Libreparcours NL

Blog

  • Wanneer een parlementaire vraag ‘een pad in de korf zetten’ wordt

    pad

    Afgelopen donderdag riep Libre Parcours in een reactie op de uitspraken van Guido De Padt de leiding van de verschillende vakbonden op te reageren tegen vakbond-bashing en tevens een alternatief naar voren te schuiven. Blijkbaar deed de Gewestelijk Secretaris van ACOD Spoor Leuven dit al twee dagen voor ons. We kunnen ons terugvinden in de opinie van Gunther Blauwens, “Wanneer een parlementaire vraag ‘een pad in de korf zetten’ wordt“, en bevelen haar dan ook aan.

    Gunther Blauwens wijst er fijntjes op dat Guido De Padt (Open VLD) een gecoöpteerd senator is. Hij is dus niet eens verkozen, een beetje zoals technocraat Monti in Italië en onze nieuwe Minister van Financiën Koen Geens.

    Blauwens stelt terecht dat neoliberalen voorbijgaan aan de oorzaken van onze problemen. Wanneer ze kankeren over een staking doen ze slechts aan symptoombestrijding. Ze gaan compleet voorbij aan de onderliggende problemen die vaak al jaren etteren. Al van 2005 draait het spoor vierkant. Toen werd de maatschappij in drie gekapt. De verdere opsplitsing van de Groep zal dit alleen maar verergeren.

    Blauwens verwerpt de liberalisering, De Padts oplossing. Een standpunt waarvoor syndicalisten bij geen enkele traditionele partij steun vinden.

    Blauwens citeert Noam Chomsky heel toepasselijk. Er is inderdaad een privatisering gaande en om daarvoor een draagvlak te creëren, breek je best de openbare dienst eerst af door onderfinanciering en desorganisatie. Na al de chaos aanvaarden de gebruikers uiteindelijk een privatisering in die illusie dat die in een vrije markt tot een betere dienstverlening en lagere prijzen zal leiden.

     De vergelijking  van het spoor met haar vele kleine, onmisbare schakels met een symfonisch orkest is mooi. En met drie (of twee) dirigenten krijgen je een kakofonie.

    De enorme ervaring aanwezig op de werkvloer blijft inderdaad onbenut. De leiding verkiest inderdaad geldverslindende externe consultants. Een leiding die bestaat uit managers die van buitenaf komen en niet opgegroeid zijn op de ijzeren weg. De NMBS is inderdaad een universiteit op zich, ervaring en kennis doe je op op het terrein.

    Blauwens sluit af met een pleidooi voor investeringen en voor de eenmaking van het bedrijf. Nu nog een actieplan om deze lange campagne voor deliberalisering en volledige hernationalisatie van de spoorwegsector te voeren.

    Op 14 april 2013 organiseert Libre Parcours een internationale meeting over de strijd tegen besparingen, liberalisering en privatisering in Europa met sprekers uit vier buurlanden. Stuk voor stuk strijdbare spoormannen die zullen ingaan op de aanvallen waarmee we geconfronteerd worden en hoe we ons ertegen kunnen verzetten. We kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is hieraan deel te nemen.

  • Guido De Padt zeurt over stakingen voor een station waar de gevolgen van een brand op de seinpost de reizigers een maand “gijzelde”

    14geraardBeschaamd zijn de vakbond-bashers tegenwoordig absoluut niet. Uit een vraag van politicus Guido De Padt aan minister van overheidsbedrijven Labille, bleek dat er vorig jaar bij de NMBS gemiddeld 2 stakingen per maand plaats vonden. Het zou veelal gaan om ‘wilde’ – en waarschijnlijk korte – werkonderbrekingen. De heer De Padt  legt hierover een televisie-interview af vlak voor het station Geraardsbergen. Over het feit dat het station bijna een maand lang onbereikbaar was door een brand in de plaatselijke seinpost geen woord.

    Brand in een seinpost, het komt, net als spontane acties – zou er een verband zijn, steeds vaker voor. Na Herentals, Puurs en Etterbeek, was nu Geraardsbergen aan de beurt. Dit is geen toeval, een gebrek aan onderhoud is hier de oorzaak van. Net als in Etterbeek, veroorzaakte een hoogspanningskabel een kortsluiting die in een brand uitmondde. Het gevolg: reizigers moesten wekenlang bussen nemen of in het beste geval een aangepaste dienstregeling volgen om later op hun bestemming aan te komen. Dit zijn de dagelijkse frustraties die het gevolg zijn van een tekort aan investeringen.

