echt front van reizigers en personeel komen. Op traditionele partijen en/of een organisatie zoals BTTB (Bond van Trein, Tram en Busgebruikers) zullen we niet moeten rekenen: zij zijn niet fundamenteel tegen besparingen en willen in het beste geval enkel ‘anders’ besparen.

  • Slecht beleid bij mobiliteit ! – pamflet ACOD TBM en BTB

    Het  verzet  van  de ACOD/TBM tegen  de  besparingen  bij  De  Lijn  gaat voort!

    Onze affiche actie, die  vorige  week over  heel  Vlaanderen van  start  ging,  bleef  niet nopgemerkt, integendeel zelfs. Uiteraard  was  het  voor  de  minister voordien  wel veel  comfortabeler  om  de verantwoordelijkheid  van de  ingrepen  in  het  aanbod  van  De  Lijn  te  kunnen  blijven afschuiven. Maar collega’s die tijd is voorbij. Vandaag noemen wij namen!

    Het feit dat u als personeelslid uw mond durfde openen vorige week was er te veel aan, want de directie besloot prompt alle ACOD/TBM affiches te laten verwijderen.  Onze mening wordt niet op prijs gesteld, dat is overduidelijk!

    Wij  hebben  getracht  onze  acties eerder binnenshuis  te  houden,  maar  dit  kan  dus blijkbaar  niet. Bijgevolg  zullen  wij  ons  actieterrein uitbreiden  en verleggen  tot plekken waar De Lijn geen vat op heeft.

    Zo werden de Nieuwe Werker, de Tribune, en de vakbladen van de BTB ingeschakeld. Gezien de grote oplagen vielen onze affiches op 23 maart om te beginnen al bij 450 000 lezers in de brievenbus. Samen met de ACOD/TBM flyers, de ACOD websites en de hulp van andere bevriende webmasters werden dus in eerste lijn al een half miljoen Vlamingen bereikt. Maar daar houdt het zeker niet mee op! Een stickeractie komt er zo dadelijk aan.

    Met uw hulp verhogen wij makkelijk ons bereik tot in het kwadraat.

    Wij beslisten ons terrein  te verplaatsen en nog meer en grotere affiches persoonlijk te verspreiden, bij  evenementen,  op  markten, in  openbare  gebouwen:  zwembaden, bibliotheken, scholen, ziekenhuizen, vrouwenorganisaties, jeugdbewegingen, bond tram trein  en  busgebruikers,  kantoorwijken,  universiteiten,  ABVV  gebouwen,  diensten werkloosheidsuitkeringen, werkwinkels, sportclubs, drankgelegenheden, noem maar op …. tot de plaatselijke frituren en de kaartclub van oma en opa toe!

    Indien u als lezer van dit pamflet de digitale versie van de ACOD/TBM affiche ook nog eens  op  uw  eigen  facebookpagina  plaatst, dan  bereiken  wij  op  termijn  IEDERE VLAMING en iedere openbaar vervoer gebruiker. Gewoon doen!

    pamflet

  • Dendermonde: geslaagde actie en meeting tegen de besparingen bij het openbaar vervoer

    Gisteren heeft LSP Dendermonde actie gevoerd aan de gemeenteraad van hun stad om de besparingen bij het openbaar vervoer aan te klagen. Alle gemeenteraadsleden ontvingen ons pamflet, samen met de uitdrukkelijke vraag om zowel als stad en als lid van een politieke partij druk te zetten op de politieke kopstukken die verantwoordelijk zijn voor het besparingsbeleid.

    Het viel meteen op dat er naast ons nog drie andere actiegroepen aanwezig waren. De actiegroep rond het doortrekken van de N41, een andere die vreest dat hun wijk langs de Schelde een tweede Doel wordt en de plaatselijke middenstand die de voor hen ongunstige elementen in het nieuwe mobiliteitsplan wou aankaarten. Na een geslaagde actie, die op heel wat persbelangstelling kon rekenen, hebben we rond 20u een meeting gehouden waar een 13tal mensen op aanwezig waren.

