Libreparcours NL

Category: Spoor

  • Cornu in de aanval tegen het spoorpersoneel. Neen aan langer werken voor minder loon!

    14539691344_0715608cc0_zSpoorbaas Jo Cornu haalt opnieuw uit naar het spoorpersoneel. “Mijn personeel is niet te duur, maar voor het loon worden weinig uren gewerkt”, verklaarde hij in de media. Meer bepaald wordt uitgehaald naar de 36-urenweek die van toepassing is bij de NMBS.

    Twee bedenkingen:

    1. Het personeel van de NMBS is eind jaren 1990 overgestapt van 38 naar 36 uren per week. Dat gebeurde in ruil voor een looninlevering van 1,65%. Nu wil Cornu de omgekeerde beweging maken inzake arbeidstijd, maar dan zonder intrekking van de looninlevering… Kortom, meer werken voor hetzelfde loon. Destijds werd de arbeidsduurvermindering met loonverlies door het personeel aanvaard met het oog op het behoud van de tewerkstelling, of toch alleszins om een grotere inkrimping van personeel te vermijden. Die inkrimping is er evenwel toch gekomen.

    2. Officieel wordt 36 uren per week gewerkt. Dat wordt verrekend aan de hand van compensatiedagen. Eind juni wordt net gestaakt omdat veel personeelsleden er niet in slagen om die compensatiedagen op te nemen omdat er te weinig personeel is. Het aantal niet opgenomen compensatie- en vakantiedagen overschreed toen de kaap van 1 miljoen. Van de voorziene 37.500 eenheden (voltijdse equivalenten) waren er 34.000 ingevuld, een tekort van 3.500 eenheden. Het betekent dat veel personeelsleden in de praktijk reeds meer dan 36 uur per week werken.

    Na een staking die net betrekking had op het gevoelige thema van de achterstallige vakantie- en compensatiedagen openlijk voorstellen dat deze dagen gewoon afgenomen worden zonder enige looncompensatie, is niets anders dan een provocatie. Het voorstel van Cornu betekent: langer werken voor minder loon.

    Met een voltijdse job met wisselende en erg moeilijke uren is het voor gewone personeelsleden van het spoor niet mogelijk om zoals Cornu nog bij te klussen met allerhande andere mandaten. Cornu meende dat hij zijn functie als CEO bij de NMBS perfect kon combineren met zitjes in raden van bestuur en andere comités. Dat leverde hem in 2012 overigens 232.000 euro op voor 64 vergaderingen, een bedrag dat voor gewone spoormannen en -vrouwen het jaarloon ver overtreft.

    De provocatie van Cornu is er op gericht om meteen duidelijk te maken dat de besparingen op de kap van het personeel en de reizigers zullen terechtkomen. Het personeel moet langer werken voor minder loon, de reizigers moeten meer betalen voor minder dienstverlening. Dat de splitsing van de NMBS in een vervoersmaatschappij, een infrastructuurbedrijf en de holding vanaf 2005 zowat 50 tot 100 miljoen euro per jaar kost (aldus voormalig topman Jannie Haek in 2011) of dat in de zeven jaar voor 2012 maar liefst voor 837 miljoen euro aan externe consultancy-opdrachten werd uitgevoerd, wordt eens te meer verzwegen door Cornu.

    Op een ogenblik dat de regering aankondigt dat fors zal geknipt worden in de pensioenen doet de neoliberale spoorbaas Cornu er nog een schep bovenop. Niet alleen de pensioenen worden hard aangepakt, ook in de lonen wil hij knippen. De dupe van dit alles: het personeel en ook de reizigers. Tijd voor eengemaakt verzet tegen deze georganiseerde afbraak van het openbaar vervoer!

  • Spontane acties bij het spoor verdienen begrip

    De media waren er snel bij om de spontane acties van spoormannen in La Louvière, Charleroi en Luik  af te doen als onverantwoord. Dat ABVV-Namen naar het hoofdkwartier van MR trok met wat verf, volstond om over geweld te spreken. De boodschap is duidelijk: syndicalisten die uiting geven aan hun woede zijn onverantwoorde geweldenaars.

