Category: Geen categorie

Gisteren was er opnieuw een personeelsvergadering voor het station van Antwerpen- Centraal.

Het voorstel van de directie werd toegelicht. De directie stelt voor om het bericht over de KD’s af te zwakken. We zouden slechts een KD verliezen per 18 dagen ziekte (gecumuleerd). Maar terwijl de ene hand van de directie grip lost, is de andere hand van de directie al bezig met iets anders af te pakken. In ruil wil de directie een feestdag afnemen, met name Koningsdag op 15 november. Bovendien moet er een productiviteitsverhogende maatregel overeengekomen worden die ingaat vanaf 2017. De Algemene Vergadering van het personeel (AV) verwierp het voorstel: wat de directie toegeeft, pakt ze op een andere manier af.

De AV wil niet alleen de intrekking van het bericht over de KD’s.
Het Protocol van Sociaal Akkoord (PSA) bulkt uit van de inleveringen. Er staat niets in voor het personeel, zelfs kleinigheden als een fietsvergoeding kunnen er niet af. Het PSA wordt niet gedragen door de meerderheid van het personeel. De AV verwerpt het PSA en de productiviteitsverhogende maatregelen zoals het intrekken van de compensatie met verlof van feestdagen die in een weekend vallen voor het personeel in onregelmatige cyclus. Het PSA en de productiviteitsverhoging zijn maar een stukje van de besparingen die de regering wil opleggen met het plan Galant. In totaal wil de regering 20% besparingen, 20% productiviteitsverhoging en o.a. de invoering van de One Man Car (OMC). Als wij instemmen met het voorstel van de directie zal ze alleen maar verder gaan met het uitvoeren van het plan Galant. De AV verzet zich tegen het besparingsplan Galant. De AV steunt de eis van de treinbestuurders tot intrekking van de verlenging van de opzegtermijn.

De directie dit voorstel wil bespreken in het Nationaal Paritair Comité en dit ten laatste op 30 juni. Het is duidelijk dat de directie de bedoeling heeft de beweging stil te leggen. Als ze nog zaken door onze strot ramt één dag voor de zomer ingaat, zal het erg moeilijk zijn opnieuw een beweging op gang te trekken. De directie wil absoluut vermijden dat er op 31 mei nog gestaakt wordt want dan gaan ook de andere openbare diensten in actie. We mogen de beweging niet stilleggen voor er een akkoord is.

De AV wil geen onderhandelingen/akkoord zolang de directie dreigt met straffen en mensen intimideert.

ACOD Spoor heeft op maandagochtend 30 mei een Nationaal Uitvoerend Bureau (NUB) om een gemeenschappelijk standpunt in te nemen. Er is geen tijd om in de gewesten vergaderingen te organiseren, de raadpleging van de leden en militanten gebeurt per mail. Dit heeft het nadeel dat een stemming niet voorafgegaan wordt door een discussie. Voor- en tegenargumenten kunnen dus niet gehoord worden voor de stemming.

De AV roept collega’s die gesyndiceerd zijn op om hun vrijgestelde aan te schrijven (ACOD, ACV of OVS) om het voorstel te verwerpen.
Maandag om 14u30 worden de onderhandelingen met de directie verdergezet.

Door het spontane karakter van de acties en de dreigementen van de directie, aarzelden vele collega’s. Maar op dinsdag 31 mei is er een stakingsaanzegging voor al het spoorwegpersoneel. Daar moeten we gebruik van maken om de vele collega’s die ons steunen, maar tot nu toe niet meededen, mee te krijgen. De AV roept op om op 31 mei massaal in staking te gaan. Spreek je collega’s aan en overtuig ze om mee te doen.

Volgende afspraken:

MAANDAG 30 MEI 20.00 ANTWERPEN CENTRAAL UITGANG KANT ZOO: PERSONEELSVERGADERING
DINSDAG 31 MEI 04.00 PIKET ANTWERPEN BERCHEM
DINSDAG 31 MEI 10.00 GROTE PERSONEELSVERGADERING AAN HET PIKET ANTWERPEN BERCHEM (GEVOLGD DOOR BBQ)

ACOD Spoor erkent alle verdere spontane acties al zeker t.e.m. maandag, tot er een akkoord is, aansluitend is er een stakingsaanzegging voor dinsdag.

In Wallonië en Brussel verwerpt het personeel het voorstel van de directie en de acties worden voortgezet.

DELEN MAAR! VERSPREID DIT MASSAAL!

De pogingen om het protest af te doen als acties tegen het afnemen van vakantiedagen (letterlijk gehoord op de radio!), pakken niet. Wie gelooft hun leugens nog? Vandaag gaat het om het optrekken van de arbeidsduur. Kredietdagen als gevolg van een arbeidsduurvermindering afpakken, is onaanvaardbaar. Niemand is bereid om zomaar langer te werken voor hetzelfde loon, eigenlijk voor een lager loon aangezien de arbeidsduurvermindering met loonverlies gebeurde. Deze aanval op de arbeidsduur moet gestopt worden!

