Libreparcours NL

Author: geert

Redenen om mee te staken #ikstaakmee
De vakbonden hebben gisteren hun actieplan aangekondigd. Er wordt de komende dagen een informatieronde opgezet om op 6 november te betogen in Brussel en daarna drie provinciale stakingsdagen te houden gevolgd door een algemene staking op 15 december. Een uitstekend initiatief dat uiteraard meteen door regering en gevestigde media werd afgeschoten. Een antwoord op de argumenten van de kritikasters waarmee we ook de twijfelaars kunnen meetrekken.

Wat heeft dit met mij te maken?

De maatregelen van de rechtse regering zijn een regelrechte aanval op onze levensstandaard. Enkele van de meest opvallende maatregelen:
- Een indexsprong gevolgd door een langere periode van ‘loonmatiging’. Op een volledige loopbaan komt dit al gauw neer op 20.000 euro.
- Langer werken: er is niet alleen de verhoging van de pensioenleeftijd, maar ook de verhoging van de leeftijd voor vervroegd pensioen en de beperking van de mogelijkheden voor tijdskrediet.
- Openbare diensten worden gepluimd waardoor we meer moeten betalen voor minder dienstverlening (bij zowel openbaar vervoer, post, onderwijs,…) terwijl het personeel er verder onder vuur wordt genomen.
- In de gezondheidszorg wordt fors bespaard
- Terwijl in de openbare sector jobs verdwijnen, komt er langs de andere kant dwangarbeid bij. Werklozen worden verplicht om 2 halve dagen gemeenschapsdienst te verrichten. Als er toch werk is, waarom krijgen ze dan geen volwaardig contract en volwaardig loon?
- Van jongeren over werklozen tot werkenden en gepensioneerden, iedereen wordt hard geraakt.
Moet iedereen geen duitje in de zak doen?

Deze week stelde een studie van Crédit Suisse dat de wereldwijde rijkdom nog nooit zo groot was, met een gemiddelde van 56.000 euro per volwassen. “De groei is vooral te danken aan de prestaties van de VS en Europa, met dank aan de gestegen waarde van vooral financiële activa”. Uit het rapport blijkt ook dat vooral de allerrijksten hiervan profiteren. “De 1% zou nu omgerekend bijna 50% van alle rijkdom bezitten. Die ongelijkheid en de ‘abnormale hoge inkomensratio’s’ leiden mogelijk tot een recessie.”

Zoals de Franse filosoof Piketty opmerkt: “De rijkste 1% waren goed voor 60% van de toename van het Amerikaanse nationale inkomen tussen 1977 en 2007.” De rijksten gingen er sinds het begin van de crisis verder op vooruit, terwijl de overgrote meerderheid van de bevolking moest inleveren. De rechtse regering zal dit verderzetten, er wordt bespaard op onze lonen, uitkeringen en openbare diensten. De enige maatregel die het patronaat een beetje pijn zou doen (de tweede maand loon bij arbeidsongeschiktheid betalen), werd meteen uitgesteld. Niet iedereen doet een duit in het zakje, wij tasten diep om een transfer van rijkdom van de gewone werkenden naar de superrijken te betalen.

Ja, maar de werkgevers moeten toch ook inleveren? Denk maar aan de Kaaimantaks…

Die Kaaimantaks of ‘doorkijktaks’ is wel heel doorzichtig. Zelfs CD&V-voorzitter Beke moest erkennen: “Toegegeven, de bijdragen uit kapitaal zijn bescheiden”. Een indexsprong is een transfer van werknemers naar werkgevers van 2,6 miljard euro. Een jonge werkende levert op zijn hele loopbaan meer dan 20.000 euro in. Tegenover die 2,6 miljard euro plaatst de regering een onduidelijke taks die 120 miljoen moet opbrengen, maar waarvan specialisten nu al uitgaan dat dit bedrag niet gehaald zal worden.

Zoals gezegd: de enige maatregel die de werkgevers pijn zou doen is al meteen met een jaar uitgesteld en de werkgevers hopen op afstel. De werkgevers willen wel dat we allemaal langer en harder werken, maar de gevolgen daarvan in de vorm van meer burnouts, stress en andere vormen van arbeidsongeschiktheid willen ze naar de gemeenschap doorschuiven.

We leven langer, langer werken is dan toch normaal?

We leven niet alleen langer, we zijn ook productiever. Het klopt dat werkenden twintig jaar geleden na hun pensionering een kortere levensverwachting hadden dan werkenden die vandaag op pensioenleeftijd komen. Maar de werkenden vandaag hebben wel veel meer bijgedragen. In 1980 waren we voor elk gewerkt uur 111% productiever dan in 1965. Tussen 1980 en 1995 was er een toename met 36% en in 2009 waren we per gewerkt uur 15% productiever dan in 1995.

Deze scherpe toename van de productiviteit houdt in dat we meer produceren op dezelfde tijd. We dragen meer bij aan zowel de werkgevers als de gemeenschap. Deze productiviteitsstijging kan niet alleen aan technologische vernieuwingen toegeschreven worden, er is ook een stijgende werkdruk. De cijfers van de burn-outs en stress bevestigen dit. Waarom zouden we nadat we evenveel jaren harder gewerkt hebben niet enkele jaren extra van een pensioen mogen genieten? Of moeten we werken tot we erbij neervallen?

Meer argumenten rond de pensioenen

OK, maar het gaat om de toekomst van onze kinderen…

Moest het om de toekomst van onze kinderen gaan, waarom wordt dan ook net daarop bespaard? Er wordt bespaard op zowat alles wat jongeren belangrijk vinden. Van jeugdbeweging tot de sportclub en het onderwijs. Het hoger onderwijs wordt duurder en samen met andere besparingen op het onderwijs ondermijnt dit de kwaliteit ervan. De jongeren komen zelf als eerste op straat met de boodschap dat niet op hun toekomst mag bespaard worden.

De jongeren die nu meer moeten betalen voor ontspanning en onderwijs – terwijl ze tegelijk repressief worden aangepakt met de GAS-willekeur – zullen de besparingen op onder meer de lonen, uitkeringen (denk maar aan de wachtuitkering) en pensioenen het hardste voelen.

Moeten we niet eerst overleg afwachten en dan pas actie voeren?

De regering zegt te willen overleggen met de vakbonden om de reeds genomen beslissingen door te voeren. In het regeerakkoord zelf wordt vooral gesproken over advies van de sociale partners en niet over overleg. Deze rechtse regering is vastbesloten om een harde aanval op onze levensstandaard in te zetten. Dat rechts niet geïnteresseerd is in sociaal overleg, werd helemaal duidelijk aan het N-VA-congres waar De Standaard N-VA’er Discart hoorde verklaren: “Ik hoop dat het regeerakkoord de Walen dermate op de zenuwen werkt dat ze met talloze stakingen een totale chaos veroorzaken.” Wie is hier eigenlijk onverantwoord en wie organiseert chaos?

