Libreparcours NL

Blog

  • Actie ASTB. “Desnoods treinbestuurders onder gunpoint verplichten om te rijden”?

    Meer middelen voor personeel en veilige werkomstandigheden nodig!

    De onafhankelijke vakbond van treinbestuurders ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) voerde dinsdag een stakingsactie. Aanleiding was de toenemende werkdruk voor treinbestuurders. De nieuwe dienstregeling vanaf december versterkt dit nog. Zo wordt de tijd om van bestuurspost te veranderen soms beperkt tot het absolute minimum. De vakbond klaagde ook over schorsingen van treinbestuurders op basis van een onderzoek door een externe dienst voor preventie en bescherming op het werk, Corporate Prevention Services (CPS), dat treinbestuurders zou schorsen indien die eerlijk antwoorden op vragen over slaapproblemen.

    De stakingsactie van 5 november zorgde voor heel wat hinder voor het treinverkeer. Het leidde tot een aantal publieke discussies, onder meer in de media, waarbij soms bijzonder hard werd gefulmineerd tegen de stakende treinbestuurders. Zo ging Hautekiet op Radio 1 ervan uit dat het verzet van ASTB egoïstisch was en zelfs tegen de veiligheid inging wegens het verzet tegen het onderzoek onder treinbestuurders. Er was geen duiding bij de stakingsactie, deze werd enkel afgedaan als onnodigjh. Dat het eigenlijk meer algemeen om de veiligheid op het werk en dus ook voor de reizigers ging, leek een detail dat te onbenullig was om te vermelden door de media.

    Het is dan ook niet verwonderlijk dat de luisteraars zich volledig laten gaan in hun afkeer tegenover de acties. Zo schreef iemand op de webpagina van Hautekiet dat treinbestuurders “desnoods onder gun-point in hun stuurpost moeten verplicht worden om te rijden”; of nog dat de markt moet opengegooid worden om Oost-Europeanen te laten rijden aangezien die “hun inzet en werkkracht al bewezen in onder meer de binnenvaart.”

    De andere vakbonden reageerden koeltjes op de actie, wat het media-offensief ertegen extra ruimte gaf. Jean-Pierre Goossens, secretaris van ACOD-Spoor noemde de actie ‘frappant’. ACV-topman Piens had het over een ‘onbegrijpelijke’ actie. Hebben ze geen lessen geleerd uit de tijd dat LOCO, de onafhankelijke vakbond van treinbestuurders, een opmars kende? Toen trokken tal van treinbestuurders weg om een eigen vakbond op te zetten en bestond het enige antwoord uit het verketteren van die bestuurders. Het veroordelen van de staking van ASTB, terwijl die zich baseerde op terechte bekommernissen onder de treinbestuurders, dreigt een aantal militanten onder de treinbestuurders te isoleren van de erkende organisaties. Dat maakt eengemaakte acties moeilijker en biedt ruimte voor een versplintering met vakbonden van specifieke beroepsgroepen. Luc Pauwels van OVS was voorzichtiger. Hij toonde begrip voor de frustraties van de treinbestuurders, maar stelde dat de lopende onderhandelingen voorrang moeten krijgen. Wel valt op dat hij de brug niet opblaast met de treinbestuurders die nu kiezen voor het ASTB.

    Unisono vinden de leidingen van de erkende en aangenomen vakbonden dat de onderhandelingen voorrang moeten krijgen en dat het te vroeg is om te staken. Maar wat er op de onderhandelingstafel ligt is onduidelijk. De erkende organisaties lijken zich toe te spitsen op de “apneu-kwestie”, terwijl de eisen van het ASTB over meer gaan dan dat alleen. Het oneerlijke premiesysteem, het tekort aan rustpauzes, de zware reeksen en het loonverlies dat geleden wordt bij preventieve schorsing zijn punten die opgenomen worden door deze vakbond. Triest is ook te lezen dat vakbonden blijkbaar het begrip vragen van de treinbestuurders omdat er nu eenmaal een personeelstekort heerst in hun categorie.

    Hstakinget ASTB verzet zich tegen de vragenlijsten van de externe preventiedienst en wil enkel een onderzoek indien de treinbestuurder dit wenst. Libre Parcours begrijpt dat ASTB zich hiertegen verzet op basis van de gevolgen voor de treinbestuurder. Maar  slaapapneu is een niet te onderschatten medische aandoening waartegen middelen bestaan. Voor zowel treinbestuurders als reizigers, zou het beter zijn om op te komen voor de uitbetaling van het volledige loon en de premies voor de tijd dat de bestuurder niet kan rijden. Bij vele treinbestuurders maakt de premie immers ongeveer 30% van hun netto verloning uit, niet te onderschatten dus wat de inlevering zou zijn als de treinbestuurder een maand niet mag rijden en zijn volledige premie verliest. Door de premies in de barema’s op te nemen, zou dit probleem overigens algemener aangepakt worden.

    Ook zou het nuttig zijn om een grootschalig onderzoek naar slaapstoornissen te eisen met een analyse van de oorzaken ervan. Dat zou overigens in samenspraak kunnen met andere sectoren waar doorgedreven flexibiliteit en wisselende shiften waarbij vaak op onmogelijke uren wordt gewerkt gelijkaardigecpap problemen opleveren. Op deze basis zou een aanpassing van het werkschema kunnen geëist worden. Het zou de werkomstandigheden, gezondheid van het personeel en dus ook de veiligheid van zowel personeel als reizigers ten goede komen.

    Onder het spoorpersoneel is er natuurlijk ook heel wat discussie over het feit dat het ASTB een eigen vakbondswerking heeft opgezet en nu ook voet aan grond krijgt langs Nederlandstalige kant waar in minstens één depot een groot aantal treinbestuurders is overgestapt. We begrijpen dat een aantal treinbestuurders deze stap zetten, ook al benadrukken we tegelijk de voordelen van een breder georiënteerde vakbond die het volledige personeel kan verenigen. Het is echter vooral omdat het volledige personeel niet in een eengemaakte strijd van personeel én reizigers wordt betrokken dat er ruimte ontstaat voor kleinere bonden van specifieke beroepsgroepen. We komen binnen verschillende vakbonden dan ook op voor eengemaakte strijd van onderuit.

    De organisatie van Trein-, Tram- en Busgebruikers was er natuurlijk snel bij om over het ‘gijzelen van de reizigers’ te spreken. Hun Franstalige tegenhanger Navetteurs had het over de negatieve gevolgen van verdeeldheid onder de vakbonden waardoor er mogelijk meer stakingen zijn, ook al hebben die minder effect.

    tekeningafbeeldingspoorVolgens Libre Parcours staan we het sterkste indien we samen tot actie overgaan op basis van een actieplan dat van onderuit wordt opgemaakt en gericht is op eengemaakte strijd van alle personeelsleden over de vakbondsgrenzen heen en met een oriëntatie op de reizigers. Die ondervinden immers ook de gevolgen van de opgedreven werkdruk onder het personeel in de vorm van minder stiptheid, afgeschafte treinen waarbij andere treinen overvol zitten en uiteraard heeft een toename van de werkonveiligheid van een treinbestuurder ook gevolgen voor de reizigers.

