Libreparcours NL

Category: MIVB

  • Spontane staking bij MIVB. Solidariteit tegen besparingen en geweld

    Op dinsdag 27 april 2010 brak een ‘wilde staking’ uit in de stelplaats Jacques Brel. Deze verstoorde 50% van het verkeer in het noorden en noordoosten van de hoofdstad. Ook de dag erna weigerde een deel van de bestuurders het werk te hervatten. De aanleiding voor deze staking was enerzijds een geval van zware agressie, maar vooral de onvrede bij het personeel over de onderhandelingen tussen vakbonden en directie. Enerzijds dreigt de directie ermee de conventie over brugpensioenen op te blazen als de vakbonden de €46 miljoen aan besparingen in 2010 niet aanvaarden. Maar anderzijds is er vooral de onvrede over de houding van de vakbondsleiding die het akkoord lijkt goed te willen keuren om de ‘bevoorrechte partners’ in de Brusselse regering ter wille te zijn.

    De Franstalige partijen die vandaag de Brusselse regering vormen (PS, CDH en Ecolo – langs Nederlandstalige kant zitten CD&V, VLD en Groen in de coalitie) beweerden de hele verkiezingscampagne en ook in de beginperiode van hun legislatuur dat ze gratis openbaar vervoer nastreefden. De twee eerste beslissingen van de Olijfboomcoalitie waren de voortzetting van de installatie van veiligheidsdeuren en een besparing van €46 miljoen bij de MIVB.

    Concreet betekenen de besparingen het uitstel van €25 miljoen aan investeringen. Maar de dienstverlening leidt er ook rechtstreeks onder. Enerzijds door een vermindering van het aanbod: de afschaffing van ‘Noctis’-lijnen (nachtvervoer), de beperking van bepaalde lijnen, geen verhoging van de frequentie tijdens de spitsuren,… Maar daarnaast door een verhoging van de ritprijs. In totaal wordt er voor €11,5 miljoen bespaard op de dienstverlening. Tenslotte wordt er €5,5miljoen bij het personeel gehaald (verlies van een verlofdag, uitbesteding van de personeelskantine, verhoging van de werkdruk, afschaffing van de ‘hitte-uren’ (*),…)

    De favoriete methode die de traditionele partijen gebruiken om een openbare dienst te privatiseren is door middel van onderfinanciering. Dat is een werkwijze die we sinds enkele jaren goed kennen. Een recente studie die de MIVB directie probeerde achter te houden, toonde aan dat de ontevredenheid van reizigers in 2009 toenam. De algemene tevredenheidscore van gebruikers voor 2009 bedraagt 5,5 op 10. Aansluitingen, stiptheid, nachtaanbod,… op quasi alle vlakken zijn de scores slechter dan in 2008. In 2009 meende bijna de helft van de ondervraagden dat de mobiliteit bij de MIVB afnam met uitzondering van de metro. De situatie bij de metro is duidelijk anders: deze lijkt niet te lijden aan een onderfinanciering, integendeel. Sinds enkele jaren heeft de MIVB de metro verwend met de aanpassing van bepaalde haltes, de versnelde afwerking van de halte ‘Weststation’, de invoer van de MOBIB kaart en de installatie van de elektrische toegangsdeuren. Volgens de directie van de MIVB en het VBO ligt de toekomst bij de metro, vandaar hun project ‘metrovisie’. Het ziet ernaar uit dat al dit belastinggeld slechts wordt aangewend om de metro gereed te maken voor privatisering.

    De ‘centrum-linkse’ Brusselse regering spot met ons wanneer ze zegt gratis openbaar vervoer te willen terwijl ze tegelijk de plaatsing van toegangsdeuren machtigt. Deuren die €50 miljoen zullen kosten terwijl besparingen worden uitgevoerd die de openbare dienstverlening kapot maken en de sociale verworvenheden van de werknemers aantasten. Terwijl ze van de werknemers eist de buikriem aan te halen, vraagt algemeen directeur Alain Flaush een verhoging van zijn jaarloon van €170.000 bruto tot een verloningspakket van €300.000 per jaar. Adelheid Byttebier (Groen!), de nieuwe voorzitster van de Raad van Bestuur verdedigt Flaush in de regionale krant ‘La Capitale’. Ze stelt: “Naar wat ik zie zijn er parameters die pleiten voor een loonsverhoging. Alain Flaush heeft opmerkelijk werk geleverd en hij moet blijven…”. Blijkbaar geldt dit niet voor het personeel?