Meer over het ‘sociaal overleg’ dat de rechtse regering voor ogen heeft

Deze regering is toch democratisch verkozen…

Wij hebben een democratisch recht om actie te voeren. Het klopt dat de regering dat recht wil afbreken – denk maar aan de minimumdienst bij het openbaar vervoer (moesten ze daar echt met de dienstverlening inzitten, dan zouden ze er niet op besparen). Maar het democratisch recht op actie bestaat nog. Als we de maatregelen willen stoppen, zullen we er gebruik van moeten maken. Naar ludieke of symbolische acties heeft de regering geen oren.

Waarom zou ik staken? Haalt het wel iets uit?

Geen enkele sociale verworvenheid is bekomen door het vriendelijk te vragen. Iedere verworvenheid die we als gewone werkende kennen, is er niet zomaar gekomen. Het is op basis van strijd en stakingen dat we zaken afgedwongen hebben. Daarbij hebben de werkgevers op ieder ogenblik geklaagd over de stakers die de bevolking en de economie zouden ‘gijzelen’ en zich onverantwoord opstelden. Als we de werkgevers laten doen, dan zouden we geen enkele sociale bescherming kennen. Dan zouden ze onze werkloosheid en miserie organiseren, onze koopkracht kelderen en wie daar iets over durft te zeggen, meteen repressief de mond snoeren.

Wat hebben eerdere stakingen bekomen? Het einde van kinderarbeid, algemeen stemrecht, sociale zekerheid, betaald verlof, indexering van de lonen, regels inzake veiligheid en gezondheid op de werkvloer,… Wie dat allemaal onbelangrijk vindt, heeft natuurlijk redenen om zich tegen de staking te verzetten. We begrijpen de positie van VOKA, VBO en de rechtse regering die voor de rijken rijdt dan ook. Maar de meerderheid van de bevolking heeft wel belang bij de acties.

Lees ook: Betaald verlof, met dank aan onze stakende overgrootouders

Zal er naar ons geluisterd worden?

Zoals gezegd: als we ons beperken tot het braafjes vragen niet. Een staking legt het hele systeem plat en maakt duidelijk wie het systeem eigenlijk doet draaien: de gewone werkenden. Een eenmalige protestactie volstaat niet, een gezondheidswandeling in Brussel evenmin. Er is nu een goede aanzet voor een actieplan met eerst informatierondes in de bedrijven gevolgd door een nationale betoging, provinciale stakingen en een algemene staking op 15 december.

We kunnen dit aangrijpen om er een succes van te maken. Dat kan door in de informatieronde zoveel mogelijk discussie te voeren, degelijke onderbouwde argumenten naar voor te schuiven en de mobilisaties zo breed mogelijk te doen. Met het opbouwende actieplan kunnen we telkens een stap verder gaan. Het wegstaken van deze regering zal niet volstaan, we zullen het volledige besparingsbeleid moeten wegstaken.

Wat willen we uiteindelijk bereiken?

Doorheen de beweging zullen we een duidelijk alternatief op het besparingsbeleid naar voor moeten brengen. De scherpste kantjes afvijlen zal niet volstaan. Er is een volledige breuk met het besparingsbeleid nodig. We leven in een wereld waar de 85 rijksten evenveel bezitten als de helft van de wereldbevolking, zoals een studie van Oxfam eerder duidelijk maakte.

Steeds meer mensen zijn ervan overtuigd dat we niet verder kunnen met dit systeem. Het lijkt een gigantische opdracht om een einde te maken aan het kapitalisme, maar de woede tegenover het establishment neemt toe. We zullen deze woede moeten organiseren met een programma waarmee we de hefbomen van de economie aan de hebzucht van de grote aandeelhouders, speculanten en grote patroons onttrekken om ze in handen van de gemeenschap te brengen. Dat is het programma van democratisch socialisme.

“De arbeiders hebben niets dan hun ketenen te verliezen, ze hebben een wereld te winnen.” Dat stelde Karl Marx in zijn tijd. Dat is vandaag bijzonder actueel.

Lees ook:
Om steeds grotere ongelijkheid te stoppen, moeten we een einde maken aan het kapitalisme
October 16, 2014
Voorbeeldige strijd bij BM&S
Op woensdag 3 september slaagden de 14 arbeiders van BM&S er opnieuw in om de staking op hun werkplaats in stand te houden. De stakerspost houdt stand ondanks alle aanvallen.

Artikel door Laure (Brussel)

Terugblik

Het bedrijf BM&S vervangt sinds 1 april een andere onderaannemer van de NMBS voor de schoonmaak van treinen – overigens een voorbeeld van de geleidelijke privatiseringspolitiek van de openbare diensten waar de NMBS al jarenlang aan meedoet. De werknemers, officieel tewerkgesteld bij BM&S, werken al jaren voor verschillende werkgevers en doen daarbij steeds hetzelfde werk: treinen van de NMBS schoonmaken.

Toen een nieuwe directie werd aangesteld, beloofde deze het personeel dat niet aan de contracten zou geraakt worden en dat de drie interimkrachten snel een contract zouden krijgen. Dat is niet meer dan normaal voor personeel dat al meer dan anderhalf jaar in trouwe dienst was naast de andere collega’s.

Toen de delegees de contracten van nabijer bekeken en wezen op onduidelijkheden en vooral op de valse beloften rond de interimmers, gooide de directie van BM&S het over een andere boeg en werd een tegenaanval ingezet. De delegees kregen valse beschuldigingen naar het hoofd geslingerd om hen te discrediteren.

Midden augustus, toen één van de twee delegees op verlof was, wilde de directie grote kuis houden. De twee werden wegens dringende redenen afgedankt en ook de drie interimmers werden aan de deur gezet. Op dezelfde dag werden acht nieuwe interimmers aangeworven, ongetwijfeld om de ploeg die elkaar te goed begon te kennen aan de kant te schuiven.

Op 21 augustus, na de aankondiging van deze maatregelen, gingen de arbeiders meteen in staking om hun collega’s te ondersteunen en de onmiddellijke reïntegratie te eisen. De directie had hier geen oren naar. De 8 interimmers kregen een tijdelijk contract van een maand zodat de directie geen wetten overtrad (het is immers verboden om interimmers in te zetten om een staking te breken). Maar het was wel degelijk de bedoeling om de stakers te vervangen. Er werd een deurwaarder ingezet en 40 kandidaten voor de job werden opgetrommeld om de stakers te intimideren en duidelijk te maken dat hun job bedreigd was.

