Category: Internationaal

  • De machinisten houden wél woord

    Bij de opvolging van de staking van de machinisten van het Stockholmse voorstadsnet voor het behoud van de boordchef, merkten we onderstaande erg rake blogpost van Frances Tuuloskorpi op. De spijkers met koppen die ze met één enkele slag in het Chinese hardhout van MTR drijft, wilden we jullie niet onthouden:

    Francesblogg

    “Zowel mondeling als schriftelijk drukt Tuuloskorpi zich uiterst provocerend uit.”

    De machinisten houden woord

    Vanavond, woensdag om 23.59 uur, eindigt de staking op de pendeltåg (voorstadstreinen rondom Stockholm).

    De stakers gaan niet terug omdat ze geen steun of geld hebben, of omdat het arbeidsrechtelijk college hen heeft opgedragen om terug te gaan, of omdat MTR recordhoge schadevergoedingen van hen eist (6000 kronen van elke staker – dat is het dubbele van de “normale schadevergoeding” voor een illegale staking). Ze gaan terug omdat dat is wat ze vanaf het begin hebben besloten en bekendgemaakt, en ze behouden de controle. Dit betekent ook dat ze hun vrijheid van handelen behouden voor de toekomst.

    In het eerste bericht, geschreven op zaterdag 15/4 op hun Facebook-pagina Vild strejk på pendeln (Wilde staking op de pendeltåg), staat het volgende: “Op vrijdag 14/4 besloot een vergadering van meer dan 150 machinisten op de pendeltåg in Stockholm met een grote meerderheid dat de machinisten op de pendeltåg op maandag 17/4 om 03.00 uur in een wilde staking zullen gaan. De staking zal drie dagen duren en eindigen op woensdag 19/4 om 23.59 uur.”

    Nu wordt het erg interessant wat er in de toekomst gaat gebeuren!

    De machinisten hebben op zeer duidelijke wijze laten zien hoe belangrijk veiligheid en de kwestie van treinpersoneel voor hen is – en wat ze in staat zijn te doen.

    “Derden” – het publiek – heeft op zeer duidelijke wijze hun steun getoond, zowel met een fantastische, nog steeds gaande, inzameling voor stakingsvergoedingen als met een fantastisch bewustzijn. “Ja, hier sta ik al twee uur te wachten, het is vermoeiend maar ik vind dat de machinisten gelijk hebben om te staken” – dat is eigenlijk de houding die men het meest heeft gehoord. En nu weten de reizigers ook dat wat de machinisten beloven, ze waarmaken.

    In tegenstelling tot anderen die betrokken zijn bij dit schandalige verhaal.

    Over Frances Tuuloskorpi’s achtergrond

    Frances Tuuloskorpi was vier decennia actief in en rond verschillende vakbonden. Van 1977 tot 2006 werkte ze in een bakkerij, waar ze ook vele jaren voorzitter was van de voedingsarbeidersvakbond. Daarna werkte ze op verschillende plaatsen: in kantines, wasserijen, … Ze was ook werkloos. Ze is niet aangesloten bij een politieke partij, maar trouwe supporter van haar collega’s en de arbeidersklasse.

    Frances publiceerde verschillende teksten op folkrorelselinjen.com.

    Het onderschrift van de blog “Zowel mondeling als schriftelijk uit Tuuloskorpi zich uiterst provocerend“, is een citaat uit een onderhandelingsprotocol uit 1988. Haar toenmalige werkgever Skogaholms Bröd stelde dit. Er werd nog aan toegevoegd “haar vakbondsactiviteiten waren een verstoring – samengevat is de reden voor ontslag obstructie“. Haar ontslag werd voorkomen door haar collega’s die een wilde staking aankondigden.

    Frances meende dat het citaat op haar blog hergebruikt kon worden, hoewel ze meestal vriendelijk schrijft. Ze heeft nooit iets onbeschaafder gezegd dan wat er in de koffiekamers wordt gefluisterd.

  • Wat is er eigenlijk ‘wild’ aan de staking van treinbestuurders in Stockholm?

    Op basis van een artikel van Per Olsson van Rättvisepartiet Socialisterna

    Wat is dat eigenlijk, een ‘wilde’ staking? Daarmee wordt een staking bedoeld waarvoor niet werd opgeroepen door een vakbond. Het kan ook een staking zijn die de sociale vrede die voortvloeit uit een CAO verbreekt. Of een combinatie van beiden natuurlijk.

    Sociale vrede ketent vooral werknemers

    De wet verbiedt zowel vakbonden als werkgevers om actie te ondernemen zolang een overeenkomst van kracht is. Maar dat heeft die laatsten er nooit van weerhouden om op een moment dat vakbonden gebonden waren aan de sociale vrede voorwaarden te verslechteren, strijdende arbeiders aan te vallen (zoals de Stockholmse vuilnisophalers in 2017) of om zelfs ronduit een akkoord te schenden.

    MTR en zijn politieke medestanders zijn de ‘wilden’

    MTR verkoos al meermaals het overtreden van de wet boven onderhandelingen en nam de boetes die erop volgden voor lief.

    SEKO Pendelklubbens vroeg in de eerste helft van 2022 tientallen keren overleg om de meest uiteenlopende zaken: van individuele ledendossiers tot schendingen van de CAO.

    Nadat MTR, SL en de regionale politici waren begonnen met de afschaffing van treinbegeleiders, restte slechts het stakingswapen. Maar het stakingsrecht is door de jaren heen en met de steun van vakbondsleiders uitgehold en verzwakt.

    Er werd door de treinbestuurders dus niet over één nacht eis gegaan. Als er iemand ‘wild’ genoemd moet worden, dan zijn het wel MTR en de lokale politici die de aanval inzetten op de werkomstandigheden van de machinisten, de dienstverlening, de veiligheid en de tewerkstelling om de winsten te vergroten.

    De ‘wilde’ werkgevers in Svensk Näringsliv (SN) – het Zweedse VBO – hebben eergisteren bij monde van hun vice-president Mattias Dahl de staking van de treinbestuurders bestempeld als “sabotage”. Terwijl het de klasse is die hij vertegenwoordigt, met MTR aan het hoofd, die de forenzentreindienst saboteert door ten koste van werknemers en reizigers de winsten te vergroten.

    Het is tegen deze sabotage dat de treinbestuurders staken, met enorme steun van het publiek.

    Stakingsrecht heroveren door het te gebruiken

    Het is door middel van stakingen dat het stakingsrecht kan herwonnen worden. Het is ook met dit wapen dat arbeiders in eerste instantie het recht afdwongen om zich te organiseren en om collectieve akkoorden af te sluiten.

    Een recent voorbeeld is de historische overwinning van de Hamnarbetarförbundet, toen die in 2019 na een lange strijd met meerdere stakingen het recht bekwam om eigen overeenkomsten af te sluiten.

    Het stakingswapen is het meest effectieve instrument dat de arbeidersklasse heeft om de hele economie te stoppen en de kapitalisten te raken in hun winsten. Het laat zien wie de samenleving draaiende houdt, waarde voortbrengt en werkelijk de macht heeft.

    Het was de golf van zogenaamde wilde stakingen in de jaren ’70 die vakbonden versterkte, het maatschappelijke debat verschoof naar links en leidde tot nieuwe wetgeving op het gebied van arbeidsrecht en de arbeidsomstandighedenwet. Dat was in België niet anders.

    Uitholling stakingsrecht

    Vanaf het allereerste begin hebben werkgevers geprobeerd wraak te nemen op deze arbeidswetgeving, zelfs als ze de anti-stakingsbepalingen die erin waren opgenomen verwelkomden. Die bepalingen waren trouwens specifiek gericht tegen strijdende vakbonden.

    Volgens de wet mag een vakbond zijn steun niet uitspreken voor een “wilde” staking en moet hij helpen de staking te beëindigen, wat vakbondsleiders hebben gebruikt als excuus om samen met werkgevers niet alleen stakingen, maar ook hun eisen aan te vallen.

