Gisteren was er opnieuw een personeelsvergadering voor het station van Antwerpen- Centraal.
Het voorstel van de directie werd toegelicht. De directie stelt voor om het bericht over de KD’s af te zwakken. We zouden slechts een KD verliezen per 18 dagen ziekte (gecumuleerd). Maar terwijl de ene hand van de directie grip lost, is de andere hand van de directie al bezig met iets anders af te pakken. In ruil wil de directie een feestdag afnemen, met name Koningsdag op 15 november. Bovendien moet er een productiviteitsverhogende maatregel overeengekomen worden die ingaat vanaf 2017. De Algemene Vergadering van het personeel (AV) verwierp het voorstel: wat de directie toegeeft, pakt ze op een andere manier af.
De AV wil niet alleen de intrekking van het bericht over de KD’s.
Het Protocol van Sociaal Akkoord (PSA) bulkt uit van de inleveringen. Er staat niets in voor het personeel, zelfs kleinigheden als een fietsvergoeding kunnen er niet af. Het PSA wordt niet gedragen door de meerderheid van het personeel. De AV verwerpt het PSA en de productiviteitsverhogende maatregelen zoals het intrekken van de compensatie met verlof van feestdagen die in een weekend vallen voor het personeel in onregelmatige cyclus. Het PSA en de productiviteitsverhoging zijn maar een stukje van de besparingen die de regering wil opleggen met het plan Galant. In totaal wil de regering 20% besparingen, 20% productiviteitsverhoging en o.a. de invoering van de One Man Car (OMC). Als wij instemmen met het voorstel van de directie zal ze alleen maar verder gaan met het uitvoeren van het plan Galant. De AV verzet zich tegen het besparingsplan Galant. De AV steunt de eis van de treinbestuurders tot intrekking van de verlenging van de opzegtermijn.
De directie dit voorstel wil bespreken in het Nationaal Paritair Comité en dit ten laatste op 30 juni. Het is duidelijk dat de directie de bedoeling heeft de beweging stil te leggen. Als ze nog zaken door onze strot ramt één dag voor de zomer ingaat, zal het erg moeilijk zijn opnieuw een beweging op gang te trekken. De directie wil absoluut vermijden dat er op 31 mei nog gestaakt wordt want dan gaan ook de andere openbare diensten in actie. We mogen de beweging niet stilleggen voor er een akkoord is.
De AV wil geen onderhandelingen/akkoord zolang de directie dreigt met straffen en mensen intimideert.
ACOD Spoor heeft op maandagochtend 30 mei een Nationaal Uitvoerend Bureau (NUB) om een gemeenschappelijk standpunt in te nemen. Er is geen tijd om in de gewesten vergaderingen te organiseren, de raadpleging van de leden en militanten gebeurt per mail. Dit heeft het nadeel dat een stemming niet voorafgegaan wordt door een discussie. Voor- en tegenargumenten kunnen dus niet gehoord worden voor de stemming.
De AV roept collega’s die gesyndiceerd zijn op om hun vrijgestelde aan te schrijven (ACOD, ACV of OVS) om het voorstel te verwerpen.
Maandag om 14u30 worden de onderhandelingen met de directie verdergezet.
Door het spontane karakter van de acties en de dreigementen van de directie, aarzelden vele collega’s. Maar op dinsdag 31 mei is er een stakingsaanzegging voor al het spoorwegpersoneel. Daar moeten we gebruik van maken om de vele collega’s die ons steunen, maar tot nu toe niet meededen, mee te krijgen. De AV roept op om op 31 mei massaal in staking te gaan. Spreek je collega’s aan en overtuig ze om mee te doen.
Volgende afspraken:
MAANDAG 30 MEI 20.00 ANTWERPEN CENTRAAL UITGANG KANT ZOO: PERSONEELSVERGADERING
DINSDAG 31 MEI 04.00 PIKET ANTWERPEN BERCHEM
DINSDAG 31 MEI 10.00 GROTE PERSONEELSVERGADERING AAN HET PIKET ANTWERPEN BERCHEM (GEVOLGD DOOR BBQ)
ACOD Spoor erkent alle verdere spontane acties al zeker t.e.m. maandag, tot er een akkoord is, aansluitend is er een stakingsaanzegging voor dinsdag.