    Het is duidelijk dat we niet op deze regering moeten rekenen voor gratis, degelijk en veilig openbaar vervoer. Terwijl milieuverontreiniging (denk maar aan de smogalarmen) en mobiliteit steeds grotere problemen worden in Brussel, moet er 46 miljoen euro bespaard worden. En tegelijk zien we dat de meest vette brok, de metro, stilaan wordt klaargestoomd om te privatiseren. Er is vandaag nood aan een degelijk en democratisch opgesteld actieplan van de vakbonden om deze besparingsmaatregelen tegen te gaan. Vandaag zien we dat dit niet gebeurd omdat de syndicale leiding haar ‘bevoorrechte partners’ in de olijfboomcoalitie wil beschermen. Het is dan ook duidelijk dat de vakbonden moeten breken met de sociaal- en christendemocraten. Tegelijk is het weer maar eens duidelijk dat er nood is aan een nieuwe arbeiderspartij, een partij van, voor en door de vakbondsbasis.

    (*)compensatie voor werk bij uitzonderlijk hoge temperaturen

  • Gratis met MIVB bij snelheidsbeperking fijn stof

    De Brusselaars en de pendelaars zullen binnenkort gratis gebruik kunnen maken van het netwerk van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB wanneer er beperkingen zijn op het autoverkeer bij een vervuilingspiek veroorzaakt door fijn stof.De Brusselse regering heeft vandaag een ontwerp van besluit goedgekeurd over de beperkingen op het autoverkeer in het kader van het plan Bruxell’air, het Brusselse plan dat de strijd aanbindt met de vervuiling door het autoverkeer. Daarin wordt een jaarlijks bedrag van 600.000 euro voorzien, die gebruikt moet worden om het netwerk aan te passen aan de uitzonderlijke maatregel. (belga)

    bron: De Morgen

  • MIVB. Wij zijn geen boksbal!

    Op 28 augustus werd een chauffeur van Delta het slachtoffer van agressie. Deze situatie van geweld komt meermaals terug (er zijn per jaar meer dan 100 verbale of fysieke daden van agressie tegen personeel van de MIVB). In de loop van juli 2006 waren er 14 gevallen van geweld tegen het personeel.

    De agressie op 28 augustus vormde de druppel die de emmer deed overlopen. De dag nadien, op 29 augustus, werd het werk niet aangevat. Een vertegenwoordiger van de directie luisterde naar de eisen van de werknemers en er werd een afspraak gemaakt met de algemene directie. Op 30 augustus was er een bijeenkomst van de permanente delegees, de delegees van de bussen en een vertegenwoordiging van de chauffeurs (een primeur!) om te vergaderen met de directie. Het personeel heeft de moeilijkheden duidelijk gemaakt en de eisen werden aanhoord.

