Libreparcours NL

Blog

  • Personeel goederentransport legt het werk neer

    De afgelopen weken kwam B-Logistics in het nieuws als de verlieslatende probleemtak van de NMBS. Er wordt al langer geprobeerd om het goederentransport volledig naar de privé over te hevelen, maar dat botst op verzet van het personeel dat zich tegen de filialisering verzet. Logistics probeert momenteel machinisten op individuele basis onder druk te zetten om naar het filiaal van privaat recht over te stappen. Gisteren werd het werk neer gelegd in Antwerpen en er waren ook elders acties.

    Geslaagd piket

    Het personeel van de goederentak legde gisteren spontaan het werk neer in Antwerpen. Op de stakerspost was er een grote aanwezigheid en betrokkenheid, machinisten die in verlof waren kwamen alsnog naar de stakerspost. Het piket in Antwerpen werd versterkt door reizigersmachinisten, treinbegeleiders, bestuurders rangeringen, rangeerders en andere spoorlieden. Het solidariteitsbezoek van een Rood!/LSP delegatie ging niet onopgemerkt voorbij. Ook syndicalisten uit het onderwijs, van De Lijn, BASF en het stadspersoneel maakten hun opwachting.

    In andere depots werd eveneens het werk neergelegd, meer bepaald in Ronet, Bertrix, Kinkempois, Charleroi en Gent. Het ongenoegen onder het personeel is dan ook erg groot.

    Van liberalisering naar privatisering

    Het goederentransport is geliberaliseerd sinds 2003. Men probeert deze sector in private handen te krijgen door in een eerste fase de activiteit volledig onder te brengen in een filiaal van privaat recht dat momenteel voor meer dan 93% in handen van NMBS is. De rest is van de holding. Het onuitgesproken doel is privatisering. Het verlies en het tekort aan eigen bestuurders bemoeilijken dit.

    De directie probeerde eerst om goederenmachinisten te overtuigen om ‘vrijwillig’ over te stappen naar de nieuwe structuur. Er is echter grote onduidelijkheid over wat dit voor het statuut van het personeel betekent. Er is geen wettelijke basis voor een terbeschikkingstelling. Er is onzekerheid over wat tekenen betekent, wettelijk kan je immers maar één werkgever hebben en onder één paritair comité ressorteren. Volgens de FOD zouden statutairen ook in een filiaal onder het Nationaal Paritair Comité vallen, volgens Logistics zou je ook onder PC 226 vallen.

    Kortom, er waren juridisch dubieuze en onduidelijke voorstellen. Eind juni was er een aangepast voorstel van Logistics, maar dit werd unaniem verworpen in de depots. Na de zomer zou verder onderhandeld worden. Ondertussen blijft Logistics pogingen doen om machinisten op individuele basis onder druk te zetten. Dinsdag was er een recruteringssessie in Antwerpen waar de gemoederen hoog opliepen. Woensdag volgde Charleroi, vandaag Luik en vrijdag Gent. In Antwerpen Noord dreigen 25 statutaire posten afgeschaft te worden.

    Het ‘vrijwillige’ karakter van de overstap is overigens niet correct. Wie niet ‘vrijwillig’ overstapt, zou een andere job moeten uitoefenen. Logistics wil nu voldoende machinisten die overstappen. Daarna wil het nieuwe machinisten aantrekken en opleiden, maar niet langer aan de huidige arbeids- en loonsvoorwaarden.

    Welke toekomst voor goederentransport?

    De afgelopen weken was er windstilte bij B-Logistics. Er werd niet meer gecommuniceerd, onderhandelen had dan ook weinig zin. Welk ander wapen dan een staking heeft het personeel nog? De staking werd door havenverantwoordelijken en politici verworpen. Het zou de toekomst van het bedrijf in gevaar brengen, verklaarden ze. De verantwoordelijkheid voor het wanbeleid wordt in de schoenen van het personeel geschoven.

    Als de politici effectief bezorgd zijn om een duurzaam goederentransport en een efficiënte aanpak van het mobiliteitsprobleem, dan zouden ze meteen werk maken van een degelijke publieke financiering van een goed werkend goederentransport per spoor met personeel dat door een degelijk statuut beschermd wordt.

    Het personeel heeft zich van meet af aan verzet tegen de filialisering en wil nu een garantie van het behoud van statutaire tewerkstelling bij Technics en de mogelijkheid om met goederentreinen te blijven rijden. Dat kan het best door de goederenactiviteit terug bij Technics onder te brengen. Nu is de goederenactiviteit volledig overgeheveld. Technics heeft er geen licentie voor. Statutaire machinisten die weigeren te tekenen, worden door Technics aan Logistics verhuurd aan de bestaande voorwaarden. Logistics heeft onvoldoende ‘eigen’ machinisten.