In Wallonië en Brussel verwerpt het personeel het voorstel van de directie en de acties worden voortgezet.
De pogingen om het protest af te doen als acties tegen het afnemen van vakantiedagen (letterlijk gehoord op de radio!), pakken niet. Wie gelooft hun leugens nog? Vandaag gaat het om het optrekken van de arbeidsduur. Kredietdagen als gevolg van een arbeidsduurvermindering afpakken, is onaanvaardbaar. Niemand is bereid om zomaar langer te werken voor hetzelfde loon, eigenlijk voor een lager loon aangezien de arbeidsduurvermindering met loonverlies gebeurde. Deze aanval op de arbeidsduur moet gestopt worden!
Het ongenoegen zit diep, niet alleen bij het spoorpersoneel en niet alleen omwille van de aanval op de kredietdagen. Dit is slechts een druppel die de emmer doet overlopen. Het spoorpersoneel kreeg al verschillende aanvallen over zich. Met het plan-Galant wilde de regering 2,1 miljard euro besparen, samen met de maatregelen van de vorige regering erbij gaat het om 3 miljard. Op tien jaar tijd kwamen er 50% reizigers bij, maar verdween bijna een kwart van het personeel. Het plan-Galant was erop gericht om nog eens 20% te besparen, onder meer door het opvoeren van de productiviteit maar ook door maatregelen die de reizigers directer treffen. De directie wil bijvoorbeeld flexibele tarieven toepassen: reizigers meer laten betalen op bepaalde momenten. Minister Galant is weg, maar haar plan is nog niet volledig van tafel.
Het plan-Galant moet weg. Maar niet om terug te keren naar het beleid van iets tragere afbraak zoals we ervoor kenden. Toen de PS en de SP.a in 1988 terug in de regering kwamen, waren er nog 68.000 personeelsleden, toen de PS 25 jaar later uit de regering verdween waren ongeveer de helft van onze collega’s verdwenen. Het jarenlange afbraakbeleid dat nu versneld wordt doorgevoerd, leidt tot frustraties.
Bij de cipiers is de jarenlange frustratie over personeelstekort omgeslagen in een strijd voor meer collega’s en dus tegen alle tekorten en gebroken beloften van de afgelopen jaren. Laat ons bij het spoor hetzelfde doen: het plan-Galant moet weg, het vorige protocol dat een personeelsbestand van 38.000 garandeert moet nagekomen worden. Het zou meteen betere dienstverlening mogelijk maken, dat is in het belang van personeel en reizigers. In tijden van klimaatcrisis is meer openbaar vervoer geen overbodige luxe.
Allemaal samen voor meer openbare diensten
Solidariteitsboodschap van de vakbondsdelegatie van het gemeentepersoneel in Stabroek
We mogen de spoormannen en – vrouwen niet alleen laten strijden. Door op 31 mei met alle openbare diensten in actie te komen, kunnen we een krachtmeting starten tot de regering moet toegeven. Laat ons ervoor zorgen dat dit idee ook langs Nederlandstalige kant steeds meer ingang vindt.
De verbroeding tussen cipiers en spoorpersoneel, onder meer in Namen (waar de gevangenis aan de achterkant van het station ligt), is een goed voorbeeld: we hebben dezelfde belangen en voeren eenzelfde strijd.