-> PDF van dit pamflet van Libre Parcours

Het ongenoegen zit diep, niet alleen bij het spoorpersoneel en niet alleen omwille van de aanval op de kredietdagen. Dit is slechts een druppel die de emmer doet overlopen. Het spoorpersoneel kreeg al verschillende aanvallen over zich. Met het plan-Galant wilde de regering 2,1 miljard euro besparen, samen met de maatregelen van de vorige regering erbij gaat het om 3 miljard. Op tien jaar tijd kwamen er 50% reizigers bij, maar verdween bijna een kwart van het personeel. Het plan-Galant was erop gericht om nog eens 20% te besparen, onder meer door het opvoeren van de productiviteit maar ook door maatregelen die de reizigers directer treffen. De directie wil bijvoorbeeld flexibele tarieven toepassen: reizigers meer laten betalen op bepaalde momenten. Minister Galant is weg, maar haar plan is nog niet volledig van tafel.

Het plan-Galant moet weg. Maar niet om terug te keren naar het beleid van iets tragere afbraak zoals we ervoor kenden. Toen de PS en de SP.a in 1988 terug in de regering kwamen, waren er nog 68.000 personeelsleden, toen de PS 25 jaar later uit de regering verdween waren ongeveer de helft van onze collega’s verdwenen. Het jarenlange afbraakbeleid dat nu versneld wordt doorgevoerd, leidt tot frustraties.

Bij de cipiers is de jarenlange frustratie over personeelstekort omgeslagen in een strijd voor meer collega’s en dus tegen alle tekorten en gebroken beloften van de afgelopen jaren. Laat ons bij het spoor hetzelfde doen: het plan-Galant moet weg, het vorige protocol dat een personeelsbestand van 38.000 garandeert moet nagekomen worden. Het zou meteen betere dienstverlening mogelijk maken, dat is in het belang van personeel en reizigers. In tijden van klimaatcrisis is meer openbaar vervoer geen overbodige luxe.

---

Allemaal samen voor meer openbare diensten

We mogen de spoormannen en – vrouwen niet alleen laten strijden. Door op 31 mei met alle openbare diensten in actie te komen, kunnen we een krachtmeting starten tot de regering moet toegeven. Laat ons ervoor zorgen dat dit idee ook langs Nederlandstalige kant steeds meer ingang vindt.

De verbroeding tussen cipiers en spoorpersoneel, onder meer in Namen (waar de gevangenis aan de achterkant van het station ligt), is een goed voorbeeld: we hebben dezelfde belangen en voeren eenzelfde strijd.

Elke zwakte langs onze kant wordt uitvergroot en uitgespeeld. De media maken er een communautair spel van. Het ongenoegen is niet communautair verdeeld. In 1936 dwong een stakingsactie het betaald verlof af. Eén van de slogans toen was: “Uw voornaam is Waal of Vlaming, uw achternaam is arbeider.” Dat is vandaag nog altijd zo – we zouden er alleen nog de voornaam “Brusselaar” aan toevoegen.  De zwakte waarop ingespeeld wordt, bevindt zich aan de top van onze vakbonden. Na jaren van twijfelen en het slikken van aanvallen in de hoop erger te voorkomen, zijn sommigen het niet meer gewoon om strijd te organiseren en op te bouwen. Laat ons hieraan werken door net zoals de cipiers of de Franse collega’s onze eigen strijd te organiseren met personeelsvergaderingen waar over de verdere acties en de eisen wordt beslist.

De strijd uitbreiden naar de volledige openbare sector is belangrijk: de tekorten stapelen zich op alle niveau’s op. Zowel federaal, lokaal als regionaal kreunen de openbare diensten onder de tekorten. De wegen zijn kapot met levensgevaarlijke tunnels, in musea regent het binnen, gevangenissen blijken mensonwaardige overblijfselen uit de 19^de eeuw te zijn, magistraten willen meer collega’s, in het onderwijs wordt over het gebrek aan middelen geklaagd, … Overal horen we dezelfde eis: we willen meer collega’s voor betere dienstverlening.

Dat het om de dienstverlening gaat, blijkt overigens uit het feit dat er nergens offensieve looneisen gesteld worden. Toch blijven de regering en haar media al het ongenoegen afdoen als ‘egoïstisch’. Dat de ministers en ster-journalisten eens hun eigen loon op tafel leggen vooraleer ze over onze werkdruk oordelen.

Samen voor meer en betere openbare diensten, waaronder gratis en degelijk openbaar vervoer! Laat ons van het actieplan van de vakbonden – met de betoging van de openbare diensten op 31 mei, de algemene staking van 24 mei, de betoging van 29 september en de staking van 7 oktober – gebruik maken om de eerste stap naar meer en betere openbare diensten te zetten door de besparingsregering-Michel de laan uit te sturen. Elke regering die daarop volgt zal rekening moeten houden met een meer zelfbewuste arbeidersklasse.

---

Sancties: “minimale democratische rechten” als het van regering en directie afhangt?

De dreiging van sancties en de intimidaties tegen stakend personeel kunnen een zeker effect hebben. Maar het stakingsrecht is een van onze democratische rechten, de vakbondsleidingen kondigden aan dat ze de stakers dekken en tegen sancties zullen optreden.

Het is opmerkelijk dat politici die na de aanslagen in Brussel zoveel over democratische waarden en normen spraken, vandaag vanuit het parlement ophitsen om het democratische stakingsrecht aan banden te leggen. Hoogstens willen ze wel erg minimale democratische rechten.

Het stakingsrecht is afgedwongen door er samen gebruik van te maken, zo zullen we het ook behouden.

---

Geen middelen?