    De schuldenberg die de afgelopen jaren door Logistics is opgebouwd, is grotendeels een politieke keuze. Het goederentransport per spoor wordt niet langer als een openbare dienst gezien en bijgevolg is de dotatie afgenomen. Hierdoor ontstaat er ofwel een schuldenberg ofwel komt er een forse verhoging van de prijzen. Dat laatste duwt het goederentransport nog meer op de weg, in Nederland was er het afgelopen jaar een vermindering met 10% onder meer als gevolg van de hoge tarieven die op zes jaar tijd met 300% stegen. Met argumenten inzake milieu of fileproblemen wordt geen rekening gehouden. Dat het de overheid is die de wegen betaalt en ook financiële gevolgen draagt van het fileprobleem, wordt zelfs niet in overweging genomen. Het wordt overigens helemaal absurd als Logistics overweegt om overheidssubsidies aan te vragen: eerst wordt beslist dat goederenvervoer per spoor geen openbare dienstverlening meer is, maar vervolgens wordt het filiaal van privaat recht gesubsidieerd…

    Om de schulden van het spoor te beperken, is er nood aan meer publieke middelen. En ook intern kan bespaard worden, de afgelopen zeven jaar werd 837,3 miljoen euro aan externe consultancy uitgegeven. Of wat te denken van het prestigeproject van het station van Liège Guillemins dat samen met andere recente vastgoedprojecten 1 miljard euro kostte?

  • Antwerps protest tegen besparingen bij De Lijn. Actie op 1 september

    Op 1 september gaan in Antwerpen de besparingsmaatregelen bij De Lijn in. Er zullen niet enkel verschillende buslijnen verdwijnen. Andere worden ingekort of hebben een langere reisweg. Ondanks de campagne “Antwerpen Tramstad” worden de frequenties van verschillende tramlijnen verlaagd ondanks het feit dat busreizigers nu veel meer zullen moeten overstappen op de tram en De Lijn zelf aankondigt dat er capaciteitsproblemen zullen zijn. De berekening van de capaciteit gaat er overigens van uit dat we met 7 op een vierkante meter kunnen staan…

    Met “Antwerpenaars tegen besparingen bij De Lijn” hebben we in het voorjaar al een eerste actie gedaan om dit besparingsplan aan te klagen. Ondertussen zijn we gaan samenzitten met de vakbonden bij De Lijn (ACOD-TBM, ACV-OD en ACLVB) en hebben we samen een platformtekst opgesteld met de bedoeling om onze acties verder te zetten en te verbreden, met mogelijk een betoging op 6 oktober.

    Om dit alles aan te kondigen zullen we op zaterdag 1 september een actie houden om de besparingen aan te klagen en de campagne “Antwerpen Tramstad” te doorprikken. Afspraak om 10.30u op de Antwerpse Rooseveltplaats.

     

    Platformtekst “Antwerpenaars tegen de besparingen bij De Lijn”

    De Lijn moet 60 miljoen euro besparen en ook in Antwerpen en omgeving zullen we dit voelen. Heel wat buslijnen sneuvelen of worden aangepast. Zo verdwijnen vanaf 1 september buslijnen 9, 14, 28, 123 en 660. Daarnaast zullen heel wat buslijnen die vanuit de rand naar de stad komen een merkelijk langer parcours volgen – bijvoorbeeld de lijnen 640 of 418 – of beperkt worden tot de rand van de stad, oa Berchem station en Luchtbal. Tegelijk zien we dat heel wat tramlijnen een lagere frequentie zullen hebben. Nochtans is de slogan van De Lijn: “Antwerpen Tramstad”

    De Lijn ondersteunt de actie ‘ik kyoto’ en we horen de Vlaamse Regering verklaren dat de uitstoot van schadelijke broeikasgassen tegen 2020 met 30% achteruit moet door oa maatregelen op… mobiliteit. Wij kijken dan ook raar op dat De Lijn voor maar liefst 60 miljoen bespaard en de dienstverlening inkrimpt. Het lijkt ons logisch dat er wordt geïnvesteerd – in plaats van bespaard – in openbaar vervoer om de mobiliteits- en milieuproblematiek aan te pakken.

    We horen het stadsbestuur verklaren dat de bussen de stad uit moeten. Maar wij vragen ons af waarom de auto’s en het doorgaand verkeer dan wel dwars door de stad kunnen? Enkel in de stationsbuurt zijn er maar liefst 11 grote betaalparkings; en daarbij wordt er nog één extra gepland met maar liefst 400 parkeerplaatsen. Voor wie het geen probleem vormt om te betalen voor een dure parkeerplaats is de stad toegankelijk met de wagen. De rest kan zich verwachten aan een lange bus- of tramrit. Het lijkt ons dan ook niet overdreven te stellen dat er nood is aan een snel, efficiënt en betaalbaar openbaar vervoernetwerk in en rond de stad met zoveel mogelijk milieuvriendelijke voertuigen. Op deze manier kan het individueel personenvervoer beperkt worden zonder dat mensen moeten inboeten op hun mobiliteit.