Elke zwakte langs onze kant wordt uitvergroot en uitgespeeld. De media maken er een communautair spel van. Het ongenoegen is niet communautair verdeeld. In 1936 dwong een stakingsactie het betaald verlof af. Eén van de slogans toen was: “Uw voornaam is Waal of Vlaming, uw achternaam is arbeider.” Dat is vandaag nog altijd zo – we zouden er alleen nog de voornaam “Brusselaar” aan toevoegen. De zwakte waarop ingespeeld wordt, bevindt zich aan de top van onze vakbonden. Na jaren van twijfelen en het slikken van aanvallen in de hoop erger te voorkomen, zijn sommigen het niet meer gewoon om strijd te organiseren en op te bouwen. Laat ons hieraan werken door net zoals de cipiers of de Franse collega’s onze eigen strijd te organiseren met personeelsvergaderingen waar over de verdere acties en de eisen wordt beslist.
De strijd uitbreiden naar de volledige openbare sector is belangrijk: de tekorten stapelen zich op alle niveau’s op. Zowel federaal, lokaal als regionaal kreunen de openbare diensten onder de tekorten. De wegen zijn kapot met levensgevaarlijke tunnels, in musea regent het binnen, gevangenissen blijken mensonwaardige overblijfselen uit de 19de eeuw te zijn, magistraten willen meer collega’s, in het onderwijs wordt over het gebrek aan middelen geklaagd, … Overal horen we dezelfde eis: we willen meer collega’s voor betere dienstverlening.
Dat het om de dienstverlening gaat, blijkt overigens uit het feit dat er nergens offensieve looneisen gesteld worden. Toch blijven de regering en haar media al het ongenoegen afdoen als ‘egoïstisch’. Dat de ministers en ster-journalisten eens hun eigen loon op tafel leggen vooraleer ze over onze werkdruk oordelen.
Samen voor meer en betere openbare diensten, waaronder gratis en degelijk openbaar vervoer! Laat ons van het actieplan van de vakbonden – met de betoging van de openbare diensten op 31 mei, de algemene staking van 24 mei, de betoging van 29 september en de staking van 7 oktober – gebruik maken om de eerste stap naar meer en betere openbare diensten te zetten door de besparingsregering-Michel de laan uit te sturen. Elke regering die daarop volgt zal rekening moeten houden met een meer zelfbewuste arbeidersklasse.
Sancties: “minimale democratische rechten” als het van regering en directie afhangt?
De eerste stakerseditie van ‘Libre Parcours’ werd vandaag in diverse steden verspreid, print er zelf ook enkele uit en geef deze aan collega’s
De dreiging van sancties en de intimidaties tegen stakend personeel kunnen een zeker effect hebben. Maar het stakingsrecht is een van onze democratische rechten, de vakbondsleidingen kondigden aan dat ze de stakers dekken en tegen sancties zullen optreden.
Het is opmerkelijk dat politici die na de aanslagen in Brussel zoveel over democratische waarden en normen spraken, vandaag vanuit het parlement ophitsen om het democratische stakingsrecht aan banden te leggen. Hoogstens willen ze wel erg minimale democratische rechten.
Het stakingsrecht is afgedwongen door er samen gebruik van te maken, zo zullen we het ook behouden.
Geen middelen?
Volgens de regering zijn er geen middelen voor meer openbaar vervoer. Er zijn wel middelen om de grote bedrijven jaarlijks miljarden cadeau te doen die ze vervolgens naar Panama en andere belastingparadijzen kunnen doorsluizen. Er zijn bij de NMBS wel middelen om een duur waterhoofd van drie directies en tal van externe consultants en andere raadgevers te betalen. Als er wordt geïnvesteerd, is het vooral in prestigeprojecten die achteraf makkelijker aan de private sector kunnen verkocht worden. Er zijn wel middelen om miljarden subsidies aan bedrijfswagens toe te kennen, ook al wordt daarmee het fileleed georganiseerd. Maar voor een oplossing op de filelast – meer openbaar vervoer – zijn er geen middelen? Niet investeren in openbaar vervoer is een politieke keuze van een beleid gericht op de belangen van de 1% rijksten.