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

  • Charleroi. Solidariteit met het spoorpersoneel!

    Vrijdagochtend gingen we naar de stakerspost aan het station van Charleroi. We spraken er met een delegee over de actie die gericht was tegen de afbouw van het personeelsbestand bij het goederenverkeer en meer bepaald bij rangeerstation van Monceau. Vrijdagnamiddag maakte de directie bekend dat de beslissing uitgesteld wordt, eerder werd nog met sancties tegen het stakende personeel gedreigd. Dit is een kleine overwinning, maar de strijd is verre van gestreden. De beslissing is slechts uitgesteld. Het spoorpersoneel is vastberaden om de tijd die ze winnen te gebruiken voor acties en het coördineren van het verzet, onder meer met de collega’s van Antwerpen.

    Waarom wordt hier actie gevoerd?

    “We hadden een vergadering met onze lokale verantwoordelijken in Monceau die aankondigden dat we hard zouden getroffen worden door de plannen van de NV Logistics met een groot aantal jobverliezen. In Monceau werken er toch 62 mensen. Er zijn mensen van de werkplaats, bestuurders, personeel op het terrein en administratief personeel naast enkele personeelsleden van netbeheerder Infrabel. Hun toekomst wordt bijzonder onzeker.”

    Hoe reageren jullie daarop en wat is jullie plan?

    Na de vergadering bleek dat onze verantwoordelijken wat op de vlakte waren gebleven tegenover de directie en we kregen geen cijfers te zien. Er werd ons gezegd dat er cijfers waren, maar dat die eerst naar de ondernemingsraad van B-Logistics moesten op vrijdag. De mensen op de werkvloer aanvaardden dat niet en gingen in staking. We kregen geen antwoorden op onze vragen en bovendien is onze toekomst onzeker.

    Hoe moet het nu verder?

    Het ziet er naar uit dat het rangeerstation zal sluiten. De activiteit van de site is onzeker nu het onderhoud van de wagons niet meer in de werkplaats van Monceau zal gebeuren. Het betekent dat we naar een sluiting gaan. Er zal een vestiging van Logistics met bestuurders zijn, maar ze hebben geen 40 sporen voor het rangeren nodig. Als het grootste rangeerstation van Wallonië verdwijnt, ziet het er in het algemeen niet goed uit voor het goederentransport.

    Er was een solidariteitsdelegatie vanuit Antwerpen, wat denk je daarvan ?

    We weten dat het er voor Antwerpen ook niet goed uitziet en dat daar ook een afbouw van het personeel zal plaatsvinden. Ik denk dat iedereen in dezelfde boot zit en dat het goed is dat onze Antwerpse collega’s ons uit solidariteit komen ondersteunen. Ze weten dat het voor iedereen bij B-Freight en in de werkplaatsen moeilijk is.

    Nog een laatste woord?

    We wachten op de officiële cijfers die vandaag bekend zouden raken. Maar we zullen het hier niet bij houden, we willen ons werk en dus ook onze werkinstrumenten behouden. Het rangeerstation van Monceau moet blijven. We weten dat de directie dit niet wil, maar wij willen een betere verdeelsleutel van het werk onder de verschillende vestigingen in het land.

    We moeten niet naïef zijn, Logistics is nu een privaat bedrijf en wil zoals alle privébedrijven af van al wat niet genoeg winstgevend is.

    Video

    Foto’s

     

  • Dump onderaannemingen, niet hun personeel!

    gomonsnietweg2Bij de spoorwegen is al langer een sluipende privatisering gaande. In dit artikel hebben we het niet over flagrante vormen, zoals de verkoop van ABX, of Logistics dat vandaag in de etalage staat. Neen, we hebben het over activiteiten die in alle stilte worden uitgevoerd door kleine of grote onderaannemingen. Zo worden er al jaren infrastructuurwerken uitgevoerd door private bouwfirma’s. Dit is bv. het geval bij werken aan bovenleiding, sporen en seininrichting. Recent kondigde de directie nog aan de uitbating van de bedrijfsrestaurants te willen overlaten aan de privé, iets wat op tegenstand stuit bij de vakbonden.

    bannerschoonmakers

    Het is evident dat dit ten koste van de statutaire tewerkstelling gaat. Sporenleggers lijken wel een uitstervend ras. Onderaannemingen zouden goedkoper zijn.

    hamer2Het werken met openbare aanbestedingen creëert een situatie van onderlinge concurrentie. Een bedrijf dat een contract wil binnenhalen probeert haar prijs zo laag mogelijk te houden. Kosten worden vooral gedrukt door aan de arbeidsvoorwaarden en de verloning te tornen. De neerwaartse spiraal die hiermee ingezet werd is inherent aan de concurrentielogica. Patroons lijken wel tot alles bereid om een contract binnen te halen, excessen als werken met schijnzelfstandigen inbegrepen. Concreet leidde dit tot situaties waarin arbeiders geen enkele vrije dag in de maand hadden en zelf hun sociale bijdragen betaalden om netto nauwelijks iets over te houden.

    actieEen ketting breekt in haar zwakste schakel. Vakbonden moeten ook de meer kwetsbare groepen arbeiders organiseren. Door de evolutie met lede ogen aan te kijken wordt de ketting steeds brozer. De beste manier waarop de spoorbonden de statutaire werknemers kunnen beschermen is door op te komen voor alle spoormannen, inclusief het personeel van de onderaannemers. Met de 24h staking van de vakbedienden sporen nu donderdag hadden we aansluiting kunnen zoeken bij de sporenleggers van de onderaannemingen. De staking zou aan kracht winnen als ook zij zich erbij aansloten, met hun specifieke verzuchtingen.

    Lees ook: Ondanks fysieke gelijkenissen Haek geen Mr Proper

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

  • Ondanks fysieke gelijkenissen Haek geen Mr Proper

    Holding speelt vuil spelletje met schoonmakers

    Dump onderaannemingen, niet hun personeel!