    De directie bevestigde dat het maatregelen zou nemen op volgende punten:
    1. Het beheer van klachten: er komt een herziening van de brieven die naar de klanten worden gestuurd, er komt een herziening van de oproepingsprocedure en een verbetering van het proces van feedback. Aanvullend zal erop toegezien worden dat felicitaties aan het personeel tegen wie een klacht liep, zorgvuldig genoteerd en gedocumenteerd worden.
    2. Begeleiders: de begeleiding zal opgevoerd worden op lijnen en haltes die “gevoelig” zijn
    3. Opvolging van het personeelslid na een incident of agressie: de procedure moet nog steeds verbeterd worden.
    4. Vorming “Hoe omgaan met stress en conflicten”. Dergelijke vormingen worden reeds gegeven sinds 2000. In het kader van aanhoudende vorming, zullen er om de 3 tot 5 jaar bijkomende herhalingsvormingen komen.
    5. Consultatie: de directie bus zal regelmatig nuttige suggesties van de werknemers overmaken aan de groep Veiligheid en Controle. Er komt een betere organisatie om de informatie van op het terrein te laten doorstromen. Er komt een versterking van de omkadering aan de basis.
    6. Verbetering van de coördinatie tussen de diensten: de zichtbaarheid van de verschillende types abonnementen van de MIVB zal verbeterd worden op zo kort mogelijke termijn. De akkoorden tussen de directies “Bus” en “Veiligheid en Controle” zullen worden afgewerkt. Het akkoord over de controle van de vervoersbewijzen is reeds ondertekend en trad in werking op 1 september. Het akkoord over de doelstellingen van interventies zal vanaf november in werking treden.
    7. Verhoging van het aantal effectieven en herziening van de functie “Veiligheid en controle”. Er is een principe-akkoord over een vierde interventieteam (met zowat 15 mensen). Meer doelgerichte controles (eventueel met kleinere teams voor gewone bussen). Er komen camera’s in alle voertuigen (tussen 2006 en 2009) en GPS in de voertuigen voor interventies.
    8. Verbetering van de communicatie : communicatie van sancties voor klanten bij agressie tegenover de chauffeurs.
    9. Aanwezigheid in de scholen. Er komt een betere coördinatie door de directie voor de communicatie tussen de vier bedrijfseenheden om gemakkelijker naar de scholen toe te kunnen gaan en jongeren te sensibiliseren over een verantwoord gedrag op het openbaar vervoer.
    10. Er wordt contact opgenomen met de ministers die verantwoordelijk zijn voor veiligheid en justitie. De vakbonden zullen door de directie gesteund worden als ze zich richten tot de verantwoordelijke instanties om daar de dagelijkse problemen van het MIVB-personeel bekend te maken.
    11. Afradende acties. Administratieve sancties bij problemen: er komt een ordonnantie van de regionale regering voor het Brusselse parlement om agenten van de MIVB toe te laten administratieve sancties op te leggen. Bij een agressie tegen een chauffeur wordt de straf verdubbeld (volgens een wetsvoorstel dat nog moet gestemd worden in de senaat). De volgende suggesties worden onderzocht: het opzeggen van het recht op een abonnement voor wie geweld pleegt. Nieuwe contacten van de directie met de zonechefs van de politie om zo snel en efficiënt mogelijke interventies mogelijk te maken.
    12. Een klacht met burgerlijke partijstelling door de MIVB zal worden ingediend tegen iedere agressor.

    In november 2006 komt er een evaluatie van deze maatregelen.
    Er zijn een aantal principe-akkoorden bekomen, maar deze komen niet overeen met wat wij hadden gehoopt. Heel wat punten vormen voorgekookte kost, het meedelen van het finaliseren van vroegere akkoorden. De algemene directie staat overigens niet alleen met haar falen om de kwestie van veiligheid aan te pakken, ook de bevoegde ministers zijn met hun begroting mee verantwoordelijk.

  • MIVB. Frontale aanval op stakingsrecht

    Begin april valt er een anonieme brief in de brievenbus van LSP. De
    enveloppe bevat een ontwerpakkoord tussen de directie van de MIVB en de secretarissen van 3 vakbonden (ACOD, CCOD, ACLVB). Het document is niet recent (17 december 2004), maar 3 zaken trekken de aandacht: het is een ontwerpakkoord over ”de conflictregeling”, half december waren de leden van de ACOD in sociaal conflict. De arbeiders bij de MIVB vernamen niets over dit geheimgehouden ontwerpakkoord. LSP ging evenwel over tot het bekendmaken van de inhoud ervan met een pamflet (De Planchette) en de publicatie van een kopie van het akkoord
    op onze website.

    Het stakingsrecht onder voogdij geplaatst

    Dit akkoord plaatst het stakingsrecht en de syndicale autonomie onder
    voogdij. Het akkoord voorziet in de oprichting van een paritair
    verzoeningsbureau dat tussenkomt bij iedere stakingsaanzegging. Indien deze procedure niet gevolgd wordt, kan de werkgever het aantal kredieturen voor de syndicale werking beperken. Nochtans kan op een sociaal bemiddelaar beroep gedaan worden bij een sociaal conflict. Bovendien is het schandalig dat een nieuw orgaan zou kunnen beslissen over de syndicale werking, terwijl dit bepaald wordt in de nationale CAO nr. 5 (“het voorzien van de vereiste tijd en faciliteiten voor de vakbondsafvaardiging”).

