Libreparcours NL

Category: Spoor

  • Spoorstaking op 10 oktober. Bedenkingen, opmerkingen en voorstellen

    De regering blijft doorzetten met aanvallen op onze levensstandaard. In het Zomerakkoord wordt nog meer flexibiliteit van werknemers geëist en wordt bovendien in de aanval gegaan tegen alle openbare diensten, vooral tegen het personeel ervan maar via die weg natuurlijk ook tegen de dienstverlening. Regeringsvertegenwoordigers kwamen ondertussen al met ballonnetjes over het privatiseren van de NMBS. Op het zomerakkoord komen we binnenkort terug, over de privatiseringsdiscussie publiceerden we dit artikel: ‘Liberaal privatiseringsopbod stoppen’.

    Redenen genoeg dus voor actie, maar toch is er aan de basis twijfel en onvrede. Onze mening: we begrijpen en delen de afkeer tegenover de rol van de vakbondsleidingen bij het spoor, maar we denken dat we de actie van 10 oktober beter kunnen aangrijpen om onze krachten te versterken in de strijd tegen de regering en door ons beter te organiseren kunnen we ook de kwestie van onze leiding beginnen aanpakken. Enkele bedenkingen, opmerkingen en voorstellen.

    “De leiding heeft ons tijdens de spontane stakingsgolf in 2016 laten stikken, ik zal hen nu eens laten stikken.”

    Dit standpunt komt vaak voor bij diegenen die in 2016 vanuit een oprechte bekommernis om de arbeidsvoorwaarden en de dienstverlening bij het spoor in actie kwamen en deelnamen aan de spontane stakingen. (zie onze archiefartikels hierover: ‘Spoorstaking ging niet om privileges van personeel, maar om protest tegen afbraak van het openbaar vervoer‘ en ‘Voorakkoord: bij velen leeft het gevoeld at er meer toegevingen in zaten‘). De vakbondsleidingen hebben heel wat krediet verloren door de stakers in de steek te laten, communautaire verdeeldheid te stimuleren en uiteindelijk zelfs niet ernstig te verdedigen toen er sancties volgden. Bij treinbestuurders komt daar nog de woede bij over het feit dat ingestemd werd met het optrekken van de opzegtermijn die bestuurders moeten respecteren als ze zelf ontslag nemen. Dat het spoorpersoneel, inclusief de militanten, het nieuws van de staking op 10 oktober nu opnieuw via de gevestigde media, dezelfde die bij elke spoorstaking vernietigend uithaalt naar het personeel, moest vernemen, maakt het er al niet beter op. Om even een voetbalvergelijking te maken: het lijkt erop dat we in een ploeg spelen waarin diegenen die onze centrale organisatoren moeten zijn meer own-goals scoren dan ons organiseren.

    De regering heeft dit ook opgemerkt. Toen enkele maanden geleden de mogelijkheid van een volledige privatisering van Bpost en Proximus werd aangekondigd, kreeg Alexander De Croo de vraag waarom de NMBS niet in het lijstje was opgenomen. Het gevaar van sociale onrust was zijn antwoord. Als de regering vandaag vaststelt dat er door het optreden van de vakbondsleidingen een zwakte is, dan wordt daar meteen op ingespeeld om verder in het offensief te gaan. Sindsdien kregen we al de kwestie van de minimale dienstverlening en nu ook de eerste discussies over privatisering.

    Voor alle duidelijkheid: een onmiddellijke privatisering staat niet op de agenda (wat de NMBS betreft), het nemen van verdere stappen in die richting wel. Als we kijken naar de post weten we wat dit betekent: minder personeel, minder dienstverlening en hogere prijzen voor de gebruikers. Dat is niet in het belang van het personeel en ook niet van de gebruikers. De enigen die er baat bij hebben, zijn de (private) aandeelhouders.

    Elke zwakte langs onze kant leidt tot agressie van de overkant. Hoe kunnen we daar best op reageren? Door foert te zeggen, laten we het terrein en onze verdediging over aan diegenen die gespecialiseerd zijn in het scoren van own-goals. Dat zal onze positie niet versterken. Het gaat om onze pensioenen, onze werklast, onze arbeidsvoorwaarden, … Daar spelen we beter geen tactische spelletjes mee, we kunnen ze beter verdedigen. Maar het is absoluut juist dat we moeten nadenken over hoe we die verdediging efficiënt organiseren.

    Ons voorstel: de actiedag van 10 oktober en het groen licht om te staken – een groen licht waarmee sancties vermeden worden! – gebruiken om ons zo sterk mogelijk te organiseren. Dit kan met massale stakersposten die collega’s niet tegenhouden als ze willen werken maar die vooral de discussie aangaan over hoe we ons kunnen versterken, welke eisen wij centraal en offensief naar buiten willen brengen, hoe we dit zullen doen, hoe we de controle over onze eigen acties in handen kunnen nemen, … Concrete doelstellingen zouden bijvoorbeeld kunnen zijn om het jaar opzeg voor bestuurders af te schaffen, om 100 extra treinbegeleiders aan te werven zodat er 500 4/5e kunnen werken en zo kunnen er nog tientallen concrete eisen gesteld worden.