Volgens de regering zijn er geen middelen voor meer openbaar vervoer. Er zijn wel middelen om de grote bedrijven jaarlijks miljarden cadeau te doen die ze vervolgens naar Panama en andere belastingparadijzen kunnen doorsluizen. Er zijn bij de NMBS wel middelen om een duur waterhoofd van drie directies en tal van externe consultants en andere raadgevers te betalen.  Als er wordt geïnvesteerd, is het vooral in prestigeprojecten die achteraf makkelijker aan de private sector kunnen verkocht worden. Er zijn wel middelen om miljarden subsidies aan bedrijfswagens toe te kennen, ook al wordt daarmee het fileleed georganiseerd. Maar voor een oplossing op de filelast – meer openbaar vervoer – zijn er geen middelen? Niet investeren in openbaar vervoer is een politieke keuze van een beleid gericht op de belangen van de 1% rijksten.

Overigens is investeren in openbaar vervoer erg rendabel, niet alleen voor het milieu maar ook voor de economie. Na de spoorstaking van begin januari zei werkgeversfederatie VBO dat een dag spoorstaking de economie 40 miljoen euro kost. Op jaarbasis zou een goedwerkende NMBS de economie dus meer dan 10 miljard opleveren. En dat voor een investering van amper 3 miljard euro door de overheid. Er zijn al maatregelen ‘om de economie te stimuleren’ genomen die minder efficiënt waren… Is degelijk openbaar vervoer een kost of een investering die opbrengt?

---

Neen aan de privatisering!

De regering wil het volledige spoorverkeer privatiseren.  Het geprivatiseerde Britse spoor is onveilig en duur. Voor een gelijkaardige afstand als die tussen Antwerpen en Brussel betaal je in Groot-Brittannië voor een maandabonnement geen 136 maar 500 euro. Wat de voorstanders van privatisering ook niet uitgelegd krijgen, is dat er vandaag in Groot-Brittannië meer publieke middelen aan de private spoorbedrijven worden gegeven dan wat er voorheen in het publieke spoorbedrijf werd geïnvesteerd. Een grote meerderheid van de Britten wil dan ook de hernationalisatie van het spoor. Laat het bij ons niet zo ver komen en de privatiseringsplannen volledig afblokken!

PDF van ‘Libre Parcours’ met het materiaal dat we gisteren produceerden. Print het op enkele exemplaren uit voor collega’s, op stakersbijeenkomsten, …

Deze namiddag/vooravond verschijnt een nieuwe Libre Parcours.

De vakbondsbetoging op 6 november was de grootste in 28 jaar. Dat kan tellen als voorbereiding op de regionale stakingen van 24 november, 1 en 8 december en de nationale algemene staking van 15 december. Een beter middel om de honderdduizenden twijfelaars mee in actie te trekken kan men zich niet inbeelden. Maar in de media lijkt dat nauwelijks een week later nog slechts een fait divers. Alle aandacht gaat er naar de rellen achteraf. Wie zou daar belang bij hebben? Is het toeval dat politieprovocateurs en militanten van extreem-rechts gesignaleerd werden onder de relschoppers?

Ook schaduwpremier De Wever was er afgelopen donderdag snel bij om te zeggen dat zoiets in Antwerpen, waar hij ook burgemeester is, niet zou gebeuren en dat de politie voorbereid zou zijn op de betoging van 24 november. De media kregen hiermee meteen voer om de berichtgeving over de rellen ook de volgende dagen breed uit te smeren.

Blijkbaar wist De Wever niet dat er op 24 november een stakingsdag gepland is en geen grote betogingsdag. Bij een staking wordt het werk neergelegd en staan er stakersposten aan bedrijven. Dat weet iedereen die al eens een sociaal conflict van nabij heeft gezien. Was De Wever daar niet van op de hoogte? Of heeft hij bewust meegedaan aan de campagne om sociaal verzet te criminaliseren? Was het onwetendheid of bewuste provocatie als hij het over een Antwerpse betoging had?

De gewestelijk secretaris van ABVV-Antwerpen, Dirk Schoeters, bevestigde maandag op Radio 1: “Het gemeenschappelijk vakbondsfront voorziet geen betoging, dat hebben we vorig weekend al gecommuniceerd aan de politiediensten.” ABVV Horval stelde terecht vast: “Het lijkt logisch dat De Wever de mensen informeert, maar hij maakt ze ook bang. Bang dat gans Antwerpen een belegerde stad zal zijn. Geweld uitlokken om geweld te beantwoorden. Dat deed Thatcher ook in Engeland.”

Het doel is duidelijk: de brede steun voor het verzet tegen het besparingsbeleid proberen in te dijken door een actief verzet gelijk te stellen met geweld, rellen en andere methoden om protest te criminaliseren. Met zijn verklaringen in de media giet De Wever nog meer olie op het vuur. Is dat om een repressieve aanpak van stakersposten voor te bereiden? Bij de stakingsacties tegen de loonstop in januari 2012 verklaarde De Wever, toen nog geen burgemeester, dat de politie moest ingezet worden om de Scheldelaan vrij te houden. Ondertussen is hij burgemeester en hoofd van de politie. Om een inperking van het stakingsrecht te realiseren, komt het hem goed uit dat eerst een beeld wordt gecreëerd dat niet met de realiteit overeenstemt, een beeld dat staken gelijk stelt met geweld.

