Libreparcours NL

Category: Internationaal

  • Manifestatie van de Europese spoorwegwerknemers

    Mededeling van ACOD-Spoor

    24 MEI 2011 OM 13u TE BRUSSEL
    Voor de gebouwen van het Europese Parlement
    Luxemburgplein (station Brussel – Luxemburg).
    “De herziening van het 1ste spoorwegpakket”
    24 mei is de dag waarop de Europese parlementsleden de regelgeving gaan bespreken die de toekomst van de spoorwegwerknemers zal bepalen.
    Waar wordt tegen gemanifesteerd?* Tegen de plannen van de EU om over te gaan tot een totale scheiding van infrastructuur en exploitatie. Verder wil de EU verbieden dat er nog geïntegreerde spoorweg- en holdingsystemen worden in stand gehouden. Dit betekent dat de spoorwegwerknemers in aparte, onafhankelijke ondernemingen worden ondergebracht. Dit moet leiden tot een gemakkelijkere manier van privatiseren, de herziening van de werkomstandigheden, statuten die worden afgebouwd en het opheffen van de interne arbeidsmarkt.
    * Met de herziening van het 1ste spoorwegpakket wil de EU dat alle spoorgerelateerde diensten zo als bundels en rangeerstations, werkplaatsen, stations..in een aparte organisatiestructuur worden ondergebracht en worden opengesteld voor concurrentie.
    * De EU legt de verplichting op tot het afsluiten van contracten tussen de overheid en de infrastructuurbeheerder om in geval van stakingen een minimumdienst te organiseren. Dit is een regelrechte afbraak van het stakingsrecht
    * De Europese Commissie heeft aangekondigd dat in de loop van 2012 een voorstel tot liberalisering van het nationale reizigersverkeer zal worden voorgelegd. Dit zou kunnen betekenen dat men een vrije toegang verleent aan operatoren op spoorweglijnen die niet onder de openbare dienstencontracten vallen. Het zou ook kunnen betekenen dat men opteert voor een aanbesteding van alle openbare dienstencontracten.
    Wij eisen het behoud van:* Goed geïntegreerde door de overheid beheerde spoorwegsystemen met een goede en betaalbare toegankelijkheid voor het publiek. Spoorwegsystemen waarin door de overheid wordt geïnvesteerd om een duurzaam transport te verzekeren.
    * Goede jobs die niet onderhevig zijn aan sociale dumping, het respecteren van de collectieve arbeidsovereenkomsten, gelijke rechten en gelijke behandeling van alle spoorwegwerknemers met behoud van jobs en verbeterde arbeidsomstandigheden
    * Het behoud van het stakingsrecht en tegen een minimumdienstverlening
    We roepen op om massaal aanwezig te zijn zo dat we ons luid protest kunnen laten horen aan de aanwezige parlementsleden die over onze toekomst zullen beslissen.
    De manifestatie gaat door met een stakingsaanzegging met uitzondering voor het personeel dat de treindienst verzekert.

  • Campagne tegen hogesnelheidstrein in Italië. Europarlementslid Joe Higgins brengt bezoek