    Ook het personeel ondervindt dagelijks de frustratie van een bedrijf dat vierkant draait. Het is niet onlogisch dat, wanneer er steeds minder personeel is dat steeds harder moet werken, die frustratie zich vertaalt in syndicale acties.

    Waarom staken treinbegeleiders als een collega klappen krijgt? Is dat domweg tegen de criminaliteit in de samenleving? Of omdat de NMBS verzuimt extra personeel in te zetten op probleemlijnen? Of omdat er na jaren aandringen nog steeds geen veilige en duidelijke vertrekprocedure is?

    De Padt geeft aan dat de afspraken omtrent ‘spontane stakingen’ niet worden nageleefd. Dit akkoord van 2008 werd door de leiding van ACOD Spoor en ACV Transcom nooit aan de basis voorgelegd. Je kan je trouwens de vraag stellen of zulke afspraken wel zin hebben, stakingsrecht is individueel. Chris Reniers, algemeen secretaris van de ACOD, wees hier terecht op in een reactie  op de aanval van David Geerts en Karen Temmerman – beiden SP.a – op het stakingsrecht. Bovendien komt de directie zelf afspraken van het Sociaal Akkoord 2008-2010 niet na. De beloofde premieverhoging bleef uit en werd pas later, deels met terugwerkende kracht, uitbetaald. Voor een periode van anderhalf jaar – goed voor €30 miljoen – bleef de betaling helemaal uit. Ook de statutaire tewerkstelling werd vastgelegd. Ook hier worden we geconfronteerd met een werkgever die gemaakte afspraken aan haar laars lapt. Zo verdwijnen er bij de NMBS-Groep maandelijks gemiddeld 100 jobs, 1200 op jaarbasis. Dit leidt tot een schrijnend personeelstekort waarvan de actie in januari 2012 op blok 12 in Berchem een uitdrukking was. Ook de  aangekondigde actie  op 21 maart 2013, een werkonderbreking van een uur, is omwille van het personeelstekort bij Infrastructuur. Bij Infrabel blijven zo’n 500 posten leeg. Zolang dit soort problemen blijft etteren, kan men blijven zeuren over het aantal stakingsdagen, maar daarmee lost men niets op.

    Het alternatief is nochtans al meermaals aangereikt: een eengemaakte NMBS in een niet-geliberaliseerde markt betekent een vermindering van de kosten en een verhoging van de efficiëntie (indien dit uiteraard met de nodige ambitie wordt aangepakt). Het aan elkaar factureren door de verschillende diensten is ronduit verkwistend. In de zeven jaar na de eerste splitsing in 2005 werd €837 miljoen verkwist aan externe consultancy. Hier moet een einde aan komen. Het vrijgekomen geld kan gebruikt worden voor de aanwerving van statutair personeel. Dat hierbij vooral management-jobs sneuvelen, is mooi meegenomen. Een efficiëntere inzet van locomotieven en personeel op zowel Reizigers als Goederen dienen zou een verademing zijn voor de noodlijdende goederenafdeling van de NMBS. Wie weet, kan men met afdoende onderhoud zelfs branden in seinposten vermijden.

    Maar dit is niet waar politici als De Padt voor staan. Het is pure vakbond-bashing. Het is dan ook nodig dat de leiding van elke vakbond hierop reageert, en resoluut het alternatief naar voren schuift. Een vakbond die dit al jaren doet, is de Britse RMT-Union. De ex-voorzitter Alex Gordon, komt op 14 april uitleggen hoe zijn vakbond telkens weer op diezelfde nagel hamert en hoe dat succes kent. In een poll op de website van The Guardian sprak 93% zich uit voor de hernationalisatie van de West Coast Mainline (de drie voornaamste lange-afstand-lijnen in het Verenigd Koninkrijk). Klik hier om deel te nemen aan deze bijzonder interessante meeting.

  • Pamflet Internationale Spoormeeting 14 april bij de drukker!