    Nood aan democratische en strijdbare vakbonden 

    Dat de macht binnen vakbonden is verschoven naar een steeds kleinere groep gekozen vertegenwoordigers en werknemers met weinig of geen vertrouwen in strijd en in de eigen leden – die in 2018 en 2019 zelfs bereid bleken om mee te schrijven aan een nieuwe anti-stakingswet – benadrukt het belang van een revolte van de vakbondsbasis voor democratische strijdvakbonden met een nieuwe leiding en politiek.

    Deze wetgeving is vijandig tegenover de wereld van de arbeid en bedient één klasse op haar wenken. En dat is niet de onze. Deze wetten maken dat een ‘wilde’ staking buiten de vakbond én van onderuit georganiseerd moet worden.

    Vakbondsvertegenwoordigers die aan de kant van de arbeiders staan, kunnen daarom geen steun uitspreken en deelnemen aan de staking, zelfs als ze aan de kant van de leden staan en de eisen ondersteunen.

    Deelnemers aan een ‘wilde’ staking kunnen beboet worden als werkgevers de staking naar de arbeidsrechtbank brengen en uiteindelijk zelfs ontslagen worden als ze na een stakingsverbod van de rechter toch voet bij stuk houden. Maar solidariteit en steun voor de stakers hebben ertoe geleid dat werkgevers zelden verder durven gaan dan dreigen met ontslag. MTR eist overigens 6000 kronen of 528 euro boete per staker. Het bedrijf moet wel erg gebeten zijn op de stakers want het gebruikelijke bedrag is maar half zo hoog.

    Solidariteit materialiseren

    Actieve solidariteit met de stakers vormt een lijn van verdediging tegen de repressie waar arbeiders die het stakingswapen hanteren steeds weer mee geconfronteerd worden. In die zin is de oproep die het stakerscomité vanmiddag deed om vanavond de 72-urenstaking (die zoals voorzien om 23.59 eindigt) af te sluiten met een brede solidariteitsbetoging een goeie zet.

    Hoe verder?

    SEKO zou best rekening houden met de massale steun voor deze staking en tijdens de huidige onderhandelingen over de CAO een staking aankondigen voor het behoud van de boordchef. Op die manier kan de staking onmiddellijk beginnen nadat de huidige CAO is verlopen op 30 april en de vakbonden niet langer gebonden zijn aan het verbod op staking.

  • Tweede dag van clandestiene staking treinbestuurders in Stockholm

    Gisteren vertelden we jullie over de clandestiene staking van de treinbestuurders van het Stockholmse voorstadsnet dat uitgebaat wordt door de private firma MTR. Ondertussen gaan de laatste uren van de tweede stakingsdag in en bereikte ons weer heel wat informatie die we samenbrengen in een tweede artikel.

    Door een treinbegeleider

    CAO-overleg en beknotting vakbonden

    We schreven al dat de huidige CAO binnenkort afloopt. Het collectieve overleg in de sector is blijkbaar al van start gegaan. Aan het piket was te horen dat er een bezorgdheid is dat de vakbonden de eisen van de treinbestuurders onvoldoende serieus nemen. De vastberaden actie en de massale steun van het publiek tonen dat het behoud van de treinbegeleider in een veiligheidsfunctie een belangrijke bekommernis is die de vakbondsleiding niet over het hoofd mag zien aan de onderhandelingstafel.

    Dat vakbonden op dit moment geen staking mogen organiseren en zelfs moeten proberen stoppen als ze niet veroordeeld willen worden tot een gigantische schadevergoeding, riskeert de relaties te vertroebelen. Het stakerscomité benadrukt dat Seko en ST de staking eigenlijk steunen, maar gebonden zijn door wetgeving. Stakers werden voorbereid op afkeurende verklaringen van bonden in de pers. Een vertegenwoordiger van Seko zei bv in de pers dat de staking de lopende onderhandelingen bemoeilijkt. Het stakerscomité raadde vanaf het begin vakbondsafgevaardigden af om mee te doen omdat dit hun vakbond ernstig kan schaden. De wettelijke basis waar het om gaat is Paragraaf § 42, tweede alinea, over medezeggenschap op de werkvloer: “een organisatie die zelf gebonden is aan een collectieve arbeidsovereenkomst is verplicht om, als er een onwettige stakingsactie van een lid dreigt of plaatsvindt, te proberen de actie te voorkomen of te laten stoppen.” Het stakerscomité bracht stakers nogmaals in herinnering dat ze dit alles in hun achtergrond moeten houden als ze een telefoontje krijgen van hun verkozen vakbondsafgevaardigde.

    Geen boordchef betekent meer druk op de machinist

    Behalve dat treinbestuurders nu de aankondigingen zelf moeten doen, wordt van hen verwacht dat ze via schermen de situatie in de rijtuigen monitoren. Afhankelijk van de bron gaat het om treinen met tot 1700 reizigers.

    Besparing

    Ondertussen kwamen we te weten dat de afschaffing van de treinbegeleider jaarlijks 150 miljoen kronen moet uitsparen. Dat is 13,2 miljoen euro.

    Tegenkanting, intimidatie en repressie

    Directie en overheid proberen de impact van de staking te beperken.

    Individuele stakers worden onder druk gezet. Het stakerscomité raadde iedereen aan om de werkgsm uit te schakelen en niet wakker te liggen van e-mails. MTR besliste dat er vanaf dag één ziektebriefjes vereist zijn. Er zijn iets meer zieken dan anders. Het stakerscomité had zich hieraan verwacht en zieken gezegd om meteen een briefje te regelen. De directie doet dit onder het voorwendsel dat echte zieken zich dan niet verdacht hoeven te voelen.

    Stockholm’s Länstrafik (SL) legt bussen in om pendelaars van de randstad tot aan de metro te krijgen. Maar het is onmogelijk om alles op te vangen: voor één trein heb je 25 bussen nodig. Lokale kranten hebben het over 368.000 of zelfs 400.000 pendelaars per dag. Dan doe je een vastberaden en goed opgevolgde staking niet eventjes snel teniet. Op de eerste dag reed 80% van de treinen niet.

    De Metro van Stockholm wordt eveneens uitgebaat door MTR. Metrobestuurders die door de staking op het voorstadsnet te laat op het werk geraken, kregen te horen dat ze zich kunnen verwachten aan loonaftrek. Terwijl het dus om dezelfde werkgever gaat!

    Zoals verwacht is een deel van de stakers voor de arbeidsrechtbank gedaagd. Zo lang de rechter hen niet dwingt om te gaan werken, gaan ze door. Zoals eerder gezegd is ontslag na een gerechtelijk stakingsverbod wel mogelijk.

    Staking komt niet uit de lucht gevallen

    Sinds twee jaar protesteert het personeel tegen het afschaffen van de boordchef. Directie en politieke verantwoordelijken schuiven alle bezwaren rond veiligheid, werkdruk, dienstverlening en tewerkstelling aan de kant. Het nieuwe regionale bestuur kwam niet terug op de beslissing van de voorgangers en in maart begon de gespreide uitfasering van de treinbegeleider. Afhankelijk van de bron zijn er nog 300 of 350 treinwachters. Sinds maart zou de helft van de treinen al zonder chef gereden hebben. MTR had ingecalculeerd dat tot 17% van de treinen tijdelijk niet zou rijden door problemen bij de uitfasering. In de praktijk reed die eerste twee weken tot de helft van de treinen niet, voornamelijk door machinisten die zich begrijpelijk niet in staat voelden om veilig te rijden. Vervolgens heeft de directie de ingecalculeerde afschaffingen verhoogd tot een kwart. Het loopt dus allesbehalve van een leien dakje. Afgelopen vrijdag culmineerde de weerstand op een door 150 treinbestuurders bijgewoonde vergadering dus in de beslissing om vanaf gisterenochtend zeer vroeg de blok erop te gooien.

    Solidariteit

    Op het einde van de eerste stakersdag werden al bijna 850.000 kronen ingezameld voor de stakerskas. Dat is ongeveer 74.800 euro. Herinner dat stakers een boete van 3000 kronen of 264 euro riskeren. Dit geld is het equivalent van 283 boetes. Het hoogste aantal stakers dat we maandagavond vernamen, is meer dan 200. Mogelijk stijgt dat nog. Niet iedereen was bijvoorbeeld die dag ingepland. Maar het betekent dat alle boetes betaald zullen kunnen worden en dat er zelfs iets over zal zijn voor gerechtskosten en de compensatie van loonverlies.