Het personeel liet zich gelukkig niet doen en door de solidariteit die ze kregen en hun eigen vastberadenheid is er die dag niemand aan de slag gegaan.

De volgende dag stelde de directie onderhandelingen voor die de maandag erna zouden plaatsvinden. Het personeel stemde daarmee in en hief de stakerspost op. Maar er bleek geen echte onderhandeling te zijn, er was geen sprake van dat de vijf collega’s terug aan de slag zouden kunnen. Hierop bleven de anderen trouw aan hun ordewoord om te staken tot de eisen ingewilligd worden.

Tegelijk was er een nooit geziene rechterlijke uitspraak met een dwangsom van 10.000 euro voor de stad Brussel en de gemeente Schaarbeek. Die dwangsom moeten de gemeenten betalen per dag dat ze de politie geen bevel geven om de stakerspost op te ruimen.

Op woensdag 3 september kwam de directie opnieuw met een deurwaarder naar de stakerspost, ditmaal vergezeld door drie agenten. Ze was vastbesloten om de opgetrommelde tijdelijke personeelsleden aan het werk te krijgen.

In tegenstelling tot wat er in de gevestigde media werd gezegd, heeft geen enkele arbeider een wettelijke regel overtreden, zelfs niet op een ogenblik dat hun stakingsrecht met de voeten werd getreden. Pas na discussies met hun niet-stakende collega’s en de ordediensten, bekwamen de stakers dat er niemand binnen ging.

Vandaag gaat de stakerspost door en is er een actie aan het justitiepaleis. Er wordt daar beroep aangetekend tegen de uitspraak die de stakerspost laat opruimen.

Lessen uit een strijd die nog niet gedaan is

De aanvallen waarmee de arbeiders van BM&S geconfronteerd worden, zowel de willekeurige afdankingen als de pogingen om de staking te breken, tonen tot op welk punt het patronaat vastberaden is om de rechten van het personeel en iedere vorm van verzet te breken.

De logica waarmee deze aanvallen worden uitgevoerd passen in de patronale roep om de kosten te verlagen en over flexibele arbeidskrachten in een onzekere positie te beschikken. Dergelijk personeel moet vooral volgzaam zijn en doen wat de bazen zeggen. Dit kadert ook in het beleid dat al jarenlang wordt gevoerd door alle gevestigde partijen die de rode loper uitrollen voor het patronaat.

De geleidelijke privatisering van openbare diensten maakt het mogelijk om de arbeidsvoorwaarden en lonen naar beneden te halen, het personeel te verdelen in kleinere entiteiten en zo de aanvallen nog harder te kunnen uitvoeren.

We zien ook al enkele jaren dat het stakingsrecht onder vuur ligt. Het gebruik van torenhoge dwangsommen en de quasi systematische intimidatie door ordediensten, het toelaten van het inzetten van ander personeel op stakingsdagen,… Het gerecht laat geen kans ongelegen om aan te tonen aan welke kant ze staat: aan die van de kapitalisten tegen de arbeiders.

De vastberadenheid van de arbeiders bij BM&S en hun solidariteit tegenover de aanvallen is opmerkelijk en verdient alle steun. Voor de stakers is het niet evident om de strijd verder te zetten en op te komen voor de reïntegratie van hun collega’s.

We steunen hen volledig in deze strijd en roepen de lezers van deze site op om hetzelfde te doen. Om de strijd tot een overwinning te brengen, is steun noodzakelijk. Deze nieuwe strijd bij een onderaannemer van de NMBS (na onder meer ISS) kan aangegrepen worden voor een bredere beweging onder het spoorpersoneel. De opdeling van het spoorbedrijf in tal van onderaannemers is immers een stap achteruit voor het personeel (zowel inzake arbeidsvoorwaarden, lonen als slagkracht). Bovendien is het duidelijk dat de directie aandringt op steeds meer inspanningen door het personeel. Op tien jaar tijd is de productiviteit verdubbeld terwijl er 3.000 personeelsleden minder zijn. De directie van de NMBS en de opeenvolgende regeringen bereiden een volledige privatisering voor, wat de dienstverlening onder druk zou zetten. Dat is slecht voor de reizigers (duurdere prijzen, afschaffing van stations en lijnen,…) maar ook voor het personeel. BM&S toont dat aan.

De houding van de directie bij BM&S moet ook een signaal zijn voor de volledige arbeidersbeweging. Het patronaat en de kamikazeregering bereiden zich voor op een harde confrontatie waarbij onze syndicale rechten onder vuur zullen liggen. Het veralgemeend inzetten van deurwaarders, minimumdienstverlening bij de NMBS,… De mogelijkheid van verzet tegen het asociale beleid wordt steeds meer ondermijnd.

De strijd is dus niet enkel van belang voor de arbeiders van BM&S. Wat daar gebeurt, zal navolging krijgen bij andere onderaannemers. Die beconcurreren elkaar om zo goedkoop mogelijk te zijn door op het personeel te besparen. Het gaat evenwel om een dienst voor de NMBS en dus gaat het ook om spoorpersoneel dat aan dezelfde voorwaarden moet werken.
- Allemaal samen solidair met het personeel van BM&S!
- Voor de onmiddellijke reïntegratie van de vijf afgedankte arbeiders, delegees en interimmers, met echte contracten en degelijke lonen!
- Voor de reïntegratie van de volledige schoonmaakdienst in de NMBS!
- Zelfde werk, zelfde loon, zelfde strijd!
- Stop de privatisering van de publieke diensten!
September 4, 2014
Libre Parcours presenteert rekening: 3.500 personeelsleden tekort levert directie minstens 105 miljoen euro per jaar op

Spoorbaas Jo Cornu pakte uit met een becijfering van de ‘kostprijs’ van de staking van 30 juni. Hij zei dat dit de NMBS minstens 1,3 miljoen euro kost aan mislopen vervoersbewijzen. “Ik wil zo transparant mogelijk communiceren”, voegde Cornu eraan toe. Hij stelde nog dat de staking de put van de NMBS dieper zou maken, “Met een heel team moeten we de schuld proberen te beperken. Wie staakt, bemoeilijkt dat proces.”

Daarmee probeert Cornu de verantwoordelijkheid voor de historische schuld in de schoenen van zijn personeel te schuiven. Het wanbeleid en de verkwisting door managers zoals Cornu en meer structureel de onderfinanciering van de spoorwegen worden niet in aanmerking genomen. De overheidsdotaties zijn de afgelopen jaren meermaals als gevolg van besparingen verlaagd, terwijl het aantal reizigers bleef toenemen. Uitgedrukt in reizigerskilometers loopt de dotatie achteruit ten gevolge van de toename van het aantal reizigers. We moeten steeds meer doen met minder middelen en minder personeel.

