Libreparcours NL

Category: De Lijn

  • Red De Lijn!

    Oproep van ACOD TBM

    Op 18 januari wordt een syndicale actie in gemeenschappelijk front gehouden in de Centrale Diensten te Mechelen. Een delegatie van onze militanten zal zich voor u, voor ons, voor de reiziger, voor het openbaar welzijn in het algemeen,  een toegang verschaffen tot de Raad van Bestuur en een pleidooi gaan houden voor de “redding van het vervoersaanbod van De Lijn”.

    Het exploitatiebudget dat door de overheid aan De Lijn in 2012 zal worden toegekend is namelijk VER ONTOEREIKEND om de exploitatie zoals ze vandaag is, verder te zetten.

    Hierdoor zal er in 2012 onverantwoord veel moeten gesnoeid worden in het aanbod, en de Raad van Bestuur wordt verondersteld aan deze onwaardige begroting haar goedkeuring te verlenen tijdens de Raad van 18 januari.

    Dit zal zeer zware gevolgen hebben voor de reizigers en voor het personeel dat een verlies van tewerkstelling bij De Lijn met honderden banen tegemoet zal moeten zien.

    Wat de overheid van De Lijn eist is een ware schande!

    Wij willen dat onze bestuurders in de RVB duidelijk kleur bekennen, en wij willen NU uit hun monden horen in hoeverre zij het persoonlijk gaan opnemen voor de bescherming van het openbaar vervoer in Vlaanderen voor de verdere toekomst!

    Maar ook u kan makkelijk een zeer grote steen bijdragen:

    Wij roepen u op om in 24 uur tijd een  massamailing op te starten waar geen mailbox tegen bestand is!

    Zend van woensdag 18 tot donderdag 19 januari één simpele boodschap:

    RED DE LIJN    

    aan   hilde@hildecrevits.be

    Zend de mail vervolgens  door  naar uw familie, vrienden,  collega’s  en liefhebbers van het openbaar vervoer en dring erop aan deze actie mee te dragen, dit is echt in ieders belang!

    Of tik: RED DE LIJN in als prikbordbericht op de facebookpagina van de minister:

    www.facebook.com/pages/Hilde-Crevits/43956841284

  • Pamflet van Libre Parcours voor de acties op 22 december

    Libre Parcours zal aanwezig zijn op de stakingspiketten tijdens de acties op donderdag 22 december. Hierbij alvast het pamflet dat we daar zullen verspreiden. Hier kan je de pdf downloaden.

    Van Quickenborne voert het offensief tegen het spoorpersoneel op!

    Van Quickenborne probeert de pensioenhervorming door het parlement te jagen. Wat betekent dit wetsvoorstel concreet voor het spoorwegpersoneel?

    Zoals voor vele anderen betekent dit langer werken voor minder pensioen.
    Het rijdend personeel zal pas na 32 jaren rollende dienst mogen gaan op 57 jaar. Vandaag is het rustpensioen ingesteld op 55 jaar na 30 jaren rijdende dienst. Het sedentair personeel zal pas op 62 jaar kunnen gaan na een loopbaan van 40 jaar. Vandaag ligt de pensioenleeftijd op 60 jaar en de loopbaanvereiste op 35 jaar. Het venijn zit hem vooral in dit laatste. Iemand die na bijvoorbeeld 7 jaar horeca op 25 jaar begint aan de loketten, kan met de huidige regeling vertrekken op 60. Als de pensioenhervorming erdoor komt pas op 65.

    Vandaag wordt ons pensioen berekend op de ‘laatste wedde’. De regering wil het gemiddelde van de laatste tien jaar als basis. Dat zou een enorme inlevering zijn. Terwijl we ondanks de index, ondanks de perequatie verliezen aan koopkracht. Bovendien zal vrijwillige loopbaanonderbreking bij de pensioenberekening voor maximum 1 jaar gevaloriseerd worden.