Bovendien wordt van de mediacampagne gebruik gemaakt om een eventueel samengaan van het breed gedragen protest en het ongenoegen onder de politie zelf naar aanleiding van de aanval op hun pensioenrechten te vermijden. Vergeet niet dat de eerste grote betoging nog voor de syndicale meeting van 23 september een actie van de politie was. Misschien kan De Wever op 24 november wat provocateurs inhuren om zijn doemberichten ook in de praktijk te laten omzetten, met aangebrande figuren in eigen partijrangen moet het niet zo moeilijk zijn om deze te vinden.

Voor alle duidelijkheid: de rellen door een kleine minderheid op het einde van de betoging vorige week waren uiteraard contraproductief. Het staat vast dat er provocateurs bij betrokken waren. Wat denken de agenten daar overigens van, dat hun veiligheid mee door provocateurs uit eigen rangen, in het gedrang werd gebracht? Er waren ook berichten van neonazi infiltratie op de betoging (inclusief foto’s van neonazi’s die met het waterkanon kennis hadden gemaakt). Een arbeider van Chileense origine aanwezig op de betoging, maakte met dit kliekje op een pijnlijke manier kennis toen hij dichterbij wilde kijken wat er aan de hand was. Hij werd hardhandig in het gezicht geslagen door één van die relschoppers en kreeg het volgende commentaar: “maak dat je weg komt, vuile arabier”!

Het zal niet de eerste keer zijn dat politieprovocateurs de aanzet geven tot hevige rellen met als doel de beweging te criminaliseren om de publieke steun te ondermijnen In de anti-globaliseringsbeweging hebben we dit o.a. gezien in Göteborg, maar heeft dit vooral wereldnieuws gehaald in Genua, toen nog onder leiding van Berlusconi. Hevige rellen leidden toen tot het neerschieten van een jonge betoger. Ook in Antwerpen heeft Blokbuster al meegemaakt dat undercover politie-agenten rode hesjes van Blokbuster aantrokken om zich te mengen onder de betoging. Enkel de efficiente werking van de eigen ordedienst kon hen eruit halen en voorkomen dat ze een nefaste rol konden spelen in het ophitsen van het merendeel jonge betogers.

Het was eenzijdig om de Antwerpse dokwerkers meteen met de vinger te wijzen, ook al zullen er daar enkelen gedacht hebben dat het de beste manier is om hun statuut te verdedigen. Zoals de arbeiders bij het Spoor, de Post en talloze andere, worden de dokwerkers geconfronteerd met liberalisering. In plaats van het verzet van al die sectoren te bundelen, lieten de vakbonden hen de voorbije jaren echter elk apart strijden. In die omstandigheden lijkt het tegenhouden van een Europese richtlijn onbegonnen werk. Toch zijn de dokwerkers daar met de liberalisering van de havenarbeid voorlopig in geslaagd en niet omdat ze er in Straatsburg lief om gevraagd hebben. Sommigen besluiten daaruit dat enkel een goed pak slaag oplevert. Wij denken dat vooral de schrik bij het establisment voor een eventueel langdurig sociaal conflict waarbij de Europese havens lange tijd zouden kunnen stil gelegd worden, de doorgslag gaf en niet zozeer het rellen op zich.

De politiediensten kennen die geschiedenis ook wel. Ze wisten dus perfect waar ze hun provocateurs het best konden inzetten. Volgens de havenarbeiders waren ook enkele migrantenjongeren betrokken bij de rellen. We weten het niet, maar het zou kunnen, ook zij worden immers te pas en onpas onderworpen aan willekeurige controles en andere politiepesterijen, als ze dan eens de kans zien om wraak te nemen, dan nog aan de zijde van Vlaamse dokwerkers, zullen er ongetwijfeld enkele die niet laten liggen. Vermijden dat verschillende groepen er alleen voor staan en voorkomen dat er beroep wordt gedaan op meer wanhopige tactieken, vereist een eengemaakte vakbondsstrategie om het liberaliseringsbeleid in alle sectoren te stoppen, een strategie bedoeld om effectief te winnen.

Iedere zwakte langs de kant van de werkende bevolking zal tot in het absurde uitvergroot worden en ten volle uitgespeeld worden door de rechtse regering die beseft dat ze onder vuur ligt. De harde aanvallen op onze levensstandaard en alle sociale verworvenheden moeten bestreden worden. We zagen al de fenomenale betoging van 6 november, met wellicht 150.000 aanwezigen de grootste vakbondsbetoging sinds 1986. De regering probeert systematisch om deze eenheid te breken. We mogen ons daar niet aan laten vangen.

Eerder schreven we op deze site: “Deze krachtmeting kan gewonnen worden, deze regering kan vallen. Maar er zal bewust gewaakt en gestreefd moeten worden naar een zo groot mogelijke eenheid en solidariteit in actie. Deze eenheid zal instinctief wel worden aangevoeld maar zal ook onder druk komen te staan. Enkel de bewuste organisatie ervan zal in staat zijn ze op te bouwen en te bewaren tot het einde van de rit. Eenheid tussen scholieren, studenten en personeel kan en moet georganiseerd worden op school door algemene vergaderingen om het actieplan tot in de puntjes uit te discussiëren en uit te voeren. Idem dito op elke werkvloer. Algemene personeelsvergaderingen moeten georganiseerd worden, waarbij eenheid gezocht wordt tussen de arbeiders en bedienden, over de kleur van de vakbond heen. Maar ook algemene vergaderingen op lokaal niveau in een stad, met vertegenwoordigers van de actiecomités in de scholen, bedrijven en openbare diensten, zouden kunnen helpen om eenheid te smeden.” Dergelijke personeelsvergaderingen zouden ook nuttig zijn om iedereen mee te betrekken en alle pogingen tot het zaaien van verdeeldheid en/of verwarring en twijfel op te helderen.