    De directie van de NMBS speelde er meteen op in door de stakers een symbolische boete van 12,5 euro (bovenop het loonverlies voor de stakersdag) op te leggen. Dat lijkt onschuldig en heel beperkt, maar het is een gevaarlijk precedent om een collectief conflict te individualiseren. Dat bedreigt het stakingsrecht.

    Toen ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw op de militantenbijeenkomst in Antwerpen op 22 oktober de aanwezigen om begrip vroeg voor de spontane acties van de Waalse spoormannen, werd dit met een sterk applaus beantwoord. Net als De Leeuw beseffen veel syndicalisten, inclusief de leden van LSP, immers maar al te goed dat de spontane acties van de spoormannen een begrijpelijke reactie zijn op een veel grotere schade die wordt aangericht door de regering. Die zal iedere gepensioneerde werknemer van het spoor maandelijks honderden euro’s kosten, iedere gebruiker tientallen euro’s en van iedere werknemer een ondraaglijke werkdruk vergen. Het is een maatschappelijke en ecologische aanslag op heel de bevolking. Dat zouden vertegenwoordigers van vakbonden en linkse partijen moeten antwoorden op de vraag of ze die acties steunen in plaats van zich in allerlei bochten te wringen waardoor ze zich feitelijk distantiëren van de slachtoffers en de echte geweldenaars vrij spel geven.

    Het is logisch dat werknemers naar actiemiddelen zoeken om gehoord te worden. Het zijn enkel de werkgevers die maatregelen die hen pijn doen (zoals de uitbetaling van de tweede maand gewaarborgd loon bij arbeidsongeschiktheid) met een kritische opmerking in de gevestigde media van tafel krijgen. Naar de werknemers wordt niet geluisterd. Minister van Mobiliteit Jacqueline Galant (MR) sprak pas met vertegenwoordigers van het personeel bij NMBS toen die een trein waarop Galant zat tot stilstand brachten.

    De propagandacampagne om stakingen af te doen als onverantwoord, gewelddadig, gijzelingsacties, … zal de komende weken overuren draaien. Beroepsklagers als Karel Van Eetvelt (Unizo) zullen weer dagelijks op televisie en in de kranten verschijnen om het protest aan te klagen. We mogen ons daar niet aan laten vangen. Het enige wat gegijzeld wordt, is onze levensstandaard. De gijzelnemers zijn de rechtse regeringen en hun asociale beleid. Laat de patronale propaganda onze solidariteit niet breken of aantasten!

  • BM&S, moedige strijd van schoonmakers

    bmscartoonSinds 21 augustus staken de 14 arbeiders van BM&S, een onderaannemer die treinen schoonmaakt voor de NMBS. Aanleiding was het ontslag van drie interimmers die al lange tijd deze job deden en ook van twee ABVV-delegees. De arbeiders eisen de re-integratie van hun vijf collega’s. Op 17 oktober trokken ze naar de hoofdzetel van de NMBS. Een verslag door Laure.

    Op 17 oktober kwamen een honderdtal mensen naar de actie in solidariteit met de arbeiders van BM&S en het steuncomité dat is opgezet. Er werd actie gevoerd voor de kantoren van Jo Cornu, de gedelegeerd bestuurder van de NMBS. Er waren militanten van verschillende sectoren, zowel uit de publieke als de private sector. Er was een strijdbare sfeer en er werden slogans geroepen. Onder meer: “Niet de NMBS privatiseren, maar de 5 arbeiders re-integreren.” Of nog: “Een enkele oplossing: de re-integratie”.

    Jo Cornu heeft eens te meer de struisvogeltactiek gebruikt rond de kwestie van de re-integratie van de vijf arbeiders op de site in Schaarbeek. Hij stelde dat hij daar niets tegen heeft, maar dat het niet in zijn macht ligt. Hij fietste meteen om het feit dat het beleid van onderaanneming op sites van de Belgische spoorwegen tot deze problemen leidt.