    Bovenop de reeds geplande besparingen nog eens €300 miljoen wegsnijden. Bovenop de 650 posten die worden geschrapt in de ateliers, bovenop de bijna 2000 bij de centralisatie van de seinhuizen, de 200 bij de sluiting van loketten, de 130 door het afschaffen van treinen. Bovenop de goederenactiviteit die wordt voorbereid op een verkoop aan de privé.

    De reactie van de spoormannen en -vrouwen kent navolging in de rest van de publieke sector. Ze weerklinkt zelfs hier en daar in de privé. Dit is het startschot voor de mobilisatie naar de algemene staking van 30 januari 2012.

    De Lijn: 40 miljoen besparen?

    Bij De Lijn wil de directie 40 miljoen euro besparen. Daartoe is een receptenboek van maatregelen opgemaakt waaruit de regering kan kiezen. Het personeel en de gebruikers verliezen in alle gevallen.

    Onder de plannen onder meer het voorstel om het gratis openbaar vervoer voor 65+ af te schaffen, de Buzzypas duurder te maken voor niet-schoolgaande jongeren, het schrappen van lijnen en het “heronderhandelen van een aantal arbeidsvoorwaarden”.

    Er wordt al enkele jaren fors bespaard bij De Lijn. Door de afschaffing van veel bussen en trams, dalen de inkomsten (je kunt geen tickets verkopen als er geen bussen rijden…) waardoor De Lijn in een neerwaartse spiraal dreigt te verzeilen. Als we niet opletten is die 40 miljoen slechts een begin. Dit komt bovenop de algemene besparingsplannen van de regeringen.

    Informeren, sensibiliseren, mobiliseren om de algemene staking van 30 januari voor te bereiden

    Van Quickenborne spreekt van een besparingstrein. Dat hij niet veel verstand heeft van treinen, blijkt uit zijn voorstel om de pensioenrechten van machinisten te korten. Met hem achter het stuur, zijn seinen overbodig. Hij raast maar door.
    De vakbonden van de openbare diensten, spoormannen op kop, trekken het verzet op gang. Hopelijk blijft het daar niet bij en volgt een nieuwe datum om ook die diensten waar een mobilisatie meer dan 3 dagen vergt, op sleeptouw te nemen. Dat zou een goede voorbereiding zijn voor de algemene staking van 30 januari, publiek en privé samen.

    Nog voor 2 december hadden de Waalse en Brusselse metallos een actieplan kenbaar gemaakt waarmee de besparingslawine gestopt kan worden. Bij monde van voorzitter Nico Cué luidde het voorstel een 24-urenstaking in januari, en als de regering dan niet luistert 48 uur in april en zo nodig 72 uur in juni. Dat was nog voor Van Quickenborne het startschot gelost had. De timing moeten we wellicht herzien, maar het principe blijft overeind, al moet de 48 urenstaking wellicht al in februari of maart worden ingepland en een 72 urenstaking, niet vlak voor de zomer, maar al veel eerder.

    De vakbonden moeten uiteindelijk aan tafel gaan zitten, maar niet zonder een stevige knuppel achter de deur. Met een informatiecampagne in de bedrijven waar de gevolgen van de regeringsmaatregelen tijdens werkonderbrekingen worden besproken en acties democratisch worden voorbereid. Met regionale en sectorale actiedagen, stakingen en betogingen ter voorbereiding van een oplopende reeks algemene stakingen. We denken dat de centrale boodschap die we daarbij moeten overbrengen luidt: wij hebben de crisis niet veroorzaakt, wij zullen hem niet betalen!

  • Staking bij De Lijn. Verslag vanop een piket in Antwerpen

    Bij De Lijn voerden de vakbonden op zaterdag een succesvolle staking uit. De LSP (Linkse Socialistische Partij) stond mee naar de piketten in onder meer Antwerpen om de arbeiders een hart onder de riem te steken. In Antwerpen Zurenborg waren er 15 aanwezigen (sympathisanten niet meegerekend) en de stakingsbereidheid lag op ongeveer 90%. Ook Erik De Bruyn van Rood! toonde present, wat erop wijst dat deze nieuwe beweging zich terecht richt op strijdbewegingen. Op het piket spraken we met vakbondsmilitant Jef.