    Openbaar vervoer is – ook ‘s nachts – een basisdienstverlening, die voor iedereen toegankelijk moet zijn en op maat van gebruikers en personeel gemaakt is. Mobiliteit moet dan ook door de overheid georganiseerd worden. Een oplossing via verdere privatisering of publiek-private samenwerking is een stap achteruit. Wat als de privé-investeerder na afloop het contract niet verlengt? Wat als de privé-investeerder zich gaat moeien met de trajecten en frequenties om meer winst te kunnen maken en/of in functie van haar eigen marketingstrategie?

    We zijn er ons van bewust dat een goed openbaar vervoernetwerk in publieke handen een serieuze bijdrage van de belastingbetaler vereist. Maar de maatschappelijke kost van milieuvervuiling, gezondheidsproblemen, verloren uren in de file,… is ettelijke malen groter. Daarom eisen wij van De Lijn, de Vlaamse regering en de Stad Antwerpen dat er geïnvesteerd wordt in ons openbaar vervoer. Wij zijn niet tegen hervormingen, zolang dit maar ten goede komt van gebruikers en personeel.

    In de eerste plaats betekent dit een bijsturingvan de huidige besparingsplannen, welke een afbouw van het openbaar vervoer inhouden. Daarnaast denken wij dat in samenspraak met het personeel en de gebruikers de bevoegde overheden een plan moeten opstellen dat uitgaat van de mobiliteitsbehoefte in Antwerpen en (verre) omgeving in plaats van een hervorming die start met besparingen. Dit plan hoort uit te gaan van een geïntegreerd mobiliteitsbeleid.

    Wij eisen dan ook:

    • Het annuleren en terugdraaien van het huidige besparingsplan.
    • De nodige bijkomende middelen om degelijk, efficiënt en betaalbaar openbaar vervoer in en rond de stad mogelijk te maken.
    • Het stopzetten van elke vorm van verdere privatisering.
    • Wij zijn voorstander van democratische prijzen met de nodige correcties.
    • De nodige structuuraanpassingen en maatregelen vanwege het stadsbestuur om de doorstroming te bevorderen.
    • Om de veiligheid en het aanbod te garanderen is voldoende personeel bij De Lijn noodzakelijk.

  • Privatiseringen: meer geld voor minder diensten

    De Britse krant ‘Daily Mirror’ was deze week eens opvallend scherp. De krant klaagde aan dat de privatisering van het Britse spoor ertoe heeft geleid dat de prijzen tien keer hoger liggen dan in andere Europese landen en dat terwijl de overheid 3 miljard pond meer aan de spoorwegen moet uitgeven dan toen het bedrijf nog in staatshanden was… Redenen genoeg om de privatisering als ‘unfare’ te omschrijven: niet rechtvaardig (unfair) en prijzen (fare) die onbetaalbaar zijn. Privatiseren: it stinks!

  • Als de bus een bank was, was hij al gered!

    Het verzet tegen de besparingen bij De Lijn gaat door. Zowel reizigers als personeel worden getroffen door de neerwaartse spiraal waarbij de dienstverlening wordt afgebouwd. Ze hebben er dan ook alle belang bij om samen in actie te komen tegen de besparingen. Dit jaar wil De Lijn 60 miljoen besparen, dat gebeurt in verschillende fasen op lokaal vlak. Tegelijk wordt van de besparing gebruik gemaakt om private partners binnen te halen en om de prijzen voor bestaande dienstverlening (de snelbussen uit Limburg) drastisch op te drijven. Hieronder een artikel dat verscheen in ‘Tribune’, het blad van ACOD.

    Besparingen bij De Lijn stuiten op algemeen protest

    De Lijn moet dit jaar – alweer – voor 60 miljoen euro besparen. Dit betekent drastische vermindering van het aanbod aan bussen en trams in quasi heel Vlaanderen voor de reiziger, en voor het personeel betekent dit een verlies van tewerkstelling voor 600 voltijdsen.

    Minder aanbod zal voor gevolg hebben : minder reizigers en dus minder inkomsten, en dit op het ogenblik dat de minister van De Lijn verwacht haar reizigersinkomsten te verhogen en een reizigerswinst (in aantal) van 10% te maken. bovendien wenst de Vlaamse regering een hogere “kostendekkingsgraad”.

    Brouwerij werpt zich op als openbare dienstverlener.

    Het laatavondvervoer wordt sterk afgebouwd en voor het behoud van het nachtnet worden naar onze mening oplossingen gezocht waarbij de deontologie ver zoek is. Nieuwe vormen van publiek-private samenwerking werden aangegaan om het nachtnet te behouden met ondermeer de brouwerij Duvel-Moortgat.