    Europarlementslid Joe Higgins werd uitgenodigd om een bezoek te brengen aan Val di Susa waar campagne wordt gevoerd tegen de aanleg van een hogesnelheidslijn. In november werd Joe uitgenodigd door een activist van de campagne die ook deelnam aan een nationale bijeenkomst van Controcorrente, een linkse stroming binnen de Rifondazione Comunista.
    De EU financiert mee de aanleg van een hogesnelheidsverbinding tussen Turijn en Lyon (TAV). Deze lijn zou doorheen de vallei Val di Susa trekken. Dat is een mooie vallei met een 80.000-tal inwoners in een 40-tal dorpen. De omgeving zou zwaar te lijden hebben onder deze lijn en het vormt ook een bedreiging voor de volksgezondheid.
    Na afloop van zijn bezoek aan Val di Susa stelde Joe Higgins: “Mijn bezoek aan de vallei op 20 en 21 februari maakte duidelijk dat het standpunt tegen de TAV absoluut correct is. Er is een indrukwekkende massacampagne van verzet tegen het project dat niet alleen rampzalige gevolgen zou hebben voor de gemeenschappen in Val di Susa maar ook verregaande ecologische vernielingen met zich zou meebrengen in een streek met heel wat natuurlijke schoonheid. Tegenover de repressie van de politie en de maffia, verdedigen duizenden mensen op moedige wijze hun leefomgeving en hun gemeenschap. Zij zijn een inspiratie voor al wie opkomt voor het milieu en de lokale gemeenschappen.”
    “Nu ik het met mijn eigen ogen heb gezien, zal ik mijn inspanningen om de campagne te steunen opdrijven. Ik zal er een gedetailleerde vraag over stellen aan de Europese Commissie om zo de meest recente informatie te krijgen en ter beschikking van de campagne te kunnen stellen. Ik zal ook druk zetten op de Europese autoriteiten om de steun op te zeggen. En ik zal mijn functie gebruiken om de internationale steun voor de campagne te versterken door de strijd bekend te maken.”
    Een aantal lokale activisten zoals Nicholetta Dosio voeren al 21 jaar campagne tegen het TAV-project, maar het is vooral de afgelopen 10 jaar dat een massabeweging is ontwikkeld. In 2007 werd een petitie ondertekend door 32.000 inwoners van de vallei. Deze petitie werd aan de EU overhandigd in Brussel. Voor een dergelijk project zou de lokale bevolking toch eerst moeten worden gehoord. Zoals wel meer gebeurt, hebben zakenlui, speculanten en politici de belangen van de gewone bevolking aan de kant geschoven om hun eigen winstbelangen centraal te stellen.
    De campagne komt nu op een kritiek punt. Voor de Europese subsidies is het noodzakelijk dat er verdere boringen worden verricht in het gebied. Op 23 januari waren er 40.000 betogers en er werden permanente “presidi” (protestplaatsen) opgezet op de plaatsen waar de boringen zouden plaatsvinden. Deze protestplaatsen werden opgezet om met actievoerders alles in het oog te houden. Ze doen ook dienst als ontmoetingsplaats, om te eten, te slapen maar ook om de lokale gemeenschap te organiseren. Er is geleidelijk aan een nieuwe levenswijze aan het ontwikkelen op basis van solidariteit, samenwerking en gemeenschapszin.
    Tegenover het immense protest van de lokale bevolking zijn de intimidatie en de repressie opgedreven. Er werden presidi plat gebrand en recent werd een nachtelijke protestactie (er wordt ’s nachts geprobeerd om de boringen te doen om zo protest te vermijden) brutaal uit elkaar geslagen door de politie waardoor 22 gewonden vielen waarvan 2 ernstige gewonden. Er worden 600 politie-agenten ingezet voor iedere shift van een boring, per boring zijn er vier shiften.

    “Eén van ons”