De staking van 30 juni had onder meer te maken met het personeelstekort waardoor vakantie- en compensatiedagen niet kunnen opgenomen worden. In de praktijk betekent dit dat het personeel meer dan 36 uur per week werkt. Van de voorziene 37.500 eenheden (voltijdse equivalenten) zijn er nu 33.922 ingevuld. Dit betekent een personeelstekort van 3.500 eenheden.

Door die 3.500 jobs niet in te vullen, bespaart de NMBS op de kap van het personeel – en dus ook op kosten van de dienstverlening – ongeveer 105 miljoen euro per jaar. Dit is als we een bescheiden bruto jaarloon van 30.000 euro nemen. De besparing op het personeel ligt dus 80 keer zo hoog als de vermeende kost van de staking die onder meer als gevolg van dat personeelstekort werd gevoerd. De directie haalt 105 miljoen euro uit onze zakken om vervolgens te klagen dat het 1,3 miljoen euro schade meent te lijden omdat wij dit niet aanvaarden.

Het is overigens niet de schuld van het personeel en de vakbonden dat er geen oplossing komt voor het personeelstekort. Er is maximaal gegaan voor dialoog, maar de directie legde steeds meer afspraken naast zich neer. Met de stakingsactie werd het probleem gepresenteerd. Moest de directie haar beloften nakomen, dan zou er geen stakingsactie geweest zijn. Wiens verantwoordelijkheid is dit dan?

Cornu stelt dat het nieuwe vervoersplan miljoenen euro zal kosten. Er zijn structurele veranderingen nodig om op tijd te kunnen rijden, bijvoorbeeld met langere keertijden. Maar dit vervoersplan is een besparingsoperatie met minder treinen, reorganisatie van diensten zodat minder premies uitbetaald worden,… Enkel de meest winstgevende lijnen zijn interessant voor de directie die geen oog heeft voor dienstverlening. Niet het aanbieden van een veilige openbare dienstverlening is volgens Cornu de centrale uitdaging, maar wel de omvorming van de NMBS tot een competitieve onderneming. Daartoe is hij bereid om niet alleen te liegen (denk maar aan de zogenaamde 53 verlofdagen voor spoorpersoneel), maar ook om als een echte neoliberale beroepsprovocateur naar buiten te komen. In plaats van een commerciële marktlogica moet het openbaar vervoer als dienstverlening worden gezien waarbij het overigens een deel van een oplossing voor het enorme file- en mobiliteitsprobleem is.

Als Cornu dan toch transparant over kosten wil communiceren, wachten we vol ongeduld om toelichting bij volgende cijfers. De vakbonden hebben zich steeds tegen de opsplitsing van de NMBS verzet. Het spoor werd in 2005 opgedeeld in een vervoersmaatschappij, een infrastructuurbedrijf en de holding. In 2011 verklaarde de toenmalige topman Jannie Haek: “De splitsing van de NMBS kost jaarlijks 50 tot 100 miljoen euro en levert amper iets op.” In 2012 maakte het Rekenhof bekend dat de NMBS in de 7 voorgaande jaren voor 837 miljoen euro aan externe consultancy-opdrachten had laten uitvoeren (even terzijde: indien een stakingsdag 1,3 miljoen euro aan mislopen inkomsten kost, zou gratis openbaar vervoer op jaarbasis minder dan 500 miljoen euro kosten…). Dat vormt voor Cornu allemaal geen probleem, maar 1,3 miljoen euro minder inkomsten als gevolg van een stakingsdag haalt alle media!

Het verlies aan inkomsten door de staking weegt voor de directie niet op tegen de lagere kosten door het personeelsbestand bewust onder het beloofde niveau te houden. Het stakende personeel verliest financieel gezien relatief het meeste bij een staking. Er gaat een dag loon verloren om op te komen voor meer collega’s en dus voor een betere dienstverlening. Voor de directie is dienstverlening een kostenpost, voor het personeel is het iets waarvoor wordt gestreden.

July 17, 2014
Bob Crow overleden. Onverzettelijke strijder voor zijn klasse

Het nieuws van het overlijden van Bob Crow, de algemeen-secretaris van de transportbond Rail Maritime and Transport union (RMT), kwam als een droevige schok. De reacties op zijn dood bevestigen nogmaals de grote impact die hij als vakbondsleider had. Ongetwijfeld was hij een van de bekendste vakbondsleiders. Hij stond bekend voor zijn vastberaden benadering waarbij hij het steeds voor zijn leden opnam.

Onze gedachten zijn bij zijn familie. En we zijn ook solidair met de RMT.

Bob Crow was iemand die steeds bleef vechten voor de werkende bevolking en iemand die het voor tal van kwesties opnam. De rechtse media probeerden hem voor te stellen als een ‘dinosaurus’ en een ‘vakbondsbaron’. De werkenden zagen hem als een held omdat hij de werkgevers angst aanjoeg en omdat de RMT onder zijn leiding, als vice algemeen-secretaris en dan als algemeen-secretaris, meermaals aantoonde dat de werknemers overwinningen kunnen boeken.

Het meest recente voorbeeld was de staking van de RMT afgelopen februari bij de Londense metro. Het was een hoopgevende strijd voor de werkenden die gebukt gaan onder het besparingsbeleid van de regering van Conservatieven en Liberaal-Democraten. Iedere poging om de vakbond te ondermijnen en Bob Crow in het bijzonder aan te pakken, werd boven gehaald. Maar de publieke reacties gaven aan dat een vastberaden benadering om alle jobs en de rechten van werkenden te verdedigen op een brede steun kan rekenen.

De RMT ging de strijd met de Londense conservatieve burgemeester Boris Johnson aan. Zelfs de kapitalistische media moesten erkennen dat de vakbond de bijzonder arrogante en zelfzekere Johnson tegen zijn wil aan de onderhandelingstafel dwongen. Die strijd moet verder gezet worden om een overwinning te boeken tegen de sluiting van de loketten en de bijhorende jobverliezen.

De benadering van Bob om het verzet te versterken, kwam ook tot weerspiegeling in de leidinggevende rol van de RMT in het opzetten van het National Shop Stewards Network (NSSN), een netwerk van strijdbare syndicalisten om een instrument te hebben om de strijd tegen de lawine van besparingen aan te gaan. Onder zijn leiding was de RMT een onverzettelijke verdediger van vakbondsrechten. Dat gebeurde samen met andere bonden zoals de ambtenarenvakbond PCS en de cipiersvakbond POA.

Politieke vertegenwoordiging

Bob Crow was een leider op syndicaal vlak, maar gaf ook steeds steun aan de strijd voor een politieke stem van de arbeidersbeweging. De leidinggevende positie van de RMT in de Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC) en in ‘No2EU – Yes to workers’ rights’ is een belangrijke stap in die campagne.