    Wij zijn in blijde verwachting van het pamflet en klaar om de volgende fase van de mobilisatie in te zetten. Hier alvast de digitale versie:

    (onderaan de PDF)

    pamflet spoormeeting 14-04-2013 voorkant nl

    nederlands2b

    PDF

  • Internationale Spoormeeting op 14 April

    Beste collega,

    Internationale spoormeeting

    ZIT HET U OOK DWARS dat we de strijd tegen besparingen, tegen liberalisering en privatisering van spoorwegen alleen lijken te voeren? Dat verzet – U nam waarschijnlijk zelf al eens deel aan een staking – steevast door directie en regering beantwoord wordt met de mantra “het moet van Europa”? Vraagt u zich eveneens af of elders in Europa ook strijd gevoerd wordt, en hoe die strijd eengemaakt kan worden, zodat we niet langer in gespreide slagorde vechten?

    OP ZONDAG 14 APRIL proberen we hierop een antwoord  te formuleren. LSP stelt haar jaarlijkse socialismeweekend open voor Libre Parcours om een commissie te organiseren over “spoorwegpersoneel in verzet tegen liberalisering en privatisering in Europa”. Verschillende internationale sprekers van strijdbare spoorwegvakbonden zegden reeds toe. Sommigen namen al initiatieven om de strijd uit te breiden naar een Europees niveau. En het zijn niet de minste. Zo komt Alex Gordon, tot voor kort voorzitter van de RMT. Door haar strijdbare karakter is RMT Union de snelst groeiende vakbond in Groot-Brittannië, die na jaren van verval de nationalisering van de volledige spoorwegsector eist. Uit Frankrijk, Christian Mahieux, één van de oprichters van Sud-Rail, een strijdbare Franse vakbond. Uit Nederland verwelkomen we treinbestuurder Peter Den Haan, die de hele privatisering van de goederentak, inclusief overname door DB-Schenker, van dichtbij meemaakte. Uit Duitsland ontvangen we Harald Sommer, een machinist van vakbond GDL. Enkele jaren geleden dwong GDL door strijd een loonsverhoging af.Uiteraard spreekt er ook iemand over de Belgische situatie. Vertrekkend vanuit de verschillende ervaringen geven we een aanzet tot discussie.

     Stof genoeg om een dag te vullen. We hebben tijd van 10.00 tot 16.00. Middageten wordt voorzien aan democratische prijzen.  De meeting vindt plaats op dag twee van Socialisme 2013 in de Kriekelaar op wandelafstand van station Brussel-Noord, Gaillaitstraat 86, Schaarbeek. Inschrijven voor deze dag kan via LibreParcours.net en kost 8 euro in voorverkoop (onkosten zaal en sprekers).

    Uiteraard willen we U warm maken om het volledige weekend te komen. Op zaterdag is er o.a. een werkgroep over de strijd bij Ford en Arcelor op basis van getuigenissen. Een absolute aanrader is de avondmeeting “Tegen besparingen en jobverlies: welk politiek alternatief?”. In het panel verschillende delegees, maar ook Daniel Piron, secretaris van FGTB Charleroi en Felipe Van Keirsbilck, secretaris van CNE, die oproepen voor een formatie links van PS en Ecolo. Ook Alex Gordon zal op deze meeting spreken. Hij was kandidaat op een eenheidslijst van syndicalisten en socialisten.

     Praktisch:

    • De Internationale Spoormeeting vindt plaats in Brussel en maakt deel uit van Socialisme 2013, in het centrum De Kriekelaar (Gallaitstraat 86, 1030 Schaarbeek).
    • Er wordt kinderopvang georganiseerd.
    • inschrijvingen via info@socialisme.be of 02/345 61 81. Vermeld in uw mail dat u naar de spoormeeting wilt komen en waar u tewerkgesteld bent (indien van toepassing). Daarna betaalt u de inkomprijs via rekeningnummer: 001-2260393-78, met als vermelding “spoormeeting” en uw naam. 
    • voorverkoopprijzen:- U wilt enkel naar de spoormeeting komen : 8€€ (dit dient om de kosten van de zaal en sprekers te dekken).
      – U bent geïnteresseerd in het volledig weekend: 15€ (U vermeld dit dan best in de mail).
    • Indien u aan deur inschrijft,, komen de prijzen op 10€ voor de meeting en 20€ voor het volledige weekend.