    Een dergelijke benadering zal zeker niet alle twijfels wegnemen, maar we moeten ergens beginnen aan de uitbouw van een krachtsverhouding tegen de rechtse regering. We zullen ons niet versterken als we enkel oog hebben voor de reële zwaktes in onze beweging, laat ons bouwen op het potentieel dat eveneens reëel is: personeel en reizigers die meer en beter openbaar vervoer willen. Door op de sterktes beroep te doen, kunnen we de zwaktes aanpakken: actief zijn in de vakbonden om daar een koersverandering te bepleiten en door de kracht van ons aantal ook effectief afdwingen. De vakbonden zijn immers van ons: de leden en militanten.

    “Zou er niet beter een betaalstaking georganiseerd worden?”

    Dit argument zal onder het personeel niet gemakkelijk voorkomen. Daar weet men dat het onbegonnen werk is om dit te doen: het is praktisch onhaalbaar om de opvolging van een betaalstaking te garanderen waardoor boetes mogelijk zijn voor reizigers die niet betaalden op een trein waar het boordpersoneel niet aan de betaalstaking deelneemt. Het vereist een aanpassing van de regels om bvb een abonnement met een dag te verlengen. Het is een risico voor het deelnemend personeel dat sancties krijgt wegens werkweigering. En het heeft niet het economische effect van een treinstaking die ook gevolgen heeft op tal van andere diensten en sectoren.

    Zelfs indien de praktische en wettelijke bezwaren opzij geschoven worden, blijft dit voorstel problematisch. Om op de voetbalanalogie terug te komen: het is alsof de verliezer van een wedstrijd voorstelt om in het vervolg basket te spelen in plaats van voetbal omdat de kijkers dat misschien liever zien. Het kan aantrekkelijk lijken, maar het vereist uiteraard een akkoord van de tegenpartij die net gewonnen heeft. Is het niet bijzonder naïef om te denken dat de regering wettelijke bepalingen zal invoeren om alternatieve actiemethoden mogelijk te maken op een ogenblik dat alle dynamiek van deze regering net in de richting van het beperken van actiemogelijkheden gaat?

    De beste manier om de verwarring over actiemethoden weg te nemen, is door zelf resoluut en krachtig een voorbeeld te stellen met een goed opgevolgde staking die op een brede actieve deelname kan rekenen en die met een offensieve aanpak gebruikers meetrekt.

    “Een 24-urenstaking zal de regering niet doen plooien. Er zou minstens 48 uur gestaakt moeten worden.”

    Een 24-urenstaking zal de regering inderdaad niet stoppen. Als een staking gezien wordt als een éénmalige gebeurtenis zonder verdere opbouw en zonder voldoende voorbereiding, dan is het slechts een zoveelste voorbeeld van wat stoom aflaten waarna het beleid gewoon verdergezet wordt. Dat het anders kan, weten we echter ook.

    Het actieplan van 2014 ligt ondertussen drie jaar achter ons, maar dat was wel het ogenblik waarop we de rechtse regering even deden wankelen. Door te starten met een betoging in opbouw naar provinciale stakingen die uitmonden in een nationale algemene staking werd maandenlang actie gevoerd en was elke volgende actie groter dan de vorige. De publieke opinie was mee: een grote meerderheid was bijvoorbeeld voor een vermogensbelasting. De rechtse regering wankelde. Maar toen viel het stil. Dit gaf de regering de mogelijkheid om terug overeind te krabbelen en de aanval gewoon voort te zetten.

    Diegenen die voor een 48-urenstaking of een staking van onbepaalde duur pleiten, willen eigenlijk vooral dat het om een serieuze actie gaat. Dat ze niet vandaag staken en morgen in de krant moeten lezen dat hun vakbondsleiders toch ingestemd hebben met een slecht akkoord. Om tot een serieuze actie te komen, is niet zozeer de duur ervan doorslaggevend (een 48-urenstaking kan evengoed gebruikt worden om wat extra stoom af te laten).

    Een serieuze actie betekent een ernstige voorbereiding, een brede betrokkenheid en democratische beslissingen door de actievoerders zelf. Een ernstige voorbereiding kan door personeelsvergaderingen te organiseren, bijvoorbeeld met korte werkonderbrekingen zodat iedereen aan de vergadering kan deelnemen. Op die personeelsvergaderingen moet het personeel het voor het zeggen hebben: welke eisen zullen we centraal stellen, welk soort campagne hebben we nodig om reizigers mee te trekken, wie onderhandelt met de regering om wat te bekomen, wanneer wordt beslist over een verdere stap in het actieplan, …. De personeelsvergaderingen kunnen vertegenwoordigers verkiezen die de strijd regionaal en nationaal coördineren, maar steeds verantwoording verschuldigd zijn aan de vergadering waar ze verkozen (en dus ook afzetbaar) zijn.

    Door een offensief eisenplatform aan te nemen waarin meer en beter openbaar vervoer centraal staat als onderdeel van een alternatief op de files en op de milieuproblematiek, is het mogelijk om andere lagen mee te trekken, in de eerste plaats reizigers. Bij de staking van ‘De Lijn’ eind juni, begin juli was de retoriek in de media al wat gematigder: de vele files, de mobiliteitsproblemen en de zichtbare tekorten bij De Lijn maakten dat er een grotere steun was. Deze steun was nog niet georganiseerd, maar het komt erop aan om het potentieel te zien en daarop in te spelen.