    Wat is de inzet van deze stakingsdag?

    Na de onderhandelingen met de directie zijn we gekomen tot drie kernpunten om vandaag het werk neer te leggen. Ten eerste is er het behoud van de verworven rechten. Sinds de invoering van pachtermaatschappijen en ook door de altijd maar hardere besparingsplannen, zien we die rechten steeds vaker onder druk te komen staan. Bij De Lijn is de flexibiliteit al zéér hoog (sommige buschauffeurs moeten met gesplitste diensten werken, waarbij ze tweemaal op een dag een korte dienst moeten draaien).
    Ten tweede eisen we een zaterdagvergoeding van 150%, naar analogie van vele privébedrijven.
    Tenslotte vragen we ook een stevige vergoeding voor de buschauffeurs die met gesplitste diensten moeten werken, want hiervoor krijgen zij nu nog geen twee euro per dienst. Het is zo dat een chauffeur met gesplitste diensten vaker thuis is in het weekend, maar het privéleven in de week kunnen ze wel vaarwel zeggen. Bij de MIVB is er wél een degelijke vergoeding (16 euro per dag met gesplitste diensten). Er wordt ontzettend veel gevraagd van die chauffeurs en de verloning is gewoon ondermaats.

    Wat gebeurt er na de staking? Worden de onderhandelingen hervat? Volgen er nog stakingsdagen?

    Maandag zal er nieuw overleg plaatsvinden, als die slecht uitdraait voor de werknemers, dan staken we terug op 24 juni, een weekdag. Op zo’n dag rijden er normaal gezien véél meer bussen uit (enkel in Zurenborg gaat het dan over 120 bussen), en we vermoeden dat de actiebereidheid zeker even hoog zal zijn. We zijn dus nog niet aan onze laatste adem voor wat betreft de strijd.

    In de traditionele pers lazen we onlangs een artikel over ziekteverzuim bij de buschauffeurs. Buschauffeurs zouden te vaak ziek zijn. LibreParcours laat graag de kans aan arbeiders om de traditionele media van repliek te dienen.

    Kijk, reizigers zien elke dag hoe zwaar onze job is, tussen het verkeer flaneren in volle spits in Antwerpen is geen lachertje. Ook wordt er van ons steeds meer productiviteit en flexibiliteit verwacht. De directie demotiveert (met een sanctioneringsbeleid) meer dan dat ze motiveert. Als je dan een dienst doet met oncomfortabel materiaal en dat gedurende 8 uur aan een stuk, dan begrijp je waarom dit tot fysieke klachten leidt. Ik daag Marino Keulen (OpenVLD) uit om onze job eens te komen meevolgen. Vooraleer uitspraken te doen dat wij véél te vaak ziek zijn, zoekt hij beter naar de oorzaken van die afwezigheden. Mag ik er op wijzen dat bij De Lijn een zeer strak systeem van controle op ziekteverzuim hanteert? Meestal staat de controledokter al aan je bed nog voor je je eigen arts hebt kunnen laten komen. Ook, wanneer een werknemer al wat vaker afwezig is op een jaar (wegens aanslepende rugpijn bvb), dan moet die zich vaak ook nog eens gaan verantwoorden bij de HR-manager, die helemaal geen doktersdiploma heeft. Dat komt intimiderend over en is tekenend voor dit bedrijf.

    Zijn er nog zo’n voorbeelden van hoe De Lijn omgaat met zijn chauffeurs?

    Zoals ik al zei, het sanctioneringsbeleid in combinatie met het ontbreken van een “motiveringsbeleid”. Men roept buschauffeurs op het matje voor de grootste bagatellen, waardoor de sfeer op de werkvloer aardig verzuurt. Als wij dan klagen over het materieel dat erg slecht onderhouden wordt (en wat soms tot onveilige situaties kan leiden), dan wordt dat weggewuifd. Vroeger moest een bus quasi perfect in orde zijn om de baan op te mogen, vandaag past men de reglementen aan zodat we afgekeurd materiaal de baan op worden gestuurd: “Een kapotte koplamp? Rij dan met mistlichten hé!”.