    Wij trekken de aandacht op een opmerkelijk citaat van directeur-generaal Roger Kesteloot die zegt : “ik juich toe dat de maatschappelijke rol en duurzame mobiliteit bij vrijetijdsbesteding verzorgd wordt door brouwerij De Koninck” De ACOD/TBM juicht dit niet toe, integendeel zelfs. De bevoegde minister ontloopt eens te meer haar taak en verantwoordelijkheid om haar maatschappelijke rol te vervullen, en laat dit nu gemakkelijkheidhalve over aan het initiatief van een cafébaas ! Dit is onverantwoord.

    Voorlopig neemt de brouwerij nog genoegen met het recht om als publiciteit het uitzicht en interieur van de bussen naar eigen smaak te bepalen als ruil voor haar geleverde diensten, maar wat zal het volgende zijn ? Dat een brouwerij het traject en de halteplaatsen gaat bepalen in functie van de cafés waar het eigen bier geleverd wordt ?

    Creatieve acties trekken de aandacht en stimuleren het debat

    In landelijke gebieden zal De Lijn de dienstverlening meer en meer beperken tot schoolvervoer en woon-werkvervoer, ten minste indien je tussen 9u en 17u werkt. In Mechelen worden alle stadslijnen afgeschaft en vervangen door een centrumpendel en in Antwerpen verdwijnen er maar liefst 1.000 busritten per dag van en naar het centrum, maar ook in WVL, OVL en Limburg wordt duchtig de schaar gezet in dienstritten, waarbij alle logica ver zoek is.

    Gelukkig komt het verzet tegen de besparingen vanuit diverse hoeken zeer goed op gang. De ACOD/TBM lanceerde eerder een opgemerkte affichecampagne, een stickeractie en diverse petities, al dan niet in gemeenschappelijk vakbondsfront. Maar her en der laten ook de reizigers duchtig van zich horen. Zo was er ondermeer in Dendermonde een actie aan de gemeenteraad en werd een comité opgericht met het oog op verdere initiatieven. In Mechelen organiseerden de vakbonden samen met tientallen Mechelse busgebruikers een recordpoging “busvullen” om de te kleine capaciteit van de pendelbussen in de verf te zetten.

    In Antwerpen zette het burgerinitiatief “Antwerpenaars tegen de besparingen bij De Lijn” een ludieke actie op touw onder de noemer “Langer wachten op bus en tram? Dan maken we het best gezellig!”. Een bushalte werd voor de gelegenheid omgebouwd tot een knus salon.

    In Limburg en elders knokken de openbaar vervoer gebruikers voor het behoud van de snelbuslijnen, maar ook in het Waasland, de Kempen, … waren er al acties van reizigers al dan niet in samenwerking met het Lijnpersoneel. Kortom de belastingbetaler verweert zich in heel Vlaanderen !

    Het meest opvallende initiatief tot nu toe was ongetwijfeld de optocht in Gent van het collectief “Gentenaars tegen Besparingen” (GtB), met meer dan 400 aanwezigen. Ook de ACOD had haar medewerking verleend aan deze actie. GtB kon rekenen op heel wat media-aandacht en zet haar campagne verder met opvallende ludieke acties. Het leverde hen alvast gesprekken op met het Gents stadsbestuur. De Antwerpse tegenhanger “Antwerpenaars tegen de besparingen bij De Lijn” werkt momenteel aan een platformtekst om in september samen met andere organisaties – waaronder de vakbonden – een optocht te organiseren. Wordt vervolgd…

    Als de bus een bank was … dan was hij al gered!

    Er zal natuurlijk meer nodig zijn om de verantwoordelijke overheden zodanig onder druk te zetten dat de besparingsplannen herzien worden. Maar de verschillende actievormen en -comités die in Vlaanderen de voorbije maanden zijn ontstaan, tonen wel aan dat alerte bus- en tramgebruikers in samenwerking met de vakbonden in staat zijn om de publieke opinie wakker te schudden. Dit is de voorbode van meer!

    Artikel een samenwerking van ACOD/TBM en Jan Vlegels, ACOD onderwijs -“Antwerpenaars tegen de besparingen bij De Lijn”

  • Europees Parlement. Socialistisch parlementslid Paul Murphy over de Spoorwegrichtlijn

  • Ook in Antwerpen protest tegen afbouw dienstverlening bij De Lijn

    Vorige week was er een eerste geslaagde betoging tegen de afbouw van de dienstverlening bij De Lijn. Donderdag betoogden 400 mensen in Gent. Ook elders is er een groot ongenoegen. In Antwerpen kreeg het initiatief ‘Gentenaars tegen besparingen’ navolging. Volgende week woensdag wordt er een symbolische actie gehouden aan Berchem-station.

    De Lijn kondigde aan dat het voor 60 miljoen euro wil besparen. Dat kwam bovenop twee eerdere besparingsjaren. De concrete invulling van de besparingen wordt aan de regio’s overgelaten, maar de gevolgen zijn overal rampzalig. In Gent verdwijnt het laatavondvervoer bijna volledig. In Antwerpen worden de nachtbussen uitbesteed aan een brouwerij. Dat maakt dat nachtvervoer in Antwerpen niet langer een openbare dienst zal vormen, maar een geprivatiseerd onderdeel van het vervoer dat volledig afhankelijk is van de commerciële logica van de brouwerij die de lijnen zal uitbaten.