    Libre Parcours kreeg volgende inzending ter redactie:

    De bagage-afhandelaars bij Swissport en de schoonmakers NMBS: eenzelfde situatie?

    mr. properBegin mei staakten de bagage-afhandelaars van Swissport. Hierbij keken de media in de eerste plaats naar de ongemakken die dat voor de reizigers meebracht: medicatie in de valies die niet tijdig aankwam bijvoorbeeld. Zo probeerden ze de publieke opinie te bespelen en de druk te verhogen om de staking stop te zetten. Pas nadat de staking enkele dagen duurde, belichtten de media ook de ongemakken bij het personeel die aan de basis lagen van hun sociale actie: een extreem hoge werkdruk, de verplichting om een vliegtuig met slechts 2 personen te laden waarbij tot meer dan 300 koffers per persoon moeten versleurd worden enzovoort.

    Het einde van de staking werd toegeschreven aan het charismatische optreden van de grote baas Per Utnegaard, die “hoogstpersoonlijk vanuit Kopenhagen naar Brussel kwam om naar de werknemers te luisteren”. In realiteit zal de firma te veel imagoschade geleden hebben door de staking en moest de directie noodgedwongen inzien dat er grenzen zijn aan de uitbuiting van het personeel om de winstcijfers op te drijven.

    De gebeurtenissen bij Swissport en de manier waarop erover bericht werd, zijn geen uitzondering. De schoonmakers die in onderaanneming voor de NMBS-groep werken, bevinden zich in een heel vergelijkbare situatie. Het gaat hier eveneens om “onzichtbare” jobs waar pas over gesproken wordt na sociale actie. En de manier waarop dit dan in de media komt is soms frappant gelijkend.

    Eind 2011 brachten de schoonmakers van de Brusselse stations met behulp van de arbeidsinspectie en de “Algemene Centrale” sector schoonmaak (ABVV) aan het licht dat ze 30 of 31 nachten per maand moesten werken om aan een netto minimumloon te geraken. Dit zonder enige sociale bescherming of pensioenrechten. Het is erg twijfelachtig dat de spoordirectie niet op de hoogte zou zijn geweest van deze praktijken die al jaren aan de gang waren.

    jannie haekIn La Dernière Heure van 24 maart 2012 verklaarde de CEO van de Holding, Jannie Haek, het volgende: “Als publieke onderneming hechten wij veel belang aan respect voor de sociale wetgeving“. Een jaar later zijn de ergste wantoestanden – onderaannemers van onderaannemers die de werknemers tot schijnzelfstandigen maakten – er inderdaad uit. Dit is echter alleen de verdienste van de syndicale organisaties (meer bepaald ACOD-CGSP), die er in het paritair overleg op zijn blijven aandringen. In het Gewest Charleroi werden met een stakingsaanzegging sneller resultaten afgedwongen dan elders.

    De NMBS-directie komt haar engagement om de schoonmaakactiviteiten opnieuw in huis te halen niet na. In de praktijk wordt het beleid van uitbesteding voortgezet. De private firma’s die de contracten binnenhalen worden wel iets beter gecontroleerd.

    De herstructurering, zeg maar splitsing van de NMBS-groep, gooit roet in het eten. De Holding zal verdwijnen en het huidige personeel van de groep zal ondergebracht worden in een beperkter HR-Rail. Onder politieke druk wordt een rem gezet op (statutaire) aanwervingen. Vanuit een neoliberale logica start men het liefst met zo weinig mogelijk statutairen in de nieuwe HR-Rail. Niets wijst erop dat het aantal voltijdse equivalenten – herbevestigd in het laatste Sociaal Akkoord – de herstructurering zullen overleven. Nu al wordt dit niet gerespecteerd. De beloofde ‘insourcing’ – (contractuele) aanwerving van schoonmaakpersoneel –  past niet in dit plaatje.

    De spoordirectie praat zichzelf goed door te zeggen dat het slechts uitstel is, “in afwachting dat de herstructurering afgerond is, en de beslissing of de schoonmaakactiviteiten onder Infrabel of onder de NMBS-vervoersmaatschappij terecht komen.” Personeel van de NMBS-groep gelooft daar niet veel van, en denkt dat de directie de onderaannemers aan boord zal houden.

    Het zou de directie de gelegenheid geven om de loonkosten te drukken en zo de door de politiek opgelegde besparingen door te voeren. De jaarlijkse overheidsdotatie voor de NMBS-groep werd in januari immers met 90 miljoen verlaagd om in maart in totaal op 140 miljoen lager uit te komen. Besparingen in andere afdelingen van de Groep gaan trouwens onverminderd door, zonder dat de directie daarvoor moet wachten op de concrete afwikkeling van de herstructurering. Dat doet vermoeden dat de engagementen over ‘insourcing’ en het aanwerven van eigen (contractuele) kuisers zonder syndicale tegenactie dode letter zullen blijven.

    cleanerspoorEr zijn natuurlijk ook serieuze verschillen tussen de bagageafhandelaars bij Swissport en de schoonmakers bij de NMBS. Bij de NMBS zijn er verschillende schoonmaakfirma’s actief, verspreid over het ganse net. De spoorbonden spreken van een 40-tal spelers. Sommigen hebben een contract voor gans België, maar kuisen enkel de stations, anderen zijn slechts actief in bepaalde regio’s. Verschillende contracten bij verschillende firma’s bemoeilijken een gezamenlijke mobilisatie van de beroepsgroep om te ijveren voor betere collectieve werkomstandigheden. De directie kan hierdoor een verdeel- en heerspositie handhaven tegenover de schoonmakers, en heeft door de regelmatige hernieuwing van de procedures van openbare aanbesteding ook een stok achter de deur om de beroepsgroep koest te houden. Bij de beëindiging van het contract kan er altijd een nieuwe lichting nog goedkopere schoonmakers klaarstaan om hen te vervangen.

    logovaalHet initiatief van een staking of andere sociale actie om de directie tot statutaire aanwervingen te dwingen, zal daarom waarschijnlijk moeten uitgaan van de spoorvakbonden. Dat is niet onoverkomelijk, aangezien de morele verontwaardiging onder het spoorpersoneel over de wantoestanden bij de onderaannemingen zich nu al begint om te zetten in actieve solidariteit voor de schoonmakers, door petitie-acties of concrete steun om de schoonmakers hun dossier voor heraanwerving in orde te brengen.

    Ook in de Comités voor Preventie en Bescherming op het Werk, de zogenaamde “veiligheidscomités”, kunnen de vakbondsafgevaardigden de problemen van de onderaanneming aankaarten. Dat gebeurde onlangs na een arbeidsongeval van een NMBS-medewerker in Antwerpen, veroorzaakt doordat de schoonmaakfirma de veiligheidsvoorschriften die normaal binnen de NMBS-groep van toepassing zijn, niet gevolgd had. Na interventie van het bevoegde CPBW worden de veiligheidsvoorschriften van de bevoegde firma (in casu Jette Clean) nu strenger gecontroleerd.