    Komt De Lijn dan zo slecht uit de kosten?

    Er wordt veel geld uitgegeven aan consultancy. Ook de geldverslindende make-over van onze huisstijl is een pure schande, als je weet hoe we hier moeten werken. Men plakt wat nieuwe stickers op de bussen (nieuwe stijl), terwijl de hele winter lang de Car-Wash buiten gebruik is. Of die dure informatieborden aan elke halte, de reizigers hebben een jaar moeten wachten vooraleer er iets op verscheen en nu is de informatie die erop komt meestal fout. Dan ben je beter af met papieren uurregelingen. En dan is er nog “het waterhoofd van De Lijn”, het management heeft nu ongeveer heel de Grote Hondstraat ter beschikking om te vergaderen, jammer dat er van al dat vergaderen zo weinig werkbare ideeën voortkomen. Er is geen geld meer voor de basics, geen geld voor het personeel, maar wel geld te over voor de fratsen van het hoogste kader.

    Hoe verhoogt men de productiviteit?

    Als onze dienst begint, hebben we zes minuten om onze bus rijklaar te maken en buiten te rijden. Dat is absurd weinig, gezien die bussen van tijd niet willen starten. En, de dienstregelingen die we moeten naleven zijn opgemaakt in de jaren stilletjes. Dat wilt zeggen dat er nu niet meer op tijd kan gereden worden door het alsmaar drukkere verkeer op de wegen. Dat maakt ook dat elke korte pauze verloren gaat, omdat we alweer onze volgende rit moeten verzekeren. Tenslotte worden de meeste dienstregelingen door een computer berekend en wordt er dus niet meer uitgegaan van de reële verkeerssituatie, en dat wordt goedgekeurd door managers die vaak extern zijn aangenomen en dus nauwelijks feeling hebben met “het beroep van buschauffeur”. Volgens hun statistieken is er weinig aan de hand, want veel bussen rijden op tijd (buiten de spits en op het platteland). Geen vuiltje aan de lucht dus.

    Dank u voor het interview!

  • Libreparcours op de Antwerpse piketten

    Het pamflet van Libre Parcours werd in Antwerpen aan verschillende piketten verspreid. Naast de stelplaats Zurenborg trokken we ook naar de Vaartkaai en de PAL (Punt aan de Lijn, aan de Noorderlaan). Op alle piketten weerklonk dezelfde boodschap: het personeel wil een betere zaterdagvergoeding en is het beu om met gebrekkig materieel en zonder enige erkenning vanwege de directie bijzonder flexibel te moeten werken. De actiebereidheid was erg groot.

    In Hoboken stond een kleine ploeg piket, maar kwam geen enkele werkwillige opdagen. Aan de Vaartkaai was er ’s ochtends een jonge chauffeur uitgereden, er zijn veel nieuwe personeelsleden die soms nog niet goed weten wat hun rechten zijn. Om de nieuwe collega’s meteen op het juiste syndicale spoor te zetten, is er naast een informatieve voorbereiding ook nood aan goede piketten. Een instructeur die de eisen van de stakers ondersteunt, beslist om toch nieuwe chauffeurs in opleiding op te volgen. We hebben personeel tekort, hoe sneller er chauffeurs bijkomen hoe beter, stelt hij.

    ACOD-delegee Ronny geeft ons wat uitleg over de staking en komt al snel bij het gebrek aan degelijk materieel: soms zijn er onvoldoende bussen die kunnen uitrijden. De zaterdagvergoeding is ook hier een erg gevoelig punt, het is een manier om de koopkracht toch een beetje op te trekken. Als het nieuws meldt dat de helft van de bussen zou uitrijden, wordt erop gewezen dat de pachters inderdaad niet meedoen. Het feit dat een groot aantal lijnen zijn uitbesteed aan pachters die elk met eigen voorwaarden werken, maakt het moeilijker om het openbaar vervoer volledig plat te leggen. Nochtans zijn de problemen van het personeel bij zowel De Lijn als bij de pachters vaak dezelfde.