    Wouter Gysen (lid algemeen bestuur ACOD-Spoor Antwerpen en afgevaardigde voor het Comité PBW van de treinbegeleiders in district Noordoost) opende de meeting met een inleiding over openbaar vervoer in het algemeen en de NMBS in het bijzonder. Belangrijke punten uit de inleiding waren het feit dat de besparingen zowel de reizigers als het personeel zwaar zullen treffen, waardoor de strijd ertegen ook gezamelijk moet zijn. En het feit dat deze besparingen reeds het zaad in zich hebben voor een volgende golf van besparingen. Nadien was er ruimte voor discussie en tussenkomsten. Naast persoonlijke getuigenissen kwam er ook een groot ongenoegen naar voor over het wanbeleid van de NMBS-top en de politiek verantwoordelijken.

    Op een gegeven moment werd de vraag gesteld: “wat kunnen we concreet doen tegen deze besparingen of toekomstige besparingen?” Al snel werd het idee naar voor geschoven om een actiegroep te beginnen. Een politiek neutrale actiegroep, maar wel met een vermelding van de ondersteunende organisaties. Er werd het voorstel gedaan om een pamflet op te stellen dat in meerdere regio’s gebruikt kan worden, maar ook ruimte laat voor plaatsgebonden problemen, zoals bijvoorbeeld de beperkte bereikbaarheid van het ziekenhuis van Dendermonde. Dendermonde is immers niet de enige stad waar reizigers en personeel van het openbaar vervoer in verzet komen. In Mechelen waren er al lokale acties van de vakbond, in Gent en Antwerpen is er een campagne in de maak en Hasselt heeft als enige gemeente het volledige besparingsplan van de Lijn van tafel geveegd. Met de actiegroep kunnen we acties ondernemen zoals o.a. een petitie, deur aan deur en raamaffiches. …wordt zeker vervolgd!

    > Artikel in Het Nieuwsblad

  • Italië. Massaal protest tegen aanleg hogesnelheidslijn beantwoord met repressie

    Libre Parcours neemt hier een verslag over van een correspondent, Giuliano Brunetti van Controcorrente (Italië).

    In Val di Susa in het noorden van Italië wordt al lange tijd geprotesteerd tegen de aanleg van een lijn voor een hogesnelheidstrein (TAV). De vallei wordt al doorkruist door tal van wegen en spoorwegen. Er was op 25 februari een grote betoging die werd beantwoord met repressie. De betoging was gericht tegen de uitbreiding van de bouwwerf voor de hogesnelheidstrein, hierbij was er in tientallen gevallen sprake van illegale onteigeningen.

    De betoging op 25 februari trok van Bussoleno naar Susa, twee van de belangrijkste steden in de vallei. De organisatoren spraken van 70.000 tot 100.000 deelnemers. Er waren betogers vanuit heel het land om hun solidariteit met de beweging te betuigen. Er waren vakbondsleiders zoals Giorgi Cremaschi en Maurizio Landini van de metaalbond Fiom, vertegenwoordigers van gemeenschapscentra en tal van sociale organisaties. Enkele Griekse vlaggen in de betoging waren een uitdrukking van de eenheid in strijd van de gewone bevolking tegen de speculanten die winst willen maken op basis van een onnodig groot bouwproject en intussen elders besparingen opleggen. ControCorrente was actief aanwezig op de betoging. Onze krant had als titel: “Van Athene tot Susa… dat is de democratie van de markt.”

    De betoging verliep vreedzaam. Maar de politie had opdracht gekregen om betogers die terug naar huis gingen aan te vallen. Aan het station Turin Porta Nuova vielen honderden agenten van de oproerpolitie betogers aan die de trein naar Milaan wilden nemen. Er werd zelfs traangas op de trein gebruikt. Veel passagiers raakten gewond, sommigen aan het hoofd. De boodschap was duidelijk: de autoriteiten willen geen verzet toelaten, ook niet als het vreedzaam protest is.

    Het volledige gebied waar de TAV komt, is uitgeroepen tot een gebied “van strategisch belang voor het land”. Er zijn honderden agenten en soldaten, waaronder het Tweede Alpijns Regiment dat net met haar oorlogsvoertuigen uit Afghanistan is terug gekeerd.