    Ondertussen kwam ons ter ore dat de steun voor de stakerskas in de late namiddag van de tweede stakingsdag was opgelopen tot 1,3 miljoen kronen of 114.400 euro. Dit is een uitdrukking van de enorme solidariteit onder pendelaars en andere werkenden.

    Daarnaast kwamen er ook heel wat internationale solidariteitsberichten binnen van syndicalisten en vakbondsdelegaties. O.a. uit België, de VS, Brazilië, het Verenigd Koninkrijk en Zuid-Afrika.

  • Alle steun voor de staking van de Zweedse machinisten!

    Staking voorstadsnet Stockholm

    Vanochtend om 3u begonnen de treinbestuurders van het voorstadsnet van Stockholm een wilde staking. Deze lijnen worden uitgebaat door de private operator MTR maar de financiering gebeurt met publieke middelen. MTR is gevestigd in Hongkong maar wordt gecontroleerd door China. Het bedrijf baat ook de metro in Stockholm uit. De inzet van de staking is het behoud van de treinbegeleider. Lange afstandstreinen worden ingelegd door de Staatsspoorwegen en private operatoren. Zij zijn niet betrokken bij het conflict.

    Artikel door een treinbegeleider

    Sinds twee jaar vecht het MTR-personeel met allerlei acties om de ongeveer 300 treinwachters te behouden. De stakers stellen veiligheid, dienstverlening en tewerkstelling voorop. Ook de toegenomen werkdruk voor treinbestuurders stellen ze aan de kaak. Voor de directie van MTR moet dit alles wijken voor winstmaximalisatie. Hoog tijd om de boel weer in publieke handen te brengen!

    Stakerscomité organiseert clandestiene staking

    Er worden al langer acties tegen treinen zonder boordchef georganiseerd, maar vanmorgen kwam het dus tot een driedaagse werkonderbreking. Dit werd collectief beslist op een vergadering van 150 machinisten afgelopen vrijdag.

    Het stakingsrecht staat op zich in de Zweedse grondwet. Maar andere wetgeving bepaalt dan weer dat stakingen tijdens de looptijd van een CAO verboden zijn. Dit is één van de redenen dat geen van de spoorbonden opriep om te staken. Een vakbond die tijdens een lopende CAO een staking organiseert, zou hoogstwaarschijnlijk veroordeeld worden tot een miljoenenboete. Wilde stakers kunnen niet ontslagen worden voor deelname aan een illegale staking. Ze riskeren wel een boete van 3000 Zweedse kronen of €264. Daarnaast lijden ze loonverlies. Het zou ook niet mogelijk zijn voor vakbonden om de staking te erkennen en een stakersvergoeding uit te betalen. Daarom is er een solidariteitsfonds opgericht in samenwerking met Förbundet Arbetarsolidaritet en wordt de staking georganiseerd door een stakerscomité bestaande uit spoorwegpersoneel zonder vakbondspositie. De staking is goed georganiseerd. Er is duidelijk gecommuniceerd over hun rechten, de waarschijnlijke boetes, het mogelijke verbieden van de staking, over hoe het werk neerleggen (iedereen heeft een ander begin- en einduur) … De stakers staan piket op hun voorziene werkuren en bespreken dagelijks de situatie.

    Neen aan treinen zonder boordchef!

    Ongeveer een derde van de treinen van MTR rijdt reeds zonder treinbegeleider. Treinbegeleiders worden vervangen door camera’s! Ze worden niet ontslagen, maar krijgen een andere job toegewezen. Bv die van kuiser of onderstationchef. Maar velen geven er de brui aan omdat ze als stront behandeld worden en geen perspectief zien. Sommigen worden depressief en zitten ziek thuis. De positie en slagkracht van de treinbegeleiders is hierdoor verzwakt. Treinen mogen er namelijk rijden zonder treinbegeleider. Als zij vandaag zouden staken i.p.v. de treinbestuurders, zou de kans reëel zijn dat er toch treinen rijden. Hoewel er natuurlijk veel machinisten zijn die d’office weigeren om zonder chef te vertrekken. Vandaar dat het de treinbestuurders zijn die staken.

    Politieke keuze

    In 2021 besliste het regionale bestuur van de Moderaterna (Conservatieve Partij), de Centrumpartij, de Christendemocraten, de Liberalen en de Milieupartij (Miljöpartiet de gröna) om komaf te maken met de aanwezigheid van een treinbegeleider in elke pendeltrein. In de verkiezingscampagne van vorig jaar beloofden de sociaaldemocraten om de beslissing terug te draaien. Toch gaf de nieuwe minderheidsregering van de Sociaal-Democratische Partij (Socialdemokraterna) en de Milieupartij (Miljöpartiet de gröna) die gedoogd wordt door de Linkse Partij (Vänsterpartiet) in maart dit jaar groen licht om de boordchef af te schaffen. De Vänsterpartiet zou moeten dreigen om haar steun aan deze regering in te trekken.

    Goede opvolging en sympathie pendelaars

    Tot nu toe is de staking een groot succes. 150 à 200 machinisten nemen deel en 80% van de treinen is afgeschaft. Er is veel steun van het publiek ondanks de moeilijkheden die velen ondervinden om op hun werk te geraken.

    Piket in Stockholm

    Hoe verder?

    Er is een mogelijkheid dat de arbeidsrechtbank de staking verbiedt. In dat geval is het wel mogelijk om stakers die daarna werk weigeren af te danken.

    Over enkele weken loopt de huidige CAO af. Dit biedt mogelijkheden voor een oproep tot een erkende staking. De spoorbond Seko zou die moeten aangrijpen, zowel rond loonoverleg als rond de eis tot een veiligheidsfunctie van de boordchef. Het stakerscomité toont de weg vooruit. De vakbondsleiding zou hierop moeten verder bouwen en personeelsvergaderingen moeten organiseren om stakingen voor te bereiden. Ondertussen zou er een betoging georganiseerd moeten worden met spoorwegpersoneel en pendelaars om de massale steun die er is te tonen.

    Rättvisepartiet Socialisterna, de Zweedse sectie van International Socialist Alternative, pleit voor democratische en strijdbare vakbonden, eist het stakingsrecht op en staat er op dat voorakkoorden eerst ter stemming worden voorgelegd aan vakbondsleden. En uiteraard eist de partij dat MTR buitengekegeld wordt en dat treinverkeer weer in publieke handen genomen wordt.

    Hoe zit het bij ons?

    In België hadden we ook al te maken met aanvallen op de boordchef. De laatste ernstige poging was in 2015. De toenmalige CEO en de toenmalige Minister van Transport, Cornu en Galant, zetten toen met de zogenaamde One Man Car de aanval in op de veiligheidsfunctie van de boordchef. De One Man Car maakte deel uit van het plan Galant. Dit hield o.a. een oplopende vermindering in van de dotatie. Na vijf jaar moesten we het met 21% minder stellen. En vijf jaren op rij moest de productiviteit met4% opgetrokken worden. Dit besparingsplan werd door de spoorbonden beantwoord met een goeie sensibiliseringscampagne gericht op het personeel en de gebruikers van het openbaar vervoer. Uiteindelijk werd er ook gestaakt tegen het plan Galant. Niet alles kon worden afgewend, maar de One Man Car werd wel opgeborgen. Wat ook een rol speelde, was dat Infrabel de vele vereiste camera ’s op de perrons niet wou bekostigen.

    Vroeg of laat zullen treinen zonder boordchef bij NMBS wel weer op tafel komen. Het personeelstekort onder treinbegeleiding sleept al vijf jaar aan. Het argument wel verlof te zullen kunnen geven als er geen boordchef vereist is in iedere trein, zou wel eens verf kunnen pakken. Uiteraard is het financieel en technisch niet evident en zou zo een aanval opnieuw op veel weerstand van treinbegeleiders en -bestuurders botsen.

    Sowieso zal de uitkomst van deze strijd ook invloed hebben op de Belgische Spoorwegen. Een nederlaag zal onze tegenstanders alleen maar motiveren om nog een poging te wagen. Een overwinning echter zou hen demotiveren en onze positie versterken. Vandaar het belang van internationale solidariteit.

    Wat kan jij doen?