    Lees ook: Dump onderaannemingen, niet hun personeel!

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

  • NMBS ziet overal fraudeurs en kletskousen

    Directie NMBS-Groep vertrouwt haar eigen werknemers niet!

    Bij Libre Parcours krijgen we heel wat verhalen vanop de werkvloer te horen. Maar ook analyses van hoe het werk beter kan. We geven u 3 voorbeelden, ingestuurd door een medewerker, waaruit blijkt dat de NMBS, door zijn wantrouwen tegenover de mensen op de werkvloer, vaak zichzelf schade toebrengt.

    1. De IDA, oftewel Intelligent Driver Assistant.

    Oftewel, de “tablet-pc” van ongeveer 2500 euro, een Toughbook van het merk Panasonic, die de bestuurders sinds een half jaar kunnen gebruiken. Jarenlang onderzoek zijn eraan vooraf gegaan: om dit toestel te kunnen kiezen, heeft de NMBS ongeveer een decennium nodig gehad. Men wilde een computer/laptop/tablet aankopen met applicaties die de zware papieren reglementering kon vervangen en tegelijkertijd een systeem ontwikkelen om de papiermolen (verslagen, bts, orderboeken, opleidingsmateriaal enz) in te krimpen. Goed idee, alleen, na tien jaar onderzoek, werkt het ding niet naar behoren. Je kan deze robuuste supercomputer wel laten vallen in een berg stront en daarna onder de kraan afwassen, maar daarna werkt het nog steeds even slecht. Op dit moment moet de treinbestuurder het doen met een veredelde PDF-lezer, want meer dan dat doet dit toestel niet.

    Hoe komt dit? Hoe kan een toestel van 2500 euro met Wifi, 3G, Touchscreen, Bluetooth, met één van de modernste intel-processoren, niet gebruikt worden waarvoor het bedoeld is?

    Het probleem zit waarschijnlijk in het diepgeworteld wantrouwen dat de NMBS tegenover zijn eigen personeel koestert. Dit toestel is uitgerust met Windows7, en om te vermijden dat er door persoonlijk gebruik iets zou beginnen haperen, heeft de NMBS alles (maar dan ook letterlijk ALLES) via programmering afgesloten wat daartoe zou kunnen leiden. Het resultaat is dat het toestel moeilijkheden heeft om op te starten, want vooraleer dat gebeurt moeten er een hoop processen gebeuren om te vermijden dat je er iets mee kan doen. Daarna blijft er één programma over, zelf ontworpen door de NMBS, dat de reglementering weergeeft en nieuwe reglementering kan downloaden. En zelfs dat loopt doorgaans moeizaam of zelfs helemaal niet. Vele bestuurders gebruiken daardoor nog steeds de papieren versie (die tot nader order in dienst blijft wegens aanhoudende problemen met de nieuwe IDA).

    Wat begon met een tamelijk goed idee, eindigde -door een totaal gebrek aan vertrouwen- als een dure grap. We wachten op het moment dat de NMBS zijn eigen fout inziet en de IDA herstelt tot een volwaardige computer. Dan zal het beter werken, ook al kan het misgaan door persoonlijk gebruik.

    2. Ibis, kaartjesverkoop op de trein.

    Laat ons even een verhaaltje vertellen. Onlangs komt een treinbegeleider langsIbis en die wilt het kaartje controleren van de reiziger naast me. De reiziger, een ietwat slordig uitziende kerel, vindt niet meteen zijn ticket en begint nerveus te zoeken terwijl de treinbegeleider geduldig wacht. Ineens – bingo! – gevonden! De controleur bekijkt het kaartje en moet helaas melden dat dit blijkbaar het kaartje van gisteren was. Daarop zoekt de reiziger nog even in zijn tas, maar geeft het uiteindelijk op. Er zit niets anders op dan een nieuw kaartje te kopen. Edoch, een klein halfuur later, herinnert de arme stumper naast me zich ineens dat hij dat ticket in zijn achterzak van zijn broek had gevouwen. Hij loopt door de trein en in het volgende rijtuig vindt hij de treinbegeleider alweer. Maar nu komt het: de treinbegeleider kàn het kaartje dat hij daarnet verkocht heeft niet terugbetalen (binnen een halfuur kon dit blijkbaar nog net wel). Want, immers, de NMBS denkt dat het mogelijk is dat dit systeem kan misbruikt worden. Zij het door reizigers, dan wel door een treinbegeleider zelf die fraudeert.

    Nu wil ik niet zeggen dat dit soort fraude niet mogelijk is, maar toch, de kans is klein en tegen fraude wordt nu al zwaar opgetreden (tenzij je heden ten dage een vinger in de pap hebt in het Fyra-debacle). Het is absurd te denken dat personeel zijn eigen job op dergelijke manier in het gedrang brengt. Wat wel een gevolg is van dit soort wantrouwen, is dat de treinbegeleider geen goede klantenservice kan bieden. Dit leidt dan weer tot frustraties bij zowel personeel als reiziger, en vroeg of laat tot een handgemeen. Wederom kan dit soort frustratie vrij eenvoudig opgelost worden, alleen zien we dat nog niet snel gebeuren.

    3. Het personeel mag niet praten met de pers.

    Julian AssangeOp zich niet zo verwonderlijk als je het bekijkt vanuit het standpunt van de directie. Er kan immers onjuiste informatie de wereld ingestuurd worden en er loopt al zoveel mis met het spoor dat kwakkels de zaak niet zou verbeteren. Maar los van dat alles, loopt het niet zo goed bij het spoor (de twee bovenstaande gevallen zijn daar een voorbeeld van), en komt er foutieve informatie naar buiten (via de officiële woordvoerders van de NMBS). Sommige werknemers (zoals ik) hebben een behoefte om over bepaalde wantoestanden hun zeg te doen en doen dat dan anoniem in de pers. Anderen, zelfs vakbondslieden, durven zelfs op een stakingspiket nog niet voor de camera te reageren, uit schrik dat de NMBS hieromtrent een intern onderzoek begint. Je zou Roos Van Acker haast aanporren om een programma te maken over NMBS-medewerkers die heel graag iets willen vertellen, maar dat niet durven. Toch merken we dat steeds meer collega’s dusdanig gefrustreerd raken dat ze geen blad meer voor de mond nemen.

    Dit laatste voorbeeld is mede het gevolg van een negatief imago in de pers, waar overigens een reële basis voor is. De NMBS bevindt zich nog in een ontkenningsfase. Bij een ongeval mag er absoluut niemand zijn mond voorbijpraten. Als de pers de opening van een nieuwe lijn mag volgen vanuit de stuurpost, wordt steevast een klein leger woordvoerders en officials meegestuurd om te vermijden dat de bestuurder nog maar zijn wenkbrauw zou fronzen voor het oog van de camera.