    In Antwerpen wordt vooral het busaanbod hard getroffen. Er dreigen zo’n 1.000 busritten in en rond Antwerpen te verdwijnen. De wijzigingen in het tramnetwerk vangen het verminderde aanbod niet op. Integendeel, de frequentie van een aantal lijnen zal verminderen.

    Eind april voerden pendelaars actie tegen het verdwijnen van de snelbus 41s tussen Moerbeke-Waas en Antwerpen. Vakbondsactivisten haalden meer dan 12.000 handtekeningen op rond de duidelijke eis “Stop de afbraak van het openbaar vervoer.” Er was ook al een actie van vakbondsmilitanten aan Berchem station en eerder in Mechelen.

    Komende woensdag zullen de ‘Antwerpenaars tegen besparingen’ een symbolische actie houden aan Berchem-station. Het idee van de actie is om om de bus- en tramhalte aan Berchem Station om te bouwen tot een gezellige woonkamer. Immers, als we dan toch langer moeten wachten, dan kunnen we het beter gezellig maken! Het initiatief wil in de toekomst nog uitpakken met acties, naar het voorbeeld van de de succesvolle betoging met 400 aanwezigen in Gent afgelopen donderdag.

    De actie werd op Facebook als volgt aangekondigd:

    Ook De Lijn in Antwerpen wordt hard geraakt door de 60 miljoen € besparingen bij De Lijn. Zo worden in de stad oa buslijnen 9, 14, 28 en 123 afgeschaft. Het alternatief is langer wachten en overstappen met een langere reistijd als gevolg.
    We roepen dan ook iedereen op om op woensdag 23 mei samen met ons op een ludieke manier te protesteren tegen de besparingen. Als we dan toch langer moeten wachten, kunnen we dit beter comfortabel en gezellig doen.
    Breng dan ook huishoudspullen of spullen uit je woonkamer mee om op een comfortabele manier te kunnen wachten. Dan maken we er tussen 16 en 18u een gezellige woonkamer van.
    Na de actie komen we nog even samen om verder te brainstormen over volgende acties. Dus als je een idee hebt, neem het mee!

     woensdag 23 mei 2012. 16u tot 18u. Bus en Tramhalte Berchem Station

  • Gent. Geslaagde betoging tegen de afbouw van de dienstverlening bij De Lijn

    Op donderdag 10 mei trokken enkele honderden Gentenaren de straat op om te betogen tegen besparingen. De aanleiding was de aankondiging van De Lijn dat het fors zal snoeien in het aanbod. Op de betoging was er een sterke delegatie van Rood! aanwezig, naast groepen van andere partijen en actiegroepen. Op de spandoeken stond onder meer te lezen: “Als de bus een bank was, was hij al lang gered”, “Hilde en Daniel: er is meer bus dan alleen maar de stembus”, “Meer solidariteit door gratis en degelijke mobiliteit”.

     

     

  • Zes stakingsdagen bij de MIVB voor het recht op veiligheid

    Na een geval van agressie op zaterdag 7 april legde het personeel van de MIVB in Brussel zes dagen lang het werk neer. Bij de agressie kwam een collega om het leven. Het personeel staakte om het recht op veiligheid van het personeel te verdedigen. Onder druk van de staking en de acties, voorzag de regering bijkomende middelen. Het was beter geweest om die maatregelen te nemen vooraleer er een personeelslid het leven moest laten. Het probleem van agressie en willekeurig geweld tegen het personeel van het openbaar vervoer is algemeen bekend. Er waren al meermaals acties hierrond, zowel bij De Lijn, TEC, MIVB als de NMBS.

    Het personeel heeft nu bekomen dat toezichthouders voortaan per twee zullen opereren bij interventies, dat er 50 extra personeelsleden voor de veiligheid komen en dat er steeds een derde interventievoertuig ter beschikking zal zijn. Onze ouders of grootouders herinneren zich nog hoe er vroeger steeds twee personeelsleden op een bus of tram waren, een chauffeur en een kaartjesknipper. De logica van de rendabiliteit heeft daar een einde aan gemaakt. Deze logica gaat regelrecht in tegen de dienstverlening aan de gemeenschap. Het is op basis van dezelfde logica dat er niet langer automatisch een ploeg inzake veiligheid en controle wordt ingezet bij ongevallen met gewonden. Deze dienst werd op 7 april pas verwittigd na de dodelijke agressie. Er zijn in Brussel slechts drie voertuigen om chauffeurs in moeilijkheden ter hulp te schieten. Dat is ruim onvoldoende.