Met de Socialist Party hebben we nauw samengewerkt met Bob in de RMT, TUSC en in de NSSN. Zeker rond de eis van een algemene 24-urenstaking tegen het besparingsbeleid hebben we samengewerkt. Zijn dood betekent onder meer voor zijn rol in deze discussie een enorm verlies.

Bob Crow heeft altijd het socialisme verdedigd als het noodzakelijke alternatief op het rotte kapitalistische systeem. We kwamen elkaar vaak tegen, hij sprak meermaals op ons jaarlijks Socialisme-weekend. In november vorig jaar was hij nog te gast op zo’n weekend.

Het overlijden van Bob is een zware slag voor de RMT-leden. Velen hadden enorm veel respect voor hem en voor zijn consequente strijd voor hun belangen. Hopelijk zullen de RMT-leden in het democratische proces om een nieuwe vakbondsleider te verkiezen opteren voor iemand die de erfenis van Bob zal verderzetten door strijdbaar op te komen voor de werkende klasse, voor socialisme en voor internationale solidariteit.

De dood van Bob Crow is ook een schok voor de rest van de arbeidersbeweging. Als de centrale vakbondsleiding zou bestaan uit strijdbare militanten zoals Bob of zoals Mark Serwotka en de linkse socialistische leiding van de ambtenarenbond PCS, dan zou de strijd tegen het besparingsbeleid er veel beter voor staan. Het overlijden van Bob Crow herinnert ons aan de kracht van de Britse arbeidersklasse om zulke strijdbare leiders voort te brengen. Hij zal hard gemist worden, maar zijn en onze strijd wordt verdergezet.

Reactie door de Socialist Party

March 12, 2014
Rekeningrijden: een asociale maatregel

Op 17 februari startten de verschillende gewesten in België met een pilootproject rond ‘rekeningrijden’. Het idee was om een systeem uit te testen waarbij de verkeersbelasting wordt berekend aan de hand van het aantal kilometers dat er per auto wordt gereden. Op basis van de richttarieven die werden voorgesteld, bleek al snel dat het nieuwe systeem voor veel mensen, vooral diegenen die dagelijks met de wagen naar het werk gaan, een stevige meerkost zou veroorzaken. Wanneer er jaarlijks zware besparingen gebeuren op het openbaar vervoer, is het invoeren van een systeem van rekeningrijden een sterk asociale maatregel.

Nog voor het pilootproject goed en wel van start kon gaan, ontstond er een grote verontwaardiging in de publieke opinie. Het maakt dat het systeem al dood was voor het werkelijk van start ging: in een mum van tijd tekenden meer dan 150.000 mensen een online petitie tegen het initiatief. Zo snel als het kon verlieten de politici als ratten het zinkende schip van het rekeningrijden.

Een van de laatste verdedigers van het systeem was Brussels Minister van Mobiliteit Bruno De Lille (Groen!). “A lunatic is just a minority of one”, moet hij met George Orwell in het achterhoofd gedacht hebben, en hij bleef het rekeningrijden halsstarrig verdedigen als een manier om het dagelijkse verkeersinfarct in Brussel op te lossen. De Lille is dezelfde minister die de voorbije jaren voortdurend bespaarde op het openbaar vervoer in Brussel. In het kader van het investeringsplan 2013-2017, kreeg de MIVB in 2013 een nieuwe besparing van 116 miljoen euro te slikken. In februari dit jaar gingen de tarieven nogmaals sterk de hoogte in. Bij de regeringsvorming in 2009 beloofde de groene minister nog gratis openbaar vervoer als middel tegen de files, vandaag is dat blijkbaar rekeningrijden geworden…

En dat is meteen de kern van het probleem. Niemand zal ontkennen dat de dagelijkse files in België een gigantisch probleem zijn. Een systematisch gebrek aan investeringen in infrastructuur, en dan vooral in het openbaar vervoer, heeft daar in belangrijke mate toe bijgedragen. Alle openbaar vervoersmaatschappijen in ons land werden de voorbije jaren door besparingen en tariefverhogingen getroffen, en bouwen hun aanbod af. Onlangs nog lekte uit dat de NMBS, in het kader van haar nieuw vervoersplan dat in december 2014 van start zou moeten gaan, wil afstappen van het idee van ‘basismobiliteit’. Dat is het idee dat openbaar vervoer zo moet georganiseerd moet worden dat ieder er vlot toegang tot moet hebben. Vooral in landelijke gebieden en buiten de spitsuren zou het aanbod aan treinen steeds verder worden afgebouwd. Dit soort beleid combineren met het invoeren van rekeningrijden betekent dat een meerderheid van de bevolking hard getroffen wordt in haar mobiliteitsmogelijkheden.

Gratis en degelijk openbaar vervoer is de enige duurzame en sociale oplossing voor het mobiliteitsprobleem. Massale investeringen in openbaar vervoer en alternatieve transportmiddelen zoals binnenvaart kunnen de files op onze wegen drastisch aanpakken, en dat in combinatie met bijvoorbeeld een arbeidsduurvermindering met behoud van loon, en bijkomende aanwervingen, zodat mensen bijvoorbeeld een dag minder naar het werk moeten.

March 12, 2014
MIVB. Personeel voert actie voor veiligheid

Vrijdag verzamelden een duizendtal personeelsleden van de MIVB voor het gerechtsgebouw aan het Poelaertplein in Brussel. Ze kwamen op straat om meer veiligheid op de werkvloer te eisen. Hieronder de foto’s van MediActivista.

Grève à la Stib, a set by :::mediActivista::: on Flickr.

February 16, 2014
Protestactie tegen de tariefverhogingen bij de MIVB

Zaterdag werd de symbolische grens van 2 euro voor een tram- of busticket in Brussel overschreden. Met een jaarlijkse prijsverhoging van 2,5% worden de klanten verder “uitgemolken”, zoals destijds door een directeur van de openbare vervoersmaatschappij MIVB werd gesteld. Een 70-tal mensen nam deel aan de actie waarvoor was opgeroepen door Gauche Communes om te protesteren tegen de tariefverhogingen en voor gratis en degelijk openbaar vervoer.

Gauches Communes en haar componenten (Linkse Socialistische Partij en Humanistische partij), maar ook de Piratenpartij, voerden samen actie met jongeren, syndicalisten en andere Brusselaars onder de slogan “MIVB, gratis openbaar vervoer!”. De campagne werd met beperkte middelen gevoerd, maar toch waren er 70 aanwezigen wat wijst op het breed gedragen ongenoegen hierrond. Deze actie was een goede stap voor een langdurige campagne van Gauche Communes tegen de aanhoudende prijsstijgingen en voor gratis openbaar vervoer.