    Doorslaggevend is het handhaven van heersende discours. Spoormannen of -vrouwen die zelf vertellen hoe de vork in de steel zit, kan de NMBS missen als kiespijn.

    Het wantrouwen zit zelfs dieper geworteld dan de bovenstaandehuiswantrouwen voorbeelden: als de NMBS een onderzoek wilt voeren naar wat er zoal kan verbeteren binnen haar bedrijf, zal zij het ervaren personeel daarvoor niet aanspreken. Hiervoor maakt men liever gebruik van dure externe consultancy. Echter, daar waar blijkt dat het de privatisering een duw in de rug kan geven, maakt men wel gretig gebruik van de ervaring die statutair personeel kan bieden. De NMBS verlangt van haar machinisten dat ze hun knowhow delen met contractuele bestuurders van Logistics. Sterker nog, ze worden door het statutair kader opgeleid om daarna hun job over te nemen. En ware het niet voor een akkoord, dat door strijd afgedwongen werd (na de stakingsgolf van september 2012), zouden ze hun job zelfs onmiddellijk innemen.

    paranoiaDe conclusie is eenvoudig: de NMBS moet zijn houding tegenover zijn personeel veranderen. Stoppen met het wantrouwen en een eerlijk verhaal vertellen naar zijn gebruikers. Doet ze dit niet, dan brengt de NMBS zichzelf schade toe. Reizigers en gebruikers ondervinden de gevolgen van deze stugge manier van omgang, en dat opent de weg naar een verdere liberalisering/privatisering. Het lijkt wel alsof alles vierkant moét draaien. Alsof men zo een draagvlak wil creëren voor een privatisering. In die zin wil ik graag de mythe ontkrachten dat een niet-geliberaliseerde transportmarkt niet hoeft samen te gaan met klantonvriendelijkheid of inflexibel gedrag naar reizigers. Integendeel, de privatisering kan de reiziger harder raken door middel van hun ondoorzichtig beleid ten dienste van winsten in plaats van mensen. Hiervoor hoeven we maar te kijken naar andere sectoren zoals energie of telecom en veel wordt meteen duidelijk.

    Het vervoer per spoor moet een openbare dienst blijven. Een dienst die georganiseerd wordt in functie van de behoeften van de gebruikers. De sector mag niet uitgeleverd worden aan de winsthonger van de privé. Organisatie in functie van de noden vergt enerzijds de betrokkenheid en inspraak van de reizigers en anderzijds de benutting van de ervaring van het personeel. Ook voor vernieuwende ideeën moet er ruimte zijn. Dit vereist niet alleen een publiek karakter, maar ook het onder controle brengen van het personeel. De ervaring leert ons dat een staatsbedrijf ook slecht gerund kan worden. De gedeeltelijke splitsing tussen Infrabel en NMBS ligt aan de basis van heel wat problemen. De reiziger staat niet centraal. Het spoor wordt gerund als een privé-bedrijf waar woorden als ‘efficiëntie’, ‘flexibiliteit’ en ‘competitiviteit’ de plak zwaaien. Om de neoliberale agenda van de regering uit te voeren werden managers uit de (semi-)private sector aangetrokken.

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

  • Strijd loont: Sao Paulo en Rio de Janeiro verlagen tarieven voor openbaar vervoer

    Normal
    0

    21

    false
    false
    false

    NL-BE
    X-NONE
    X-NONE

    /* Style Definitions */
    table.MsoNormalTable
    {mso-style-name:”Table Normal”;
    mso-tstyle-rowband-size:0;
    mso-tstyle-colband-size:0;
    mso-style-noshow:yes;
    mso-style-priority:99;
    mso-style-parent:””;
    mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
    mso-para-margin-top:0cm;
    mso-para-margin-right:0cm;
    mso-para-margin-bottom:10.0pt;
    mso-para-margin-left:0cm;
    line-height:115%;
    mso-pagination:widow-orphan;
    font-size:11.0pt;
    font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
    mso-ascii-font-family:Calibri;
    mso-ascii-theme-font:minor-latin;
    mso-hansi-font-family:Calibri;
    mso-hansi-theme-font:minor-latin;
    mso-fareast-language:EN-US;}

    braziliaansevlag naar aanleiding van de prijsverhogingen die werden doorgevoerd voor het openbaar vervoer. Wat begon als een beperkt protest, groeide al snel uit tot massabetogingen waar meer mensen dan politiekogels op aanwezig waren.

    Ook de perspectieven van de beweging werden verlegd: na de eerste betogingen tegen tariefverhogingen, richtte men zich ook tegen geweld op vrouwen, politiegeweld, politieke corruptie en armoede. De regering komt met de verlaging van de prijzen in verschillende steden dan ook maar beperkt tegemoet aan de eisen. Toch kan dit gezien worden als een eerste overwinning. Het bewijst nog maar eens dat strijd loont. We blijven erg benieuwd naar de verdere evolutie van deze beweging.

    De Lijn houdt voorlopig nog vast aan de verhoging van de bus-, en tramprijzen.

    Onderstaand filmpje toont beelden van een fotograaf, Michel De Souza, die zich in het oog van de strijd bevond en enkele prachtige foto’s kon maken.

    Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

     

  • Schokkende beelden politiegeweld Brazilië alsook meer achtergrondinfo protest

    20130616Grafik6359807143348025126

    Vanmorgen publiceerden we al een artikel van de Braziliaanse zusterorganisatie van LSP over de protesten tegen de verhoging van de prijzen van het openbaar vervoer in een aantal steden. Libre Parcours schrijft in eerste instantie over het openbaar vervoer, en bij uitbreiding over de gehele transportsector, in België. Maar als strijdbare syndicalisten hebben we ook oog voor wat er in de rest van de wereld gebeurt.

    Daarom willen we de aandacht vestigen op deze strijdbeweging in Brazilië. De onmiddellijke aanleiding was de verhoging van de tarieven van bus-, tram- en metrovervoer in een aantal steden. Dat terwijl gebruikers van openbaar vervoer nu al te maken hebben met overbezetting en reizen in slechte omstandigheden. De prijzen worden verhoogd op een moment dat 37 miljoen arme Brazilianen al uitgesloten zijn van openbaar vervoer. Dieperliggend wordt een politiek van liberalisering en privatiseringen gevoerd. Het vervoer wordt georganiseerd vanuit een winstlogica, niet in functie van de behoeften van de gebruikers.