    Joe bezocht een slachtoffer van het politiegeweld, Marinella, in het ziekenhuis. De vrouw had een gebroken neus, een hoofdwonde en overal blauwe plekken. Ze stelde dat ze de strijd gewoon zou verder zetten.
    Daarna trok Joe naar de presidi om er met de lokale actievoerders te spreken. Op een eerste actieplaats, San Antonino, werd hij begroet door 200 actievoerders die voor de gelegenheid een muziekgroep hadden uitgenodigd om Ierse muziek te spelen. Joe zei er: “Het is duidelijk dat deze hogesnelheidslijn niet nodig is. Dit is een mooie vallei die slechts 2 kilometer breed is, omringd door bergen en waar er al een Europese treinweg door loopt net als een autosnelweg en twee hoofdwagen. Waarom willen de politici dan tegen de wil van de bevolking in nog een hogesnelheidslijn aanleggen? Is het misschien omdat ze gecontroleerd worden door de speculanten, grote bedrijven, bouwbedrijven en de maffia die voordeel uit het project halen?”
    Een actievoerder stelde: “Het is alsof Joe hier al 10 jaar is en geen 10 minuten. Hij begrijpt goed over wat het gaat.” Op alle presidi werd Joe warm onthaald en kreeg hij informatie over de bekommernissen van de lokale bevolking en de ecologische risico’s. Zo zou de spoorlijn door een berg gaan waar er asbest en uranium is, dat is een risico voor de lokale volksgezondheid. De grond in het gebied is fragiel met het risico van verzakkingen. Waar er voorheen dergelijke spoorlijnen werden aangelegd, zoals in Muginello in Toscanië, waren er problemen met de watervoorraden. Hoe kan een dergelijke ecologische vernieling worden gerechtvaardigd als momenteel slechts 30% van de capaciteit van de spoorwegen wordt gebruikt.
    ’s Avonds sprak Joe op een publieke meeting in Bussolano waar ook Nicholetta sprak. Zij introduceerde Joe bij de 200 aanwezigen en had het over de campagnes waar Joe bij betrokken was in Ierland: tegen de waterbelastingen, tegen de belasting op vuilzakken, tegen een raffinaderij van Shell,… Toen Joe stelde dat hij als parlementslid leeft aan een gemiddeld arbeidersloon, werd hij onderbroken door een luid applaus. “Dat is één van ons”, riep een aanwezige. Een andere aanwezige merkte op: “Die draagt tenminste geen Armani”. Nog een activist: “Hij zou in Italië moeten opkomen, we hebben zo’n mensen nodig.” Iemand merkte echter op: “Ze zouden dat niet toelaten in Italië, hij is te principieel.”
    De volgende dag werd de tournee langs presidi verder gezet. Zo was er een ontmoeting met de voorzitter van de gemeenschap in de bergen en met verschillende burgemeesters en gemeenteraadsleden van de “No TAV” campagne. Joe beloofde om er alles aan te doen om hun campagne bekend te maken, maar dat het vooral op basis van de vastberadenheid en het massaal verzet op basis van eenheid onder de gewone bevolking zal zijn dat overwinningen kunnen worden geboekt. “Wat ik de afgelopen twee dagen heb gezien, maakt duidelijk dat ze nooit in staat zullen zijn om de TAV te bouwen.”
    Op zondagavond was er nog een ontmoeting met 30 arbeiders die in verschillende fabrieken van Val di Susa actie voeren. Ze legden uit dat zowat iedere fabriek in de vallei de deuren sluit of in vereffening is. Marco, een jonge arbeider van Azimut, het grootste bedrijf in de regio dat yachten bouwt, stelde dat 350 tijdelijke arbeiders hun job hebben verloren en dat anderen nu het werk van die 350 er moeten bijpakken. Er wordt gezegd dat de TAV nieuwe jobs met zich zou meebrengen, maar met de privatisering van de bestaande spoordiensten gingen honderden jobs verloren. De lokale bevolking wil degelijke en vaste jobs, geen tijdelijke nepjobs.
    Joe beloofde om in contact te blijven met de campagne en om de standpunten van de campagne te verdedigen in het Europees parlement. De beweging gebruikt soms de slogan “A sara’ dura” (“het zal moeilijk zijn”), maar de lokale bevolking is vastberaden om hun gemeenschap, leefmilieu en toekomst te verdedigen.

  • Griekenland. Spoorarbeiders vechten terug

    De officiële aankondiging van de aanvallen op de spoorwegdiensten wordt begin oktober verwacht. De kaalslag is immens: tot de helft van de jobs zijn bedreigd, wie blijft moet een loonsvermindering van 20% slikken (bovenop een eerdere algemene loonsverlaging voor al wie in overheidsdienst werkt). De helft van de lijnen zou gewoon worden afgesloten. De regering rechtvaardigt dit beleid met laster over de arbeiders die teveel zouden verdienen. Een spoorarbeider met 26 jaar dienst en met twee kinderen komt netto aan 1.300 euro per maand. Een aantal arbeiders, zoals de chauffeurs, werken tot 60 uur per week omdat de overheid weigert om het noodzakelijke aantal chauffeurs aan te werven. Hierdoor moet te weinig personeel voor de dienstverlening zorgen en dus ook zondagdiensten en feestdagen kloppen. Met al die prestaties komt een chauffeur soms tot aan 2.500 euro per maand. De regering misbruikt dat cijfer nu om een verkeerd beeld te geven.
     
    De spoorbonden hebben opgeroepen tot dagelijkse werkonderbrekingen van verschillende sectoren van spoorarbeiders. Er wordt ook een algemene spoorstaking van onbepaalde duur gehouden tijdens de parlementaire bespreking van het wetsvoorstel.
     
    Er zal meer vastberaden actie nodig zijn. De acties van de spoorarbeiders moet gekoppeld worden aan een oproep tot steun van de andere vakbonden en andere sectoren. De overkoepelende vakbondsfederatie GSEE weigert intussen om solidariteitsacties te voeren.

    De strijd van de spoorarbeiders kan samen met de acties van het stadsvervoer, de telecom, de elektriciteitsarbeiders en andere sectoren een voorbeeld worden en een aanzet tot meer veralgemeende massastrijd tegen de zware besparingsmaatregelen van de regering.