    Kortom: ja, er is een probleem met de vakbondsleiding en dat leidt tot twijfel en zelfs tegenkanting tegenover acties. Maar het gaat om onze arbeidsvoorwaarden en pensioenen, het gaat om een openbare dienstverlening waar we trots op willen zijn. Dat zullen we enkel verdedigen als we het zelf in handen nemen, en dat doen we best door ons in actie te organiseren.

  • NMBS. Om afbraak van dienstverlening erdoor te krijgen, wordt protest ertegen betwist

    14541190005_e286ef28dd_z

    De regering en de directie van het spoor doen er alles aan om het stakingsrecht bij de NMBS aan banden te leggen. Kleine vakbonden mogen niet meer tot stakingen oproepen, er wordt over minimale dienstverlening gesproken, er zijn gerechtelijke vervolgingen van activisten, … De aanvallen stapelen elkaar op. Het doel is om protest door het personeel onmogelijk te maken waarna nieuwe asociale maatregelen tegen personeel en dienstverlening volgen.

    Op basis van een geschiedenis van strijd staan de vakbonden sterk bij het spoor. De rechtse regering wil er alles aan doen om daar een einde aan te maken. In naam van de ‘modernisering’ van de samenleving zijn alle middelen goed om protest te criminaliseren. Het is een strategie gericht op het ondermijnen van het verzet om nieuwe aanvallen op de arbeidsvoorwaarden en de dienstverlening voor te bereiden. De liberalisering van de volledige sector is het eerstvolgende doel.

    Minimale dienstverlening tegen het stakingsrecht

    Reeds bij de regeringsvorming werd een minimale dienstverlening bij stakingen vooropgesteld. Minister Bellot stelde dat de vakbonden en de directie tegen 31 december 2016 een akkoord moesten vinden. Zonder compromis, wat erg waarschijnlijk is, zal de regering het zelf opleggen. Er circuleren verschillende scenario’s. Het meest waarschijnlijke is een verlenging van de termijn voor een stakingsaanzegging van 10 naar 12 dagen waarbij elk personeelslid 72 uur op voorhand deelname aan de staking moet melden.

    Dit is een methode die de directies moet toelaten om individuele druk uit te oefenen op al wie wil staken. Op basis van het aantal voorziene werkwilligen, zou er vervolgens een plan van minimale dienstverlening (vooral op de grote lijnen) georganiseerd worden. De NMBS zou bovendien een regeling treffen met de Federale Overheidsdienst Publieke Gezondheid om wie ziek is op een stakingsdag te controleren. Er zouden zware sancties aan verbonden worden. Syndicalisten die in het kader van stakersposten het treinverkeer verstoren, zouden eveneens zware boetes krijgen.

    De praktische uitvoering van dit plan is veel complexer dan wat de regering laat uitschijnen. Een sterke deelname aan een staking op enkele sleutelfuncties leidt tot het volledig blokkeren van het verkeer. Een beperkt aantal treinen laten rijden, betekent vertragingen voor overvolle treinen, ongenoegen en onzekerheid bij de reizigers en ook nog eens veiligheidsproblemen. De minimale dienstverlening die vooropgesteld wordt door professionelen uit de communicatiesector is in de praktijk onhaalbaar.

    Maar we moeten de vastberadenheid van deze regering niet onderschatten. Als het doorvoeren van dit plan tot chaos leidt zonder dat er ernstig verzet tegen is, dan zal de regering ongetwijfeld proberen verder te gaan. Opeisingen van personeel staan momenteel niet op de agenda, maar we weten dat de rechtse regering steeds verder gaat indien ze niet door het georganiseerd verzet van de werkenden wordt gestopt. Van een aantal projecten van de directie is het op voorhand duidelijk dat ze zullen falen, maar dit mag geen excuus zijn om het verzet ertegen niet te organiseren. De directie en regering vrij spel geven, is erg gevaarlijk.

    Intimidatie van syndicalisten

    Het opleggen van een minimale dienstverlening bij stakingen is slechts één van de maatregelen tegen de organisatie van het personeel. Op 3 augustus werd een wet gestemd waardoor twee kleinere vakbonden – OVS (Onafhankelijke Vakbond van Spoorpersoneel) en ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) – niet langer erkend worden als “aangenomen organisaties.” Hierdoor worden ze uitgesloten van bepaalde overlegorganen en kunnen ze niet langer een wettelijke stakingsaanzegging indienen. De regering en de door haar aangestelde directies willen als werkgever beslissen hoe de werknemers zich al dan niet mogen organiseren. Daarbij worden collectieve rechten, algemeen en expliciet erkend als mensenrechten, met de voeten getreden.

    De afgelopen jaren was er een geleidelijke opbouw van methoden en technieken om syndicalisten te intimideren. Zo worden er nu deurwaarders naar stakersposten gestuurd in naam van de veiligheid. Een actieve delegee wordt gerechtelijk vervolgd onder het mom dat hij een zwangere vrouw op een stakerspost zou aangevallen hebben. Een andere delegee wordt ervan beschuldigd dat hij de sporen zou gesaboteerd hebben. De leugens stapelen zich op en maken duidelijk dat de directies tot alles bereid zijn om de vakbonden te verzwakken.