    Stuur een solidariteitsverklaring naar

    • vildstrejkpendeln@hotmail.com
    • met in kopie: rs@socialisterna.org
  • Britse spoorstaking: de kracht van de arbeidersklasse in actie

    De kracht van de werkende klasse in collectieve actie werd deze week nogmaals aangetoond met de Britse spoorstaking van de transportbond RMT. Het was de grootste spoorstaking in Groot-Brittannië sinds 1989 en het spoorverkeer kwam volledig tot stilstand. Ook in andere sectoren had de staking gevolgen.

    Artikel door Finghín Kelly (Socialist Party, ISA in Ierland). Lees ook de solidariteitsverklaring van Socialist Alternative in Engeland, Schotland en Wales en hun Engelstalige artikel over de stand van zaken na de eerste stakingsdagen.

    Op dit ogenblik zijn de drie 24-urenstakingen (21, 23 en 25 juni) achter de rug. Uit verslagen blijkt dat de staking goed opgevolgd werd met ook een grote deelname aan stakersposten en betogingen. Er werd massaal voor staking gestemd in een bij wet verplicht referendum: negen tegen één stemde voor de staking bij een hoge opkomst.

    Strijd tegen de aanvallen van de bazen

    De staking was een reactie op de aanvallen door de spoorbedrijven. Het gaat onder meer om het schrappen van 2.500 banen bij Network Rail en aanvallen op de lonen en arbeidsvoorwaarden bij 15 verschillende spoorwegmaatschappijen. Deze aanvallen worden gesteund door de Britse regering die, zoals de algemeen-secretaris van de vakbond RMT, Mick Lynch, heeft aangegeven, nauw betrokken is bij het geschil en een harde lijn van de bazen probeert door te drukken. Boris Johnson en de Tories zijn vastbesloten om een krachtige en goed georganiseerde groep werknemers een slag toe te brengen.

    Een interessant aspect van het geschil is dat Mick Lynch viraal ging op sociale media. Het leidde tot een golf van memes en steun uit hoeken van waaruit dit niet verwacht kan worden. Dit is te danken aan zijn krachtige verdediging van de vakbondsactie van de RMT-leden. Het zal de werknemers in Ierland zeker niet zijn ontgaan dat er een schril contrast bestaat tussen de houding die Lynch de voorbije week heeft aangenomen en de lafhartige onbeholpenheid van de vakbondsleiding hier in Ierland, met name in het zuiden, ten aanzien van de koopkrachtcrisis. In plaats van een beslissende strijd te voeren, willen zij een nieuwe overeenkomst sluiten met de bazen en de regering.

    De Britse media probeerden om de staking en de standpunten van de arbeiders als impopulair af te schilderen, en hebben cynisch geprobeerd om het grote publiek op te zetten tegen het spoorpersoneel. Parlementsleden van de Tories en Labour-toplui (voorzitter Starmer droeg zijn vertegenwoordigers op om geen steun aan de stakingen te betuigen), gingen in de televisiestudio’s te keer tegen de stakers. Lynch gaf niet toe aan de mediadruk, maar nam een offensieve verdediging op van vakbondstradities als stakersposten.

    Steun voor de staking

    Ondanks de aanvallen van de media heeft de staking veel steun. Uit een opiniepeiling van Savanta ComRes blijkt dat 58% de staking als gerechtvaardigd beschouwt.

    Dit mag geen verrassing zijn, ondanks wat de media en het politieke establishment – en ook veel conservatieve vakbondsleiders – graag pushen. Stakingen en arbeiders die actie voeren, mits goed georganiseerd en met een strategie om de steun van de bredere arbeidersklasse te winnen, kunnen enorm populair zijn en de sympathie omzetten in actieve steun.

    Dit is zeker het geval met deze staking. Het spoorpersoneel stond tijdens de pandemie in de frontlinie. RMT-leden hielden het vervoer gaande en zorgden ervoor dat essentiële werknemers en anderen tijdens de pandemie veilig van en naar het werk werden gebracht. Het spoorpersoneel deed dit vaak met gevaar van eigen gezondheid en leven, ze behoren tot de beroepen met een hoger percentage infecties en sterfgevallen als gevolg van Covid. In Groot-Brittannië is men zich er ook terdege van bewust dat de privatisering van de spoorwegen een regelrechte ramp is voor het personeel, gemeenschappen die afhankelijk zijn van spoorverbindingen en passagiers in het algemeen.

    Koopkrachtcrisis

    Deze staking vindt ook plaats tegen de achtergrond van een koopkrachtcrisis. De inflatie in Groot-Brittannië bedraagt 9,1% – de hoogste in 40 jaar. Dit treft werknemers met lage en middeninkomens het hardst en gebeurt tegen een achtergrond van stagnerende en dalende lonen als gevolg van decennialang asociaal van de Tory’s en de Blair’s. Het idee van een staking om de lonen en arbeidsvoorwaarden te verdedigen en de inflatie tegen te gaan, kan werknemers en arme mensen in heel Groot-Brittannië sterk raken. De steun voor de staking en voor de standpunten van Mick Lynch in de media tonen dit aan.

    Om de druk op de bazen en de Britse regering hoog te houden, moeten de RMT-arbeiders nu binnen de vakbond overleggen hoe ze de actie kunnen laten escaleren, onder meer door meer stakingsdagen aan te kondigen, en hoe ze de steun die ze onder de arbeidersklasse hebben, kunnen verbreden en activeren.

    Een baken zetten

    Werknemers in andere sectoren en andere vakbonden moeten kijken hoe ze soortgelijke acties kunnen voeren, zoveel mogelijk gecoördineerd met de acties van de RMT. Dit zou de druk op de spoorwegmaatschappijen, de regering en de werkgevers in het algemeen opvoeren. Dit is het programma en de strategie die worden voorgesteld door Socialist Alternative, onze zusterorganisatie in Engeland, Wales en Schotland, die ook heeft opgeroepen tot nationalisering van de spoorwegen onder democratische controle en beheer van de werknemers.

    De staking zet bakens uit en geeft een voorbeeld van hoe terug te vechten en hoe werknemers kunnen omgaan met de koopkrachtcrisis. Hieruit kunnen werkenden in andere landen veel leren. De werkende klasse heeft een enorme kracht en kan steun en overwinningen behalen met een strategie van strijd waarbij moedig wordt ingegaan tegen de bazen en de regering. In de strijd voor koopkracht is dit een belangrijk gegeven.

  • ‘One man car’: stakingsacties in noorden van Engeland stoppen aanval op treinbegeleiders

    In verschillende landen is er discussie over de ‘one man car’: treinen die rijden met slechts één personeelslid aan boord, de bestuurder. Het is een operatie om de treinbegeleiders weg te saneren. Dit is een gevaar voor de veiligheid. In het noorden van Engeland waren er stakingsacties om deze maatregel weg te krijgen. Het spoorpersoneel is daar ook effectief in geslaagd: strijd loont!

    Verslag door een treinbegeleider uit het noorden van Engeland – eerder gepubliceerd in weekblad ‘The Socialist’

    Na 47 dagen van goed opgevolgde en vastberaden syndicale acties ter verdediging van de veiligheid op het spoor en van de bijhorende jobs, is er een belangrijke doorbraak in de strijd voor het behoud van de treinbegeleiders. Vlak voor de treinbegeleiders aan hun 48stestakingsactie wilden beginnen, kwam het nieuws dat Arriva Rail North, het departement voor transport en Transport for the North instemden met een aantal toegevingen.

    Er werd bevestigd dat in de looptijd van de huidige franchise elke trein een begeleider aan boord zal houden. Waar er nieuw rollend materieel komt of waar dit vernieuwd wordt, zal er eveneens nog steeds een begeleider op elke trein zijn. De details van operationele modellen en de ‘gemoderniseerde’ functiebeschrijving van de treinbegeleider moeten wel nog onderhandeld worden.

    Dit is een belangrijke verandering in vergelijking met wat voor de kerstvakantie nog gezegd werd. Arriva Rail North probeerde de transportbond RMT te dwingen tot medewerking aan een ‘onafhankelijk onderzoek’ naar de ‘driver-only operation’ (DOO) met de steun van de kamer van koophandel en een conservatieve burgemeester.