    De arbeiders van BM&S zijn al heel lang aan het staken. Ze hebben meer dan ooit nood aan zichtbare acties, het neerleggen van het werk volstaat immers niet om de hardvochtige werkgever tot toegevingen te dwingen.

    Enkel een uitgebreide strijd van alle schoonmakers bij het spoor en van het volledige spoorpersoneel tegen onderaanneming, maar ook tegen de geplande besparingsmaatregelen die de arbeidsvoorwaarden bij de spoorwegen hard dreigen te raken, kan tot een overwinning leiden voor de moedige stakers.

    Het wordt tijd dat de solidariteit in woorden vanwege verschillende centrales van het ABVV wordt omgezet in concrete actieplannen om de strijd bij BM&S te winnen en de vijf te re-integreren. Een overwinning voor hen, zou een overwinning voor ons allen zijn.

    • Allemaal samen, solidair met de arbeiders van BM&S!
    • Voor de onmiddellijk re-integratie van de vijf afgedankte arbeiders, delegees en interimmers, met echte contracten en degelijke lonen!
    • Voor de insourcing van de schoonmaakdiensten bij de NMBS!
    • Zelfde werk, zelfde loon, zelfde strijd!
    • Stop de privatisering van de openbare diensten!

  • Rekenkunde

    N-VA en MR vinden elkaar ook op het vlak van de betere rekenkunde. Philippe Muyters moet zijn meerdere erkennen in MR-minister Jacqueline Galant. Het Nieuwsblad merkte op 19 oktober op: “Geen 2,1 miljard euro, maar ‘slechts’ 663 miljoen euro. Zo veel moet de NMBS besparen. De MR-ministers van Begroting en Mobiliteit blijken zich stevig vergist te hebben. De voorbije dagen bevestigden ze in de Kamer nog het gigantische bedrag, maar daar blijkt nu niets van te kloppen. ‘We hebben ons vergist’, klonk het gisteren op het kabinet van Galant. ‘Geen idee hoe dat kon. Misschien is er verwarring ontstaan met de schuld van infrastructuurbeheerder Infrabel. Die bedraagt toevallig 2,1 miljard euro.’ Gisteren barstte nog een spontane spoorstaking los naar aanleiding van de vele berichten over de broodnodige besparingen bij de spoorwegen.’Van het budget gaat tegen 2019 663 miljoen euro af. Hoe die vergissing is kunnen gebeuren, weten we niet.’ Zaterdag op de RTBF bevestigde Galant de 663 miljoen, maar wees ze elke fout van de hand.” Ondertussen blijkt dat het oorspronkelijke bedrag wel degelijk correct was. Het totale budget voor de NMBS voor de komende vijf jaar zou met 2 miljard afnemen. Kan u niet meer volgen? Cartoonist Kroll vat het even samen.

    kroll

  • Fijn stof

    Het goederentransport per spoor is de afgelopen jaren afgebouwd. Een openbare dienst voor goederentransport behoort nu eenmaal niet tot de politieke prioriteiten. Nochtans zijn er meer dan goede argumenten voor een drastische publieke investering in goederentransport per spoor. Zo lazen we op maandag 20 oktober in De Standaard: “Een derde van het zeer fijn stof (PM 2.5) en tot 41 procent van het fijn stof (PM10) van alle verkeer in Brussel is afkomstig van vrachtvoertuigen. Dat concluderen La Libre Belgique en Le Soir uit een studie van het Brussels Studies Institute. Het goederenverkeer is ook goed voor een groot deel van de CO2-uitstoot. ‘Vrachtvoertuigen vertegenwoordigen momenteel 14 procent van het verkeer aan de invalswegen van het gewest’, laten de onderzoekers weten in hun conclusies. Dat goederenverkeer is volgens de studie dan ook verantwoordelijk voor maar liefst 25 procent van de CO2-uitstoot, 41 procent van de uitstoot van het fijn stof (PM 2.5) en 33 procent van de uitstoot van zeer fijn stof (PM 2.5) van al het verkeer in Brussel. Volgens het Planbureau neemt het aantal ton-kilometers afgelegd door vrachtvoertuigen in ons land nog met 68 procent toe tussen 2008 en 2030 in België.”