    Tijdens de staking werd ook het idee geopperd om de 30 personeelsleden die recent werden aangeworven om tickets te controleren in te zetten als veiligheidsagenten. Daarmee werd ook ingegaan tegen het feit dat de controle op vervoersbewijzen wel wordt opgedreven terwijl andere diensten het met minder personeel moeten stellen. Dit idee werd niet opgenomen door de autoriteiten. Voor de gevestigde partijen kan er geen sprake zijn om de druk op de ‘zwartrijders’ te verminderen, de aanhoudende prijsstijgingen voor de gebruikers moeten immers worden doorgedrukt. De politici en de managers zitten in hun mooie bureau’s te becijferen hoe ze de rendabiliteit kunnen opvoeren en besparingen opleggen. Het personeel op het terrein weet intussen het beste waar er tekorten zijn en wat er nodig is om het werk beter te organiseren. Zij moeten de democratische controle krijgen over de aanwervingen en arbeidsvoorwaarden. Dat is in het belang van het personeel en de reizigers.

    De Brusselse regering van Picqué is verantwoordelijk voor 46 miljoen euro besparingen bij de MIVB. Dit betekende aanvallen op de lonen, afbouw van de dienstverlening en een verhoging van de tarieven met gemiddeld 4,5% vanaf februari. Tegelijk werd 43 miljoen euro verspild aan de installatie van nieuwe toegangspoorten. De beloften inzake veiligheid werden niet waargemaakt. MIVB-topman Kris Lauwers verklaarde dat hij de gebruikers wil “uitmelken” door de tarieven op te voeren en de mogelijkheid van goedkopere abonnementen te beperken. Het zijn de gevestigde politici die deze topman de hand boven het hoofd houden, ook al leidt dit beleid tot een ontmanteling van het openbaar vervoer en tot een toename van geweld.

    Door het openbaar vervoer gratis te maken en degelijke dienstverlening aan te bieden, zouden heel wat mogelijke spanningen verdwijnen. Hierdoor zou er minder ongenoegen zijn onder de reizigers, wat ook het geweld zou beperken. In februari voerden we met LSP actie tegen de prijsverhogingen bij de MIVB. Onze argumenten werden intussen bevestigd door woordvoerders van de MIVB die stelden dat de prijsverhoging een politieke keuze is om de inkomsten uit vervoersbewijzen op te drijven. In 2010 waren die goed voor 165 miljoen euro, terwijl er jaarlijks een dotatie is van ongeveer 400 miljoen euro.

    Naast de specifieke maatregelen bij de MIVB kondigde minister van binnenlandse zaken Milquet aan dat er tegen 2013 400 politieagenten worden aangeworven voor het Brusselse openbaar vervoer en dat er onmiddellijk 70 agenten worden ingezet op het net. Repressie zal het probleem niet stoppen. Er moeten voldoende middelen worden vrijgemaakt voor preventie. Onveiligheid is een reëel dagelijks probleem voor de bevolking. De toename van agressie en van willekeurig geweld is een symptoom van een ziek systeem. De kapitalistische crisis versterkt de armoede en de ongelijkheid nog verder. De Brusselse werkloosheid scheert hoge toppen, meer dan een derde van de jongeren zit zonder werk. Een groeiend deel van de bevolking heeft geen enkele mogelijkheid om een toekomst op te bouwen en bevindt zich in de marge van de samenleving. Een samenleving die niet in staat is om in de behoeften van iedereen te voorzien, zal nooit in staat zijn om de bevolking echte veiligheid te bieden.

  • Gentenaars tegen besparingen. ‘Afslanken of Lijnen’?

    Betoging voor het behoud én de verbetering van het openbaar vervoer (in Gent).

    Eisen:

    – Stop de besparingen op ons openbaar vervoer
    – Voor het behoud en de verbetering van het bestaande aanbod
    – Voor een sociale politiek die deze investeringen mogelijk maakt

    Vanaf 17 mei schrapt De Lijn zwaar in het aanbod aan bussen en trams in onze stad. Verschillende bus- en tramlijnen dalen in frequentie. Voor de schoolgaande jeugd is dit een groot probleem. Ook werkenden die gebruik maken van het openbaar vervoer zullen de bus laten voor wat het is en verplicht zijn de wagen te nemen. Voor de passagiers van de 20 treinen die in één van de Gentse stations na 23u toekomen zullen er geen bussen of trams meer zijn.
    Het openbaar vervoer vervult nochtans een cruciale sociale rol in het leven van vele groepen in de samenleving. Voor jongeren en ouderen, mensen met een beperking, minder bedeelden of die gezinnen of alleenstaanden die proberen door het leven te gaan zonder eerste of tweede auto is openbaar vervoer een noodzaak. Degelijk, frequent en betaalbaar openbaar vervoer is ook de enige oplossing voor de verkeersknoop waar we ons in België, meer dan ons lief is, in bevinden.

    Glaasje op? Neem de auto.