    Toen de grond werd bezet voor de bouwwerf, botsten de autoriteiten op heel wat verzet. Een bekende activist van de campagne No Tav, Luca Abbà, een boer en eigenaar van een stuk grond dat werd onteigend, klom uit protest op een hoogspanningsmast. Hij werd achterna gezeten door de militaire politie die hem naar beneden wou krijgen. In een poging om uit de greep van zijn achtervolgers te blijven, werd Luca geëlektrocuteerd en viel hij 15 meter naar beneden. De politie liet hem 40 minuten liggen vooraleer de medische diensten werden toegelaten. Gelukkig leeft Luca nog en is er enige verbetering in zijn toestand, ook al ligt hij nog in coma.

    De politie filmde alles wat er gebeurde, maar gaf slechts een beperkt deel van het beeldmateriaal vrij. Er waren doorheen het land betogingen om te protesteren tegen de wijze waarop Luca werd aangepakt en behandeld.

    In de nacht van 29 februari escaleerde de situatie. Activisten hielden twee rijstroken van de autoweg bezet. De politie kwam tussen met een waterkanon, traangas, een bulldozer en gewapende agenten. De politie viel vervolgens publieke plaatsen binnen op zoek naar activisten van No Tav. Ruiten werden ingegooid en er werd traangas in particuliere huizen gespoten. Deze video toont de politie-inval in het restaurant ‘La Rosa Blu’ in Chianocchio.

    Heel wat activisten raakten gewond. Nicoletta Dosio, een prominente leider van No Tav en een lid van ControCorrente, werd beledigd, op de grond gegooid en met de matrak bewerkt. De 67-jarige vrouw werd pas ’s avonds laat terug vrijgelaten. Zes andere activisten werden naar Turijn overgebracht.

    De repressie van iedere vorm van oppositie in de vallei wordt opgedreven. Een aantal traditionele kranten, waaronder Corriera della Sera, La Republica en La Stampa, voeren intussen een campagne tegen de protestbeweging. Er wordt met modder gegooid in een poging om de solidariteit vanuit de rest van het land te breken. Dit heeft een omgekeerd effect, er zijn nu solidariteitsacties in heel het land. De traditionele media was overigens afwezig toen de activisten werden aangevallen, opgepakt en met traangas bewerkt. Ze zwegen ook toen de auto’s van de belangrijkste woordvoerders van de beweging in brand werden gestoken.

    Op 1 maart was er een druk bijgewoonde meeting van No Tav in Bussoleno. Er werd nationale solidariteit gevraagd. Met ControCorrente steunen we die vraag naar solidariteit.

    De beweging botst met een ‘technocratische’ regering van het grootkapitaal, een regering die wordt gesteund door alle grote partijen. Deze regering wil het verzet tegen de Tav breken en een voorbeeld stellen. De regering wil geen protest, stakingsacties of onafhankelijke politieke acties toelaten. De beweging No Tav vormt intussen een voorbeeld van uitzonderlijke kracht en solidariteit. Duizenden politieke, sociale en vakbondsactivisten kijken uit naar wat in de vallei gebeurt. De vallei wordt gezien als de hoofdstad van het verzet in de regio van Venetië tot Palermo.

    Wij zullen deze historische strijd blijven steunen en de druk in de arbeidersbeweging opvoeren om te komen tot een algemene staking uit solidariteit met de beweging.

  • Conferentie: Buizingen, twee jaar later

    Dinsdag 15 februari, vond er aan de universiteit van Mons  een conferentie plaats over de spoorramp in Buizingen. Het debat dat volgde, plaatste slachtoffers, spoormannen en vakbondsafgevaardigden tegenover vertegenwoordigers van de directie van de NMBS. Marc Descheemaecker vond de tijd niet om eerbied te betonen aan de slachtoffers. Zijn vertegenwoordiger en zijn tegenhanger bij Infrabel moesten kritieken en beschuldigingen van nalatigheid ondergaan van de slachtoffers en hun families .