    De actiebereidheid is groot en ook vrijdag zal hier actie worden gevoerd. Een punt waarover wellicht nog meer discussie nodig is, is hoe het personeel zich naar de reizigers kan richten. De ACOD-delegee op de Vaartkaai legt uit dat een betaalstaking (waarbij reizigers niet moeten betalen) niet zomaar kan, de directie kan het interpreteren als diefstal door de chauffeurs. Bovendien zorgt het grote aantal abonnementen ervoor dat het effect beperkt is en tenslotte voelt de directie niet de druk van buitenaf wegens het wegvallen van de bussen en trams.

    Aan het piket van de PAL staat een vrolijke bende van de drie vakbonden. Daar is er wat discussie over hoe de actie moet worden aangepakt. Enkele tramchauffeurs rijden wel uit, ze worden niet tegengehouden door het piket. Een militant zegt dat dit wel zou kunnen indien het piket groter is en niet enkel de delegees mobiliseert. Met een massapiket kan de poort worden dicht gehouden. Over hoe er meer personeel kan worden gemobiliseerd, is er geen duidelijkheid bij de delegees.

    Op de verschillende piketten wordt al uitgegaan van een nieuwe actie op vrijdag 24 juni, van het overleg op maandag wordt niet veel verwacht. Het pamflet van Libre Parcours benadrukte de noodzaak van een actieplan op langere termijn dat op basis van een democratische betrokkenheid van onderuit wordt opgesteld en waarbij er ook een campagne wordt opgezet om solidariteit onder de reizigers te bekomen. Een dergelijk actieplan kan ook aansluiting zoeken bij andere openbare diensten waar de problemen vaak gelijklopend zijn.

  • Enkele foto’s vanop de stakingspiketten bij De Lijn

    Hierbij enkele foto’s vanop de stakersposten bij De Lijn in Antwerpen en Gent.

     

    Vaartkaai Antwerpen
    Zurenborg
    Zurenborg
    Gentbrugge
    Gentbrugge

  • Morgen staking bij De Lijn

    Voor degelijk openbaar vervoer en bijhorende arbeids- en loonsvoorwaarden
    Morgen wordt bij De Lijn gestaakt. Het personeel is het beu dat er al jaren fors wordt bespaard terwijl er tegelijk meer reizigers worden vervoerd. Die toename kan enkel door de inzet van het personeel dat hiervoor niet wordt beloond door de directie. Het personeel wil een degelijke loonsverhoging, bijvoorbeeld via het optrekken van zaterdagvergoedingen. Daarnaast is er ongenoegen door het uitbesteden van taken aan de private sector. Om de besparingen te bestrijden, is verzet nodig. Na de staking van zaterdag is er nood aan een degelijk actieplan.

    Pamflet van Libre Parcours: (> PDF )

    Voor een (vol)waardige CAO is een degelijk actieplan nodig!

    Vorig en dit jaar is er fors bespaard bij De Lijn, besparingen die op de kap van het personeel en de reizigers zijn gebeurd. Toch zijn er in 2010 weer maar eens 8 miljoen reizigers meer vervoerd. Een prestatie die enkel te danken is aan de inzet van datzelfde personeel dat, ondanks verslechterde omstandigheden, er toch nog alles aan gedaan heeft om een degelijke dienstverlening aan te bieden. Maar ondanks deze goede prestaties en een wel heel magere CAO 2009-2010 zouden wij tevreden moeten zijn met een schamele 0,3% loonsverhoging in 2012, of ongeveer een 2,5 euro netto per maand!
     

    Nochtans zijn de eisen niet zo overdreven. Het lijkt ons toch niet teveel gevraagd om een deftige compensatie te krijgen voor de flexibele uren. Niet meer dan logisch dat werken op zaterdag aan 150% wordt betaald en dat er een deftige vergoeding is voor onderbroken diensten. En na een CAO zoals de vorige is een degelijke koopkrachtverhoging ook niet meer dan normaal.