    Om een stakingsaanzegging te kunnen indienen, is een bijeenkomst van het verzoeningsbureau noodzakelijk. De aanzegging moet aangetekend gericht worden aan de werkgever, maar dus ook aan het verzoeningsbureau.

    Het ontwerpakkoord stelt dat zodra één van de bepalingen niet wordt nageleefd, de staking als “wild” moet worden beschouwd. Hierdoor zouden de stakers niet vergoed worden vanuit de vakbonden en zouden de
    vakbonden moeten overgaan tot het oproepen van hun leden om “het werk
    onmiddellijk weer op te nemen”. Hierdoor zouden de vakbonden dus niet langer autonoom kunnen beslissen over het al dan niet erkennen van een staking (de procedure die moet worden nageleefd, is immers gedetailleerd genoeg om heel wat stakingen uit te sluiten). Tegelijk wordt met zo’n akkoord opgelegd dat de delegees in de praktijk handlangers van de patroon zouden worden die overgaan tot het breken van stakingen.

    Sancties tegen de delegees en de arbeiders
    Het ontwerp voorziet in sancties voor de delegees (vermindering van
    syndicale kredieturen) indien de procedures niet worden gerespecteerd.
    Artikel 12 verdient het in z’n geheel geciteerd te worden: “Elke
    stakingsdag, al dan niet erkend, maakt geen voorwerp uit van een loonbetaling, onder voorbehoud van andere sancties die de werkgever zou kunnen treffen, gaande tot afdanking”.

    Op een moment dat de hele syndicale beweging protesteert tegen de aanvallen op het stakingsrecht (onder meer door de gerechtelijke tussenkomsten op basis van eenzijdige verzoekschriften) zien we nu bij de MIVB dat er vakbondssecretarissen betrokken zijn bij de voorbereiding van een ontwerpakkoord waarin sancties opgelegd worden aan stakers, zelfs indien de staking erkend is, waarbij zelfs tot afdanking kan worden overgegaan! Als zoiets wordt aanvaard, hoeft de directie niet eens naar de rechtbank te stappen om stakingen aan te pakken. Ze kan dit rechtstreeks op basis van het akkoord en de daarin voorziene sancties! Hoe zal een arbeider die ontslagen werd omdat hij staakte een arbeidsrechtbank kunnen overtuigen dat het een onterecht ontslag was, als er in het bedrijf een akkoord bestaat waarin expliciet sancties zijn voorzien, waaronder de mogelijkheid van ontslag?

    Tijd voor een grote kuis
    In het verleden hebben we al geschreven dat de secretarissen van de CCOD en het ACLVB tijdens de 6 stakingsdagen bij de MIVB tussen oktober en januari de strijd openlijk hebben verraden met hun verzet tegen de stakingsacties. We hebben ook geschreven dat de ACOD-secretaris wellicht graag hetzelfde had gedaan, maar de woede van zijn basis niet kon trotseren en er bijgevolg voor koos de beweging te laten rotten.

    Dit standpunt wordt nu bevestigd. In volle stakingsperiode bedisselen de stakingsbrekers in het geheim een akkoord om toekomstige acties te verhinderen… Dit zegt veel over de nauwe band van de vakbondssecretarissen met de directie van de MIVB. Er moeten nog een aantal vragen worden opgeworpen: hoe zit het met het salaris van de vakbondssecretarissen? Zitten ze in de Raad van Bestuur en met hoeveel? Deze vragen handelen uiteindelijk over vakbondsdemocratie.
    Dit akkoord gaat verder dan de situatie bij de MIVB. Als het akkoord wordt getekend, zal het een precedent vormen. De vakbondssecretarissen zullen wel discreet blijven over de zaken die ze hebben aanvaard bij onderhandelingen, maar heel wat advocatenbureau’s van de patroons zullen in dit soort akkoorden inspiratie opdoen om het ook elders toe te passen.