    De minister van spoorwegen bevestigde nu dat de regering steun geeft aan het voorstel om op elke trein van Arriva Rail North een begeleider te behouden. Er komen ook middelen om dit mogelijk te maken in een contractaanpassing voor de franchise. De contractuele eis om minstens 50% van de treinkilometers af te leggen op basis van DOO wordt geschrapt.

    Dit is een belangrijke overwinning die het resultaat is van de vastberadenheid van de treinbegeleiders in het noorden van Engeland. De stakingsacties verslapten niet en de piketten bleven stevig. De stakingen hebben de grote bedrijven in de steden veel schade berokkend: het effect op de lokale economie was groot. Ondanks de ‘hinder’ voor de reizigers, kwam er heel veel steun van hen voor onze strijd.

    Vakbondsleden blijven instinctief waakzaam over de bedoelingen van de werkgevers, zeker omdat in het akkoord niet wordt gesproken over de veiligheidsfunctie van de treinbegeleider. Bovendien is de garantie op het behoud van de treinbegeleiders enkel vastgelegd tot het einde van de franchisecontracten. Binnen enkele jaren staan we dus mogelijk voor dezelfde strijd.

    Er moet nu een garantie komen van de onderhandelaars dat er geen toegevingen worden gedaan op vlak van lonen, aantal jobs of arbeidsvoorwaarden. We moeten ledenbijeenkomsten organiseren om onze ‘rode lijnen’ te bepalen die niet kunnen overschreden worden. Elk voorstel tot akkoord moet door de leden gestemd worden.

    Gelijk welke uitholling van onze taken en verantwoordelijkheden zal niet aanvaard worden. Het democratisch gestemde ‘Train Crew Charter’ van de vakbond moet gerespecteerd worden. De treinbegeleiders moeten verantwoordelijk blijven voor de controle op de opening en sluiting van de deuren en het contact met het perron. De transportbond RMT maakte duidelijk dat er niet onderhandeld wordt over ‘conventionele’ of ‘tijdelijke’ operationele modellen.

    Onze ‘vrienden aan het front’ van de vakbond van treinbestuurders Aslef hebben meermaals verklaard dat de bestuurders moeten besturen en de begeleiders begeleiden.

    We hebben de conservatieve regering tot toegevingen gedwongen, in het bijzonder de transportminister Chris Grayling. Hij wilde DOO uitrollen als het standaardmodel om de winsten voor speculanten op te drijven door de winsten voor de veiligheid te plaatsen. Na deze overwinning door de treinbegeleiders zoekt het Duitse spoorbedrijf Deutsche Bahn naar een overnemer voor Arriva UK.

    In plaats van overheidsmiddelen uit te delen aan private bedrijven, moeten de spoorwegen in publieke handen komen zodat ze onder democratische arbeiderscontrole kunnen beheerd worden in het belang van de gemeenschap en niet de aandeelhouders.

    De RMT heeft toegevingen afgedwongen bij Greater Anglia, Scotrail en Merseyrail. Ondanks de anti-vakbondswetten van de conservatieven hebben de treinbegeleiders van de regio South West nu een overweldigend mandaat gegeven om de strijd tegen DOO verder te zetten. RMT-leden zullen niet zwijgen: als we strijden, kunnen we immers winnen.

    Alle 1400 treinbegeleiders in het noorden van Engeland kunnen met opgeheven hoofd zeggen dat ze gevochten hebben voor de veiligheid en de treinbegeleider op alle treinen behouden hebben. Dat is een inspiratie voor alle werkenden en voor onze klasse. Solidariteit!

  • Schoonmaakpersoneel Atheense bussen haalt overwinning: onderaanneming gestopt

    Interview met Eleni Mitsou (Xekinima) en Apostolis Cassimeres (OASA, vakbond van buspersoneel in Athene)

    athens-bus-cleaners-strikers-1Net als bij ons – denk maar aan de lange strijd van het schoonmaakpersoneel van BM&S (voor de treinen) eind 2014 – wordt ook in Griekenland al jarenlang ingehakt op de lonen en arbeidsvoorwaarden voor schoonmaakpersoneel. Bij het Atheense busbedrijf OSY, een publiek bedrijf, werd de schoonmaak van de bussen aan onderaannemers uitbesteed. Die namen het niet nauw met de uitbetaling van de reeds erg lage lonen en de arbeidsvoorwaarden. Het leidde tot een opmerkelijke strijdbeweging die tot een overwinning heeft geleid, ook al opmerkelijk in Griekenland waar de arbeidersbeweging al veel nederlagen te verduren kreeg.

    Het schoonmaakpersoneel van de bussen in de Griekse hoofdstad Athene haalde een belangrijke overwinning na een lange strijd. Eleni Mitsou (Xekinima) en Apostolis Cassimeres (OASA) waren van bij het begin in januari 2016 betrokken bij de acties van het schoonmaakpersoneel van het publieke busbedrijf OSY. De acties waren gericht tegen de maffiapraktijken van het bedrijf dat het schoonmaakcontract binnenhaalde. In juni werd een eerste overwinning behaald (zie: http://www.socialistworld.net/doc/7613).

    Enkele dagen voor dit interview werd afgenomen, volgde een nieuwe en erg belangrijke overwinning. Het ministerie van transport ging in op de centrale eis van de schoonmakers en zette de contractor aan de deur om rechtstreekse contracten met het schoonmaakpersoneel aan te bieden. Dit werd in een wet gegoten en gestemd op 4 augustus. PASOK (sociaaldemocratie), Nieuwe Democratie (conservatieven), To Potami (liberalen) en Gouden Dageraan (neonazi’s) stemden tegen, de KKE (communistische partij) en de Centrumpartij onthielden zich.

    Tanja Niemeier en Katia Hancké spraken met Eleni en Apostolis tijdens het zomerkamp van Antinazi Zone – Youth Against Racism in Europe in Naxos. De discussie over de staking van het Atheense schoonmaakpersoneel was één van de hoogtepunten van dit zomerkamp.

    Eleni en Apostolis, we weten dat er in juni een belangrijke overwinning werd behaald maar de strijd hield daar niet op. Wat gebeurde er?

    “In juni kregen de schoonmakers hun achterstallige lonen uitbetaald. Er waren achterstallen voor drie tot vijf maanden, de bedragen verschilden naargelang het busdepot. De contractor had bekomen dat de lonen rechtstreeks aan het personeel betaald werden en niet via het publieke busbedrijf. Dit was de eerste keer dat zoiets gebeurde in Griekenland.

    “Zodra de overwinning in juni bekomen was, hoorden we dat het management van het publieke busbedrijf OSY de contractor aan de deur wilde zetten om een andere onderaannemer te zoeken met meer ‘volgzaam’ personeel.

    “Het betekende dat het schoonmaakpersoneel dat al sinds januari opkwam voor de uitbetaling van achterstallige lonen nu aan de deur zou gezet worden.”

    Hoe werd daarop gereageerd?

    “De schoonmakers begonnen een massale campagne waarbij duizenden pamfletten verspreid werden in Athene met dagelijkse infostands op het Syntagmaplein en in arbeidersbuurten van Athene.

    “Ook Xekinima, het CWI in Griekenland, begon een solidariteitscampagne waarbij tienduizenden pamfletten verspreid werden doorheen Griekenland. De centrale eis was dat het publieke busbedrijf de schoonmakers rechtstreeks zou aanwerven en geen gebruik meer zou maken van private bedrijven.

    “De manager van het publieke busbedrijf, aangesteld door de Syriza-regering, en de voorzitter van het busbedrijf, iemand die al heel lang bij Syriza meedraait, verwierpen de eis van de schoonmakers om hen rechtstreeks aan te nemen met het busbedrijf.”

    Bedoel je dat het door Syriza aangestelde management probeerde om werknemers die strijd voerden aan de kant te schuiven?

    “Ja. Het was schokkend om te zien hoe neerbuigend ze tegenover de arbeiders stonden. Maar de campagne was wel succesvol in de zin dat er veel aandacht voor kwam waardoor het management onder grote druk stond.

    “We hadden tijdens een redelijk lange periode dagelijkse betogingen voor de kantoren van het busbedrijf, het ministerie van transport en de kantoren van Syriza. Er was veel mediabelangstelling op televisie, radio en in de kranten.