Overigens is investeren in openbaar vervoer erg rendabel, niet alleen voor het milieu maar ook voor de economie. Na de spoorstaking van begin januari zei werkgeversfederatie VBO dat een dag spoorstaking de economie 40 miljoen euro kost. Op jaarbasis zou een goedwerkende NMBS de economie dus meer dan 10 miljard opleveren. En dat voor een investering van amper 3 miljard euro door de overheid. Er zijn al maatregelen ‘om de economie te stimuleren’ genomen die minder efficiënt waren… Is degelijk openbaar vervoer een kost of een investering die opbrengt?
Neen aan de privatisering!
De regering wil het volledige spoorverkeer privatiseren. Het geprivatiseerde Britse spoor is onveilig en duur. Voor een gelijkaardige afstand als die tussen Antwerpen en Brussel betaal je in Groot-Brittannië voor een maandabonnement geen 136 maar 500 euro. Wat de voorstanders van privatisering ook niet uitgelegd krijgen, is dat er vandaag in Groot-Brittannië meer publieke middelen aan de private spoorbedrijven worden gegeven dan wat er voorheen in het publieke spoorbedrijf werd geïnvesteerd. Een grote meerderheid van de Britten wil dan ook de hernationalisatie van het spoor. Laat het bij ons niet zo ver komen en de privatiseringsplannen volledig afblokken!
AFSPRAAK: 27 MEI – 20u00 – ANTWERPEN CENTRAAL STATION – INGANG KANT ZOO
Beste collega’s
De derde dag van de spontane staking is aangebroken. De inzet van de acties is voor het merendeel van de collega’s ondertussen bekend. De eenzijdige beslissing van de directie over de kredietdagen is de druppel die de emmer doet overlopen, maar we moeten het momentum gebruiken om hier ook andere eisen aan te koppelen.
De kredietdagen zijn slechts de onmiddellijke aanleiding. Het Protocol van Sociaal Akkoord, dat volledig uit inleveringen bestaat, wordt niet gedragen door een meerderheid van het personeel. Daarnaast zijn er nog andere maatregelen waarvan een deel al werd doorgedrukt. Bijvoorbeeld het verlies van verlofdagen voortkomend uit feestdagen die in weekends vallen bij het personeel in onregelmatige cyclus. Al die aanvallen komen voort uit de besparingen die de regering de spoorwegen oplegt.
De acties, beeldvorming in de media, de dreiging van de sancties, het overleg,… gepaard met het spontane en daarom soms wat chaotische karakter van de staking roepen begrijpelijkerwijze heel wat vragen op. Daarom is er gisteren het initiatief gekomen om een infomoment te organiseren. Ook om de acties wat te coördineren. Ondanks de last-minute oproep was er een opkomst van een 40-tal collega’s.
Collega’s van verschillende beroepscategorieën aanwezig, leden en militanten van zowel OVS, ACOD als ACV namen het woord.
Volgende zaken kwamen o.a. aan bod:
– Wie staakt is gedekt. ACOD, ACV en OVS erkennen de acties.
– Ons niet laten intimideren! Elke vorm van intimidatie door het hogere management zal worden gecontesteerd door de vakorganisaties!
– Nood aan een eisenpakket als antwoord op agressieve houding van de directie.
– om 11.30 (27/05) worden de onderhandelingen verdergezet
– Mogelijk aanvaardbare oplossing na overleg MOET eerst teruggekoppeld worden met de basis. De werkvloer trok de acties op gang, het is dan ook logisch dat het personeel (mee) beslist over de voortzetting
– Dit via infomomenten waar tijd is om de actie te evalueren en maar ook plaats voor discussie over hoe acties verder te zetten
Het dossier van de kredietdagen is nog maar het begin, en we moeten dan ook nu het potentieel en enthousiasme ten volle benutten. Deze kans mogen we niet laten liggen!
We roepen dan ook op om mee de staking te ondersteunen en vanavond met al je vragen en ideeën naar het tweede infomoment te komen om tot een overwinning te komen!