  • Voorbeeldige strijd bij BM&S

    NM_BMS_01Op woensdag 3 september slaagden de 14 arbeiders van BM&S er opnieuw in om de staking op hun werkplaats in stand te houden. De stakerspost houdt stand ondanks alle aanvallen.

    Artikel door Laure (Brussel)

    Terugblik

    Het bedrijf BM&S vervangt sinds 1 april een andere onderaannemer van de NMBS voor de schoonmaak van treinen – overigens een voorbeeld van de geleidelijke privatiseringspolitiek van de openbare diensten waar de NMBS al jarenlang aan meedoet. De werknemers, officieel tewerkgesteld bij BM&S, werken al jaren voor verschillende werkgevers en doen daarbij steeds hetzelfde werk: treinen van de NMBS schoonmaken.

    Toen een nieuwe directie werd aangesteld, beloofde deze het personeel dat niet aan de contracten zou geraakt worden en dat de drie interimkrachten snel een contract zouden krijgen. Dat is niet meer dan normaal voor personeel dat al meer dan anderhalf jaar in trouwe dienst was naast de andere collega’s.

    Toen de delegees de contracten van nabijer bekeken en wezen op onduidelijkheden en vooral op de valse beloften rond de interimmers, gooide de directie van BM&S het over een andere boeg en werd een tegenaanval ingezet. De delegees kregen valse beschuldigingen naar het hoofd geslingerd om hen te discrediteren.

    Midden augustus, toen één van de twee delegees op verlof was, wilde de directie grote kuis houden. De twee werden wegens dringende redenen afgedankt en ook de drie interimmers werden aan de deur gezet. Op dezelfde dag werden acht nieuwe interimmers aangeworven, ongetwijfeld om de ploeg die elkaar te goed begon te kennen aan de kant te schuiven.

    Op 21 augustus, na de aankondiging van deze maatregelen, gingen de arbeiders meteen in staking om hun collega’s te ondersteunen en de onmiddellijke reïntegratie te eisen. De directie had hier geen oren naar. De 8 interimmers kregen een tijdelijk contract van een maand zodat de directie geen wetten overtrad (het is immers verboden om interimmers in te zetten om een staking te breken). Maar het was wel degelijk de bedoeling om de stakers te vervangen. Er werd een deurwaarder ingezet en 40 kandidaten voor de job werden opgetrommeld om de stakers te intimideren en duidelijk te maken dat hun job bedreigd was.

    Het personeel liet zich gelukkig niet doen en door de solidariteit die ze kregen en hun eigen vastberadenheid is er die dag niemand aan de slag gegaan.

    De volgende dag stelde de directie onderhandelingen voor die de maandag erna zouden plaatsvinden. Het personeel stemde daarmee in en hief de stakerspost op. Maar er bleek geen echte onderhandeling te zijn, er was geen sprake van dat de vijf collega’s terug aan de slag zouden kunnen. Hierop bleven de anderen trouw aan hun ordewoord om te staken tot de eisen ingewilligd worden.

    Tegelijk was er een nooit geziene rechterlijke uitspraak met een dwangsom van 10.000 euro voor de stad Brussel en de gemeente Schaarbeek. Die dwangsom moeten de gemeenten betalen per dag dat ze de politie geen bevel geven om de stakerspost op te ruimen.

    Op woensdag 3 september kwam de directie opnieuw met een deurwaarder naar de stakerspost, ditmaal vergezeld door drie agenten. Ze was vastbesloten om de opgetrommelde tijdelijke personeelsleden aan het werk te krijgen.