    Ondertussen kende de beweging uitbreiding. Gisterenavond kwamen in totaal 100000 mensen op straat. Het openbaar vervoer is niet langer de enige inzet. De beweging protesteert ook tegen repressie, de beknotting van democratische rechten, verarming, huisvestingsproblemen, de verkwisting van publieke middelen aan de prestigieuze organisatie van het WK en de Olympische spelen,…

    Een eerste video toont beelden van de gewelddadige politierepressie. Ook de pers wordt bewust geviseerd.

    <code>http://www.youtube.com/watch?v=_SnKe6TND58

    Een tweede een uiteenzetting over de problemen die aan de basis van de beweging liggen.

    http://www.youtube.com/watch?v=AIBYEXLGdSg

     

     

  • Brazilië voelt het gewicht van de crisis als massastrijd weer de kop op steekt

    Massale demonstraties tegen de verhoging van de bustarieven in alle grote steden

    Door André Ferrari LSR (CWI in Brazilië)

    18turk1Op de avond van 13 juni viel de militaire politie in centrum van São Paulo een vreedzame betoging van ongeveer 15000 mensen laffelijk aan. Op een volstrekt willekeurige manier arresteerde de politie 235 mensen, velen louter omdat ze zich in de buurt bevonden. Sommigen werden gearresteerd omdat ze een student leken te zijn of omdat ze azijn in hun rugzak hadden om de effecten van traangas te verzachten.

    Oproerpolitie vuurde zonder onderscheid rubberen kogels en bommen af. Bovenop betogers werden veel journalisten, fotografen en cameramensen gekwetst. Zelfs degenen die probeerden om de gewonden medisch bij te staan werden gearresteerd en hun EHBO-kits werden in beslag genomen.
    Het hardhandige politieoptreden komt te midden van een algemene golf van aanvallen op sociale bewegingen en armen.

    Brazilië ervaart een nieuw tijdperk gekenmerkt door de meer evidente tekenen van crisis en de heropleving van de strijd door de arbeiders en jongeren. Het jaar 2012 had het hoogste aantal stakingen in 16 jaar. Werknemers in de publieke sector verzetten zich tegen besparingen en aanvallen op verworven rechten. Ook werknemers uit de private sector eisen hun aandeel in de geroemde economische groei.

    De politieke impact van deze strijd is beperkt door de versnippering van de beweging, de aard van de bureaucratische vakbondsleiders evenals de zwakheid van de linkse oppositie tegen de regering van Dilma Rousseff van de Arbeiderspartij (PT). 2013 toont echter voortdurende afbrokkeling van politieke steun voor de regering en de opkomst van een nieuw bewustzijn onder brede lagen van jongeren en arbeiders.

    Het beeld van Brazilië als een land op weg naar de “Eerste Wereld” wordt zwaar aangetast door een situatie van zeer beperkte groei (minder dan 1% in 2012) samen met een hoge inflatie, die vooral de armen treft. Op een moment dat het economisch beleid van de federale overheid naar rechts opschuift (rentestijging, privatisering van havens, luchthavens, olievelden, etc.) daalt de steun in de peilingen met 8% (sinds maart van 65% naar 57%).

    Stijging transport tarieven leidt tot strijd in grote steden

    De laatste weken hebben we een explosie van volksstrijd gekend, geleid door de jeugd en aangestoken door de verhoging van de prijzen van het openbaar vervoer. In vele hoofdplaatsen en grote steden, bereikten de betogingen een hoger niveau, zowel kwalitatief als kwantitatief, als in voorgaande bewegingen. Op vele plaatsen, zoals in Porto Alegre, Teresina, Goiânia en Natal, werd de prijsverhoging dan ook teruggeschroefd dankzij die protesten.

    Op dit moment, wordt de belangrijkste strijd geleverd in São Paulo. Met vier verschillende betogingen sinds 6 juni, groeit de beweging dagelijks. De onmiddellijke eis is een prijsverlaging van de bus-, en metro-tarieven van 3,20 naar 3,00 Braziliaanse real (van ongeveer 1,1 Euro naar ongeveer 1 Euro). Bijkomend klaagt de beweging de logica van het huidige transportsysteem in de stad aan, dat nu enkel dient om winsten te genereren voor een handvol werkgevers. Dure tickets, overbezetting en slechte omstandigheden vormen een ware nachtmerrie voor de arbeiders en studenten die dagelijks moeten reizen in deze gigantische metropool.

    In Brazilië worden door de hoge prijzen naar schatting 37 miljoen mensen uitgesloten van openbaar vervoer. Tientallen miljoenen meer mensen geven een groot deel van hun inkomen uit aan de verplaatsing naar werk of school met chaotisch vervoer van lage kwaliteit. Een van de eisen van de beweging is gratis vervoer in São Paulo. Het idee is dat bedrijven en de rijkere lagen van de bevolking het grootste aandeel van de vervoerskosten zouden moeten betalen en niet de werknemers en studenten.

    De PT verdedigde dit in de jaren 1980, toen de partij nog links was en zich baseerde op de sociale bewegingen. Het huidige PT-bewind in de stad, aangevoerd door burgemeester Fernando Haddad, verwerpt dit project vandaag, weigert de privatiseringen in het transportsysteem terug te draaien en is hondstrouw aan zakenlieden in de vervoerssector.

    De deelstaatregering van São Paulo, geleid door Geraldo Alckmin van de PSDB, de belangrijkste rechtse oppositie tegen de federale regering van de PT, is verantwoordelijk voor de metro van São Paulo en weigert om deze eisen te bespreken. Alckmin bevordert een proces van privatisering van nieuwe metrolijnen en is verantwoordelijk voor de brute repressieve reactie van de militaire politie van São Paulo tijdens de demonstraties.

    Vele jonge arbeiders die bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober vorig jaar stemden voor Haddad en de PT om een nieuwe overwinning van traditioneel rechts te vermijden, destijds geleid door PSDB kandidaat Jose Serra, zijn vandaag diep teleurgesteld in de PT. De eenheid van de PT met de PSDB tegen de eisen van de beweging in en het beleid van repressie tegen betogingen vervreemdt grote delen van hun sociale en electorale basis.

    Wereldbeker misdaden

    De grote evenementen die de komende jaren in het land zullen plaatsvinden (Wereldbeker in 2014 en de Olympische Spelen in Rio 2016) dienen als voorwendsel voor echte contra-hervormingen in de grote steden. De bouwprojecten in verband met het WK veroorzaken de verwijdering van duizenden gezinnen uit hun huizen om plaats te maken voor vastgoedspeculatie.
    In plaats van mensen te dienen, worden steden steeds meer gevormd om het kapitaal te dienen. De openbare ruimte is te koop en elk obstakel in de weg van de winst moet worden geëlimineerd. Dit alles is onder een façade van modernisering en sociale vrede.