Anja Deschoemacker, de woordvoerder van Gauches Communes, verklaarde op de actie: “Als de huidige Brusselse regering aantrad, werd beloofd dat gratis openbaar vervoer het doel was. Maar in werkelijkheid kregen we alleen maar stijgende prijzen, de afschaffing van het gratis vervoer voor senioren en ook de arbeidsvoorwaarden voor het personeel werden aangepakt. (…) Alleen de actieve strijd van de bevolking tegen de prijsstijgingen zal tot verandering leiden. Deze actie is slechts het begin van de campagne die Gauches Communes met jongeren en werkenden wil voeren.” Vervolgens werden de aanwezigen gevraagd om het woord te nemen voor een open micro. Gilles Smedt van de Humanistische Partij haalde uit naar de privatiseringsdrang bij de NMBS, Maxime van de Actief Linkse Studenten had het over de problemen waarmee jongeren kampen als ze zich willen verplaatsen en ook over de ecologische kwestie. Matteo, een inwoner van St-Gillis, sprak over het voorbeeld van Tallinn, een stad waar het openbaar vervoer gratis werd gemaakt.

Terwijl de banken werden gered ten koste van de gemeenschap, krijgen de behoeften van de bevolking, waaronder degelijke en toegankelijke openbare diensten, het hard te verduren door de besparingslogica. Gauches Communes haalt inspiratie uit het voorbeeld van Brazilië waar massale strijd leidde tot de intrekking van een verhoging van de tarieven voor het openbaar vervoer. Er is nood aan een stevige mobilisatie om gratis openbaar vervoer af te dwingen. Dat is een sociale en ecologische maatregel die deel moet uitmaken van een massaal publiek investeringsplan om te antwoorden op de behoeften van de bevolking.

February 3, 2014
De Lijn: Muyters kan niet tellen, personeel is de pineut

Vakbonden reageren met stakingsaanzegging tegen niet-naleven CAO

De drie vakbonden bij De Lijn dienden een stakingsaanzegging in die op 29 november afloopt. Tijdens het Paritair Comité voorbije donderdag deelde de directie mee dat ze zich niet aan de CAO 2013-2014 zal houden. Voor het afsluiten van die CAO had de Vlaamse regering immers een enveloppe van 7,2 miljoen euro voorzien voor 2014, maar nu blijkt dat de heer Muyters een rekenfout zou gemaakt hebben. Er is immers 1,2 miljoen euro tekort. Het personeel kan hiervoor opdraaien.

In juni werd de CAO 2013-2014 gesloten bij De Lijn. Van in het begin maakte de Vlaamse regering duidelijk dat er voor 2013 geen enkele en voor 2014 een provisie van 7,2 miljoen euro was voorzien. De vakbonden hebben zich, met in het achterhoofd de loonstop, hierbij neergelegd en binnen dit kader een CAO gesloten.

De belangrijkste punten in de CAO zijn één extra dag anciënniteitsverlof na drie en één na 30 jaar dienst en een niet recurrente resultaatgebonden bonus van 140 euro bruto op basis van een daling van het aantal arbeidsongevallen. Daarnaast staat er nog een verlenging van de geldelijke loopbaan in (nu tot 29 jaar) met en halve biënnale na twee jaar, verhoging fietsvergoeding en enkele andere kleinere punten.

Bij het punt ‘Lijnwerk’ staat letterlijk “Indien na bekostiging van bovenvermelde maatregelen in de cao-provisie 2014 nog ruimte beschikbaar is, zal dit restbedrag aangewend worden voor sociale voorzieningen ten voordele van het personeel.” Er werd tijdens de onderhandelingen berekend dat het restbedrag ongeveer 2 miljoen euro zou bedragen. Het ziet er dan ook naar uit dat de 1,2 miljoen van het bedrag van Lijnwerk zal worden gehaald.

Directie en Vlaamse regering schuiven zwarte piet naar elkaar door. Enkel consensus over wie gaat betalen

Tom Van Der Veken, woordvoerder van De Lijn, stelde in de pers “De Lijn heeft altijd gezegd dt de cao wordt uitgevoerd, op voorwaarde dat de provisie er is”. Nochtans staat dit niet in het akkoord over de cao. Wat er wel in staat is: “De Vlaamse regering voorziet voor het afsluiten van een nieuwe CAO bij De VVM-De Lijn in begrotingsjaar 2014 een recurrente opstap van 7,2 miljoen euro.” Er staat nergens in dat dit een voorwaarde is ter uitvoering van de overeenkomst tussen de directie van De Lijn en de vakbonden.

Muyters verdedigt zich. Hij stelt dat het helemaal geen rekenfout is, maar de 1.285.000 euro die tekort is voor 2014, zou al uitbetaald zijn in 2013. Nochtans is er geen enkele maatregel in de CAO die ingaat voor 1 januari 2014. Indien dit klopt, kunnen we ons afvragen waar dit geld naartoe is. Kan Muyters dan ook, net als De Lijn, open kaart spelen en aantonen wanneer en wat er met dit geld gebeurd is?

Het is duidelijk dat de Vlaamse regering en De Lijn de zwarte piet naar elkaar willen doorschuiven. Maar even duidelijk is de consensus tussen beiden om dit door het personeel te laten betalen. Het is trouwens niet de eerste keer dat het personeel bij De Lijn moet opdraaien voor de fouten van anderen. Toen na de eerste besparingsronde bleek dat er een rekenfout van maar liefst 25 miljoen euro gemaakt werd bij de contracten bij de pachters, is de directie dit gaan zoeken bij personeel en door de vermindering van de dienstverlening. Het personeel en trouwens evengoed de collega’s die bij de pachters werken, hebben ervoor mogen opdraaien. Veolia en co hebben 25 miljoen in hun zakken kunnen steken.

Sociaal overleg heeft gefaald, enkel door actie zullen we stappen vooruit zetten

Na het paritair comité waarop dit werd bekend werd gemaakt, dienden de drie vakbonden meteen in gemeenschappelijk vakbondsfront een stakingsaanzegging in die op 29 november afloopt. ACOD stelt voorlopig op geen enkel niveau nog afspraken te maken of CAO’s te ondertekenen zolang deze CAO niet gehonoreerd wordt (al zal er wel verder onderhandeld worden in het kader van ‘De Lijn van de toekomst’). Dit is de enige manier om hier tegenin te gaan. Het zal er dan ook op aankomen om, indien nodig, de stakingsdreiging in effectieve actie om te zetten als de directie niet terugkomt op haar voornemen. Maar het zal eveneens belangrijk zijn dat de directie het duidelijke signaal krijgt dat het niet afgelopen zal zijn na één stakingsdag. Wij pleitten hier niet voor een staking tot de finish, maar we moeten vermijden dat de directie een staking uitzweet om dan verder te gaan met de orde van de dag.