AFSPRAAK: 27 MEI – 20u00 – ANTWERPEN CENTRAAL STATION – INGANG KANT ZOO
Namen: cipiers en spoorpersoneel ontmoeten elkaar en trekken samen in betoging door de stad. De gevangenis van Namen ligt achter het station. De afstand is klein. Maar ook de eisen en bekommernissen liggen dicht bij elkaar: meer middelen voor betere dienstverlening! Goede dienstverlening vereist respect voor het personeel dat ondanks de gebrekkige middelen hard werkt om er toch het beste van te maken, maar hiervoor geen respect krijgt van directies en regering.
De media zijn scherp voor het spoorpersoneel. “Weeral staking”, roepen ze. Het is inderdaad erg dat het spoorpersoneel opnieuw tot acties gedwongen wordt door een schandalige beslissing van de directie om eenzijdig, dus zonder overleg, de arbeidsduur te verlengen. Het spoorpersoneel werkt zich dagelijks de naden uit het lijf om met gebrekkige middelen zoveel mogelijk dienstverlening georganiseerd te krijgen. En wat krijgt het in ruil voor al die inspanningen? Vuistslagen in het gezicht door een directie voor wie de reizigers en de dienstverlening duidelijk geen prioriteit zijn.
De acties begonnen gisteren spontaan toen een omzendbrief verspreid werd waarin de directie bekend maakte dat de arbeidsduur verlengd wordt door het aantal kredietdagen terug te brengen. Kredietdagen zijn vergelijkbaar met arbeidsduurverminderingsdagen (ADV) in de private sector. Toen de officiële wekelijkse arbeidsduur werd teruggebracht van 40 naar 36 uur, werd de reële wekelijkse arbeidsduur niet aangepast maar kwamen er compensatie- en kredietdagen. Alles afpakken, kan de directie niet. Het gemiddelde van 38 uur per week werken is voorlopig nog steeds de norm. Maar nu wil de directie toch wat knabbelen aan de kredietdagen. Misschien dacht ze: aangezien veel personeelsleden door de werkdruk achterstallige dagen hebben staan, kunnen we de achterstand beter wegwerken door kredietdagen te schrappen?
De woede zit diep en wordt nationaal gedeeld. Gisteren begon de staking in de werkplaatsen, onder meer in Salzinnes, Kinkempois (Luik), Mechelen, Gentbrugge, Vorst, Cuesmes, Antwerpen, Oostende, Hasselt, … Daarna volgde loketpersoneel in Charleroi en Brussel. Vandaag ligt het treinverkeer langs Franstalige kant volledig plat en is het ernstig verstoord langs Nederlandstalige kant. De directie dreigt met sancties wegens ‘ongewettigde afwezigheid’. Het gaat om een spontane staking, maar de vakbonden dekken de stakers. Er zullen geen sancties zijn aangezien het om een collectieve actie gaat en dat is een democratisch recht. Of verwijst de regering enkel naar democratische waarden en normen als het haar uitkomt en niet als democratische rechten gebruikt worden om te protesteren tegen haar beleid?
Ondanks de dreigementen en de chaos die eigen is aan een spontane staking nemen ook veel Nederlandstaligen deel. Zo vernamen we dat ongeveer 40% van de Antwerpse treinbegeleiders deze morgen niet aan de slag ging. Ook wordt op de werkplaatsen verder gestaakt. In Luik werd beslist om iedere dag om 10u en om 16u een algemene vergadering van het personeel te houden om over de verderzetting van de staking te beslissen. Er is opgeroepen tot een staking van onbepaalde duur. Het Franse voorbeeld van personeelsvergaderingen die beslissen over het verderzetten van de staking krijgt hiermee navolging in ons land. Een voorbeeld voor andere sectoren en bedrijven? Waarom van de staking van 24 juni geen gebruik maken om aan het piket een vergadering te houden met zoveel mogelijk collega’s om de campagne naar 29 september (nationale betoging) en 7 oktober (nationale algemene staking) voor te bereiden en te organiseren?