    Het verzet tegen de criminalisering van ons recht op protest en organisatie moet zo goed mogelijk georganiseerd worden. Dat kan beginnen met een informatiecampagne naar de reizigers en het spoorpersoneel zodat de inzet beter begrepen wordt. We moeten vervolgens al onze krachten gebruiken voor een nieuw opbouwend actieplan van langere duur met duidelijke doelstellingen en een maximale betrokkenheid.

  • Verdedig het recht op verzet tegen het rechtse beleid: handen af van het stakingsrecht!

    Mensenrechten erkennen geldt blijkbaar niet wat het stakingsrecht betreft

    De rechtse regering wil dat nieuwkomers een verklaring ondertekenen waarin ze de mensenrechten erkennen. Alvorens dit van anderen te vragen, zouden de rechtse partijen beter beginnen met het zelf te doen. Het stakingsrecht is immers een algemeen erkend mensenrecht. Zonder het recht op collectieve actie komen we al gauw in dictatoriale toestanden terecht. Maar toch wil de rechtse regering net dit recht op verzet tegen haar beleid drastisch afbouwen.

    Standpunt door Geert Cool, auteur van ‘Verdedig het stakingsrecht’

    De regering wil dat de kleine spoorbonden ASTB en OVS niet langer stakingsaanzeggingen kunnen indienen. Dit komt niet toevallig net na de aankondiging dat de pensioenleeftijd van onder meer de treinbestuurders wordt verhoogd, een beroepscategorie waar ASTB de voorbije jaren een positie heeft uitgebouwd. Eerst wordt een aanval op het personeel ingezet en vervolgens wordt aangekondigd dat protest daartegen aan banden wordt gelegd. Uiteraard is dit slechts een opstap om alle protest in de kiem te smoren: het begint met kleinere vakbonden en als dat lukt, volgen de andere.

    Ten onrechte menen de regering en de directie dat het stakingsrecht beperkt is tot wat de door hen erkende vakbondsleiders goedkeuren. Het recht om een vakbond op te richten en daarmee zijn belangen te beschermen, is door artikel 11 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens toegekend aan iedereen. Het Europees Sociaal Handvest erkent het recht van werknemers om collectief op te treden. Het beperken van een recht erkend door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens is aan strikte voorwaarden onderworpen, voorwaarden waar het regeringsvoorstel en de bijhorende sancties niet aan voldoen.

    Als het beperken van deze rechten dan nog eens gebeurt door de werkgever zelf (de regering), dan begeven we ons helemaal op glad ijs. Bij een collectief conflict tussen werkgever en werknemers is het dan de werkgever die bepaalt hoe de werknemers zich in dit collectief conflict moeten gedragen. Wordt protest straks beperkt tot online petities of vormen van ‘embedded’ protest binnen het gevoerde beleid? Het doet denken aan de Turkse dictator Erdogan die zelf wil bepalen welke vorm van oppositie tegen zijn beleid kan (met name een volgzame oppositie) terwijl andere vormen van oppositie meteen hardhandig en repressief de kop ingedrukt worden.

    De regering stelt dat OVS en ASTB wel hun status van vakbond behouden, maar dat ze geen stakingsaanzegging mogen indienen waardoor acties van hun leden steeds “wilde en illegale” stakingen zijn. Die kunnen bestraft worden met boetes en soms zelfs ontslag. Dit botst niet alleen met de Europese grondregels, het gaat ook regelrecht in tegen de heersende Belgische rechtspraak die door strijd afgedwongen is. Naar aanleiding van een staking in de Antwerpse petroleumsector in 1976 stelde het Hof van Cassatie dat een staking op zich geen onrechtmatige daad kan zijn. Hoe kan dat kan gerijmd worden met sancties en ontslagen wegens collectieve acties?

    Natuurlijk raakt de regering hiermee aan de syndicale vrijheid. Het doel is om protest van het personeel aan banden te leggen, net zoals dit voor het afdwingen van het stakingsrecht in de 20e eeuw het geval was. Dit belangt niet alleen de militanten van ASTB en OVS aan, het treft alle syndicalisten.

    Bij de NMBS is er niet alleen het optrekken van de pensioenleeftijd voor rijdend personeel, binnenkort wordt ook opnieuw gediscussieerd over ‘minimale dienstverlening.’ Het personeel en de reizigers hebben belang bij discussies over maximale dienstverlening, maar actiemiddelen om dat af te dwingen worden aan banden gelegd. Daar gaat het immers echt over bij het voorstel van ‘minimale dienstverlening’ bij stakingsacties. Om deze aanval mee mogelijk te maken, kondigen regering en directie ook aan dat het aantal vakbondsafgevaardigden drastisch naar beneden moet. Nu zijn er 1.600 afgevaardigden voor 34.000 personeelsleden op 2.700 werkplekken. De regering wil dat de vakbonden zelf voorstellen doen om hun aantal afgevaardigden te beperken en hun stakingsrecht af te bouwen, zoniet neemt ze zelf maatregelen.