    Met vriendelijke groeten,

    Libre Parcours

  • Video uit de oude doos, graffiti met inhoud en een datum om te onthouden: 14 april

    Onder het mom van ‘het spoor moet niet altijd even gespannen staan’: twee luchtige items die Libre Parcours in het oog sprongen alsook een boodschap van algemeen nut:

    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6JHQ2yO-33w]

    Een kort beeldfragment over een staking bij de Nederlandse spoorwegen.

    We konden niet achterhalen van wanneer de beelden dateren, maar het oude uniform katapulteert ons minstens naar de 20e eeuw. Het type treinstel waarin de reizigers zich verbergen is gebouwd tussen 1975 en 1977. Dat brengt ons met zekerheid in het laatste kwart van de 20e eeuw.

    De ijverige poging van de hoofdwachter om – geconfronteerd met televisiekijkend Nederland – zogenaamd beschaafd nederlands te praten, alsook de eigthies look van de reizigers, doen ons vermoeden dat dit alles zich zo’n dertig jaar geleden afspeelde. Anciens die zich deze gebeurtenis herinneren, mogen ons altijd op het goede spoor zetten.

    Wat meteen opvalt, is dat de anti-stakers-retoriek al die tijd niet evolueerde. Ook toen al sprak men van ‘gijzelen’. Pijnlijk is dat een collega het woord in de mond neemt. Net zoals vandaag wordt de berichtgeving beperkt tot het ongemak voor de reizigers. Het waarom van de staking wordt verzwegen. Niks nieuws onder de zon…

    De naïeve list lijkt wel deel van een ‘domme Belgen mop’. Of misschien zijn we erin getrapt en is het een pilootaflevering van Schalkse Ruiters.

    Wat betreft graffiti op treinen kunnen we gerust spreken van gewenning. Alleen haar zeldzame afwezigheid merken we nog op. Of het moet een opvallend exemplaar zijn, zoals deze.

    Half januari schreef Bart De Wever in De Standaard dat wie zich inlaat met hip hop, zich kan bezondigen aan criminaliteit. Reacties bleven niet uit. Deze tekening betrekt ook een andere groep die door De Wever geviseerd wordt: ‘stakers’. De Wever staat daarin overigens niet alleen: half november zegden Karin Temmerman en David Geerts – beiden SP.a – een wetsvoorstel te zullen indienen om een minimumdienst op te leggen bij spontane stakingen. Dit naar aanleiding van een aangekondigde staking… Enfin, stakers worden door alle traditonele partijen gecriminaliseerd.

    Tot slot brengen we graag volgende activiteit onder uw aandacht:

    Op zondag 14 april organiseren we op Socialisme 2013 een internationale spoormeeting over het verzet tegen besparingen, liberalisering en privatisering. Met sprekers uit Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland en Duitsland:

    Alex Gordon, tot voor kort voorzitter van RMT Union. Dat is de snelst groeiende vakbond in het Verenigd Koninkrijk. En iets zegt ons dat het strijdbare karakter van die transportbond er voor iets tussen zit. Recent dwong RMT een loonsverhoging af voor het personeel van de Londense Underground. En dat in een klimaat waarin het al besparingen zijn wat de klok slaat.

    Christian Mahieux, één van de oprichters van de strijdbare spoorbond SUD Rail.

    Peter De Haan, treinbestuurder en delegee FNV Bondgenoten. Hij zal ons ongetwijfeld meer kunnen vertellen over de privatisering van de Nederlandse goederentak en de verkoop aan DB Schenker.

    Uit Duitsland hopen we een machinist te strikken van de vakbond GDL die in 2007 een loonsverhoging afdwong. En niet op basis van overleg.

    Kortom de uitgelezen kans om ervaringen uit te wisselen met collega’s, en te bekijken hoe we de strijd één kunnen maken.

    Aankruisen in de agenda is de boodschap! Men zegge het voort!

  • Griekenland. Oproerpolitie ingezet tegen metrostaking

    De afgelopen dagen had de militante strijd van het metropersoneel in Athene een enorme impact op de Griekse samenleving. Het dreigt de situatie om te keren met een nieuwe opleving van militante strijd tegen de neerwaartse spiraal van de besparingspolitiek van de trojka. De arbeiders gingen acht dagen op rij in staking tegen de aanvallen op hun lonen (25% inlevering bovenop de eerdere 35% tot 40% die al werd ingeleverd). De autoriteiten reageerden met brutaal geweld tegen het stakende metropersoneel.