  • Europese Commissie wil liberalisering spoor opdrijven

    De Tijd meldde afgelopen weekend dat de Europese Commissie de liberalisering van het spoor wil versterken en opdrijven. Niet alleen de spoorlijnen maar ook de infrastructuur (stations, loketten, onderhoud,…) zouden worden geliberaliseerd. Voor eind 2012 wil de Commissie een beslissing over de liberalisering van het nationale personenvervoer. Dit betekent: minder dienstverlening tegen een duurdere prijs en met minder personeel. De discussie rond de lokettoeslag voor internationaal personenverkeer maakt dat bijzonder goed duidelijk. Binnenkort volgt ook het binnenlands verkeer.

  • Overwinning voor personeel onderhoudsfirma Londense metro

    Het personeel van Tube Lines, een onderhoudsbedrijf bij de Londense metro, won een loonsverhoging na een reeks acties. Het management heeft zich jarenlang verzet tegen onderhandelingen met het personeel en stelde zich arrogant op tegenover vakbondsvertegenwoordigers. De druppel die de emmer deed overlopen, was het voorstel om het personeel slechts een loonakkoord van 1% aan te bieden en tegelijk de arbeidsvoorwaarden aan te pakken. De strijdbare vakbond RMT hield een raadpleging van haar leden, 90% was voor een stakingsactie. Het voorstel van de directie ging meteen omhoog naar 3,5% en er kwamen toegevingen op het vlak van de arbeidstijden. Er werd gedreigd dat dit voorstel te nemen of te laten was en dat het bij stakingsacties niet meer zou gelden. Hierop werd eind juni alsnog gestaakt gedurende 48 uur. Ander metropersoneel steunde de staking en weigerde ook te werken. Toen het management daartegen protesteerde, werd met een algemene staking bij de metro gedreigd. Er kwamen nieuwe onderhandelingen bij Tube Lines en daarbij werd 4,5% loonsverhoging beloofd, het voorstel om de uurroosters te veranderen werd ingetrokken en er kwam een garantie dat er geen gedwongen ontslagen zullen komen.

  • Algerijnse spoorstaking leidt tot succes: 20% opslag

    De 10.000 personeelsleden van het nationale spoorbedrijf SNTF in Algerije staakten in mei gedurende acht dagen. Ze eisten hogere lonen en begonnen aan een staking van onbepaalde duur die uiteindelijk dus acht dagen duurde. De meeste spoorarbeiders krijgen lonen onder het minimumloon (van 150 euro per maand). Deze spoorstaking was de grootste sinds de formele onafhankelijkheid van Algerije in 1962. De regering was bang dat het conflict uitbreiding zou kennen in andere sectoren en gaf toe met een belofte om de lonen 20% te verhogen. Het persagentschap Reuters stelde na de staking dat deze toegeving zou kunnen leiden tot meer stakingen in het land.

  • Een Nederlandse stem tegen privatiseren en voor degelijke openbare diensten

    Een Nederlandse opinie tegen privatiseren en voor degelijke openbare diensten. De opiniemaker in kwestie (Paul Haenen) is niemand minder dan Bert (van Bert en Ernie). Dit soort stukken komt wat als een verademing op een ogenblik dat onze kranten volstaan met opiniemakers die vinden dat de neoliberalen niet ver genoeg gaan met hun besparingsplannen…
    > Bekijk het op de site van de Volkskrant

  • Groet aan onze Portugese spoorkameraden in strijd !

    Van onze kameraden ter plaatse vernamen we dat jullie de herinnering aan de Anjerrevolutie koppelen aan jullie strijd vandaag. Die ervaring is een les voor de gehele klasse.
    We vernamen dat jullie je de rekening voor de redding van de banken niet willen betalen. De kameraden vertelden over jullie verzet tegen loonsinlevering, tegen de uitholling van het ambtenaarsstatuut en tegen de privatisering van 17 staatsbedrijven.

    Overal liggen de verworvenheden van de arbeidersklasse onder vuur. Overal wil men arbeiders, gepensioneerden en werklozen laten betalen voor de crisis.

    Deze rekening krijgen we te slikken bovenop 30 jaar neoliberaal beleid. Net zoals elders was dit nefast voor de Belgische spoorwegveiligheid. Sinds 1982 belooft men de spoorarbeiders en –reizigers een adequaat veiligheidssysteem. Vandaag is het er nog steeds niet. Met voorlopig zwart hoogtepunt de treinramp van Buizingen van 15 februari 2010 met 18 doden en 170 gewonden.