    De voorstellen van de regering hebben niets met ‘moderne vakbonden’ te maken, ze brengen ons integendeel terug naar de 19de eeuw. Het is aan de werknemers om te beslissen welke vakbondsstructuren ze aannemen, daar moet de werkgever zich niet mee moeien. Of geldt artikel 11 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mensen niet langer in België? Het behouden van ons recht op collectieve actie, met inbegrip van het stakingsrecht, kunnen we het best door gebruik te maken van dit recht en het door mobilisatie van onderuit door de hele arbeidersbeweging in de praktijk steeds opnieuw af te dwingen.

    Vaststellen dat de regering en de directie hypocriet zijn, is terecht maar volstaat niet. De strijd tegen de aanvallen moet georganiseerd worden, zoniet zullen die aanvallen steeds harder worden en gaan niet alleen onze syndicale rechten terug naar de 19de eeuw maar ook onze arbeidsvoorwaarden. Waarop wachten de vakbondsleiders bij het spoor om over de verschillende vakbonden heen de basis te laten beslissen over een opbouwend actieplan gekoppeld aan een duidelijk eisenplatform waarbij elke volgende stap in de acties en elk voorstel in onderhandelingen ter stemming wordt voorgelegd aan die basis?

  • Voorakkoord NMBS: er zat meer in!

    Op donderdag 16 juni kwam het tot een voorakkoord tussen de syndicale onderhandelaars en de directies. Hierbij zouden we vanaf dit jaar 15 november verliezen als extralegale feestdag. Voor 2017 komt daar de schrapping van de extralegale feestdag 2 november bij en het inleveren van 1 kredietdag (KD) per 28 kalenderdagen ziekte. Dit is slechts een kleine verbetering tegenover het origineel bericht, een verbetering die afgedwongen werd door de spontane stakingen van 25 mei t.e.m. 3 juni. Rond de sancties staat er niets in het voorakkoord, daarover zou er nog afzonderlijk onderhandeld worden. Bij velen leeft het gevoel dat er meer toegevingen, of zelfs de volledige afschaffing van het bericht, in zaten.

    -> PDF van dit pamflet

    Bovendien moet niet enkel naar het bericht over de KD’s gekeken worden. Dat was voor veel collega’s slechts de druppel die de emmer van jarenlange productiviteitsverhogingen deed overlopen. Op een goede tien jaar tijd kwamen er 50% reizigers bij, maar verdween bijna een kwart van het personeel. Het ongenoegen is niet beperkt tot één maatregel, het gaat om het volledige mobiliteitsbeleid. Met een meer globale benadering in onze acties kunnen we overigens ook makkelijker reizigers overtuigen.

    De grote zwakte was dat de vakbonden weinig tot geen coördinatie aan de spontane staking gaven, behalve om deze stil te leggen, en zich volledig toelegde op de onderhandelingen. In de week “stakingspauze”, waarbij er eerst voor een week dan voor 2 weken stakingsaanzeggingen waren ingediend van zondagavond 12 juni tot zondagavond 26 juni, werd niet actief gemobiliseerd of geanalyseerd. Er waren wel her en der militantenraden en algemene vergaderingen, maar deze werden vaak op korte tijd aangekondigd. Algemene personeelsvergaderingen om het personeel te betrekken bij de discussies van de onderhandelingen en de organisatie van de staking vanaf 12 juni zou tot een grotere betrokkenheid leiden, een beter beeld van wat leeft bij het personeel en veel meer druk op de onderhandelingen hebben gevormd.

    Ondanks de beperkingen van de beweging, geeft een interview van Michel Bovy van HR Rail in L’Echo (Franstalige tegenhanger van De Tijd) van 18 juni aan dat we de directie onder druk gezet hebben en dat enkele van haar projecten terug in vraag gesteld worden.

    De vakbondsleiding liet het initiatief voor de acties aan het personeel over, ook spontaan protest vergt immers organisatie. Het zou dan ook logisch zijn dat de basis die de acties voerde, kan beslissen over het voorakkoord. Dat kan door overal personeelsvergaderingen of militantenraden te houden om het voorakkoord te duiden en ter stemming voor te leggen, waarbij deze bijeenkomsten niet één of twee dagen op voorhand terloops worden aangekondigd.

    Er moet in de komende weken en maanden discussies opgestart worden binnen de structuren van de vakbonden om een analyse te maken van deze strijd. Niet om ons te beperken tot frustraties en kritieken die tot een anti-vakbondspositie leiden, maar om de sterktes en zwaktes te evalueren om onze strijd de komende weken en maanden beter te kunnen voeren. Ook moet er nagedacht worden over tactieken en strategie, een actieplan voorgesteld worden, met een programma van syndicale eisen om op middellange termijn de krachtsverhouding op te bouwen in het voordeel van het personeel.

    Het spoorpersoneel kan, eventueel samen met andere openbare diensten, het algemeen actieplan aanvullen, omdat de aanvallen blijven komen. Daarbij kan nagedacht worden bijvoorbeeld aan wekelijkse 24u stakingen te houden in september en oktober, waarbij rond de algemene staking in gemeenschappelijk vakbondsfront van 7 oktober een 48u staking of zelfs een 72u staking kan uitgeroepen worden bij de spoorwegen en andere openbare diensten.