    Stadions worden geprivatiseerd, de corruptie viert hoogtij in de bouwprojecten van het WK, overmatige uitbuiting van bouwvakkers veroorzaakte (dodelijke) ongevallen, aannemers en overheden profiteren buitensporig, terwijl de rechten van de inwoners van grote steden worden vertrapt. Op 14 juni begon een campagne van nationale strijd van volksbewegingen voor huisvesting, het Stedelijke Verzets Front, samen met de WK Volkscomité’s, om de WK-misdaden aan te klagen.

    Repressie en criminaliseren van de sociale bewegingen

    18turk2Geconfronteerd met de opgang van de strijd en de behoefte om de betogingen te blokkeren op de avond van de Confederatie Cup (die op 15 juni van start gaat), neemt het politiegeweld tegen de betogers dramatisch toe.

    De straten optrekken, nochtans een democratisch recht, wordt verboden. In vele steden doet het politiegeweld ons denken aan militair dictatoriaal regime. Gerechtelijke uitspraken die betogingen verbieden, samen met de kogels en bommen van de politie tegen de demonstranten, toont aan dat we op dit moment een grote aanval kennen op de democratische basisrechten van het volk.

    Na een straffe mediacampagne, die stelde dat de betogers vandalen en hooligans zijn en die het politiegeweld op die manier ondersteunde en rechtvaardigde, heeft de drastische repressie van de betoging op 13 juni zo’n grote commotie veroorzaakt dat de traditionele media zich nu genoodzaakt zag een toontje lager te zingen.

    In het centrum van São Paulo viel de politie in de nacht van 13 juni op een laffe manier een vredevolle en georganiseerde betoging van ongeveer 15.000 mensen aan. Daarbij werden ongeveer 235 mensen op een brutale manier gearresteerd. De oproerpolitie schoot lukraak met rubberen kogels en bommen. Daarbij werden naast betogers ook de journalisten, fotografen en cameramannen niet gespaard.
    Dit politiegeweld komt midden in een golf van aanvallen op sociale bewegingen en meer algemeen tegen de arme bevolking. In grote steden, zoals São Paulo en Rio, leeft de zwarte jeugd in de voorsteden in een permanente staat van geweld.

    Verkrachtingen namen in Rio sterk toe de laatste tijd. Het racistisch geweld van de politie en de straffeloosheid waarmee de doodseskaders wegkomen, het geweld tegen vrouwen, de criminalisering van de armste laag van de bevolking en de repressie van de rechtervleugel, zijn een ware realiteit in de voorsteden.
    Plaatselijke leiders worden systematisch vermoord, zoals onlangs nog twee inheemse leiders (de etnische Terena en Guarani-Kaiwoas) die ingaan tegen de praktijken van de landbouwmultinationals en de overheid bij het vernielen van hun land.

    De strijd die de democratische rechten verdedigt, verwerft een centraal belang in de context van de Wereldbeker. Men poogt een soort noodtoestand in het land te creëren die het recht geeft om betogingen te verbieden en vrije meningsuiting te beknotten.

    De stad van de arbeiders, de jeugd en het volk

    Deze strijd voor openbaar vervoer, huisvesting en het democratisch recht om de straten te bezetten, zou moeten verenigd worden in een grote nationale beweging van de arbeiders, de jeugd en het volk om hun eigen steden te controleren en te bezitten.

    Als resultaat hiervan zou het mogelijk worden om de basis te leggen voor de eenmaking en de organisatie van de arbeidersstrijd, volks- en studentenbewegingen, en dit onafhankelijk van de overheid en de werkgevers. Een nationale bijeenkomst van arbeiders en studenten om een gemeenschappelijk actieplan te ontwikkelen, zou kunnen leiden tot een krachtige nieuwe eengemaakte vorm van strijd.

    Dat is waar de LSR (De Braziliaanse afdeling van de CWI, en dus verbonden met de LSP) voor ijvert in de sociale bewegingen waar zij deel van uitmaakt alsook in PSOL (Partij voor socialisme en vrijheid).

    Wij staan voor :

    • Onmiddellijke verlaging van de vervoerstarieven. Strijden voor gratis vervoer – laat de bedrijven betalen voor openbaar vervoer! Nationaliseren van openbaar vervoer, democratisch onder de controle van arbeiders en gebruikers. Niet betalen van de schuld aan de bankiers en een massale investering in openbaar vervoer!
    • Een einde maken aan het uitzetten van inwoners! Neen tegen seksueel misbruik! Vechten tegen het misbruiken en geweldplegingen tegen vrouwen!
    • Verdedig de rechten van de bouwvakkers op de Wereldbeker-projecten! Neen aan de privatisering van Maracanã en aan de corruptie in de bouwprojecten rond de Wereldbeker! Afbakening van de grond van de inheemse bevolking! Geen noodwetten opgelegd door de FIFA – voor het recht om ons te organiseren, onze mening te uiten en te betogen!
    • Neen aan de repressie tegen betogingen van jongeren en werkenden! Neen aan de criminalisering en toegenomen gebruik van het gerechtelijk systeem tegen sociale strijd! Onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen die werden opgepakt in de strijd tegen de prijsverhoging voor het openbaar vervoer en in andere bewegingen. Neen aan de slachtpartij onder zwarte jongeren in de voorsteden!
    • Voor een nationale dag van verenigde strijd rond de eisen voor openbaar vervoer, betaalbare huisvesting, tegen de misdaden rond de Wereldbeker en in verdediging van het recht om te betogen en tegen de criminalisering en repressie van sociale bewegingen
    • Voor een nationale bijeenkomst van arbeiders en jongeren om een actieplan uit te werken en te bouwen aan een eengemaakt nationaal forum van strijdbewegingen.

  • Niet ongezien? Agressor slaat treinbegeleider bewusteloos.

    011327148855365_9_0Woensdagmorgen was Antwerpen Centraal weeral het toneel van agressie tegen een treinbegeleider. Een persoon ging vrijwel meteen over tot geweld toen hij naar een vervoersbewijs werd gevraagd. Onze collega kreeg twee slagen op het hoofd en verloor even het bewustzijn. Het trommelvlies van het linkeroor is gescheurd en een wonde boven het linkeroog werd gehecht. Hij is voor onbepaalde tijd werkonbekwaam.

    Jean Pierre Goossens (ACOD Spoor) schreef op verzoek van het slachtoffer geen (stakings)acties te ondernemen. Donderdag 27 juni is er wel een alternatieve actie gepland.  In een ATV reportage zegt ook Eric Van Driessche (ACV Transcom) de wens van de getroffen collega te respecteren.

    Agressie is echter geen individueel probleem. Elke treinbegeleider loopt iedere dienst het risico aangerand te worden. De directie minimaliseert dit. Recent stelde ze dat het aantal agressies afneemt. Er werden inderdaad minder verbale agressies gemeld. Na jaren uitzichtloosheid is er meldingsmoeheid. Maar het aantal fysieke agressies is toegenomen. Stellen dat het aantal agressies daalt is de waarheid geweld aandoen en het probleem ontkennen.