    Hoewel het parlementair onderzoek haar eindoordeel nog niet velde (het proces zal pas in 2014 plaatsvinden), werd duidelijk aangetoond dat de machinist niet door het rood reed en dat men het ongeval niet kan toeschrijven aan een menselijke fout. Het is duidelijk dat de onderinvestering in nieuw en functioneel materieel alsook in meer performante remsystemen verantwoordelijk is.

    Gilson van Infrabel kondigt de uitrusting met TBL1+ aan op heel het net vanaf 2015 en met ETCS in 2025. Men vraagt zich terecht af waarom dit zolang duurt ! Antwoord van de betrokkene: de kost van de uitrusting !

    Meer dan de helft van de treinen op het Belgische spoor zijn 30 à 50 jaar oud, de signalisaties zijn soms vervallen en de noodremmingssystemen verouderd. De investeringen van de afgelopen jaren door de Belgische spoorwegen verhoogden de veiligheid niet, maar wel het prestige, zoals het geval is met het nieuwe station van Liège Guillemins. De groeiende winsten gerealiseerd door de onderneming, werden onvoldoende geïnvesteerd in het comfort of de veiligheid van de reizigers, ze dienen om de reeks bijkomende topmanagers sinds de splitsing van de NMBS groep in 2005 te betalen.

    Liberalisering aan hoge snelheid

    De dotatie toegekend door de regering aan de NMBS voor het jaar 2012 zal volgens La Libre €1,7 miljard bedragen. Het betreft publiek geld waarmee de maatschappij moet investeren in bijvoorbeeld rollend materieel. Van alle openbare bedrijven in het land, lijkt de spoorgroep NMBS het meest verwend qua financiële dotatie van de federale staat. Maar ondanks de winsten en de dotaties, vraagt de directie aan de werknemers meer flexibele werkuren, meer werkuren en het personeel dat op pensioen wil vertrekken ziet zijn vraag geweigerd omwille van het personeelstekort.

    De maatschappij wordt beheerd als een private onderneming waar enkel het rendement en de maximal winst tellen, ten nadele van de spoormannen. Het rijdend personeel klopt helse diensten  tot 9 uren zonder pauze ! En met de nieuwe europese liberaliseringsmaatregelen bij het spoor, willen de werkgevers hen vragen 11 tot 13 uren te werken om competitief te blijven.

    Kwaliteitsvol openbaar vervoer

    De vraag die zich vandaag stelt is of we nog de trein kunnen nemen zonder een dergelijk ongeval te riskeren.

    Als een openbare dienst geleid wordt als een private onderneming waar het steeds de wet van de winst is die geldt, kan men zich ongerust maken over zowel de arbeidsomstandigheden van de werknemers als over onze veiligheid. De trein moet een openbare dienst blijven, gratis, comfortabel en met voldoende zitplaatsen. Het is dringend dat stemmen zich verheffen tegen de ontmanteling van al onze openbare diensten door de europese politiek en de Belgische regering.

  • Oproep: woensdag 28 maart 2012 Europese betoging tegen privatisering transportsector

    Wij nemen hier de oproep van ‘the National Union of Rail, Maritime en Transport Workers’ (RMT) over:

    NATIONALISERING GEEN PRIVATISERING!

    RMT zal op 28 maart 2012 in Brussel samen met transportbonden van andere Europese landen betogen tegen het Witboek van Transport van de EU dat privatisering eist in alle transportsectoren.

    Deze betoging zal deel uitmaken van een actieweek van 26 tot 31 maart tegen het EU liberaliseringsbeleid en gedurende die week zullen transportbonden in heel Europa nationale betogingen en activiteiten houden om het EU betoog voor privatisering, fragmentatie, sociale dumping, outsourcing en aanvallen op collectieve arbeidsvoorwaarden en arbeidersrechten te benadrukken.

    Het hoogtepunt van de week zal de massabetoging zijn in Brussel op 28 maart. Het is essentieel dat RMT leden een zo groot mogelijke rol spelen in deze betoging waartoe we mee het initiatief namen.