    Een krachtig antwoord is noodzakelijk. We mogen het stakingsrecht dat verworven werd door harde strijd, niet verkopen. Interpelleer de betrokken vakbondssecretarissen om hen ter verantwoording te roepen!

  • MIVB. CAO 2005-2006: laat u niet rollen!

    Arbeiders van de MIVB. Zoals jullie ongetwijfeld uit kranten en TV-journaals konden vernemen, hebben zich in verschillende sectoren sociale conflicten afgespeeld (of moeten die zich nog afspelen) rond de hernieuwing van de CAO’s (voedingsindustrie, verzekeringen, non-profit,…). In Wallonië hebben de arbeiders van de TEC op 9 en 11 mei gestaakt. Waar staan we in de MIVB voor wat betreft de hernieuwing van de CAO voor 2005-’06? Welke valkuilen moeten vermeden worden?

    De patroons wilden een interprofessioneel akkoord en een loonnorm van 4,5%

    Eind 2004 hebben ABVV, ACV en ACLVB met het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO, een soort vakbond van de patroons) onderhandeld over een voorstel tot interprofessioneel akkoord voor 2005-’06.
    De patroons wilden dat voor de jaren 2005 en 2006 de stijging van de loonkost beperkt zou blijven tot 4,5%, index inbegrepen. Ze wilden dat de index – de aanpassing van de lonen aan de levensduurte – zou inbegrepen zijn in de “loonsverhogingen”.

    Een voorbeeld. Volgens de Nationale Bank stond de index in 2002 op 1,6%, in 2003 op 1,5% en in 2004 op 1,9%. Voor de drie laatste jaren stond de index dus gemiddeld op 1,7% per jaar. Indien de economische situatie dezelfde blijft (wat helemaal niet het geval is, het ziet er naar uit dat die slechter wordt), betekent dat 3,4% op twee jaar (1,7% in 2005 en 1,7% in 2006). Met een loonnorm van 4,5% zou er in dat geval slechts 1,1% (4,5% – 3,4% index = 1,1%) overblijven.
    En opgepast! Die loonsverhoging van 1,1% op twee jaar is bruto. De sociale bijdragen en de belastingen moeten er nog vanaf om aan het nettoloon te komen. Anders gezegd: het VBO stelt apenootjes voor als loonsverhoging!

    Geen interprofessioneel akkoord = geen loonnorm

    Het ABVV heeft uiteindelijk dit slechte voorstel tot interprofessioneel akkoord verworpen en geen enkele vakbond heeft het ondertekend. Gezien er geen akkoord was, heeft de regering vervolgens beslist het op te leggen.

    De 4,5% is echter slechts een indicatieve norm. In het voorstel tot interprofessioneel akkoord tussen vakbonden en VBO zou de loonnorm van 4,5% ook dat indicatieve karakter gehad hebben. Maar indien de vakbonden het akkoord ondertekend hadden, zouden ze hun woord gegeven hebben niet meer dan 4,5% (index inbegrepen) te eisen. Gezien ze niets getekend hebben, hebben de vakbonden zich nergens toe verbonden. Of anders gezegd: er is geen verplichte loonnorm.

    Gezondheidsindex = nepindex

    We mogen niet vergeten dat de loonindexering geen loonsverhoging is: het is de aanpassing van de lonen aan de kost van het leven, of beter: dat zou het moeten zijn. Sinds enkele jaren immers wordt de index vervalst. De index heet nu “gezondheidsindex”. Alcohol, tabac en petroleumproducten zijn niet meer inbegrepen. De prijzen ervoor stijgen echter fors en tellen niet langer mee in de aanpassing van lonen en pensioenen aan levensduurte.

    Huisstookolie, benzine: de prijzen swingen de pan uit.

    Volgens de krant La Libre Belgique (14 april 2005) is de prijs van brandstof vermenigvuldigd met zes op 35 jaar tijd! Twee jaar geleden kostte een liter super-benzine 1,01 euro, vandaag 1,29 euro. Of een prijsverhoging van 28 eurocent per liter (11 oude Belgische frank meer!). We voelen het meteen als we bij een tankstation zijn gestopt. Wat moet men doen als men ver van zijn werk woont, of ‘s ochtends vroeg begint en daarom een eigen auto nodig heeft om op tijd te komen?
    De huisstookolie kostte in mei 2003 0,28 euro per liter. Vandaag is dat 0,50 euro: bijna een verdubbeling! Hoe moeten de gezinnen het rooien om hun woning te verwarmen als de prijs van de huisstookolie niet inbegrepen is in de index?