    De afschaffing van het nachtvervoer in het weekend is een grote schande. De argumentatie luidt dat er te weinig gebruik van wordt gemaakt en de kostprijs dus te hoog is. Wat mag veilig openbaar vervoer, en dus het verminderen van het aantal verkeerslachtoffers, voor de uitgaande jeugd kosten? De organisatie van het nachtvervoer is zeker voor verbetering vatbaar. Hoe lager de kwantiteit en de kwaliteit van het aanbod, hoe minder gebruikers er zijn. Als vandaag het aanbod wordt afgebouwd zal met in de lagere aantallen gebruikers nieuwe argumenten vinden om het aanbod nog verder af te bouwen.

    Besparen? Er is toch geld genoeg.

    60 miljoen euro moet De Lijn besparen van de Vlaamse regering. Besparingen waarvan men beweert dat ze noodzakelijk zijn. Dit is het gevolg van weloverwogen politieke keuzes. Keuzes om gemeenschapsgeld ter beschikking te stellen van de banken en een liberale politiek van cadeaus aan grote bedrijven. De gemeenschapskas werd geplunderd en daarvoor moeten wij nu opdraaien. Sorry, hiermee kunnen wij niet akkoord gaan en verzetten ons tegen een logica die ons geen andere keuze zou laten. Integendeel een uitbreiding van het aanbod is volgens ons een essentiële taak van een overheid. Zo kan het openbaar vervoer als een efficiënter en goedkoper alternatief op de auto worden gezien.

    Meent het stadsbestuur haar verzet?

    Het Gentse stadsbestuur betreurt de besparingen. Nochtans stemden de Gentse sp.a’ers Frey Van den Bossche, Fatma Pehlivan en Jan Rogiers in het Vlaamse Parlement voor. Van CD&V, N-VA, VLD en Vlaamse Belang mochten de besparingen nog verder gaan. Een echte rebelse stad zou alles doen wat binnen haar mogelijkheden ligt om deze besparingen te vermijden, desnoods zelf het geld op tafel leggen om het aanbod te handhaven. Waar wacht het stadsbestuur op?

    Een beetje druk kan nooit kwaad, veel druk kan de situatie doen kantelen

    Het ongenoegen over deze en andere besparingen is groot. Maar het krijgt geen tot weinig kans om van zich te laten spreken. De beste manier om dit ongenoegen tot uitdrukking te brengen is samen op straat komen. Een betoging kan een krachtig signaal zijn. Enkele maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen kan druk van de publieke opinie de situatie misschien doen kantelen. De stem en de kracht van het volk kan winnen.

    Kom daarom allen op vrijdag 10 mei om 19u naar de Korenmarkt voor een volkse optocht door het stadscentrum.

  • Open brief ACOD Spoor – Agressie: wie maalt erom?

     11 weken geleden zond ACOD Spoor een beleidsnota over agressie naar de bevoegde ministers. Tot op heden blijft een antwoord uit. In bijlage de nota die werd opgesteld na een discussie onder militanten treinbegeleiding uit heel het land (nationale werkgroep treinbegeleiding). Vandaag had de NMBS een onderhoud met minister Magnette.

     Het is nu meer dan genoeg geweest. De agressie tegen het treinbegeleidingspersoneel blijft maar toenemen. In het recente verleden werden opnieuw ernstige gevallen van agressie gepleegd. Deze hebben er toe geleid dat enkele collega’s treinbegeleiders met verwondingen werden opgenomen in het ziekenhuis. Zaterdagmorgen 7 april 2012 is een medewerker van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB aan zijn verwondingen overleden na slaag te hebben gekregen van een dronken agressor. En bij de federale politie heeft men een nieuwe trend bij inbrekers vastgesteld: “inbrekers kiezen steeds vaker voor de trein en de bus om zich te verplaatsen”. Het omzeilen van autocontroles en anti-inbraakacties lijkt een van de voornaamste redenen daarvoor.

    De treinbegeleiders klagen al langer over de stijgende onveiligheid en steeds meer gevallen van agressie tegen hen. Het gaat dan van beledigingen tot slagen en verwondingen. Ze eisen daarom meer toezicht en meer personeel. Ze eisen ook dat de directie van de strijd tegen agressie een prioriteit maakt.

    Onder geweld op het werk verstaan we elk feit waarbij een werknemer psychisch of fysiek wordt lastig gevallen, bedreigd of aangevallen bij de uitvoering van het werk. Treinbegeleiders en hun collega’s van de andere modi van het openbaar vervoer zijn dagelijks het slachtoffer van verbaal geweld ( ze zijn de 1ste contactpersoon met het publiek), van fysiek geweld, van intimidaties en bedreigingen…en toenemende werkdruk. Bedreigingen zijn schering en inslag: “We zullen je weten te vinden, we zullen je eens opwachten met een groepje vrienden, als ik/we ooit uw adres te weten komen”, enz. Op risicolijnen staat het personeel onder constante druk: sommigen zijn bang om hun dienst aan te vangen, sommigen durven geen controles meer uitvoeren…