    “Juni was een moeilijke maand voor de schoonmakers. Ze werkten van 21 uur tot 3 uur en tegen 8 uur ’s ochtends stonden ze al opnieuw campagne te voeren. Bovendien hebben veel personeelsleden nog verantwoordelijkheden thuis. Velen sliepen maar een paar uur per nacht. Maar ze hielden vol en toonden hun vastberadenheid.”

    Wat was het resultaat van deze nieuwe ronde van strijd?

    “Enkele weken later beloofde de minister van transport dat er een wet zou komen waarin de rechtstreekse tewerkstelling van schoonmaakpersoneel door het busbedrijf zou opgenomen worden. Dit gaf wat rust, maar we bleven waakzaam. We wisten dat het management van OSY nog vanalles zou proberen.

    “Het management probeerde effectief twee keer om van contractor te veranderen. Het wilde af van de personeelsleden die zo vastberaden opkwamen voor hun rechten en bovendien openlijk kritiek op het management van OSY brachten. Maar de campagne reageerde telkens erg snel.

    “De internationale campagne van het CWI speelde daar een belangrijke rol in. Er waren protestbrieven van syndicalisten en socialisten uit de hele wereld. Dit hielp om de pogingen van het management te stoppen. We willen iedereen bedanken die ons heeft geholpen.

    “We kregen ook van enkele anderen steun. Zo was er Constantina Kouneva, een verkozene in het Europees Parlement en voormalige schoonmaakster in de Atheense metro. Zij werd in 2008 met zuur aangevallen omwille van haar vakbondsactiviteiten. En ook de minister van transport hield zijn woord.”

    Wat houdt die wet van 4 augustus juist in?

    “De wet van 4 augustus maakt het mogelijk voor het busbedrijf om schoonmaakpersoneel rechtstreeks aan te werven. De wet bepaalt dat hierbij het personeel dat voordien voor de contractor werkte moet overgenomen worden. Dat is een verwijzing naar het stakende schoonmaakpersoneel.

    “De wet garandeert een loon dat overeenstemt met een personeelslid in de publieke sector die de lagere school heeft afgewerkt (de trojka voerde in de publieke sector een nieuwe loonschaal in waarbij het loon afhankelijk is van de scholing). Dat loon bedraagt 780 euro per maand voor een 40-urenweek. De contractor betaalde 450 euro per maand voor een 36-urenweek en bleef steeds in gebreke om toeslagen voor nachtwerk en zondagwerk te betalen. De wet geldt tot eind 2017 en moet daarna jaarlijks hernieuwd worden.”

    Gaat dit enkel over schoonmakers bij OSY in Athene?

    “Neen, de wet heeft betrekking op schoonmakers en veiligheidspersoneel bij alle openbaar vervoer in Athene en alle diensten die tot het ministerie van transport behoren. Met hun overwinning slepen de schoonmakers dus vooruitgang uit de brand voor alle schoonmakers en het veiligheidspersoneel in tal van werkplaatsen.

    “Doorheen deze strijd is de kwestie van onderaanneming op de politieke agenda gezet. De regering wil nu een wet invoeren waardoor alle openbare diensten rechtstreeks schoonmakers en veiligheidspersoneel aanwerven en geleidelijk aan alle onderaannemers aan de deur zetten.”

    Welke lessen kunnen uit deze strijd getrokken worden?   

    “Het is erg goed gelopen. De strijd die zeven maanden geleden opgestart werd door een kleine groep schoonmaaksters in één busdepot, Elliniko, leidde tot een bredere strijd. Toen die schoonmaaksters voor hun rechten opkwamen, zei iedereen dat ze hun werk zouden verliezen. Maar door een vastberaden strijd en een solidariteitsbeweging slaagden ze erin om alle zeven de depots mee te krijgen waardoor geen enkele Atheense bus nog gepoetst werd. Ze brachten de schandalige maffiapraktijken van de onderaannemers in het nationale nieuws. Tegen alle verwachtingen in haalden ze een grote overwinning.

    “In een periode van de ene na de andere nederlaag voor de Griekse arbeidersklasse, is deze overwinning van het schoonmaakpersoneel zeer belangirjk.”

    Wat staat er nu op de agenda?

    “De schoonmakers hebben een eigen vakbond opgezet. Ze willen nu een eengemaakte strijd van alle schoonmakers voeren voor vaste contracten. Nu is bepaald dat de contracten eind 2017 aflopen. De regering heeft de schoonmakers en het veiligheidspersoneel niet aangeworven als publieke personeelsleden maar als contractuelen. De trojka legt immers een verbod op voor nieuwe tewerkstelling in de publieke sector. Vanuit het standpunt van de arbeidersbeweging is dat onaanvaardbaar. Veel schoonmakers werken al jaren in dezelfde depot waarbij ze van de ene contractor naar de andere overgingen. Er zijn schoonmakers die dit werk al sinds 1991 doen! Zij moeten een stabiele job met een vast contract in de publieke sector krijgen.

    “De nieuwe wet over directe aanwerving is erg positief en een stap vooruit voor deze personeelsleden die hierdoor een stabiel, hoger inkomen hebben en betere arbeidsvoorwaarden aangezien er geen maffiosi meer tussenzitten om de lonen te stelen. Het is een opstap om de strijd op een hoger niveau te voeren. Er zal strijd nodig zijn voor vaste contracten en gelijke rechten als de collega’s in de publieke sector. Deze overwinning geeft de schoonmakers de tijd en de kans om zich beter te organiseren en een beweging uit te bouwen die opkomt voor vaste contracten voor alle schoonmakers.”

  • Schotland. Staking treinbegeleiders tegen one-man-car levert resultaat op

    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!
    Piket van RMT met sympathiserende reizigers. Veiligheid is van belang voor zowel personeel als reizigers!

    Gedurende 12 dagen gingen de treinbegeleiders van de spoorbond RMT op de lijnen van ScotRail in staking. Het leverde belangrijke toegevingen van de directie op. Het nieuwe voorstel van het Nederlandse spoorbedrijf Abellio geeft aan dat de vastberaden en principiële positie van de vakbond ter verdediging van de veiligheid op treinen van ScotRail loont. De vakbond had eerder aangekondigd dat het de stakingsacties ging uitbreiden in augustus, een piekmaand voor treinverkeer in Schotland naar aanleiding van het festival van Edinburgh.

    Verslag vanuit Schotland door onze correspondenten (geschreven op 8 augustus)

    De algemeen secretaris van de vakbond RMT merkte op: “We hebben in dit conflict stappen vooruit gezet op basis van de vastberadenheid en de kracht van onze leden bij ScotRail die steeds opnieuw solide acties voerden om de veiligheid op het spoor te verdedigen. Dit is een voorbeeld voor de volledige vakbeweging.”

    Het management van ScotRail stemde in met:

    • Een garantie op het behoud van een treinbegeleider op de nieuwe vloot van elektrische treinen die in 2017 in gebruik genomen worden. Eerder wilde ScotRail de treinbegeleider op deze diensten schrappen.
    • Een garantie dat de treinbegeleider de volledige opleiding rond veiligheidsprocedures moet volgen.
    • Treindiensten zullen niet uitgevoerd worden zonder een goed opgeleide treinbegeleider aan boord.
    • Onderhandelingen met de vakbond RMT over een methode om deze diensten te organiseren.

    Op basis van dit kader stemden de afgevaardigden van RMT in met een opschorting van de geplande vijf stakingsdagen in augustus.

    Veiligheid voorop!

    In deze onderhandelingen wordt ook Aslef, de vakbond van treinbestuurders, betrokken. De directie wilde immers de verantwoordelijkheid voor het openen en sluiten van de deuren op de nieuwe treinen naar de bestuurder doorschuiven in plaats van de treinbegeleider. Hierdoor ging de voor de veiligheid belangrijke functie van de treinbegeleider geschrapt worden.

    De vakbond RMT wil het openen en sluiten van de deuren bij de treinbegeleiders houden, zowel op de huidige diensten als in de toekomst. De vakbond eist een veiligheidsonderzoek naar de treinen van ScotRail die nu met het principe van Driver Only Operated (DOO) rijden.