    Geen geld?

    Tijdens de onderhandelingen rond de vorige CAO schermden De Lijn en de Vlaamse Regering met het argument van de crisis en de noodzaak aan besparingen. Vandaag verschuilen ze zich achter de loonnorm van 0% in 2011 en 0,3% in 2012. Nochtans heeft de sociaal bemiddelaar al verklaard er geen rekening mee te houden en zien we dat bijvoorbeeld in de Antwerpse chemie geen rekening wordt gehouden met de loonnorm: bij Evonik komt er 3% bij en ook bij Bayer is er een ontwerp-akkoord met 3% opslag tegen 1 januari 2013.
     
    Bij De Lijn wordt gezegd dat iedere extra op een andere manier moet worden gecompenseerd, bijvoorbeeld door de afschaffing van de hitte-uren. Nochtans staat er zwart op wit in de beheersovereenkomst dat de Vlaamse Regering de kosten voor de CAO betaalt. Uiteraard zal de Vlaamse Regering stellen dat er geen geld is, maar er is wel geld voor extra belastingsverminderingen voor multinationals en fiscale constructies zoals de notionele intrestaftrek. Vinden de regeringspartijen dat belangrijker dan het openbaar vervoer?
    Ook weigert de directie van De Lijn nog steeds een herwaardering van de technische diensten uit te voeren en verkiest ze meer taken uit te besteden aan de privésector. Dit al lang aanslepende probleem, moet dringend opgelost worden.

    Een actieplan bediscussieerd met het personeel

    Er zal actie nodig zijn om tot een goede CAO te komen. Na de acties van de non-profit in maart werd het budget door de Vlaamse regering al verhoogd van 147 naar 210 miljoen euro. Dat is op zich niet voldoende, maar het geeft wel aan dat actie loont.
     
    Bij De Lijn volgt na de staking op 18 juni wellicht een nieuwe staking op vrijdag 24 juni, tenzij er alsnog iets uit de bus zou komen op de vergadering tussen bonden en directie op 20 juni. Het is goed dat er actie wordt gevoerd, maar zal dit volstaan om de directie en de Vlaamse regering ertoe te dwingen om het personeel te geven waar het recht op heeft? Wij vrezen van niet, wellicht hoopt de directie dat de acties in de zomer zullen stilvallen.
     
    Wij denken dat er een goed actieplan moet komen dat op voorhand wordt bediscussieerd onder het personeel. Dat zou bijvoorbeeld kunnen bestaan uit een algemene 24-urenstaking in september, wat de tijd biedt om personeel en reizigers te informeren en te mobiliseren, om daarna diverse acties te voeren. Dat kan met stakingen per entiteit, gekoppeld aan kleinere prikacties. Indien bredere lagen van het personeel daar actief bij betrokken worden, onder meer via personeelsvergaderingen, en ook de solidariteit onder de reizigers wordt georganiseerd, is het mogelijk om de druk op de directie en de regering gedurende een lange periode hoog te houden.

  • Staking bij De Lijn in Vlaams-Brabant. Verslag van aan het piket.

    Op woensdag 13 oktober werd bij De Lijn in de stelplaatsen van Leuven, Overijse, Tielt, Tienen en Evere gestaakt. Aanleiding is het personeelstekort waar maar geen oplossing voor komt. De chauffeurs stonden in Leuven al vanaf 4u aan een piket. Er was vooral ’s ochtends vroeg veel volk. Sommige chauffeurs kwamen het piket versterken ook al was het hun rustdag, anderen brachten hun partner en kinderen mee.

    Rond twaalf uur stonden er nog een tiental arbeiders aan het piket. Volgens een van de twee ACLVB-delegees waarmee we spraken, was er veel ongenoegen onder de chauffeurs en werd de staking gesteund door het gehele personeel. Er zijn al maandenlang onderhandelingen tussen de vakbonden en de directie over besparingen bij De Lijn. Deze onderhandelingen slepen al lang aan, maar zonder resultaat.