    We roepen alle transportbonden en organisaties die het openbaar vervoer en het milieu verdedigen op zich te verzetten tegen de systematische vernietiging van nationale spoorwegmaatschappijen, jobs en veiligheidsvoorschriften door de implementatie van EU spoor liberaliseringspaketten.

    affiche 28 maart 2012

    engelstalige oproep op website RMT

    Libre Parcours roept de Belgische bonden ACV Transcom, ACOD Spoor, VSOA, OVS, ASTB, BTB, … op voorbeeld te nemen aan ACOD TBM en alsnog de oproep te onderschrijven en te mobiliseren.

  • Actie tegen de prijsverhogingen van de MIVB in Brussel

    Op woensdag 1 februari werden nieuwe tarieven van kracht bij de MIVB, het Brusselse openbaar vervoer. Een twintigtal reizigers verzamelden voor de ingang van het metrostation St Gillis Voorplein om daar te protesteren tegen de prijsverhogingen. De actie werd gesteund door LSP en ALS.

    De nieuwe prijsverhogingen gaan gepaard met besparingen door de Brusselse regering onder leiding van Picqué (PS). Dit is een nieuwe en schandalige poging om de besparingen af te wentelen op de kap van de gebruikers en het personeel.

    In het voorstel wordt 5 miljoen euro bespaard op de lonen. De regering Di Rupo en de regionale regering Picqué willen de crisis laten betalen door de werkenden, jongeren en hun gezinnen. De nationale besparingsmaatregelen gaan daarbij gepaard met regionale en gemeentelijke maatregelen.

    Daarbij liggen alle sociale verworvenheden en openbare diensten onder vuur. “Ze lenen aan de banken tegen een nultarief en zeggen ons vervolgens dat er geen alternatief is en dat we nu eenmaal moeten besparen”, stelde een voorbijganger.

    We verdeelden een pamflet aan de voorbijgangers. We willen verder campagne voeren voor gratis en degelijk openbaar vervoer. Daarbij pleiten we ook voor solidariteit tussen gebruikers en personeel. Het is niet aan ons om hun crisis te betalen!

     

  • Werkonderbreking station Brussel-Zuid op 1 februari 2012. De ware toedracht van de feiten

    Persbericht van ACOD-Spoor

    Ondanks de beloftes van de spoorwegdirectie (tijdens de paritaire vergadering van 25 januari 2012 tot de opschorting van het dossier) besliste de Directie B-MO toch om vanaf 1 februari 2012 te starten met de eerste fase van de reorganisatie van de regionale permanenties. In de praktijk gaat het om de fusie van de permanentie van Brussel met de centrale permanentie (CPC).

    Door deze fusie verdwijnt de sociale en intermenselijke band tussen de treinbegeleiders en hun stelplaats. Er zal immers niet langer een verbindingsagent fysiek aanwezig zijn om de kleine en grote dagelijkse problemen te helpen oplossen. Bovendien vormen juist die permanenties in de stelplaatsen het eerste contact bij de (steeds uitdijende) agressiegevallen op ons spoorwegnet. Het mag dus niet verwonderen dat deze directiebeslissing in eerste instantie leidde tot opschudding en vervolgens tot kwaadheid bij het personeel.

    In de pers heeft de directie de maatregel op een verkeerd interpreteerbare en minachtende manier voorgesteld. Ze sprak grijnzend dat een aantal personeelsleden 300m zouden verhuisd worden. Een dergelijke verdraaiing van de werkelijkheid heeft de spanningen tussen het personeel en de directie alleen maar opgedreven. Bovendien gaat het hier over een testcase die men later op het hele net wil toepassen.

    ACOD Spoor verwerpt deze besparingsmaatregelen van de directie, aangezien ze geen rekening houden met de realiteit op het terrein en evenmin met de specificiteit van het beroep van treinbegeleider. De huidige voorstellen zijn voor ons en het personeel onaanvaardbaar omdat ze de stress en de psychosociale belasting verhogen. Overigens kan ook opgemerkt worden dat hoewel zo voorgesteld, de maatregel nauwelijks een besparing voor het bedrijf oplevert.