    Het is belangrijk dat RMT en zijn leden tijdens de staking niet toegegeven hebben aan de vloedgolf van propaganda door de directie. Er was een  effectieve campagne van de vakbond rond de kwestie van veiligheid op de treinen. Zo waren er publieke meetings doorheen Schotland met ook acties aan het hoofdkwartier van Abellio en aan de kantoren van de Schotse regering in Glasgow.

    Zoals we stelselmatig benadrukten met de Socialist Party Scotland is dit immers ook een conflict met de door de SNP geleide Schotse regering. In een recent pamflet stelden we: “Zowel [Schots premier] Nicola Sturgeon als SNP-minister van transport Humza Yusuf houden vast aan de versie van het management van ScotRail. Sturgeon beweerde ten onrechte in het Schots parlement dat het conflict gaat over “wie op de knop duwt om de deuren van een trein te openen.” Dat is exact wat de bazen van ScotRail/Abellio regelmatig zeggen.” Humza Yusuf heeft de vakbond steeds opgeroepen om de acties te stoppen, zelfs op een ogenblik dat er geen enkel ernstig voorstel van de directie was.

    De positie van de SNP tegen de vakbond en voor de directie van ScotRail bevestigt het belang van een strijdbare socialistische politieke kracht in Schotland. Het werk van de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC) waarin zowel de RMT als de Socialist Party Scotland betrokken zijn, is daar een onderdeel van.

    De komende dagen zullen er verdere onderhandelingen zijn tussen RMT en de directie van Abellio/ScotRail.

  • Solidariteit met staking Duitse treinbestuurders en rijdend personeel

    gdlVorige week voerden de treinbestuurders en het rijdend personeel van de Duitse spoorwegen een vierdaagse stakingsactie. Deze actie polariseerde het hele land. Het gaat om een erg politiek conflict op een ogenblik dat de grote coalitie van de conservatieve CDU/CSU en de sociaaldemocratische SPD wetgeving opmaken om het stakingsrecht voor kleinere vakbonden te beperken.

    Sinds de Tweede Wereldoorlog was de Duitse vakbeweging redelijk eengemaakt. Er waren vakbonden in de verschillende economische sectoren – mijnbouw, metaal, publieke sector,… – die allemaal samen de Duitse Vakbondsfederatie DGB vormden. De kleinere vakbonden waren doorgaans ‘gele’ patronale vakbonden zonder veel invloed. Collectieve arbeidsovereenkomsten werden gesloten tussen vakbonden van de DGB en de werkgever. In de praktijk betekende dit ‘1 werkplaats, 1 contract’.

    Dit is de afgelopen jaren veranderd naarmate privatiseringen en outsourcing hebben geleid tot het opdelen van werkplaatsen. Het rechtse beleid van de vakbondsleiding heeft werkende in bepaalde beroepsgroepen – zoals dokters, luchtvaartpersoneel en treinbestuurders – in de richting van alternatieve organisatievormen geduwd waarbij kleinere vakbonden voor een specifieke beroepsgroep ontstonden omdat deze groepen hiermee hun belangen beter konden verdedigen.

    Het aantal stakingen in Duitsland is relatief beperkt. Deze kleinere vakbonden, zeker die van de treinbestuurders, piloten en luchtvaartpersoneel, gingen meer confrontaties aan. Het zorgde ervoor dat de werkgeversfederatie samen met de DGB-leiding wettelijke initiatieven eiste om de regel van ‘1 werkplaats, 1 contract’ vast te leggen. Het zou betekenen dat de grootste vakbond in elk bedrijf de onderhandelingen voert en een collectieve overeenkomst tekent. Onder de Duitse voorwaarden waarbij het stakingsrecht legaal enkel onaantastbaar is in gevallen van collectieve onderhandelingen, betekent het in de praktijk dat de kleinere bonden hun stakingsrecht zouden verliezen.

    SPD-minister van Werk Andrea Nahles maakte het wetsontwerp vorige maand bekend, nog voor het conflict tussen de treinbestuurdersbond GDL en het grootste spoorbedrijf, Deutsche Bahn. GDL is een kleine vakbond in het bedrijf, maar onder de treinbestuurders is de bond in de meerderheid en ook 30% van het rijdend personeel is er lid van. In 2007 leidde GDL een strijdbare stakingscampagne waarbij het een onderhandelingspositie voor treinbestuurders afdwong alsook een loonsverhoging die al lang niet meer bekomen was in Duitsland. Die strijd had een erg positief effect op de vakbonden, het gaf zelfvertrouwen in de mogelijkheid om te strijden en loonsverhogingen te bekomen. GDL wil nu ook een overeenkomst bekomen voor leden onder het rijdend personeel. Er wordt een pluralisme aan overeenkomsten geëist, waardoor de regel van 1 collectieve overeenkomst per werkplaats zou doorbroken worden. Het zou betekenen dat elke vakbond zou kunnen onderhandelen en een contract sluiten – en dus ook staken – voor de eigen leden. Het zou overeenkomen met de Grondwet die het recht om “verenigingen” (waaronder vakbondsorganisaties) op te richten en het principe van het stakingsrecht erkent.

    In het conflict brengt GDL opnieuw eisen naar voor die het waard zijn om voor te strijden. De vakbond eist een loonsverhoging van 5% (een eis die niet hoger is dan die van andere vakbonden) maar ook een vermindering van de arbeidstijd met twee uur per week zonder loonverlies. Dat is een opmerkelijke eis aangezien het lang geleden is dat een vakbond opkwam voor een kortere arbeidsweek en daar ook actie voor voerde. De traditionele eis van arbeidsduurvermindering zonder loonverlies en de creatie van nieuwe jobs was zo goed als verdwenen in de Duitse vakbeweging. Maar op dit ogenblik, met de toenemende stressniveaus en het bestaan van massale werkloosheid en ondertewerkstelling, zou een arbeidsduurvermindering een belangrijke stap zijn. Onder linkse syndicalisten en intellectuelen werd het idee van arbeidsduurvermindering de afgelopen periode opnieuw meer naar voor geschoven, maar dit kreeg geen gehoor onder de vakbondsleiding. Dat maakt de strijd van GDL des te belangrijker.

    GDL organiseert slechts een deel van het personeel bij Deutsche Bahn. Dat wordt door sommige syndicalisten, waaronder sommigen met een links profiel, en ook door de vakbondsleidingen aangegrepen om de GDL af te doen als een kleine egoïstische groep. Delen van de vakbondsleiding geven zelfs steun aan de geplande wetgeving om de ruimte voor kleinere bonden te beperken. Andere vakbondsleiders verzetten er zich tegen onder druk van hun leden. Op een aantal werkplaatsen zou de wetgeving net de DGB-vakbonden treffen, onder meer in ziekenhuizen en op de luchthavens.

    Socialisten komen natuurlijk op voor de grootst mogelijke eenheid van werkenden, zeker op een werkplaats of in een bedrijf. In het geval van Deutsche Bahn zien we echter een kleine vakbond die voor zijn leden opkomt en een grote vakbond die dat amper nog doet. Het is tegen deze achtergrond dat GDL de afgelopen tien jaar zoveel nieuwe leden kon maken. Wij staan dan ook volledig achter de staking van de treinbestuurders en het rijdend personeel. Als de eenheid als resultaat heeft dat er niets gebeurt en alle aanvallen aanvaard worden, dan hebben de arbeiders daar ook niets aan. Maar GDL moet wel voorstellen doen om andere spoorbonden, waaronder EVG, te betrekken en te bouwen aan een eengemaakte beweging om de eisen van de arbeiders te realiseren.

    Solidariteit met GDL is des te belangrijker omdat de vakbond en vooral de voorzitter ervan, Claus Weselsky, hard onder vuur liggen. De roddelpers publiceerde het GSM-nummer en private adres van Weselsky en versterkte de campagne tegen hem en zijn vakbond. Het effect daarvan is beperkt. Volgens de peilingen heeft bijna de helft van de bevolking begrip voor de stakingsacties.