De strijd om de regering-Michel I weg te krijgen, zal niet gemakkelijk zijn. De rechtse regering zal niet zomaar toegeven. 6 november was maar het startschot van een groots opgezet actieplan. Laat ons voor de volgende acties lessen trekken uit wat we gezien hebben op 6 november. De arbeidersbeweging moet o.a. op haar stakingen en betogingen een eigen ordedienst voorzien die dergelijke reactionaire elementen eruit kan halen en de discussie kan voeren met betogers om niet in te gaan op provocaties van hen die er alle belang bij hebben om de betogingen te doen ontaarden. Enkel op die manier kunnen we ervoor zorgen dat we met de regionale stakingsdagen verder kunnen bouwen naar wat de grootste algemene staking uit de Belgische geschiedenis kan worden!

Artikel door Tim (Brussel) uit maandblad ‘de Linkse Socialist’

Het regeerakkoord van de regering Michel is een totale oorlogsverklaring aan de hele openbare sector. De regering gaat voor de volledige ontmanteling van openbare diensten en collectieve voorzieningen, en zet een frontale aanval in op het statuut en de rechten van ambtenaren. Ze trekt de kaart van een harde, individualistische maatschappij, waarin de meerderheid van de bevolking in de toekomst meer zal moeten betalen voor minder openbare dienstverlening.

De bedragen die de regering wil besparen op de openbare uitgaven zijn hallucinant: 8 miljard euro per jaar, waarvan 2,3 miljard euro op overheidsinstellingen en ambtenaren, en 5,1 miljard euro op de sociale zekerheid. Een dergelijke besparing is onmogelijk zonder fundamenteel te raken aan de openbare dienstverlening.

Op een verkeerd spoor

De NMBS alleen al zal een flink deel van deze besparing moeten ophoesten: over de hele legislatuur gaat het om zo’n 2,1 miljard euro besparingen. Op kruissnelheid zal jaarlijks 663 miljoen euro moeten bespaard worden, ongeveer een derde van de hele overheidsdotatie aan de maatschappij.

De verwarring die de regering oorspronkelijk zaaide door de onduidelijkheid over de precieze omvang van de besparingen maakte dat spoorarbeiders reeds spontane acties voerden, en uiteindelijk een speciale trein met mobiliteitsminister Galant tegenhielden om haar een rekenmachine aan te bieden. Helaas werd het worstcasescenario realiteit: een besparing van een derde van de overheidsdotatie is niets anders dan de volledige ontmanteling van de NMBS als openbare dienstverlening.

Als vandaag de stiptheid van ons spoorverkeer al zo zwaar lijdt onder verouderd en slecht onderhouden materieel en personeelsleden die nauwelijks vakantiedagen kunnen opnemen om te rusten tussen twee stresserende shifts: hoe zal ons spoornet er over enkele jaren uitzien door deze besparing? De intentie is duidelijk: het voorbereiden van de NMBS op de totale privatisering: het is geen toeval dat het deel van de regeerakkoord over de spoorwegen ook expliciet eindigt met net dat voorstel.

Instortingsgevaar voor de kathedraal van de sociale zekerheid

Ook de ruim 5 miljard die bespaard wordt op de sociale zekerheid bereidt eenzelfde scenario voor: door de werkgeversbijdrage aan de sociale zekerheid te verlagen tot 25% zorgt de regering ervoor dat onze pensioenen en uitkeringen in de toekomst onbetaalbaar zullen worden.

Het Belgisch sociale zekerheidssysteem is een kathedraal die internationaal hoog aangeschreven staat: de regering beseft dat het rechtstreeks afbreken van zo’n systeem voor velen onaanvaardbaar is. Haar tactiek bestaat er dus in om de steunberen weg te nemen, in de hoop dat de kathedraal op termijn vanzelf zal instorten.

Alleen al in de gezondheidszorg wordt zo’n 2,6 miljard euro bespaard, ondanks de steeds stijgende kosten voor medische uitgaven wordt de groeinorm in de gezondheidszorg beperkt tot 1,5%, bij de vorige regering was dit nog 4,7%. Tegelijk maakt de regering duidelijk wie de klappen mag opvangen: patiënten zullen meer moeten betalen voor de zorg, zorgverleners zullen nog slechtere arbeidscondities krijgen: zo wordt een extra flexibilisering van de werkuren voor verplegend personeel ingevoerd door de verplichting van de wachtdiensten.

Maar ook tegen het statuut van andere ambtenaren wordt de aanval ingezet: pensioenen en werkcondities worden afgebroken, en interimarbeid bij de overheid wordt sterk uitgebreid. Als we de regering vrij spel laten, zullen onze openbare diensten over 5 jaar herleid zijn tot enkel rokende ruïnes.

Verdedig de openbare diensten!