    De afgelopen weken was er relatief weinig strijd in vergelijking met de hoogtepunten in 2012 en 2011. Toen waren er diverse algemene stakingen en andere vastberaden militante strijdbewegingen. Uit angst voor een terugkeer van dergelijke bewegingen, besloot de regering om de metrostaking met brutaal geweld te breken. Zo wil het establishment een van de meer militante lagen van de Griekse arbeidersbeweging een slag toebrengen.

    De regering greep terug naar antistakingswetten uit het tijdperk van de militaire dictatuur om de staking van het metropersoneel illegaal te verklaren en hen te ‘verplichten’ om het werk te hervatten. Het personeel weigerde dit en vrijdagochtend voerde de oproerpolitie een aanval uit op de bezetting van het centrale depot van Athene.

    De poging van de regering om een precedent te scheppen, zou wel eens in haar gezicht kunnen ontploffen. Enkele uren later lag het volledige openbare vervoer in Athene plat. Ook de bonden van bus- en treinpersoneel sloot zich bij het metropersoneel aan. In de namiddag was er een grote protestbijeenkomst. Honderdduizenden Griekse arbeiders kijken uit naar het metropersoneel en de poging om deze staking de kop in te drukken. Het kan een beginpunt vormen voor een nieuwe golf van militant verzet tegen het besparingsbeleid.

    Xekinima, de Griekse zusterorganisatie van LSP, komt actief tussen in het protest. Hieronder het pamflet dat vrijdag werd verspreid en een uittreksel uit een verslag van een belangrijke vergadering van buspersoneel.

     

    Politie wil staking breken. Metropersoneel toont weg vooruit aan.

    Brutale repressie! Dat is het antwoord van de Griekse regering op de strijd van het metropersoneel in Athene. De oproerpolitie werd ingezet tegen het stakende personeel. Alsof het om een belangrijke terreuraanslag ging, werden meteen acht teams ingezet. Alle grote wegen naar de bezette depot werden afgezet. De deuren van het gebouw werden ingetrapt en het gebouw werd bezet.

    Waarom reageert de regering zo gewelddadig op het metropersoneel? Dat is omdat deze arbeiders het aandurfden om een staking van onbepaalde duur aan te gaan om hun lonen en collectieve akkoorden te verdedigen.

    Ze weigerden om het pad van de belangrijkste vakbondsfederaties GSEE en ADEDY [de federaties van de private en publieke sectoren] te volgen. Tegen de aanvallen en de besparingen riepen de leiders van die federaties op tot verschillende werkonderbrekingen en 24-urenstakingen om stoom af te laten, maar niet om een militante strijd tegen de harde besparingen te organiseren.

    De strijd van het metropersoneel biedt een ander voorbeeld, dat van de massastrijd. Daarmee geven ze aan dat niet alles verloren is. Het is die hoop die de regering meteen de kop wil indrukken. En dus wordt de metrostaking als een ‘bedreiging’ voor de ‘nationale veiligheid’ gezien.

    De regering beweert dat “personeel van het stedelijk transport inspanningen moet leveren”. Alsof de arbeiders in deze sector de afgelopen jaren nog niet betaald hebben voor de besparingsmaatregelen. Sinds de eerste besparingsoperaties zijn de lonen van het metropersoneel met 35% tot 40% gedaald. De nieuwste voorstellen zullen leiden tot een inlevering tot 25%. Het personeel hield een algemene vergadering op 24 januari waar ze beslisten om tot opeenvolgende 24-urenstakingen over te gaan en het centrale depot te bezetten.

    De stakingsactie moet verder ontwikkeld en uitgebreid worden. De arbeidersbeweging moet beslist reageren op de poging van de regering om in militaire stijl een staking te breken. We moeten het stakingsrecht verdedigen nu de regering dit in de praktijk probeert af te schaffen.

    Er is op alle werkplaatsen solidariteit nodig met het metropersoneel. De beste solidariteit bestaat uit het uitbreiden van de staking. Tegenover deze aanval moeten de vakbondsfederaties overgaan tot herhaalde stakingsacties tot de regering de aanval staakt of ten val komt.