    Deze staking kan ook beslissend zijn in de strijd tegen de wetgeving om het stakingsrecht te beperken. Als GDL deze strijd verliest, dan zal de nieuwe wet er wellicht komen. Als GDL wint, is er een mogelijkheid om de wet te stoppen. In de vakbonden van DGB is er een groeiend verzet tegen het wetsvoorstel. De vakbond in de publieke sector en de diensten, ver.di, en andere bonden hebben er zich al tegen uitgesproken. Maar woorden volstaan niet. Het protest moet georganiseerd worden. Dat werd ook geëist op een recente conferentie van meer dan 600 linkse syndicalisten georganiseerd door linkse vakbondsafdelingen en de met de Linkse Partij verbonden Rosa Luxemburg Stichting. De conferentie sprak zich tegen het wetsvoorstel uit en riep de DGB op om protest te organiseren, maar jammer genoeg ging de conferentie niet over tot solidariteit met de strijd van de treinbestuurders.

    Binnen Die Linke is er wat onduidelijkheid over de houding tegenover de staking. De partij verwerpt de geplande wetgeving om het stakingsrecht te beperken. Maar voorzitter Bernd Riexinger stelde vorige week dat de GDL-staking “verkeerd” was, terwijl hij tegelijk de eisen van de vakbond verdedigde. De druk is de afgelopen week toegenomen, zo werd vorig weekend op een regionale partijconferentie in Berlijn een steunmotie voor de staking gestemd. De motie kwam van de Anti-kapitalistische Linkerzijde (AKL), een brede linkse stroming waar SAV aan deelneemt. De motie haalde een duidelijke meerderheid na een tegensprekelijk debat waarbij Lucy Redler van SAV, die de motie voorstelde, door de vice-voorzitter van de Berlijnse afdeling van Die Linke, Elke Breitenbach, werd afgedaan als iemand die verdeeldheid zaaide. Maar uiteindelijk moest ook de nationale leiding van Die Linke afgelopen maandag een verklaring doen waarin het de staking steunde. Dat gebeurde twee dagen nadat de stakingsgolf was geëindigd. Rijkelijk laat dus, maar uiteindelijk werd toch een duidelijke positie ingenomen.

    Samen met andere linkse activisten, syndicalisten en verkozenen van Die Linke hebben onze leden een solidariteitskrant uitgebracht voor deze staking. Deze krant “Ja aan de strijd van GDL” werd op 65.000 exemplaren gedrukt. Het was een uniek project dat direct een grote impact had onder de stakers, vakbondsmilitanten en de linkerzijde. De komende dagen volgt er een tweede editie.

    SAV steunt de staking volledig en roept op tot een strijd om de eisen volledig te bekomen. Indien nodig moet overgegaan worden tot langdurige en grotere stakingsacties om de druk verder op te voeren. Leden van SAV komen in de vakbonden van DGB en in Die Linke op voor solidariteit met de staking. Dit is belangrijk omdat de ‘publieke opinie’ een grote rol speelt in deze strijd. Deze publieke opinie wordt mee bepaald door de vastberadenheid van de GDL-leden maar ook door de solidariteit. De DGB-vakbonden moeten solidariteitsacties houden, waaronder werkonderbrekingen, om de staking van GDL te steunen en om de geplande beperking van het stakingsrecht te stoppen. GDL moet opkomen voor een bredere politieke campagne om steun voor de staking te versterken door het te verbinden met een strijd voor het stakingsrecht en tegen de geplande privatisering van Deutsche Bahn. Solidariteitsmeetings, acties en comités moeten opgezet worden om de staking te steunen. De staking zelf moet gepaard gaan met bijeenkomsten, betogingen en democratische discussies en beslissingen voor verdere acties.

    Stuur solidariteitsberichten naar sascha@sozialismus.info en pro-gdl-streik14@mail.de.

    Artikel door Sascha Stanicic, Sozialistische Alternative (SAV, Duitsland)

  • Bob Crow overleden. Onverzettelijke strijder voor zijn klasse

    bobcrowHet nieuws van het overlijden van Bob Crow, de algemeen-secretaris van de transportbond Rail Maritime and Transport union (RMT), kwam als een droevige schok. De reacties op zijn dood bevestigen nogmaals de grote impact die hij als vakbondsleider had. Ongetwijfeld was hij een van de bekendste vakbondsleiders. Hij stond bekend voor zijn vastberaden benadering waarbij hij het steeds voor zijn leden opnam.

    Onze gedachten zijn bij zijn familie. En we zijn ook solidair met de RMT.

    Bob Crow was iemand die steeds bleef vechten voor de werkende bevolking en iemand die het voor tal van kwesties opnam. De rechtse media probeerden hem voor te stellen als een ‘dinosaurus’ en een ‘vakbondsbaron’. De werkenden zagen hem als een held omdat hij de werkgevers angst aanjoeg en omdat de RMT onder zijn leiding, als vice algemeen-secretaris en dan als algemeen-secretaris, meermaals aantoonde dat de werknemers overwinningen kunnen boeken.

    Het meest recente voorbeeld was de staking van de RMT afgelopen februari bij de Londense metro. Het was een hoopgevende strijd voor de werkenden die gebukt gaan onder het besparingsbeleid van de regering van Conservatieven en Liberaal-Democraten. Iedere poging om de vakbond te ondermijnen en Bob Crow in het bijzonder aan te pakken, werd boven gehaald. Maar de publieke reacties gaven aan dat een vastberaden benadering om alle jobs en de rechten van werkenden te verdedigen op een brede steun kan rekenen.

    De RMT ging de strijd met de Londense conservatieve burgemeester Boris Johnson aan. Zelfs de kapitalistische media moesten erkennen dat de vakbond de bijzonder arrogante en zelfzekere Johnson tegen zijn wil aan de onderhandelingstafel dwongen. Die strijd moet verder gezet worden om een overwinning te boeken tegen de sluiting van de loketten en de bijhorende jobverliezen.

    De benadering van Bob om het verzet te versterken, kwam ook tot weerspiegeling in de leidinggevende rol van de RMT in het opzetten van het National Shop Stewards Network (NSSN), een netwerk van strijdbare syndicalisten om een instrument te hebben om de strijd tegen de lawine van besparingen aan te gaan. Onder zijn leiding was de RMT een onverzettelijke verdediger van vakbondsrechten. Dat gebeurde samen met andere bonden zoals de ambtenarenvakbond PCS en de cipiersvakbond POA.

    crow2Politieke vertegenwoordiging

    Bob Crow was een leider op syndicaal vlak, maar gaf ook steeds steun aan de strijd voor een politieke stem van de arbeidersbeweging. De leidinggevende positie van de RMT in de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC) en in ‘No2EU – Yes to workers’ rights’ is een belangrijke stap in die campagne.

    Met de Socialist Party hebben we nauw samengewerkt met Bob in de RMT, TUSC en in de NSSN. Zeker rond de eis van een algemene 24-urenstaking tegen het besparingsbeleid hebben we samengewerkt. Zijn dood betekent onder meer voor zijn rol in deze discussie een enorm verlies.

    Bob Crow heeft altijd het socialisme verdedigd als het noodzakelijke alternatief op het rotte kapitalistische systeem. We kwamen elkaar vaak tegen, hij sprak meermaals op ons jaarlijks Socialisme-weekend. In november vorig jaar was hij nog te gast op zo’n weekend.

    Het overlijden van Bob is een zware slag voor de RMT-leden. Velen hadden enorm veel respect voor hem en voor zijn consequente strijd voor hun belangen. Hopelijk zullen de RMT-leden in het democratische proces om een nieuwe vakbondsleider te verkiezen opteren voor iemand die de erfenis van Bob zal verderzetten door strijdbaar op te komen voor de werkende klasse, voor socialisme en voor internationale solidariteit.

    De dood van Bob Crow is ook een schok voor de rest van de arbeidersbeweging. Als de centrale vakbondsleiding zou bestaan uit strijdbare militanten zoals Bob of zoals Mark Serwotka en de linkse socialistische leiding van de ambtenarenbond PCS, dan zou de strijd tegen het besparingsbeleid er veel beter voor staan. Het overlijden van Bob Crow herinnert ons aan de kracht van de Britse arbeidersklasse om zulke strijdbare leiders voort te brengen. Hij zal hard gemist worden, maar zijn en onze strijd wordt verdergezet.

     

    Reactie door de Socialist Party