    De val van de regering en haar neoliberaal beleid moet ook op de agenda geplaatst worden. Want wie denkt dat deze regering grote toegevingen gaat doen, maakt zich slechts illusies. Er is een dringendheid om het algemeen actieplan op te voeren tegen deze asociale regering en haar talloze maatregelen. De spontane stakingen bij de spoorwegen, maar ook in andere sectoren, tonen een algemeen ongenoegen en grotere actiebereidheid. De maat is meer dan vol. We zullen de aanvallen enkel stoppen door onze strijd ernstig te organiseren.

  • NEEN aan dezelfde aanvallen in een andere verpakking

    Voorstel B volstaat niet. Optie C: strijd ernstig organiseren!

    spoorstaaktDe spontane stakingen van 25 mei tot en met 3 juni bij de spoorwegen toonden aan hoeveel woede er heerst bij het spoorpersoneel. De ene maatregel na de andere wordt eenzijdig opgelegd door de directie zonder dat er voldoende op wordt gereageerd door de vakbonden.

    -> PDF

    Sommigen denken dat we via onderhandelingen zoveel mogelijk moeten redden wat er te redden valt. Maar enkel strijd loont! Na de spontane stakingen begon de directie – weliswaar minimale – toegevingen te doen. Eens de hete adem van de staking verdween, kwam de directie op veel punten terug en kwamen er zelfs nieuwe punten op de onderhandelingstafel. Denk maar aan het voorstel dat nieuwe aangeworvenen vanaf 1 juli 2016 slechts 20 verlofdagen zouden krijgen in plaats van 24.

    Tijdens de spontane stakingen waren er nauwelijks of geen ordewoorden vanuit de vakbondsleidingen om de strijd effectief te organiseren. Deze week is de communicatie nauwelijks verbeterd. Terwijl het personeel ongeduldig wacht op informatie over wat de vakbonden en directie onderhandelen, lekt in de pers een hele resem maatregelen uit gaande van vage compromissen tot nieuwe aanvallen. Zo zouden de straffen behouden blijven, maar niet in het dossier komen.

    Uiteindelijk liggen er twee voorstellen op tafel:
    A: 15 november afschaffen, kredietdagen op basis van gewerkte uren in het jaar ervoor
    B: 15 november afschaffen + extralegale feestdag die op zaterdag of zondag valt, 1 kredietdag minder per 28 ziektedagen

    Voorstel A is nog erger dan het origineel bericht. Maar het voorstel B met kleine toegevingen op het eerste bericht – bekomen door onze spontane strijd – blijft een aanval op onze rechten. De strijd ernstig organiseren met degelijke communicatie en een mobilisatieplan kan meer toegevingen afdwingen, zelfs het volledig schrappen van het bericht als opstap naar de stopzetting van het volledige besparingsmodel.

    Op donderdag 9 juni zijn er verschillende militantenraden en algemene ledenvergaderingen van ACOD/CGSP, maar dit gebeurt niet overal. Tot nu toe organiseert het ACV-Transcom haar basis helemaal niet. Raadplegen en discussies gebeuren beter ook via personeelsvergaderingen op de werkvloer zelf! Ook hebben de vakbonden zo goed als een week laten voorbijgaan zonder ten volle aan de mobilisatie te beginnen. En wat met de campagnes naar de reizigers toe? Er had van deze week de kans moeten genomen worden om op zijn minst de overblijvende folders van Treinopoly uit te delen dat heel kort op verschillende problemen bij het spoor ingaat!

    Het besparingsmodel werkt niet. De eerste berichten dat het dodelijk treinongeval werd veroorzaakt omdat aan het betrokken sein geen TBL1+ systeem geïnstalleerd was, na een identiek ongeval in 2008, leidt bij velen tot vragen over de veiligheid bij het spoor.

    We mogen niet toelaten dat wat spontaan van onderuit begon, nu boven onze hoofden gestopt wordt. We zullen onze eisen niet afdwingen door mee te stappen in het onderhandelingskader dat door de directie is opgelegd. Strijd organiseren we niet via achterkamerpolitiek, maar door betrokkenheid en een mobilisatieplan. Waarom geen wekelijkse 24 of 48-urenstaking met bijhorende personeelsvergaderingen om de strategie en onze eisen voor de onderhandelingen te bespreken?

    Alleen kunnen we niet winnen. Maar het spoorpersoneel staat niet alleen. Overal komt het ongenoegen tot uitbarsten: bij de cipiers, gemeentediensten, brandweer, magistraten, … Het zal erop aankomen om samen in actie te gaan om deze regering weg te krijgen. Deze regering moet weg en met haar het besparingsbeleid dat in alle sectoren een ravage aanricht op vlak van dienstverlening en arbeidsomstandigheden. Rond offensieve eisen in onze strijd kunnen we de solidariteit en eenheid opbouwen die vereist is om tot overwinningen te komen.

  • NMBS: ENKEL STRIJD LOONT !

    Na meerdere dagen van spontane stakingen, hebben de onderhandelingen tussen vakbonden en directie nog steeds niet tot een akkoord geleid. De directie doet alsof ze wil onderhandelen, maar stelt enkel minieme wijzigingen voor. Mobiliteitsminister Bellot staat open voor de intrekking van de rondzendbrief over kredietsdagen (KD’s), maar wel in ruil voor andere maatregelen die de productiviteit verhogen.