    De crisis wordt in België aangegrepen om de goederentak te privatiseren en 3000 statutaire jobs te schrappen. Tegelijk wordt het statuut van al het spoorwegpersoneel aangevallen. De arbeidsweek wordt verlengd en de flexibiliteit nog maar eens opgedreven. Een 3×8 maakt plaats voor werkdagen van variabele duur, veranderlijk begin- en einduur.

    Alsof dat nog niet genoeg is, moet er nu €140 miljoen bespaard worden. Niet om op ‘break even’ te draaien, maar om de beoogde winst te halen! Als openbare winst moeten we besparen op veiligheid en dienstverlening om winst te maken!

    Tegelijk zet de liberalisering zich steeds verder, na het goederenverkeer en het internationale reizigersvervoer zal het binnenlandse reizigersvervoer nu snel volgen.

    Net zoals jullie strijd voor ons herkenbaar is, moet dit alles jullie bekend in de oren klinken. Op de ETF actie van 13 april 2010 in Lille, en ook op de voorgaanden, werden ervaringen uitgewisseld. De conclusie is steeds dat het spoor overal een neoliberaal offensief ondergaat. Er is verzet nodig. Eengemaakt Europees verzet.

    We wensen jullie succes met jullie deelname aan de algemene staking van de transportsector vandaag en ook met de algemene spoorstaking donderdag.

    We volgen jullie strijd op. En zullen erover tussenkomen in onze syndicale organisaties.


    Solidaire en strijdbare groeten van Libre Parcours, de werking van de militanten van de Linkse Socialistische Partij (Belgische sectie van het Comité voor een ArbeidersInternationale) in het openbaar vervoer.

  • Foto’s van de betoging in Rijsel

    Klik op de foto voor een grotere versie.

  • Symbolische spooractie in Rijsel

    Dinsdag was er in Rijsel een symbolische Europese actie van spoorpersoneel. De actie was gericht tegen de liberalisering. Er was niet echt massaal gemobiliseerd, we waren met een 500 aanwezigen. Spijtig genoeg waren die aanwezigen dan nog verdeeld over twee acties, enerzijds rond de oproep van de European Transport Workers’ Federation (ETF) en anderzijds rond de vakbond Sud Rail. De ETF had opgeroepen tot een Europese betoging en er was zelfs een stakingsoproep die wel erg symbolisch bleek te zijn. Er werd betoogd aan het gebouw van het Europese Spoorwegagentschap in Rijsel aan de achterzijde van het station Lille Europe. De oproep van ETF bracht een paar honderd spoormensen op de been met vooral de Franse CGT en Belgische syndicalisten (een zestigtal van ACOD en kleinere delegaties van ACV Transcom en VSOA). Na een paar korte toespraken werd de actie al beëindigd.Tegelijk werd verderop actie gevoerd door de Franse spoorbond SUD Rail. Deze bond maakt geen deel uit van het ETF maar kwam toch met zowat 120 aanwezigen op straat. Rond 11u, toen de ETF-actie reeds afgelopen was, kwam er nog een delegatie van een 200-tal Britse RMT-militanten aan. RMT-voorzitter Bob Crow sprak de actievoerders toe. Crow is een strijdbare vakbondsleider die mee aan de basis ligt van het electorale initiatief Trade Union and Socialist Coalition.

    De opdeling van de actie tussen CGT en Sud Rail was natuurlijk geen goede zaak en er was bij de CGT-militanten ongenoegen over zowel deze actie als een staking van SUD Rail op 23 maart, toen de andere bonden in verschillende steden opriepen tot betogingen. Bij de Franse spoorwegen is slechts 17% van het personeel lid van de vakbond, maar de steun voor acties is steeds groot.

    De Europese contacten zijn steeds nuttig, dat bleek ook al op de betoging in december. Er zijn overal gelijkaardige problemen van liberaliseringen en privatiseringen. Daartegenover zal een sterk antwoord nodig zijn. De betoging van afgelopen dinsdag was alleszins te beperkt en bovendien was de zichtbare verdeeldheid geen goede zaak. Een strijdbare opstelling kan dat doorbreken en kan zowel een eenmakende als een mobiliserende rol spelen.