    De leidingen van GSEE en ADEDY lijken niet bereid om de confrontatie met de regering aan te gaan. De vakbonden die de heerschappij van de bureaucraten niet aanvaarden, moeten hun verantwoordelijkheid nemen en de strijd aangaan. Vakbonden zoals die van de elektriciteitswerkers, het scheepspersoneel, de oliebranderijen, gezondheidspersoneel en anderen die onder vuur liggen, moeten in het verweer gaan. Ze moeten nu de strijd aanvatten. Tegen zo’n machtige kracht kan de oproerpolitie niets beginnen. Samen hebben we een enorme macht.

    Voor stakingen in verschillende sectoren in de aanloop naar een algemene nationale staking.

     

    Uittreksel uit een verslag van een bijeenkomst van buspersoneel

    In een van de grootste en woedendste personeelsvergaderingen van buspersoneel werd beslist om opeenvolgende 24-urenstakingen te houden tot volgende dinsdag. Dan is er een nieuwe personeelsvergadering om over verder protest te beslissen.

    De druppel die de emmer deed overlopen, was de repressie van de regering tegen het metropersoneel. Aanvankelijk stelden de leiders slechts één 24-urenstaking volgende week donderdag voor. Dat leidde tot woede van onderuit en er kwam een militante strategie uit de vergadering als gevolg van de druk van onderuit en de meer militante lagen binnen de vakbond.

    En dus besliste de vakbond om opeenvolgende 24-urenstakingen te houden, de depots onmiddellijk plat te leggen en te bezetten. Er werden piketten gezet aan alle depots. En er kwam een betoging en een oproep voor een solidariteitsmeeting met het personeel van de metro.

    De personeelsvergadering weigerde om de vakbondsleiding het recht te geven om beslissingen te nemen, enkel de personeelsvergadering kan over volgende stappen beslissen.

    Een breed links front, Anexartiti Paremvasi, waarin leden van Xekinima actief zijn, speelde een actieve rol in de discussies met verschillende verklaringen waarin de ernst van de aanval werd uitgelegd. Er werd campagne gevoerd om een personeelsvergadering te houden zodat de basis kon beslissen. De leiding deed er alles aan om dat te vermijden, maar dat is dus niet gelukt.

  • Symbool van de liberalisering rijdt zich vast

    Spoorbaas Marc Descheemaecker stelde in De Zevende Dag dat hij de problemen met de nieuwe Fyratrein “kotsbeu” is. Hij kondigde aan dat er “dringende brutale maatregelen” zullen volgen. De hete aardappel wordt doorgeschoven naar de constructeur. Het probleem zit nochtans dieper. De Fyratrein is het symbool bij uitstek van geliberaliseerd treinverkeer. Het wordt hoog tijd dat die liberaliseringspolitiek in vraag wordt gesteld, zoniet dreigt alle treinverkeer op een dood spoor terecht te komen.

    Het was een bijzonder brutale maatregel om een populaire en betaalbare internationale trein af te schaffen. De Beneluxtrein vervoerde dagelijks 8.000 mensen over de grens. Er waren ook duizenden gewone pendelaars die de trein namen tussen Brussel, Mechelen of Antwerpen in ons land en Roosendaal, Rotterdam, Den Haag of Amsterdam langs Nederlandse kant. Duizenden reizigers werden van de ene op de andere dag in de kou gezet. Studenten die ervoor kozen om vanuit ons land naar Nederland te trekken, zien hun transportbudget plots de pan uit swingen. Pendelaars zien de snelste trein op hun verbinding plaats maken voor een geliberaliseerde trein die – als er al gereden wordt – vooral veel lege zitjes telt. De hoge ticketprijzen en reservatieplicht zijn daar niet vreemd aan.

    Waarom kwam de Fyra er? De belangrijkste reden is de liberalisering van het internationaal reizigersverkeer die vanuit Europa werd opgelegd. Die liberalisering werd officieel doorgevoerd om via concurrentie meer keuzevrijheid voor de reizigers op te leveren. Er is de keuze tussen de dure Thalys of de dure Fyra. Wie een ticketje aan een loket koopt, moet bovendien nog 7 euro extra opleggen omdat internationaal verkeer nu eenmaal geen openbare dienst meer is. Minder dienstverlening voor een hogere prijs, dat is waar liberaliseren op aankomt. De oude Benelux-trein paste niet in het liberaliseringsplaatje waar internationaal reizigersverkeer een commerciële activiteit is.