    In tegenstelling tot wat er in de gevestigde media werd gezegd, heeft geen enkele arbeider een wettelijke regel overtreden, zelfs niet op een ogenblik dat hun stakingsrecht met de voeten werd getreden. Pas na discussies met hun niet-stakende collega’s en de ordediensten, bekwamen de stakers dat er niemand binnen ging.

    Vandaag gaat de stakerspost door en is er een actie aan het justitiepaleis. Er wordt daar beroep aangetekend tegen de uitspraak die de stakerspost laat opruimen.

    Lessen uit een strijd die nog niet gedaan is

    NM_BMS_02De aanvallen waarmee de arbeiders van BM&S geconfronteerd worden, zowel de willekeurige afdankingen als de pogingen om de staking te breken, tonen tot op welk punt het patronaat vastberaden is om de rechten van het personeel en iedere vorm van verzet te breken.

    De logica waarmee deze aanvallen worden uitgevoerd passen in de patronale roep om de kosten te verlagen en over flexibele arbeidskrachten in een onzekere positie te beschikken. Dergelijk personeel moet vooral volgzaam zijn en doen wat de bazen zeggen. Dit kadert ook in het beleid dat al jarenlang wordt gevoerd door alle gevestigde partijen die de rode loper uitrollen voor het patronaat.

    De geleidelijke privatisering van openbare diensten maakt het mogelijk om de arbeidsvoorwaarden en lonen naar beneden te halen, het personeel te verdelen in kleinere entiteiten en zo de aanvallen nog harder te kunnen uitvoeren.

    We zien ook al enkele jaren dat het stakingsrecht onder vuur ligt. Het gebruik van torenhoge dwangsommen en de quasi systematische intimidatie door ordediensten, het toelaten van het inzetten van ander personeel op stakingsdagen,… Het gerecht laat geen kans ongelegen om aan te tonen aan welke kant ze staat: aan die van de kapitalisten tegen de arbeiders.

    De vastberadenheid van de arbeiders bij BM&S en hun solidariteit tegenover de aanvallen is opmerkelijk en verdient alle steun. Voor de stakers is het niet evident om de strijd verder te zetten en op te komen voor de reïntegratie van hun collega’s.

    We steunen hen volledig in deze strijd en roepen de lezers van deze site op om hetzelfde te doen. Om de strijd tot een overwinning te brengen, is steun noodzakelijk. Deze nieuwe strijd bij een onderaannemer van de NMBS (na onder meer ISS) kan aangegrepen worden voor een bredere beweging onder het spoorpersoneel. De opdeling van het spoorbedrijf in tal van onderaannemers is immers een stap achteruit voor het personeel (zowel inzake arbeidsvoorwaarden, lonen als slagkracht). Bovendien is het duidelijk dat de directie aandringt op steeds meer inspanningen door het personeel. Op tien jaar tijd is de productiviteit verdubbeld terwijl er 3.000 personeelsleden minder zijn. De directie van de NMBS en de opeenvolgende regeringen bereiden een volledige privatisering voor, wat de dienstverlening onder druk zou zetten. Dat is slecht voor de reizigers (duurdere prijzen, afschaffing van stations en lijnen,…) maar ook voor het personeel. BM&S toont dat aan.

    NM_BMS_03De houding van de directie bij BM&S moet ook een signaal zijn voor de volledige arbeidersbeweging. Het patronaat en de kamikazeregering bereiden zich voor op een harde confrontatie waarbij onze syndicale rechten onder vuur zullen liggen. Het veralgemeend inzetten van deurwaarders, minimumdienstverlening bij de NMBS,… De mogelijkheid van verzet tegen het asociale beleid wordt steeds meer ondermijnd.

    De strijd is dus niet enkel van belang voor de arbeiders van BM&S. Wat daar gebeurt, zal navolging krijgen bij andere onderaannemers. Die beconcurreren elkaar om zo goedkoop mogelijk te zijn door op het personeel te besparen. Het gaat evenwel om een dienst voor de NMBS en dus gaat het ook om spoorpersoneel dat aan dezelfde voorwaarden moet werken.