    Sinds begin september zijn een aantal maatregelen ingevoerd die een ernstige aanvallen op de arbeidsomstandigheden van de chauffeurs vormen. Rij- en rusttijden worden niet meer gerespecteerd; chauffeurs moeten lange shiften (tot negen uur) rijden met weinig of geen pauze, waardoor er geen tijd is om te eten of gewoon naar het toilet te gaan. Deze beperking en in veel gevallen zelfs afschaffing van de rusttijd ondermijnt niet alleen de arbeidsomstandigheden van de chauffeur, het is ook een gevaar voor de veiligheid. Vermoeide chauffeurs doen meer ongevallen. Een delegee uit Overijse zei ons dat de reizigers dit ook begrijpen en veel begrip hebben voor de actie. Het beperken van de rusttijden is ook een bedreiging voor hun veiligheid en het zet de stiptheid verder onder druk. Nu worden onverwachte vertragingen vaak opgevangen met de rusttijden tussen twee ritten, als dit wegvalt zijn er natuurlijk meer vertragingen.

    De directie is verantwoordelijk voor deze staking. Haar besparingsmaatregelen bedreigen de dienstverlening en de arbeidsomstandigheden van de chauffeurs. Naast de problemen inzake rij- en rusttijden is er een personeelstekort dat blijft aanhouden. In de stelplaats Leuven zouden 20 extra chauffeurs moeten worden aangenomen, maar op dat vlak is de directie niet bepaald snel.

    Het personeelstekort maakt het moeilijk voor chauffeurs om verlof te nemen. Samen met de lange shifts en de stress door het gebrek aan pauzes tussen twee ritten, zorgt dit voor steeds meer moeilijkheden voor het gezin en/of het sociale leven van de chauffeurs. Het is niet verwonderlijk dat werken voor De Lijn steeds minder aantrekkelijk is.

    De directie verklaarde in de media dat het personeel zonder onderhandelingen is overgegaan tot de stakingsactie. Er wordt al maandenlang gevraagd naar een oplossing voor het personeelstekort, maar de directie blijft doof voor deze eis. Blijkbaar erkent de directie nu zelf dat de gesprekken tussen vakbonden en directie dovemansgesprekken waren en geen “onderhandelingen”.

  • De Lijn. Eengemaakt verzet tegen besparingen nodig!

    Op 4 augustus staakte De Lijn in West-Vlaanderen. Aan de kust reed bijna geen enkele tram uit en in heel West-Vlaanderen reed volgens de directie slechts 60% van de bussen. Daarbij moet worden opgemerkt dat 50 van die 60% voor rekening was van onderaannemers waar niet werd gestaakt. De acties waren gericht tegen de besparingsmaatregelen waarbij de frequentie van de kusttram wordt verlaagd, de rittijden en rusttijden worden beperkt en heel wat late en vroege buslijnen sneuvelen.

    Schrappen van ritten en beperken van rij- en rusttijd
    De besparingsmaatregelen kaderen in een besparingsplan van 51,8 miljoen euro in 2010 en 40 miljoen in 2011, opgelegd door de Vlaamse Regering. Dit jaar wil De Lijn 30 miljoen besparen op exploitatie en 21 miljoen op marketing, strategische projecten,…

    De besparingsmaatregelen en de timing verschillen per regio, maar in grote lijnen zijn ze dezelfde. In de mooie woorden van De Lijn gaat het over een “optimalisatie van de dienstverlening”. In de praktijk is er een beperking van ritten met weinig reizigers, het beperken van de rusttijden en waar mogelijk het beperken van de rittijden als eerste stap. Hiertoe wordt gewerkt met minbus, een computerprogramma dat de meest optimale diensten berekent. Wat georoute bij De Post betekende, moet minbus voor De Lijn worden. Resultaat: rusttijden worden beperkt zonder rekening te houden met vertragingen en verkeersdrukte.