Verzet is een absolute noodzaak. In een maatschappij die steeds harder wordt, zijn openbare voorzieningen noodzakelijk om iedereen, ook de zwaksten in de maatschappij, een degelijke levensstandaard te bieden. We leven in een wereld van nooit geziene tegenstellingen: nooit eerder werden zoveel rijkdomen geproduceerd als vandaag, maar nooit eerder waren deze rijkdommen zo ongelijk verdeeld. Terwijl de meerderheid van de bevolking lijdt onder gigantische besparingen en asociale aanvallen, blijven de allerrijksten buiten schot.

Laat ons de strijd voeren tegen deze regering van de rijken: laat ons vechten tegen de besparingen, en opkomen voor een socialistische maatschappij waarin de rijkdommen collectief worden beheerd, en kunnen ingezet worden om de noden in te lossen van de hele wereldbevolking!

Dat er meer dan 100.000 betogers waren, daar zijn alle media het over eens. Het was een massale vakbondsbetoging. De betoging vertrok rond 10u30 aan Brussel Noord en om 14u30 pas vertrokken daar de laatste betogers. Ongetwijfeld  is het cijfer van 100.000 een forse onderschatting, de vakbondsleiding had het over 120.000 aanwezigen en wellicht  waren het er nog een pak meer.

Tienduizenden betogers kwamen uit alle hoeken van het land. Mensen moesten soms drie treinen laten voorgaan omdat er geen plaats was. Sommige treinen reden maar tot Brussel-Zuid omdat het Noord-station overvol was. Dit was geen doordeweekse vakbondsbetoging, dit was een uitdrukking van massaal verzet tegen een gehate regering. Tienduizenden collega’s van betogers vonden het spijtig dat ze er niet bij waren. Hier zagen we de kracht van ons aantal.

Natuurlijk waren de media er snel bij om alle vormen van zogenaamde overlast naar voor te brengen. Mensen die tevergeefs op een bus wachtten, de verkeerschaos die werd aangekondigd in en rond de hoofdstad (maar  om één of andere reden uitbleef, was het omdat zoveel betogers met de trein kwamen?). Wat politieprovocaties die door dokwerkers beantwoord werden, volstonden om het over rellen te hebben en uiteraard om dat als hoofdpunt naar voor te brengen. Als in de mediaberichtgeving achteraf zoveel aandacht werd gegeven aan de relletjes, is dat onderdeel van een wanhopige poging om de brede steun voor het verzet tegen de rechtse regering te stoppen of te isoleren. We mogen ons daar niet aan laten vangen.

De verdelende retoriek, de antisyndicale propaganda,… hadden vandaag overigens minder impact dan anders. De redenen zijn evident: de rechtse regering richt zich tegen alle werkenden en uitkeringstrekkers. Langer werken voor minder loon, minder openbare diensten, meer betalen voor zowat alles. Het treft ons allemaal en de woede is groot. Van jong tot oud, de betoging liet zich opmerken door een veelzijdige aanwezigheid. Er waren niet alleen grote groepen werkenden, er kwamen ook honderden scholieren en studenten mee betogen. Vanuit alle hoeken van het land namen vele duizenden mensen voor het eerst in hun leven aan een betoging deel.

Als begin van het syndicaal actieplan kan dit tellen. Als we erin slagen om deze dynamiek verder te versterken in de regionale en nationale stakingsdagen, dan zit de regering met een serieus probleem. Na 15 december zal dit ook niet zomaar kunnen gestopt worden zonder verregaande toegevingen van de rechtse regering.

De rechtse regering en het patronaat zetten eens te meer de afgezette plaat op met het refrein dat er geen alternatief is en dat er harde maar noodzakelijke maatregelen worden getroffen. Net op hetzelfde ogenblik raakte bekend dat grote bedrijven voor miljarden euro aan belastingen ontdoken via Luxemburg. Gisteren schreef Trends.be dat de Belgische bedrijven op een berg cash van 240 miljard euro zitten, geld dat niet geïnvesteerd wordt in productie omdat het niet genoeg opbrengt. En dan zouden wij moeten besparen?

Neen, er zijn wel alternatieven op dit harde besparingsbeleid. Van pakweg Di Rupo en co moeten we dat niet verwachten, die stelde al dat 70% van de huidige maatregelen door de vorige regering op gang werden gezet. De rechtse regering van Michel wegstaken om naar Di Rupo terug te keren, is geen oplossing. Daar waren veel betogers het over eens.

Na deze fenomenale betoging is het duidelijk: het is mogelijk dat we met massaal verzet de rechtse regering ten val brengen. Laat ons in de verdere opbouw van het actieplan meteen de discussie starten over wat we in de plaats willen. Een alternatief moeten we zoeken in een regering die breekt met het anti-werknemerbeleid, een arbeidersregering die de behoeften van de meerderheid van de bevolking centraal stelt in plaats van de winstmaximalisatie van een kleine minderheid. Dat is wat wij onder een democratisch socialistisch alternatief verstaan.

• Fotoreportages vanop de betoging
• Fotoreportages van de jongerendelegatie
• Ons pamflet op de betoging

De vakbonden hebben gisteren hun actieplan aangekondigd. Er wordt de komende dagen een informatieronde opgezet om op 6 november te betogen in Brussel en daarna drie provinciale stakingsdagen te houden gevolgd door een algemene staking op 15 december. Een uitstekend initiatief dat uiteraard meteen door regering en gevestigde media werd afgeschoten. Een antwoord op de argumenten van de kritikasters waarmee we ook de twijfelaars kunnen meetrekken.