     

    • Allemaal samen solidair met het personeel van BM&S!

    • Voor de onmiddellijke reïntegratie van de vijf afgedankte arbeiders, delegees en interimmers, met echte contracten en degelijke lonen!

    • Voor de reïntegratie van de volledige schoonmaakdienst in de NMBS!

    • Zelfde werk, zelfde loon, zelfde strijd!

    • Stop de privatisering van de publieke diensten!

  • Libre Parcours presenteert rekening: 3.500 personeelsleden tekort levert directie minstens 105 miljoen euro per jaar op

    staaktSpoorbaas Jo Cornu pakte uit met een becijfering van de ‘kostprijs’ van de staking van 30 juni. Hij zei dat dit de NMBS minstens 1,3 miljoen euro kost aan mislopen vervoersbewijzen. “Ik wil zo transparant mogelijk communiceren”, voegde Cornu eraan toe. Hij stelde nog dat de staking de put van de NMBS dieper zou maken, “Met een heel team moeten we de schuld proberen te beperken. Wie staakt, bemoeilijkt dat proces.”

    Daarmee probeert Cornu de verantwoordelijkheid voor de historische schuld in de schoenen van zijn personeel te schuiven. Het wanbeleid en de verkwisting door managers zoals Cornu en meer structureel de onderfinanciering van de spoorwegen worden niet in aanmerking genomen. De overheidsdotaties zijn de afgelopen jaren meermaals als gevolg van besparingen verlaagd, terwijl het aantal reizigers bleef toenemen. Uitgedrukt in reizigerskilometers loopt de dotatie achteruit ten gevolge van de toename van het aantal reizigers. We moeten steeds  meer doen met minder middelen en minder personeel.

    De staking van 30 juni had onder meer te maken met het personeelstekort waardoor vakantie- en compensatiedagen niet kunnen opgenomen worden. In de praktijk betekent dit dat het personeel meer dan 36 uur per week werkt. Van de voorziene 37.500 eenheden (voltijdse equivalenten) zijn er nu 33.922 ingevuld. Dit betekent een personeelstekort van 3.500 eenheden.

    Door die 3.500 jobs niet in te vullen, bespaart de NMBS op de kap van het personeel – en dus ook op kosten van de dienstverlening – ongeveer 105 miljoen euro per jaar. Dit is als we een bescheiden bruto jaarloon van 30.000 euro nemen. De besparing op het personeel ligt dus 80 keer zo hoog als de vermeende kost van de staking die onder meer als gevolg van dat personeelstekort werd gevoerd. De directie haalt 105 miljoen euro uit onze zakken om vervolgens te klagen dat het 1,3 miljoen euro schade meent te lijden omdat wij dit niet aanvaarden.

    Het is overigens niet de schuld van het personeel en de vakbonden dat er geen oplossing komt voor het personeelstekort. Er is maximaal gegaan voor dialoog, maar de directie legde steeds meer afspraken naast zich neer. Met de stakingsactie werd het probleem gepresenteerd. Moest de directie haar beloften nakomen, dan zou er geen stakingsactie geweest zijn. Wiens verantwoordelijkheid is dit dan?

    Cornu stelt dat het nieuwe vervoersplan miljoenen euro zal kosten. Er zijn structurele veranderingen nodig om op tijd te kunnen rijden, bijvoorbeeld met langere keertijden. Maar dit vervoersplan is een besparingsoperatie met minder treinen, reorganisatie van diensten zodat minder premies uitbetaald worden,… Enkel de meest winstgevende lijnen zijn interessant voor de directie die geen oog heeft voor dienstverlening. Niet het aanbieden van een veilige openbare dienstverlening is volgens Cornu de centrale uitdaging, maar wel de omvorming van de NMBS tot een competitieve onderneming. Daartoe is hij bereid om niet alleen te liegen (denk maar aan de zogenaamde 53 verlofdagen voor spoorpersoneel), maar ook om als een echte neoliberale beroepsprovocateur naar buiten te komen. In plaats van een commerciële marktlogica moet het openbaar vervoer als dienstverlening worden gezien waarbij het overigens een deel van een oplossing voor het enorme file- en mobiliteitsprobleem is.