    Het antwoord is eenvoudig: in beide gevallen moet er een fikse loonsverhoging komen. Een deel om de achterstand in te halen die we hebben opgelopen door die vervalste index.

    Wonen is Brussel is onbetaalbaar geworden

    In een dossier van Le Soir (23 februari 2205) over de woningprijzen in Brussel kunnen we lezen dat er een enorme wanverhouding is tussen de stijging van de inkomens en de stijging van de huurprijzen. Van 1998 tot 2003 is de prijs van woningen in Brussel gestegen met 59%, die van appartementen met 56%. Uiteraard rekenen de huiseigenaars de prijsstijging door in hun huurprijzen.

    Vandaag moet het gemiddelde huisgezin in Brussel 30% van zijn budget aan wonen besteden. Voor de armsten (werklozen, leefloners, bruggepensioneerden, kleine pensioentjes,…) loopt dat al snel op tot 60% van het inkomen!

    Het schandaligste is echter dat men er in de gezondheidsindex vanuit gaat dat de prijs voor wonen slechts 5,5% van het huishoudbudget beslaat! Met andere woorden: als de huurprijzen stijgen, wordt dat nauwelijks in de gezondheidsindex ingerekend.

    Ook daar moet een stevige loonsverhoging komen om in te halen wat verloren is geraakt!

    Het personeel verenigen rond het eisenplatform

    Bij de MIVB vond de voorstelling van het eisenplatform voor de paritaire commissie plaats op 18 april. Dit eisenplatform bevat meer dan twaalf punten.

    Een eerste opmerking: in het algemeen moet men vermijden teveel verschillende punten te hebben, waarop de baas kan zeggen: “ik kan niet alles doen!”… om dan die punten uit het eisenplatform over te nemen die hem goed uitkomen. Er moet een orde van belangrijkheid worden ingesteld binnen de eisen. Daarbij moeten die eisen die het volledige personeel ten goede komen prioriteit krijgen om het personeel te verenigen zodat, indien nodig, overgegaan kan worden tot gezamenlijke actie.

    Wij denken dat het punt dat alle arbeiders in de eerste plaats interesseert de lonen is.

    De lonen optrekken en de achterstand inlopen

    Het eisenplatform zegt: “een belangrijke loonsverhoging”. Juist, maar wat is “belangrijk”? 4,5%, index inbegrepen? Als het dat is, moeten we weigeren, want we zien niet in waarom in een arbeidsovereenkomst datgene moet aanvaard worden dat in het interprofessionele akkoord is verworpen.

    Volgens ons, indien men de index inrekent in de onderhandelingen, moet er minstens een loonsverhoging met twee cijfers (minimum 10%) komen als we een reële verhoging van de koopkracht willen behalen en als we een deel van de door de gezondheidsindex verloren koopkracht willen terugwinnen.

    Handen af van het brugpensioen!

    Sinds maanden voeren de patroons een mediacampagne om ons ervan te overtuigen langer te werken. Ze zouden met name de brugpensioenen willen afschaffen.

    Stop! Als men gedurende jaren ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds heeft gewerkt, weekends en feestdagen, heeft men het recht om vroeger te vertrekken. Ook al omdat een bruggepensioneerde een job laat aan een jongere.

    Behoud van het brugpensioen, maar niet onder gelijk welke voorwaarde. Na een leven van werken zou men zich niet in de situatie mogen bevinden dat men de buikriem moet aantrekken. Brugpensioen op 75% voor het volledige personeel, zelfs voor wie geen 25 jaar anciënniteit heeft opgebouwd omdat hij/zij voor de MIVB elders werkten.

    Laat je niet pakken zoals de vorige keer!