De vakbonden mogen vandaag enkel nog mee aan tafel zitten om de besparingen, reorganisaties en andere maatregelen op en zo goed en ‘sociaal’ mogelijke manier mee door te voeren. Bij de eerste besparingsronde stelde Hilde Crevits dat het ging om “snoeien om te groeien”. De maatregelen waren nog maar amper doorgevoerd, of het volgende besparingspakket lag al klaar. Hetzelfde verhaal bij de reorganisatie in het kader van ‘De Lijn van de toekomst’. In juni kwam de directie plots met een uitgewerkt plan tot reorganisatie op de proppen, waarbij een verregaande centralisatie wordt doorgevoerd en enkel de zogenaamde ‘kerntaken’ nog in de entiteiten blijven. Ondanks enorme gevolgen voor de bedienden o.a. in de diensten personeel, boekhouding en financiën en de latere gevolgen voor de rest van het personeel, mogen de vakbonden enkel mee rond de tafel zitten om de voorwaarden te onderhandelen en te zorgen voor een ‘sociale’ toets.

Directie bereidt zich voor op confrontatie, wij moeten hen een stap voor zijn!

Directeur personeelsbeleid Sonia Frey heeft al duidelijk gemaakt dat ze een soort “eenheidsstatuut” voor de chauffeurs wil creëren. De arbeidsvoorwaarden en statuut van chauffeurs verschilt immers van entiteit tot entiteit en zelfs binnen entiteiten zijn er verschillen. Tegen 2016, wanneer het nieuwe computerprogramma (SAP) wordt ingevoerd, moet dit rond zijn. Hiervoor zullen maar liefst 200 CAO’s moeten worden aangepast. Uiteraard zijn wij niet tegen een gelijkschakeling, maar dan wel met de beste voorwaarden voor iedereen en niet omgekeerd. Frey, samen met heel de directie, is zich hierop aan het voorbereiden. Ze zullen ook hier de vakbonden ongetwijfeld zien als een partner om dit op een ‘sociale’ manier door te voeren, al zal er zeker en vast wel rekening gehouden worden met x-aantal stakingsdagen.

Wij zullen ons ook moeten voorbereiden, het zal noodzakelijk zijn om een krachtsverhouding uit te bouwen. En hier zal de eerste stap deze CAO zijn. Hoe harder en meer vastberaden we hier reageren, hoe sterker we erna zullen staan. Het zal niet enkel via sociaal overleg zijn dat we onze toekomst kunnen veilig stellen. We zullen een grens moeten trekken, anders zullen de besparingen en sociale afbraak nooit stoppen. Door indien nodig in actie te gaan om onze CAO te verdedigen, en een duidelijke neen tegen elke verdere besparing of sociale afbraak. Indien het effectief tot een staking komt, kan het een idee zijn om dan in alle entiteiten personeelsvergaderingen te organiseren om die discussie met alle collega’s te voeren. Want voor onze toekomst zullen we moeten vechten!

Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

November 19, 2013
Actie ASTB. “Desnoods treinbestuurders onder gunpoint verplichten om te rijden”?

Meer middelen voor personeel en veilige werkomstandigheden nodig!

De onafhankelijke vakbond van treinbestuurders ASTB (Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders) voerde dinsdag een stakingsactie. Aanleiding was de toenemende werkdruk voor treinbestuurders. De nieuwe dienstregeling vanaf december versterkt dit nog. Zo wordt de tijd om van bestuurspost te veranderen soms beperkt tot het absolute minimum. De vakbond klaagde ook over schorsingen van treinbestuurders op basis van een onderzoek door een externe dienst voor preventie en bescherming op het werk, Corporate Prevention Services (CPS), dat treinbestuurders zou schorsen indien die eerlijk antwoorden op vragen over slaapproblemen.

De stakingsactie van 5 november zorgde voor heel wat hinder voor het treinverkeer. Het leidde tot een aantal publieke discussies, onder meer in de media, waarbij soms bijzonder hard werd gefulmineerd tegen de stakende treinbestuurders. Zo ging Hautekiet op Radio 1 ervan uit dat het verzet van ASTB egoïstisch was en zelfs tegen de veiligheid inging wegens het verzet tegen het onderzoek onder treinbestuurders. Er was geen duiding bij de stakingsactie, deze werd enkel afgedaan als onnodig. Dat het eigenlijk meer algemeen om de veiligheid op het werk en dus ook voor de reizigers ging, leek een detail dat te onbenullig was om te vermelden door de media.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de luisteraars zich volledig laten gaan in hun afkeer tegenover de acties. Zo schreef iemand op de webpagina van Hautekiet dat treinbestuurders “desnoods onder gun-point in hun stuurpost moeten verplicht worden om te rijden”; of nog dat de markt moet opengegooid worden om Oost-Europeanen te laten rijden aangezien die “hun inzet en werkkracht al bewezen in onder meer de binnenvaart.”

De andere vakbonden reageerden koeltjes op de actie, wat het media-offensief ertegen extra ruimte gaf. Jean-Pierre Goossens, secretaris van ACOD-Spoor noemde de actie ‘frappant’. ACV-topman Piens had het over een ‘onbegrijpelijke’ actie. Hebben ze geen lessen geleerd uit de tijd dat LOCO, de onafhankelijke vakbond van treinbestuurders, een opmars kende? Toen trokken tal van treinbestuurders weg om een eigen vakbond op te zetten en bestond het enige antwoord uit het verketteren van die bestuurders. Het veroordelen van de staking van ASTB, terwijl die zich baseerde op terechte bekommernissen onder de treinbestuurders, dreigt een aantal militanten onder de treinbestuurders te isoleren van de erkende organisaties. Dat maakt eengemaakte acties moeilijker en biedt ruimte voor een versplintering met vakbonden van specifieke beroepsgroepen. Luc Pauwels van OVS was voorzichtiger. Hij toonde begrip voor de frustraties van de treinbestuurders, maar stelde dat de lopende onderhandelingen voorrang moeten krijgen. Wel valt op dat hij de brug niet opblaast met de treinbestuurders die nu kiezen voor het ASTB.

Unisono vinden de leidingen van de erkende en aangenomen vakbonden dat de onderhandelingen voorrang moeten krijgen en dat het te vroeg is om te staken. Maar wat er op de onderhandelingstafel ligt is onduidelijk. De erkende organisaties lijken zich toe te spitsen op de “apneu-kwestie”, terwijl de eisen van het ASTB over meer gaan dan dat alleen. Het oneerlijke premiesysteem, het tekort aan rustpauzes, de zware reeksen en het loonverlies dat geleden wordt bij preventieve schorsing zijn punten die opgenomen worden door deze vakbond. Triest is ook te lezen dat vakbonden blijkbaar het begrip vragen van de treinbestuurders omdat er nu eenmaal een personeelstekort heerst in hun categorie.