    Als Cornu dan toch transparant over kosten wil communiceren, wachten we vol ongeduld om toelichting bij  volgende cijfers. De vakbonden hebben zich steeds tegen de opsplitsing van de NMBS verzet. Het spoor werd in 2005 opgedeeld in een vervoersmaatschappij, een infrastructuurbedrijf en de holding. In 2011 verklaarde de toenmalige topman Jannie Haek: “De splitsing van de NMBS kost jaarlijks 50 tot 100 miljoen euro en levert amper iets op.” In 2012 maakte het Rekenhof bekend dat de NMBS in de 7 voorgaande jaren voor 837 miljoen euro aan externe consultancy-opdrachten had laten uitvoeren (even terzijde: indien een stakingsdag 1,3 miljoen euro aan mislopen inkomsten kost, zou gratis openbaar vervoer op jaarbasis minder dan 500 miljoen euro kosten…). Dat vormt voor Cornu allemaal geen probleem, maar 1,3 miljoen euro minder inkomsten als gevolg van een stakingsdag haalt alle media!

    Het verlies aan inkomsten door de staking weegt voor de directie niet op tegen de lagere kosten door het personeelsbestand bewust onder het beloofde niveau te houden. Het stakende personeel verliest financieel gezien relatief het meeste bij een staking. Er gaat een dag loon verloren om op te komen voor meer collega’s en dus voor een betere dienstverlening. Voor de directie is dienstverlening een kostenpost, voor het personeel is het iets waarvoor wordt gestreden.

  • Laat onze strijd geen vertraging oplopen!

    Vertraging bij het opnemen van vakantiedagen… 
    Vertraging voor het bekomen van een volwaardig personeelsbestand… 
    Vertragingen door gebrek aan investeringen in materieel

    spoorpamflet‘Eindelijk verlof’, zuchten velen na een jaar zwaar zwoegen. Iedereen heeft recht op vakantie en op compensatierust voor teveel gewerkte uren. Iedereen? Neen, bij de NMBS wordt dit recht op compensatie aan heel wat personeelsleden ontzegd. De berg van vrije dagen die niet kunnen opgenomen worden, heeft de kaap van het miljoen overschreden.

    De reden voor deze grote hoeveelheid niet opneembare vrije dagen is evident: er is te weinig personeel om alle diensten in te vullen. Waar er officieel wordt uitgegaan van een benodigd personeelsbestand van ongeveer 37.500 eenheden (voltijdse equivalenten), komen we vandaag maar aan 34.452 VTE’s (cijfer van NMBS op 1 januari 2014). Je hoeft geen duur betaald extern studiebureau aan te stellen om te weten dat dit tot tekorten leidt.

    Het aantal afgesproken personeelsleden in het Protocol van Sociaal Akkoord moet dringend gerealiseerd worden als eerste stap om de tekorten weg te werken. Het volstaat niet dat we het cijfer van 37.500 in het protocol laten opnemen, als er achteraf niets wordt gedaan om het ook effectief te realiseren.

    De directie zegt dat ze het aantal achterstallige vrije dagen wil stabiliseren. Vrij vertaald: de directie heeft geen enkel plan om de achterstand weg te werken. Deze achterstand betekent in de praktijk  dat onze arbeidstijd verhoogd wordt tot 40 uur per week in plaats van de afgesproken 36 uur per week en dat zonder extra loon. Het volstaat niet om te stabiliseren op ruim een miljoen niet opneembare vrije dagen, er moet extra personeel bovenop het voorziene aantal komen om de achterstand weg te werken.