    « Er is meer dan KD’s »

    De spontane staking toont dat de woede en frustratie bij het personeel enorm is. Het gaat niet meer enkel over het bericht van de KD’s, maar ook over de vele besparingsmaatregelen die vaak eenzijdig opgelegd worden: het protocol van sociaal akkoord dat niet gesteund wordt door de meerderheid van het personeel, de concentratie van de seinhuizen en administratieve diensten, het verder afbouwen van het personeelsbestand en de stijgende werkdruk, de sluiting van stations en loketten, de constante aanpassing van de reglementering die voor onveilige situaties zorgt, de afschaffing van het inbrengen als arbeidstijd van de treinvertragingen, en een hele resem andere zaken.

    Maar de echt “zware dossiers” komen nog! De One Man Car met treinen die zouden rijden zonder begeleider, het pensioendossier, de liberalisering van binnenlands reizigersvervoer, en nog meer. Dit allemaal tegen de achtergrond van besparingen en belastingsverhogingen aan de lopende band (de indexsprong, pensioenleeftijd op 67, Turteltaks, accijnsverhogingen,…). Op onze piketten kwamen veel delegaties langs van andere vakbonden of individuen om hun solidariteit te uiten. Iedereen wordt immers getroffen.

    Tegenover de opeenvolgende aanvallen, de agressie van de directie, en het communautaire discours : nood aan een actieplan !

    Het besef groeit dat we er met één dag staking of één betoging niet gaan komen. Het voorbeeld van de loodsen, de luchtverkeersleiders en de cipiers tonen dit aan. Het actieplan II van de vakbonden wordt nu al deels voorbijgestreefd door steeds meer stakingsaanzeggingen en acties. Magistraten staken in Nijvel op 2 juni en in Brussel op 7 juni. BBTK social profit houdt een actie met stakingsaanzegging op 10 juni. De TEC is op woensdag 1 juni de 2de stakingsdag ingegaan en waarschijnlijk volgen nog sectoren.

    De strijdbaarheid van de spoormensen wordt doorkruisd door de dreiging met straffen door HRRail en het gebrek aan ordewoorden en organisatie van de spoorbonden. De straffen bestaan uit een eenmalige boete van 12,5 € en een strenge vermaning. Wie een straf krijgt, heeft 10 werkdagen tijd (weekend niet inbegrepen) om advies in te winnen. Teken dus niet onmiddellijk!

    De stakingsaanzegging door de socialistische bond voor woensdag tot en met vrijdag (1 tot 3 juni), en het intrekken ervan enkele uren later langs Vlaamse zijde, heeft de verwarring naar een nieuw hoogtepunt gestuwd en de spontaan groeiende stakingsbeweging grotendeels lamgelegd ondanks de stakingsbereidheid en plannen om de staking te organiseren in Antwerpen, CW Mechelen, Turnhout, Hasselt, Oost-Vlaanderen en andere plaatsen.

    Donderdag (2 juni) komt de socialistische bond nationaal samen om een gezamenlijk standpunt in te nemen en hopelijk de verwarring op te lossen. Er is nood aan een specifiek actieplan om de strijd langdurig te organiseren. Bijvoorbeeld iedere week 24u of 48u staken, wat loonsverlies beperkt tot een vijfde. Zo zouden we langer kunnen volhouden. Er is reeds een stakingsaanzegging door de socialistische vakbond (voor zowel de publieke als de private sectoren). Deze methode zou ook toelaten om regelmatig personeelsbijeekomsten te organiseren, de beweging uit te breiden tot alle werkplaatsen en stakingspiketten te zetten aan stations en ingangen van de werkzetels om de staking te doen respecteren. Ook moet de hand gereikt worden naar andere sectoren, zowel openbare als private, om samen strijdinitiatieven te nemen.

    Deze regering weet niet van ophouden en moet zo snel mogelijk ten val gebracht worden om aanvallen op de arbeiders en hun gezinnen een halt toe te roepen !

    Wij eisen

    • volledig intrekking van de rondzendbrief over de kredietdagen
    • stop de toepassing van het Protocol van Sociaal Akkoord dat niet gedragen wordt door de meerderheid van het personeel, stop ook de productiviteitsverhogende maatregelen die in de marge van het PSA zijn goedgekeurd of nog op tafel liggen
    • intrekking van het Plan Galant
    • integratie van de centrale eisen van de verschillende beroepscategorieën
    • geen enkele sanctie of bestraffing van de stakers

  • Solidariteit met de stakende spoormannen/vrouwen!

    cheminotsMet LibreParcours willen we onze (actieve) solidariteit betuigen aan de stakers bij het spoor. Een staking met als concrete aanleiding het afnemen van verschillende KD’s. Maar vooral een staking tegen heel het besparingsplan bij de Belgische spoorwegen.

    Een besparingsplan van maar liefst 3 miljard € op kap van personeel en reizigers. Een plan dat tot op het bot snijdt en de mobiliteits- en klimaatproblemen alleen maar zal doen verergeren.

    In deze neoliberale logica moet alles plaats maken voor de winsten van een beperkte elite. Niet alleen door te besparen op dienstverlening, maar evengoed door de hapklare stukken te privatiseren en de rest af te bouwen. Op deze, of eender welke andere regering die een besparingsbeleid doorvoert om de winsten te maximaliseren, hoeven we niet te rekenen.