Wat heeft dit met mij te maken?

De maatregelen van de rechtse regering zijn een regelrechte aanval op onze levensstandaard. Enkele van de meest opvallende maatregelen:

• Een indexsprong gevolgd door een langere periode van ‘loonmatiging’. Op een volledige loopbaan komt dit al gauw neer op 20.000 euro.
• Langer werken: er is niet alleen de verhoging van de pensioenleeftijd, maar ook de verhoging van de leeftijd voor vervroegd pensioen en de beperking van de mogelijkheden voor tijdskrediet.
• Openbare diensten worden gepluimd waardoor we meer moeten betalen voor minder dienstverlening (bij zowel openbaar vervoer, post, onderwijs,…) terwijl het personeel er verder onder vuur wordt genomen.
• In de gezondheidszorg wordt fors bespaard
• Terwijl in de openbare sector jobs verdwijnen, komt er langs de andere kant dwangarbeid bij. Werklozen worden verplicht om 2 halve dagen gemeenschapsdienst te verrichten. Als er toch werk is, waarom krijgen ze dan geen volwaardig contract en volwaardig loon?
• Van jongeren over werklozen tot werkenden en gepensioneerden, iedereen wordt hard geraakt.

Moet iedereen geen duitje in de zak doen?

Deze week stelde een studie van Crédit Suisse dat de wereldwijde rijkdom nog nooit zo groot was, met een gemiddelde van 56.000 euro per volwassen. “De groei is vooral te danken aan de prestaties van de VS en Europa, met dank aan de gestegen waarde van vooral financiële activa”. Uit het rapport blijkt ook dat vooral de allerrijksten hiervan profiteren. “De 1% zou nu omgerekend bijna 50% van alle rijkdom bezitten. Die ongelijkheid en de ‘abnormale hoge inkomensratio’s’ leiden mogelijk tot een recessie.”

Zoals de Franse filosoof Piketty opmerkt: “De rijkste 1% waren goed voor 60% van de toename van het Amerikaanse nationale inkomen tussen 1977 en 2007.” De rijksten gingen er sinds het begin van de crisis verder op vooruit, terwijl de overgrote meerderheid van de bevolking moest inleveren. De rechtse regering zal dit verderzetten, er wordt bespaard op onze lonen, uitkeringen en openbare diensten. De enige maatregel die het patronaat een beetje pijn zou doen (de tweede maand loon bij arbeidsongeschiktheid betalen), werd meteen uitgesteld. Niet iedereen doet een duit in het zakje, wij tasten diep om een transfer van rijkdom van de gewone werkenden naar de superrijken te betalen.

Ja, maar de werkgevers moeten toch ook inleveren? Denk maar aan de Kaaimantaks…

Die Kaaimantaks of ‘doorkijktaks’ is wel heel doorzichtig. Zelfs CD&V-voorzitter Beke moest erkennen: “Toegegeven, de bijdragen uit kapitaal zijn bescheiden”. Een indexsprong is een transfer van werknemers naar werkgevers van 2,6 miljard euro. Een jonge werkende levert op zijn hele loopbaan meer dan 20.000 euro in. Tegenover die 2,6 miljard euro plaatst de regering een onduidelijke taks die 120 miljoen moet opbrengen, maar waarvan specialisten nu al uitgaan dat dit bedrag niet gehaald zal worden.

Zoals gezegd: de enige maatregel die de werkgevers pijn zou doen is al meteen met een jaar uitgesteld en de werkgevers hopen op afstel. De werkgevers willen wel dat we allemaal langer en harder werken, maar de gevolgen daarvan in de vorm van meer burnouts, stress en andere vormen van arbeidsongeschiktheid willen ze naar de gemeenschap doorschuiven.

We leven langer, langer werken is dan toch normaal?

We leven niet alleen langer, we zijn ook productiever. Het klopt dat werkenden twintig jaar geleden na hun pensionering een kortere levensverwachting hadden dan werkenden die vandaag op pensioenleeftijd komen. Maar de werkenden vandaag hebben wel veel meer bijgedragen. In 1980 waren we voor elk gewerkt uur 111% productiever dan in 1965. Tussen 1980 en 1995 was er een toename met 36% en in 2009 waren we per gewerkt uur 15% productiever dan in 1995.

Deze scherpe toename van de productiviteit houdt in dat we meer produceren op dezelfde tijd. We dragen meer bij aan zowel de werkgevers als de gemeenschap. Deze productiviteitsstijging kan niet alleen aan technologische vernieuwingen toegeschreven worden, er is ook een stijgende werkdruk. De cijfers van de burn-outs en stress bevestigen dit. Waarom zouden we nadat we evenveel jaren harder gewerkt hebben niet enkele jaren extra van een pensioen mogen genieten? Of moeten we werken tot we erbij neervallen?

Meer argumenten rond de pensioenen

OK, maar het gaat om de toekomst van onze kinderen…

Moest het om de toekomst van onze kinderen gaan, waarom wordt dan ook net daarop bespaard? Er wordt bespaard op zowat alles wat jongeren belangrijk vinden. Van jeugdbeweging tot de sportclub en het onderwijs. Het hoger onderwijs wordt duurder en samen met andere besparingen op het onderwijs ondermijnt dit de kwaliteit ervan. De jongeren komen zelf als eerste op straat met de boodschap dat niet op hun toekomst mag bespaard worden.