    Met het nieuwe vervoersplan verdwijnen er nogmaals vroege en late treinen. In de media waren er al negatieve reacties, onder meer van concertorganisatoren. Festivalgangers die door de staking vandaag niet met de trein thuis geraken, kunnen zich zo al opwarmen voor toekomstige concerten. Na een optreden met de trein naar huis zal in veel gevallen niet meer lukken. Dat het nieuwe vervoersplan niet voorziet in langere keertijden, leidt onvermijdelijk ook tot blijvend ongenoegen van reizigers wegens vertragingen.  Meer personeel en meer middelen voor het materieel moeten een betere dienstverlening met minder vertragingen mogelijk maken.

    De directie heeft zowel voor personeel als reizigers extra vertragingen in de aanbieding. Terwijl er wel middelen zijn voor het waterhoofd aan de top en de vele externe bureaus die er rond zwermen, is er sprake van onderfinanciering van de middelen voor de dienstverlening en het personeel. Dat is een bewuste tactiek om een volledige privatisering voor te bereiden, waarbij enkele delen nu al uitbesteed worden aan speciaal daartoe opgerichte onderaannemers.

    Zoals Noam Chomsky opmerkte: “Als je iets wil privatiseren en met de grond gelijk maken, is het een standaard methode om het eerst te onderfinancieren zodat het niet meer degelijk werkt, mensen ontevreden zijn en een privatisering aanvaarden. Dat gebeurt met de scholen. Ze krijgen te weinig middelen, waardoor ze niet goed werken. En dan aanvaarden mensen een vorm van privatisering om uit de chaos te geraken.”

    Om de dienstverlening en de positie van het personeel te verbeteren, moeten we onze strijd ernstig organiseren. Onduidelijke acties om gecontroleerd een beetje stoom af te laten, volstaan niet. De directie zit die acties uit en kan telkens op de vrienden van de media rekenen om enkel over de zogenaamde ‘overlast’ te spreken. Nochtans wint de discussie over mobiliteit aan belang, denk maar aan de vele files of de discussie over vervuiling en fijn stof. Het openbaar vervoer is essentieel om antwoorden te bieden op de mobiliteitsproblemen. Het is mogelijk om de sympathie van veel reizigers voor onze eisen om te zetten in actieve steun, maar dan moeten we onze eigen acties wel deftig organiseren.

    Er is nood aan acties die klaar en duidelijk voorbereid zijn met eisen die concreet genoeg zijn om personeel en reizigers te verenigen. Eenheid met reizigers zullen we ook maar kunnen bekomen als we al beginnen met eenheid onder het personeel, los van de vakbondskleur of de personeelscategorie. Doorheen de jaren zijn er veel wrijvingen ontstaan met acties van de ene bond die niet ondersteund werden door de andere, of met personeelsgroepen die het gevoel hadden dat ze er alleen voor stonden. Deze frustraties zullen we niet oplossen door niets te doen of door acties te boycotten. Het potentieel van eenheid onder het personeel is zeker aanwezig, maar het zal pas gerealiseerd worden met een offensief actieplan rond een duidelijk eisenplatform dat verenigend werkt en een wervend alternatief naar voor schuift op de afbouwstrategie van de directie.

     PDF van dit pamflet

    staakt-620x330

  • Evolutie van reizigers en personeel bij de NMBS

    Van waar komt het ongenoegen bij het personeel van de NMBS? Le Soir vatte het samen in een grafiek die veelzeggend is.

    cheminots_lesoir

  • 53 verlofdagen?

    NMBS-baas Jo Cornu kan er niet om lachen. “Bij ons hebben werknemers 53 verlofdagen, iets boven het gemiddelde van een Belgisch bedrijf.” Die kan het personeel niet opnemen, dus gaan ze staken. Ditmaal is Jean-Pierre Goossens, algemeen secretaris van ABVV-Spoor, kop van Jut. Zijn vakbond staakt immers als enige. Dewereldmorgen.be sprak met Goossens en weerlegt de mythe van de 53 verlofdagen.

    Lees het artikel op dewereldmorgen.be