    Naomi Klein stelde al dat “stakende spoorarbeiders de klimaatactivisten van de 21e Eeuw zijn.” Voor onze regering is klimaat enkel iets om af en toe ronkende verklaringen over te doen, om nadien terug te gaan naar de orde van de dag. De media gaat hier klakkeloos in mee en volgt regering en patronaat bijna kritiekloos in hun leugens.

    Vergelijk de verontwaardiging van de traditionele media over de stakingsacties bij het spoor met de berichten over de Belgische bedrijven die vorig jaar maar liefst 62 miljard € naar Luxemburg doorsluisden om belastingen te ontwijken. Niet alleen de hypocrisie druipt ervan af, het maakt ook meteen duidelijk aan welke kant ze staan. Wie zijn hier de profiteurs?

    Diezelfde media praat de regering na en wil ons laten geloven dat langs Vlaamse kant er geen basis is voor het protest en de Vlamingen de maatregelen steunen. Niets is minder waar, niet bij het spoor, niet bij andere sectoren. Niet alleen de media doet hier zijn werk, ook aarzelingen bij de syndicale leiding doen hun werk.

    Regering en patronaat gaan in de aanval op het stakingsrecht met sancties voor stakers, tussenkomsten van deurwaarders en politie, de dreiging van de minimale dienstverlening. We mogen hier niet in meegaan. In het verleden zijn er al heel wat toegevingen gedaan, maar de aanvallen blijven komen en gaan steeds verder, regering en patronaat zullen niet rusten tot dit volledig aan banden is gelegd. De enige manier om dit te vrijwaren, is hoe het is bekomen. Door ervoor te vechten!

    Met LibreParcours zullen we er dan ook alles aan doen om de (actieve) solidariteit verder te organiseren.

    Bannière_libreparcours_NL

  • Verwerp het voorstel van de directie en staak (verder)

    bxl1

    Libre Parcours stelt voor om het standpunt van de Antwerpse collega’s te volgen. Zij hielden vrijdagavond een personeelsvergadering voor het station van Antwerpen-Centraal en maakten er een verslag van op dat we hier overnemen.

    =>PDF van deze Libre Parcours (uitprinten, verdelen, overtuigen!)

    Wat directie toegeeft, pakt ze op een andere manier af

    “Het voorstel van de directie werd toegelicht. De directie stelt voor om het bericht over de KD’s af te zwakken. We zouden slechts een KD verliezen per 18 dagen ziekte (gecumuleerd). Maar terwijl de ene hand van de directie grip lost, is de andere hand van de directie al bezig met iets anders af te pakken. In ruil wil de directie een feestdag afnemen, met name Koningsdag op 15 november. Bovendien moet er een productiviteitsverhogende maatregel overeengekomen worden die ingaat vanaf 2017. De Algemene Vergadering van het personeel (AV) verwierp het voorstel: wat de directie toegeeft, pakt ze op een andere manier af.”

    Als we instemmen, zal de directie verder gaan met het plan-Galant

    “De AV wil niet alleen de intrekking van het bericht over de KD’s. Het Protocol van Sociaal Akkoord (PSA) bulkt uit van de inleveringen. Er staat niets in voor het personeel, zelfs kleinigheden als een fietsvergoeding kunnen er niet af. Het PSA wordt niet gedragen door de meerderheid van het personeel. De AV verwerpt het PSA en de productiviteitsverhogende maatregelen zoals het intrekken van de compensatie met verlof van feestdagen die in een weekend vallen voor het personeel in onregelmatige cyclus. Het PSA en de productiviteitsverhoging zijn maar een stukje van de besparingen die de regering wil opleggen met het plan-Galant. In totaal wil de regering 20% besparingen, 20% productiviteitsverhoging en o.a. de invoering van de One Man Car (OMC). Als wij instemmen met het voorstel van de directie zal ze alleen maar verder gaan met het uitvoeren van het plan-Galant. De AV verzet zich tegen het besparingsplan Galant. De AV steunt de eis van de treinbestuurders tot intrekking van de verlenging van de opzegtermijn.”

    Directie wil beweging stilleggen

    “De directie wil dit voorstel bespreken in het Nationaal Paritair Comité en dit ten laatste op 30 juni. Het is duidelijk dat de directie de bedoeling heeft de beweging stil te leggen. Als ze nog zaken door onze strot ramt één dag voor de zomer ingaat, zal het erg moeilijk zijn opnieuw een beweging op gang te trekken. De directie wil absoluut vermijden dat er op 31 mei nog gestaakt wordt want dan gaan ook de andere openbare diensten in actie. We mogen de beweging niet stilleggen voor er een akkoord is.

    Geen akkoord zolang met sancties gedreigd wordt!

    “De AV wil geen onderhandelingen/akkoord zolang de directie dreigt met straffen en mensen intimideert.”

  • Foto’s vanuit Brussel

    Foto’s door PPICS:

    Spoorstaking Bxl // Foto's PPICS

  • Namen: foto’s van deze morgen

    In Namen blijft het spoorpersoneel vastberaden actie voeren tegen de beperking van de dienstverlening door het asociale beleid dat ten koste gaat van personeel en reizigers. Enkele foto’s.

    namen27mei3 namen27mei2 namen27mei1