    TreinTramBus vergist zich als het stelt dat de problemen met de Fyra aan “te weinig liberalisering” zijn toe te schrijven (DS 9 januari). Alsof een extra verbinding tussen Brussel en Amsterdam door Deutsche Bahn zoveel goedkoper zou geweest zijn. Op de geliberaliseerde markt tellen enkel de klanten die bereid zijn om meer te betalen, daar vallen winsten te rapen. Met ‘keuzevrijheid’ of goedkopere prijzen door ‘concurrentie’ heeft het niets te maken. Dat zagen we eerder ook op de energiemarkt: er is meer keuze tussen allemaal duurdere energieleveranciers met ondoorzichtige tarieven.

    Het protest tegen de aanhoudende problemen met de Fyra en de afbouw van de dienstverlening is belangrijk. Want terwijl wij geconfronteerd worden met de gevolgen van de liberalisering van het internationale reizigersverkeer worden plannen gesmeed om hetzelfde beleid door te voeren op nationaal vlak. De roep om de Beneluxtrein terug in te stellen, klinkt steeds luider. Om die trein terug te brengen, moet het liberaliseringsproject onmiddellijk gestopt worden. Dat is immers een dood spoor qua betaalbare en betrouwbare dienstverlening. Door nu meteen de brutale liberaliseringspolitiek te stoppen, kunnen we meteen vermijden dat we straks ook op alle binnenlandse lijnen met Fyra-toestanden te kampen krijgen.

  • Dominee Gremdaat: welke gek bedacht de Fyra?

  • Achterban ACOD spoor verwerpt tweeledige structuur NMBS

    Actieplan voor een geïntegreerd spoorbedrijf aangekondigd voor aanstaande dinsdag

    We voelen ons gepakt! Dit is een provocatie! We zijn woest! We gaan van drie schepen met drie kapiteins naar twee met twee kapiteins en een sleepbootje, die elk een andere richting willen uitvaren. Wij willen één geïntegreerd bedrijf, met één kapitein die één richting uitvaart! Staking vanaf morgen! Staking tot de finish! Een actieplan nu! Dat is een greep uit de talloze boze en strijdbare reacties die we optekenden op een meeting donderdag van delegees en militanten van ACOD Spoor.

    Met 300 waren ze, 170 Nederlandstaligen en 130 Franstaligen, die een volle dag samen kwamen te Brussel. De inzet was niet gering. Die ochtend nog konden we op de radio vernemen dat de vakbonden akkoord waren gegaan met het regeringsvoorstel voor een nieuwe tweeledige structuur voor de NMBS. Blijkbaar is dat een kwakkel afkomstig van een overhaaste persmededeling van minister Magnette. Op de meeting was er geen sprake van dat de vakbondsleiders het akkoord verdedigden. Ze benadrukten integendeel dat ze nergens hun akkoord hadden gegeven.

    Magnette en co trachtten het slim te spelen. Ze hadden wellicht gehoopt dat ze door de “socialistische vrienden” Lallemand en Haeck te benoemen als nieuwe CEO’s de socialistische vakbond konden paaien, dat ze door de naam van Michel Bovy te laten vallen als algemeen directeur voor de nieuw te creëren HR Rail, ACV Transcom zouden meekrijgen en door de VSOA een zitje te geven in de beheerraad ervan ook de liberalen gerust zouden stellen. Wellicht werkt dat soort koehandels op het niveau van onze politici, maar de werknemers van de NMBS die de nieuwe structuur zullen moeten ondergaan, laten zich daarmee geen neus zetten. Voor hen is de nieuwe structuur van de NMBS een drama voor het personeel, voor de reizigers en voor het bedrijf.

    Steeds meer specialisten erkennen dat het opsplitsen van de spooractiviteiten nefast is. In Nederland discussieert men erover de splitsing ongedaan te maken. Niet alleen de vakbonden stellen dat, maar ook de specialisten op de locomotievenbeurs Trans 2012 in Berlijn waren het er roerend over eens. De spoormannen zijn terecht verontrust over de dienstverlening, het personeelsstatuut en de arbeidscondities, als dit plan doorgevoerd wordt.