    Er wordt algemeen aangenomen dat agressie een maatschappelijk probleem is. In 1982 schreven James Q. Wilson en George L. Kelling een criminologische theorie: “de theorie van de gebroken ramen”. Volgens hen is misdaad onvermijdelijk het gevolg van wanorde. Als een kapot raam niet hersteld wordt, besluiten voorbijgangers dat het niemand iets kan schelen en dat er niemand voor verantwoordelijk is. Het gevolg is dat er al gauw meer ramen kapot gaan. De sfeer van anarchie en straffeloosheid breidt zich vanuit het gebouw uit naar de straat. Er gaat een signaal vanuit dat alles mag. In een stad, zo schrijven ze, hebben betrekkelijk kleine problemen als graffiti, openbare wanorde en agressieve bedelarij dezelfde betekenis als kapotte ramen en lokken ze ergere misdaden uit (bron: nieuwsbrief 7 – 2010, Sociaal Fonds VOHI-Icoba).

    Wat agressie bij het spoor betreft heeft de overheid daarin een belangrijke rol gespeeld. De overheid heeft beslist dat stations openbare ruimtes moesten worden die voor iedereen toegankelijk moesten zijn.

    Voor deze beleidsoptie had je geen toegang tot de perrons en de treinen zonder een aangekocht vervoersbewijs of perronkaartje. Tijdens de nacht, wanneer er geen treinverkeer meer was werden de stations afgesloten.

    Door de aanhoudende bezuinigingen (afschaffen ingangscontroles, afschaffen en sluiten van stations…) en het beleid van de overheid werden stations openbare ruimtes die voor iedereen toegankelijk waren (stations zijn nu winkelruimtes geworden ).

    We hoeven niet helemaal terug te keren in de tijd. Het is aangenaam vertoeven in de grote stations die ontegensprekelijk een belangrijke functie innemen in het lokale maatschappelijke leven. Maar dat betekent ook dat iedereen zonder geldig vervoerbewijs dus vrije toegang heeft tot stations en treinen. Stations en treinen zijn dus welgekomen ruimtes waar verdachte figuren en groepjes jongeren rondhangen die voor problemen zorgen.

    De oorzaken van agressie zijn divers maar ongeveer 70% van de agressiegevallen heeft te maken met ongeldige vervoerbewijzen. Logisch als je bedenkt dat de perrons voor iedereen vrij toegankelijk zijn. De afgelopen jaren stellen we echter vast dat een stijgend aandeel van de agressiegevallen zonder reden zijn. M.a.w. men schept er plezier in om de trein te nemen om gewoon eens ….op de vuist te gaan.

    Verschillende structurele maatregelen dringen zich op. Er zijn onvoldoende mensen en middelen ter beschikking om het hoofd te bieden aan de stijgende werkdruk en agressietreinen zijn onderbemand. We vragen al jaren dat de begeleidingsnormen van de treinen worden herzien opdat treinen ( op risicolijnen, risicotreinen, met grote samenstelling, druk bezette treinen…) met meer dan één treinbegeleider zouden worden verzekerd. We vragen voldoende middelen om meer veiligheidspersoneel te kunnen inschakelen. Duidelijke wetgevende maatregelen ontbreken om agressors in het openbare vervoer te vervolgen.

    Als we rekening houden met het stijgend aantal zwartrijders en amokmakers die elke dag vrij de trein kunnen nemen dan pleiten wij er voor dat men naar systemen gaat waarbij de toegang tot de perrons en de treinen praktisch onmogelijk word zonder geldig vervoerbewijs. De toegang tot het perron en de trein is uitsluitend toegelaten aan personen die een legitieme reden hebben om daar te zijn.

    Na de laatste agressiegevallen t.o.v. treinpersoneel is acod spoor niet bij de pakken blijven zitten. Wij hebben zelf een beleidsnota (zie bijlage) tegen agressie opgesteld. Het is meer dan duidelijk dat de maatregelen die door de NMBS-Groep worden genomen ruim onvoldoende zijn.

    Met deze beleidsnota streven wij naar een breder overleg om te komen tot meer adequate en prioritaire maatregelen ter preventie en bestrijding van agressie tegen treinbegeleiders en de andere risicogroepen binnen de NMBS – Groep. Over agressie tegen het personeel en de reizigers in het openbaar vervoer moet dringend een breder maatschappelijk debat worden gevoerd.

    Om deze doelstelling te bereiken nodigen wij de NMBS –Groep en de publieke overheid uit om samen met acod spoor aan dit overleg deel te nemen.

    Deze beleidsnota hebben we op 25 januari 2012 verstuurd naar de verantwoordelijken van de NMBS – Groep en de Ministers van Overheidbedrijven, Justitie en Binnenlandse Zaken.

    Het is tot op heden stil gebleven.

    Rudy Verleysen, nationaal secretaris ACOD Spoor

    Jos Digneffe,  voorzitter ACOD Spoor

    Beleidsnota Agressie

    20120410 open brief ACOD – agressie wie maalt erom