    ACOD Spoor eist van de directie en het management dat ze de dossiers grondiger analyseren en op z’n minst proberen te begrijpen. Dat is niet altijd vanzelfsprekend aangezien het management wereldvreemd is voor de taken waarvoor ze zogezegd verantwoordelijkheid dragen.

  • Luik. Verslag en foto’s van het piket van het spoorpersoneel

    Het spoorpersoneel begon zondagavond aan de staking. Op het piket werd hard uitgehaald naar het besparingsbeleid van de regering. Er werd ook geklaagd over de toenemende prijzen. Sommigen bekritiseerden het kapitalistische systeem op zich, dat is “een slang die zichzelf in de staart bijt”, aldus een delegee.

    Aan het piket spraken we met Alain Maes van ACOD-Spoor. We begonnen de discussie over de staking van de openbare diensten op 22 december. Wellicht werd geen enkele andere regering in dit land ooit zo snel geconfronteerd met een dergelijke stakingsactie en kwam het ook nooit zo snel tot een algemene staking. “Op 22 december werd de staking heel snel opgezet en was het een succes. Die actie was vooral gericht tegen de aanvallen op de pensioenen. De mobilisatie gebeurde vooral via sms en over de telefoon. Nu was er meer tijd om de mobilisatie voor te bereiden en we hebben dat ook in gemeenschappelijk vakbondsfront gedaan. Er zijn schokkende argumenten: het feit dat de werkloosheid 7 miljard euro per jaar kost, dat er voor 10 miljard euro aan fiscale cadeaus wordt uitgedeeld. En dat levert niet eens de beloofde jobs op. Wie zijn dan de dieven?”

    Hij vervolgt: “We plaatsen deze strijd in een breder kader, dat van het kapitalisme. Het besparingsbeleid zal hier niet stoppen, het zoals een slang die in de eigen staart bijt.” Alain is ervan overtuigd dat de strijd zal voortgaan. “Er is nog veel werk voor de boeg. Niet iedereen weet waarover het gaat. Er duiken zelfs racistische ideeën op in de crisis, misschien minder openlijk als voorheen maar het is er wel.” Om daar tegen in te gaan is er nood aan krachtsverhouding en daartoe “moeten we verder gaan dan de technische verklaringen en terugkeren naar de basis van alles, met het marxisme en de linkerzijde. Het speculatiesysteem is gebaseerd op een productiesysteem waarbij wij alles produceren en waarbij eigenlijk alles aan ons moet toebehoren. Ik word soms als een rare vogel gezien als ik zoiets zeg, maar steeds meer mensen geraken ervan overtuigd.”

    Een andere spoorarbeider pikt erop in en heeft het over de zogenaamde inspanningen van de regeringen en de politici met de beruchte loonsverlaging van 5% voor de ministers: “Hoeveel duizenden euro’s hebben die nog over? Lachen ze ons misschien uit? Als ze dat verklaren, is het enkel om ons de bittere pil te laten slikken. Hoeveel moeten wij betalen?”

    Nog wat later spreken we met Michel, een oude communistische militant die al van de partij was in de stakingen van 1960-61. “Toen was ik 17 jaar. Er waren enorme betogingen. Maar de context was anders, er waren nog grote bastions van de arbeidersbeweging. Ik leerde de geschiedenis van de vakbonden van jongs af aan kennen. Vandaag is de geschiedenis van de strijd amper nog gekend. Er komen terug grote bewegingen, maar we moeten dat terug opbouwen. Maar de jongeren komen wel in acties. We zagen dat enkele jaren geleden met de acties tegen de globalisering of nu met de indignado’s.” Zijn kameraad Serge speelt op het gesprek in: “We hadden vroeger een strijdsyndicalisme, maar dat heeft plaats gemaakt voor een dienstenvakbond. We moeten terug naar een syndicalisme waarin strijdbewegingen belangrijk zijn, met vakbondsleiders die zich in de strijd lieten opmerken. We mogen niet bang zijn om de strijd aan te gaan. Het kapitalisme heeft ons niets te bieden, we moeten elders gaan kijken voor een alternatief. De crisis is niet voorbij, daartegenover moeten we de noodzaak van strijd naar voor brengen.”