De jongeren die nu meer moeten betalen voor ontspanning en onderwijs – terwijl ze tegelijk repressief worden aangepakt met de GAS-willekeur – zullen de besparingen op onder meer de lonen, uitkeringen (denk maar aan de wachtuitkering) en pensioenen het hardste voelen.

Moeten we niet eerst overleg afwachten en dan pas actie voeren?

De regering zegt te willen overleggen met de vakbonden om de reeds genomen beslissingen door te voeren. In het regeerakkoord zelf wordt vooral gesproken over advies van de sociale partners en niet over overleg. Deze rechtse regering is vastbesloten om een harde aanval op onze levensstandaard in te zetten. Dat rechts niet geïnteresseerd is in sociaal overleg, werd helemaal duidelijk aan het N-VA-congres waar De Standaard N-VA’er Discart hoorde verklaren: “Ik hoop dat het regeerakkoord de Walen dermate op de zenuwen werkt dat ze met talloze stakingen een totale chaos veroorzaken.” Wie is hier eigenlijk onverantwoord en wie organiseert chaos?

Meer over het ‘sociaal overleg’ dat de rechtse regering voor ogen heeft

Deze regering is toch democratisch verkozen…

Wij hebben een democratisch recht om actie te voeren. Het klopt dat de regering dat recht wil afbreken – denk maar aan de minimumdienst bij het openbaar vervoer (moesten ze daar echt met de dienstverlening inzitten, dan zouden ze er niet op besparen). Maar het democratisch recht op actie bestaat nog. Als we de maatregelen willen stoppen, zullen we er gebruik van moeten maken. Naar ludieke of symbolische acties heeft de regering geen oren.

Waarom zou ik staken? Haalt het wel iets uit?

Geen enkele sociale verworvenheid is bekomen door het vriendelijk te vragen. Iedere verworvenheid die we als gewone werkende kennen, is er niet zomaar gekomen. Het is op basis van strijd en stakingen dat we zaken afgedwongen hebben. Daarbij hebben de werkgevers op ieder ogenblik geklaagd over de stakers die de bevolking en de economie zouden ‘gijzelen’ en zich onverantwoord opstelden. Als we de werkgevers laten doen, dan zouden we geen enkele sociale bescherming kennen. Dan zouden ze onze werkloosheid en miserie organiseren, onze koopkracht kelderen en wie daar iets over durft te zeggen, meteen repressief de mond snoeren.

Wat hebben eerdere stakingen bekomen? Het einde van kinderarbeid, algemeen stemrecht, sociale zekerheid, betaald verlof, indexering van de lonen, regels inzake veiligheid en gezondheid op de werkvloer,… Wie dat allemaal onbelangrijk vindt, heeft natuurlijk redenen om zich tegen de staking te verzetten. We begrijpen de positie van VOKA, VBO en de rechtse regering die voor de rijken rijdt dan ook. Maar de meerderheid van de bevolking heeft wel belang bij de acties.

Lees ook: Betaald verlof, met dank aan onze stakende overgrootouders

Zal er naar ons geluisterd worden?

Zoals gezegd: als we ons beperken tot het braafjes vragen niet.  Een staking legt het hele systeem plat en maakt duidelijk wie het systeem eigenlijk doet draaien: de gewone werkenden. Een eenmalige protestactie volstaat niet, een gezondheidswandeling in Brussel evenmin. Er is nu een goede aanzet voor een actieplan met eerst informatierondes in de bedrijven gevolgd door een nationale betoging, provinciale stakingen en een algemene staking op 15 december.

We kunnen dit aangrijpen om er een succes van te maken. Dat kan door in de informatieronde zoveel mogelijk discussie te voeren, degelijke onderbouwde argumenten naar voor te schuiven en de mobilisaties zo breed mogelijk te doen. Met het opbouwende actieplan kunnen we telkens een stap verder gaan. Het wegstaken van deze regering zal niet volstaan, we zullen het volledige besparingsbeleid moeten wegstaken.

Wat willen we uiteindelijk bereiken?

Doorheen de beweging zullen we een duidelijk alternatief op het besparingsbeleid naar voor moeten brengen. De scherpste kantjes afvijlen zal niet volstaan. Er is een volledige breuk met het besparingsbeleid nodig. We leven in een wereld waar de 85 rijksten evenveel bezitten als de helft van de wereldbevolking, zoals een studie van Oxfam eerder duidelijk maakte.

Steeds meer mensen zijn ervan overtuigd dat we niet verder kunnen met dit systeem. Het lijkt een gigantische opdracht om een einde te maken aan het kapitalisme, maar de woede tegenover het establishment neemt toe. We zullen deze woede moeten organiseren met een programma waarmee we de hefbomen van de economie aan de hebzucht van de grote aandeelhouders, speculanten en grote patroons onttrekken om ze in handen van de gemeenschap te brengen. Dat is het programma van democratisch socialisme.

“De arbeiders hebben niets dan hun ketenen te verliezen, ze hebben een wereld te winnen.” Dat stelde Karl Marx in zijn tijd. Dat is vandaag bijzonder actueel.

Lees ook:
Om steeds grotere ongelijkheid te stoppen, moeten we een einde maken aan het kapitalisme