Het ASTB verzet zich tegen de vragenlijsten van de externe preventiedienst en wil enkel een onderzoek indien de treinbestuurder dit wenst. Libre Parcours begrijpt dat ASTB zich hiertegen verzet op basis van de gevolgen voor de treinbestuurder. Maar slaapapneu is een niet te onderschatten medische aandoening waartegen middelen bestaan. Voor zowel treinbestuurders als reizigers, zou het beter zijn om op te komen voor de uitbetaling van het volledige loon en de premies voor de tijd dat de bestuurder niet kan rijden. Bij vele treinbestuurders maakt de premie immers ongeveer 30% van hun netto verloning uit, niet te onderschatten dus wat de inlevering zou zijn als de treinbestuurder een maand niet mag rijden en zijn volledige premie verliest. Door de premies in de barema’s op te nemen, zou dit probleem overigens algemener aangepakt worden.

Ook zou het nuttig zijn om een grootschalig onderzoek naar slaapstoornissen te eisen met een analyse van de oorzaken ervan. Dat zou overigens in samenspraak kunnen met andere sectoren waar doorgedreven flexibiliteit en wisselende shiften waarbij vaak op onmogelijke uren wordt gewerkt gelijkaardige problemen opleveren. Op deze basis zou een aanpassing van het werkschema kunnen geëist worden. Het zou de werkomstandigheden, gezondheid van het personeel en dus ook de veiligheid van zowel personeel als reizigers ten goede komen.

Onder het spoorpersoneel is er natuurlijk ook heel wat discussie over het feit dat het ASTB een eigen vakbondswerking heeft opgezet en nu ook voet aan grond krijgt langs Nederlandstalige kant waar in minstens één depot een groot aantal treinbestuurders is overgestapt. We begrijpen dat een aantal treinbestuurders deze stap zetten, ook al benadrukken we tegelijk de voordelen van een breder georiënteerde vakbond die het volledige personeel kan verenigen. Het is echter vooral omdat het volledige personeel niet in een eengemaakte strijd van personeel én reizigers wordt betrokken dat er ruimte ontstaat voor kleinere bonden van specifieke beroepsgroepen. We komen binnen verschillende vakbonden dan ook op voor eengemaakte strijd van onderuit.

De organisatie van Trein-, Tram- en Busgebruikers was er natuurlijk snel bij om over het ‘gijzelen van de reizigers’ te spreken. Hun Franstalige tegenhanger Navetteurs had het over de negatieve gevolgen van verdeeldheid onder de vakbonden waardoor er mogelijk meer stakingen zijn, ook al hebben die minder effect.

Volgens Libre Parcours staan we het sterkste indien we samen tot actie overgaan op basis van een actieplan dat van onderuit wordt opgemaakt en gericht is op eengemaakte strijd van alle personeelsleden over de vakbondsgrenzen heen en met een oriëntatie op de reizigers. Die ondervinden immers ook de gevolgen van de opgedreven werkdruk onder het personeel in de vorm van minder stiptheid, afgeschafte treinen waarbij andere treinen overvol zitten en uiteraard heeft een toename van de werkonveiligheid van een treinbestuurder ook gevolgen voor de reizigers.

Libre Parcours is een website gemaakt voor en door strijdbare syndicalisten en werknemers, wil u op de hoogte blijven? Schrijf u dan hier in op onze nieuwsbrief.

November 10, 2013
Charleroi. Solidariteit met het spoorpersoneel!

Vrijdagochtend gingen we naar de stakerspost aan het station van Charleroi. We spraken er met een delegee over de actie die gericht was tegen de afbouw van het personeelsbestand bij het goederenverkeer en meer bepaald bij rangeerstation van Monceau. Vrijdagnamiddag maakte de directie bekend dat de beslissing uitgesteld wordt, eerder werd nog met sancties tegen het stakende personeel gedreigd. Dit is een kleine overwinning, maar de strijd is verre van gestreden. De beslissing is slechts uitgesteld. Het spoorpersoneel is vastberaden om de tijd die ze winnen te gebruiken voor acties en het coördineren van het verzet, onder meer met de collega’s van Antwerpen.

Waarom wordt hier actie gevoerd?

“We hadden een vergadering met onze lokale verantwoordelijken in Monceau die aankondigden dat we hard zouden getroffen worden door de plannen van de NV Logistics met een groot aantal jobverliezen. In Monceau werken er toch 62 mensen. Er zijn mensen van de werkplaats, bestuurders, personeel op het terrein en administratief personeel naast enkele personeelsleden van netbeheerder Infrabel. Hun toekomst wordt bijzonder onzeker.”

Hoe reageren jullie daarop en wat is jullie plan?

Na de vergadering bleek dat onze verantwoordelijken wat op de vlakte waren gebleven tegenover de directie en we kregen geen cijfers te zien. Er werd ons gezegd dat er cijfers waren, maar dat die eerst naar de ondernemingsraad van B-Logistics moesten op vrijdag. De mensen op de werkvloer aanvaardden dat niet en gingen in staking. We kregen geen antwoorden op onze vragen en bovendien is onze toekomst onzeker.

Hoe moet het nu verder?

Het ziet er naar uit dat het rangeerstation zal sluiten. De activiteit van de site is onzeker nu het onderhoud van de wagons niet meer in de werkplaats van Monceau zal gebeuren. Het betekent dat we naar een sluiting gaan. Er zal een vestiging van Logistics met bestuurders zijn, maar ze hebben geen 40 sporen voor het rangeren nodig. Als het grootste rangeerstation van Wallonië verdwijnt, ziet het er in het algemeen niet goed uit voor het goederentransport.

Er was een solidariteitsdelegatie vanuit Antwerpen, wat denk je daarvan ?

We weten dat het er voor Antwerpen ook niet goed uitziet en dat daar ook een afbouw van het personeel zal plaatsvinden. Ik denk dat iedereen in dezelfde boot zit en dat het goed is dat onze Antwerpse collega’s ons uit solidariteit komen ondersteunen. Ze weten dat het voor iedereen bij B-Freight en in de werkplaatsen moeilijk is.

Nog een laatste woord?

We wachten op de officiële cijfers die vandaag bekend zouden raken. Maar we zullen het hier niet bij houden, we willen ons werk en dus ook onze werkinstrumenten behouden. Het rangeerstation van Monceau moet blijven. We weten dat de directie dit niet wil, maar wij willen een betere verdeelsleutel van het werk onder de verschillende vestigingen in het land.

We moeten niet naïef zijn, Logistics is nu een privaat bedrijf en wil zoals alle privébedrijven af van al wat niet genoeg winstgevend is.

Video

Foto’s

September 22, 2013