    Iedereen herinnert zich nog dat jullie in de vorige arbeidsovereenkomst uiteindelijk een privé-verzekering voor de gezondheidskosten werd opgelegd. Laat jullie niet pakken zoals toen!
    Bovendien zijn bepaalde punten van de vorige overeenkomst nog niet gefinaliseerd: maaltijdcheques, reconversie, regeling van conflicten.

    Vakbondsdemocratie

    Wie beslist wat aanvaard en wat verworpen moet worden? Het is niet aan de vakbondsverantwoordelijken die discreet onderhandelen. De vakbondsverantwoordelijken zijn niet meer dan jullie vertegenwoordigers.

    Daarom moeten jullie niet enkel eisen om correct geïnformeerd te worden over de eisen en de evolutie van de onderhandelingen. Er moet vakbondsdemocratie zijn, die werkt met algemene personeelsvergaderingen in iedere depot.

    NEEN aan de verdeling

    Pas op jullie tellen want er zijn niet weinig truuks om jullie te bedotten. Aanvaard niet dat de vakbonden een onderlinge concurrentiestrijd voeren. Of jullie nu Rood, Groen of Blauw zijn, de lonen en de arbeidsomstandigheden zijn allen dezelfde. Om eisen af te dwingen is ARBEIDERSEENHEID nodig. Laat jullie niet verdelen door pietluttige vooronderstellingen die enkel dienen om jullie weerstand af te zwakken!

    Opgelet voor de zomermaanden!

    De onderhandelingen beginnen laat. Pas op dat de directie de zaken niet laat aanslepen. Dan zouden we ons in de zomer bevinden, wanneer een slechte overeenkomst erdoor gejaagd wordt op een niet-representatieve vergadering! Het is een procedure waartoe reeds veel patroons hun toevlucht hebben genomen om in alle stilte een slechte overeenkomst op te leggen.

    Als de onderhandelingen aanslepen tot in de zomer, is het beter september af te wachten om na algemene personeelsvergaderingen in alle depots te beslissen.

    Kan er gehoopt worden dat de secretarissen (die overigens De Planchette met de grootste aandacht lezen) de vakbondsdemocratie zullen respecteren en massale personeelsvergaderingen zullen organiseren in alle depots buiten de zomer? De toekomst zal het ons zeggen. Maar het is aan jullie om jullie delegees zachtjes dooreen te schudden om dergelijke personeelsvergadering af te dwingen en de vakbondsdemocratie te laten spelen.

    De LSP en de collectieve arbeidsovereenkomsten

    De Linkse Socialistische Partij (LSP/MAS) staat voor sterke, democratische vakbonden die volledig onafhankelijk zijn van het patronaat en de staat. – EENHEID: neen aan de sectaire kapelletjesgevechten! De arbeiders hebben nood aan eenheid. – VAKBONDSDEMOCRATIE: in een bedrijf beslist de directie. In een vakbond moet het omgekeerde gelden: de basis beslist en de secretarissen voeren uit wat de basis beslist. De vakbondssecretarissen en de delegees moeten in dienst van de arbeiders staan. – ALGEMENE PERSONEELSVERGADERINGEN IN DE DEPOTS: de wet staat het organiseren van personeelsvergaderingen op het werk toe gedurende de werkuren (betaald)! De hernieuwing van de arbeidsovereenkomst is een uitstekende gelegenheid om dergelijke vergaderingen te organiseren. Ten eerste omdat iedereen zo op de hoogte is van wat besproken wordt en om vervolgens te BESLISSEN: aanvaarden, weigeren en/of tot actie overgaan.. – SOCIALE VREDE: lees goed wat op de laatste lijnen van de overeenkomst staat. De patroons zetten vaak een clausule van sociale vrede in de overeenkomst, waarin de vakbonden zich engageren gedurende 2 jaar niet te staken. We moeten hierover twee zaken duidelijk maken: 1. deze clausule geldt enkel voor de punten van de overeenkomst zelf (voor andere motieven kan worden gestaakt) 2. erin moeten de woorden “behoudens onvoorziene omstandigheden” voorzien worden (het zou bijvoorbeeld kunnen gebeuren dat, indien de oorlog in Irak zich nog verergert, de prijs voor benzine tot hoger dan 2,50 euro/liter stijgt).