    De woede vanop de tribune werd bevestigd in tientallen tussenkomsten vanuit de zaal en meteen gekoppeld aan allerlei actievoorstellen. Sommigen pleiten ervoor al onmiddellijk de TGV te gaan blokkeren aan Brussel Zuid. Tot driemaal toe hoorden we oproepen voor staking “tot de finish”. “Deze keer niet opnieuw 24 uur”, luidde het, “maar tot we ons geïntegreerd bedrijf hebben afgedwongen”. Anderen wezen erop dat misschien niet alle NMBS werknemers de volle draagwijdte van een dergelijke splitsing zouden begrijpen. Wat gebeurt er met de ziekteverzekering, met de pensioenkas, met de werkindeling etc. Als we dat allemaal verduidelijken in de komende dagen, zal de steun voor actie nog toenemen.

    Er waren er die voorstelden om alvast te beginnen met lokale acties, telkens ergens in Wallonië en in Vlaanderen. De nood van eenheid over de taalgrens en met de collega’s van vooral het ACV werd meermaals benadrukt en nooit tegengesproken. Er werd gepleit voor beurtstakingen, voor het bezetten van de seinhuizen, voor het selectief blokkeren van de internationale treinen etc. Uit de reacties van de militanten bleek een begrijpelijke unanieme afkeuring van de eengemaakte structuur en een enorme actiebereidheid. Als er al een meningsverschil was, dan was het tussen diegenen die er onmiddellijk wilden invliegen en diegenen die wat meer tijd willen nemen om hun collega’s zeker mee te krijgen.

    De linkse socialisten voelden er wel iets voor om met de 300 de dag te eindigen met een symbolische actie, protest aan het kabinet Magnette of het tijdelijk hinderen van een TGV bijvoorbeeld. Dat zou de verwarring van die ochtend in de pers en bijgevolg in de publieke opinie over een akkoord meteen opgeruimd hebben. Een operatie waarheid met een weekje werkonderbrekingen van pakweg één uur, afhankelijk van de praktische organisatie, om de collega’s in te lichten en te raadplegen, lijkt ons geen overbodige luxe. Maar dan wel op voorwaarde dat het effectief gebeurt en niet dat uitstel van verdere actie meteen ook afstel betekent.

    Een pamflet van het personeel aan de reizigers en syndicale infostands in de stations, zouden ervoor zorgen dat niet alleen stakingbrekende maar ook stakingsgezinde reizigers zich kunnen organiseren. Een massameeting op het einde van die week, waar we formeel een startdatum voor een staking van onbeperkte duur vastleggen en ter stemming voorleggen, zou mee het moment opbouwen. In aanloop naar die datum zouden sommige gewesten of beroepscategorieën de voorgestelde prikacties kunnen ondernemen. Met een dergelijk actieplan kunnen we de regering dwingen op haar stappen terug te komen. Het zou generaties spoormannen en treinreizigers behoeden voor sociale drama’s, urenlange files en de onvermijdelijke ongevallen die gepaard gaan met oververmoeid personeel op een overbelast spoornet met aftands materieel. De vakbondsleiding heeft alvast aangekondigd dat ze maandag de collega’s van ACV Transcom ontmoet en na het uitvoerend bestuur van dinsdag een actieplan zal aankondigen. Aan strijdbaarheid en ideeën voor actie was er donderdag geen gebrek, benieuwd of het actieplan dat men daaruit distilleert evenredig is met de inzet van onze uitdaging.

    Eric Byl

  • Strijdbare Britse transportbond blijft groeien

    De strijdbare Britse transportbond RMT (Rail, Maritime and Transport union) is ook in 2012 verder gegroeid. De bond kende een netto aangroei van 1.456 leden waardoor er nu 77.549 leden zijn. Het ledenaantal steeg de afgelopen tien jaar fors. Bij het aantreden van de strijdbare algemeen-secretaris Bob Crow in 2002 waren er 59.277 leden. Nu is dat bijna een derde meer. Bob Crow hierover: “Deze groei van het ledenaantal is een beloning voor de strijdbare en actieve benadering van de vakbond en de energie en vastberadenheid van de leden, activisten, verantwoordelijken en personeelsleden die de organisatie dag in dag uit opbouwen. De RMT heeft met loonsverhogingen zoals de recente 3,5% bij Network Rail aangetoond dat strijdbaar syndicalisme de beste verdediging van de werkende bevolking vormt om de harde aanvallen in naam van het besparingsbeleid te stoppen.”