    De volgende stap is het effectief schrappen van ritten met een te lage bezetting en vroege en late ritten zoals dit bijvoorbeeld al gebeurt met het avondvervoer in Gent en Antwerpen. Hierdoor worden vooral de meer landelijke gebieden geraakt waar sowieso al weinig bussen rijden. Of zoals een aantal burgemeesters uit de Westhoek het stelde: “Als er lijnen of ritten moesten bijkomen in het verleden, werden we overgeslagen. Maar nu er bespaard moet worden, zijn wij bij de eersten.” Misschien moeten de burgemeesters hun partijgenoten in de Vlaamse regering eens aanspreken?

    Personeel en reizigers betalen de rekening
    De Vlaamse regering stelt dat de werkvreugde van het personeel niet mag verminderen en dat de reizigers geen hinder mogen ondervinden… Deze woorden zijn misschien mooi voor de camera’s, maar de praktijk is anders. Het is duidelijk dat het personeel en de reizigers het besparingsplan zullen moeten dragen.

    Chauffeurs moeten langere diensten rijden met een pak minder rusttijd en een strakker uurschema. Dit zal niet alleen zorgen voor meer vertragingen, maar ook voor meer stress, agressie en ongevallen. Voor reizigers betekent het dat ze ofwel hun bus of tram vaker te laat zullen zien komen of dat hij zelfs helemaal niet meer komt.

    Mobiliteit en milieu worden steeds belangrijkere thema’s maar als puntje bij paaltje komt, wordt er bespaard op openbaar vervoer en zijn mensen verplicht zich met de auto te verplaatsen of thuis te blijven.

    Nood aan eengemaakt verzet: 24-urenstaking en nationale betoging
    De staking in West-Vlaanderen was zeker geen maat voor niets. Onder meer de rij- en rusttijden zijn gevoelig verbeterd. Maar zolang het besparingsplan doorgevoerd wordt, zullen we aan de ene kant verliezen wat we aan de andere kant hebben gewonnen. De staking was een goed begin en toont aan dat strijd loont.

    Maar meer is nodig, er is nood aan eengemaakt verzet tegen de besparingsplannen. Alle regio’s worden zwaar geraakt door de besparingen en overal is de frustratie groot. Waarom als volgende stap geen 24-urenstaking bij heel De Lijn en als het kan, samen met chauffeurs van de pachters die eveneens geraakt worden, gekoppeld aan een nationale betoging. Hiervoor kan er eveneens gemobiliseerd worden onder de reizigers, eventueel samen met de actiegroepen van reizigers zoals een groep uit de wijk Den Dam in Antwerpen die reeds een betoging organiseerde tegen het schrappen van hun buslijn 19. Op deze manier kan er gewerkt worden aan een front van personeel van De Lijn en de pachters en reizigers.

  • Roeselare. Bewoners Schiervelde willen hun bus terug

    De besparingen bij De Lijn leiden tot verzet. In Roeselare protesteren de bewoners van de wijk Schiervelde tegen het verdwijnen van hun bus naar het centrum. Lijn 3 volgt er een kortere weg waardoor hun wijk niet meer wordt bediend. De inwoners protesteren, er zijn heel wat oudere inwoners in de wijk en die zijn vaak aangewezen op de bus. Nu moeten ze een heel eind verder stappen om de bus te nemen. Er werd een petitie opgezet die op 20 september op de gemeenteraad wordt afgegeven.

  • De Lijn. Staking in Oost-Vlaanderen

    Vandaag werd opnieuw gestaakt door het personeel van De Lijn in Oost-Vlaanderen. De directie wil besparingen doorvoeren door het aantal ritten te beperken en eveneens door de rij- en rusttijden aan te pakken. Het personeel klaagt evenwel al langer over een tekort waardoor verlof niet evident is en shiften onderling worden uitgewisseld. Het verder besparen op personeel zal de problemen enkel nog groter maken. Enkele foto’s van de staking in Gent.> Foto’s door Jean-Marie