    In 2011 werden er in totaal 1230 agressies gemeld (476 fysieke en 754 verbale) In 2012 waren dit er respectievelijk 494 en 670 (een totaal van 1164). Dat zijn er ruim drie per dag.

    We begrijpen de houding van ACOD Spoor en ACV Transcom. Maar zonder druk te zetten op de directie zullen we niets bereiken. In januari 2012 voerden treinbegeleiders nog actie in Vilvoorde. De beleidsnota agressie van ACOD Spoor bleef zonder gevolg. Met goede argumenten alleen komen we er niet. Vandaag is er nog steeds geen bijkomend personeel. Een tweede man in de trein is een rariteit. De ingangscontrole waarnaar Sabin s’Heeren zei oren te hebben is nog steeds dode letter. Besparingen op stationspersoneel en loketbediendes zetten zich door. Er is steeds minder sociale controle. In spookstations als Vilvoorde is er nog altijd geen gegarandeerde tussenkomst. We zijn aan ons lot overgeleverd. Vanderkimpen (chef Securail) erkende het probleem op een overleg in mei 2012, maar zei onvoldoende budgetten te hebben voor een vaste Securail ploeg in Vilvoorde, Braine-l-Alleud, e.d. Geld primeert dus op veiligheid. Jaar na jaar worden we geconfronteerd met besparingen, maar voor externe consultancy zijn er wel middelen.

    Jean Pierre Goossens wijst op de ongemakken van een werkonderbreking voor de reizigers. Een oriëntatie op de gebruikers van openbaar vervoer is belangrijk. Zij delen heel wat belangen met het personeel. Ook zij hebben alle belang bij veiligheid, voldoende personeel, middelen voor onderhoud, … Maar we mogen ons er niet door laten verlammen. Hoeveel sympathie de publieke opinie ook heeft voor onderbetaalde verpleegsters, fundamenteel verandert dat niets aan hun positie als er geen strijd gevoerd wordt. 364 dagen per jaar zijn brandweermannen helden, maar die ene dag dat ze staken zijn het schurken.

    De actie van 27 juni is een goede aanzet, maar moet een vervolg krijgen. Het is duidelijk dat een goede eisenbundel, argumenten en symbolische acties niet zullen volstaan.

  • Brussel en Wallonië. Ondanks groene minister van mobiliteit… 65-plussers niet langer gratis op bus en metro

    Een jaar geleden reageerden alle gevestigde politici geschokt toen de topmanager van de Brusselse openbare vervoersmaatschappij Kris Lauwers in een interview met De Morgen voorstelde om de klanten meer “uit te melken” door de prijzen te verhogen, in het bijzonder die van de abonnees die korte afstanden even goed te voet of met de fiets kunnen afleggen. Dacht hij toen al aan de gepensioneerden die soms enkele haltes meerijden om naar de markt te gaan?

    Artikel door Boris Malarme uit de juni-editie van ‘De Linkse Socialist’

    Gepensioneerden uitmelken?

    Terwijl dezelfde politici recent nog in koor zwoeren dat de begrotingsmaatregelen van de regionale regeringen ‘pijnloos’ zouden zijn, schaffen ze nu het gratis openbaar vervoer voor 65-plussers af. Deze maatregel is al doorgevoerd in Wallonië (TEC) en nu ook in Brussel (MIVB). De discussie staat ook voor De Lijn op de agenda.

    Bij de MIVB zullen duizenden gepensioneerden voortaan 60 euro moeten betalen voor een jaarabonnement. Bij de TEC gaat het om 36 euro. Dat is misschien geen groot bedrag, maar het komt wel hard aan bij ouderen wiens pensioenen tot de laagste van Europa behoren. Op dit ogenblik ligt het inkomen van 20,3% van de gepensioneerden onder de armoedegrens.

    Van de 320.000 Waalse 65-plussers die van het gratis openbaar vervoer gebruik konden maken, zouden volgens de verwachtingen ongeveer 110.000 mensen een abonnement van 36 euro nemen wat 3,9 miljoen euro zou opbrengen. Zowat 60.000 mensen zouden van een verhoogde tegemoetkoming kunnen genieten. De helft zou geen nieuwe abonnement nemen. Het asociale offensief zal het isolement van ouderen versterken. Het beperkt hun mobiliteit nog verder en bijgevolg ook hun fysieke activiteiten, wat nochtans goed is voor de gezondheid en het welzijn.

    Solidair met jongeren?

    De Ecolo-minister van mobiliteit Philippe Henry kwam met een originele naam voor het nieuwe betalende TEC-abonnement voor 65-plussers: “solidariteitsbijdrage”. Het argument is hetzelfde als in Brussel: omdat de Franstalige gemeenschap de goedkope schoolabonnementen niet langer financiert, moet het gewest bij de ouderen besparen.

    Het is uiteraard de schuld van een ander machtsniveau, ook al zijn het dezelfde partijen (PS, cdH en Ecolo) die in alle meerderheden zitten. Alle gevestigde partijen verdedigen een besparingsbeleid dat de zwaksten eerst treft. Ze weigeren immers om de echte verantwoordelijken voor de crisis te laten betalen.

    Voor gratis en degelijk openbaar vervoer

    In 2009 kondigde de Brusselse gewestregering nog aan dat het gratis openbaar vervoer wou doorvoeren en dat mobiliteit een prioriteit was om iets te doen aan de files en de vervuiling.

    Sindsdien werd een andere richting uitgegaan. Er werd bespaard waarbij de gebruikers meer moeten betalen met aanhoudende prijsstijgingen. De prijzen stegen twee keer zo snel als de gemiddelde inflatie! Ook het personeel lag onder vuur: de arbeidsomstandigheden en de veiligheid op de werkvloer kregen het hard te verduren. In Wallonië maakten dezelfde partijen dezelfde verkiezingsbeloften die evenmin werden gehouden.

    Het ergste is dat de stelselmatige onderfinanciering leidt tot problemen die op termijn als excuus worden gebruikt om een privatisering op te dringen als ‘oplossing’ voor het slecht functioneren en de tekorten.

    Er wordt ons gezegd dat gratis niet meer kan. Het gaat evenwel om een politieke keuze en het is duidelijk dat we niet op de gevestigde politici kunnen rekenen. We moeten opkomen voor degelijk en gratis openbaar vervoer. Daartoe is er nood aan een radicaal plan van publieke investeren in openbaar vervoer, maar ook in scholen, rusthuizen, kinderopvang, sociale huisvesting,…