Natuurlijk horen we opnieuw allerhande verwijten over het spoorpersoneel dat teveel zou staken. Ongetwijfeld ondervinden reizigers hinder en zijn er hierdoor soms frustraties. Maar na de luchtverkeersleiders, havenloodsen, cipiers en straks mogelijk zelfs de magistraten, moet het wel duidelijk zijn dat er een algemeen ongenoegen is als gevolg van een tekort aan middelen voor de openbare diensten en een gebrek aan collega’s om maximale dienstverlening te kunnen aanbieden. Het gebrek aan middelen en investeringen leidt tot onveilige tunnels in Brussels, waterlekken in musea, aftandse gevangenissen met onmenselijke omstandigheden voor gevangenen én personeel, …
De regeringspartijen spreken over de nood aan minimale dienstverlening. Dat is wat ze momenteel aan het organiseren zijn op gewone werkdagen. Als de dienstverlening nog redelijk is, komt dit door de enorme inspanningen van het personeel waarbij sommigen tientallen kredietdagen nog niet konden opnemen wegens tekorten. De regering en de media lijken enkel op momenten van stakingen over de dienstverlening te spreken. Moest ze echt om de dienstverlening bekommerd zijn, dan zou de regering de nodige middelen voorzien om maximale dienstverlening aan te bieden in plaats van hierop te besparen. Moest de directie om de dienstverlening bekommerd zijn, dan zou ze het personeel dat daar dagelijks hard voor werkt geen mes in de rug steken door eenzijdig de arbeidsduur te verlengen.
Het personeel van de NMBS verdient de steun van collega’s uit andere sectoren en ook van de pendelaars. Als het personeel deze directie zomaar laat doen, zal er van de dienstverlening niet veel overblijven. De top wil nagaan hoe meer ‘flexibele tarieven’ mogelijk worden (lees: pendelaars meer laten betalen). Voor deze directie zijn het personeel en de reizigers citroenen die uitgeperst worden. En vervolgens nog wat meer uitgeperst worden.
We mogen dit niet aanvaarden. Laat ons het voorbeeld van de vastberaden acties van de Franstalige cipiers of van de beweging in Frankrijk volgen: ons niet met een kluitje in het riet laten sturen maar doorgaan rond offensieve eisen. Er zijn meer middelen voor het openbaar vervoer nodig met respect voor de enorme inspanningen van het personeel om maximale dienstverlening aan te bieden. In tijden van milieucrisis is een uitbouw van openbaar vervoer des te belangrijker. Het invoeren van gratis en degelijk openbaar vervoer zou de filelasten snel doen afnemen. Om dergelijke eisen te realiseren, zullen we de huidige besparingsregering die iedereen tegen zich in het harnas jaagt moeten wegkrijgen.
Vandaag was de tweede dag van de spoorstaking. In Brussel trokken spoormannen en -vrouwen naar het kabinet van minister Galant. Haar bevoegdheidsomschrijving werd aangepast aan de realiteit: “ministerie van stilstand”. Enkele foto’s door PPICS:
De liberale Werkbond verspreidde een afbeelding waarin voor een privatisering van het spoorverkeer werd gepleit. Ze brachten echter niet alle informatie in beeld. Wij doen dat wel. (met dank aan Jon)
De Werkbond, een antistakingsinitiatief opgezet door Jong Vld’ers, publiceerde onderstaande afbeelding waarin tot de privatisering van het spoor wordt opgeroepen:
Wat de Werkbond niet vermeldt, zijn de tarieven. We gingen even bij de Britse spoorwegmaatschappijen enkele prijzen bekijken voor een enkele rit in de spits voor gelijkaardige afstanden:
25 kilometer afstand. Londen-Dagenham: 8 euro. Brussel-Aalst: 5,3 euro
45 kilometer afstand. Chelmsford-Londen: 20 euro. Antwerpen-Brussel: 7,3 euro.
160 kilometer afstand. Doncaster-Liverpool: 45 euro. Gent-Luik: 21,1 euro. Met een railpass kan dit voor 7,6 euro per rit.
We kozen willekeurige afstanden en bestemmingen, maar de prijsverschillen zijn duidelijk. Er wordt minstens anderhalf keer zoveel betaald, soms zelfs tot drie keer zoveel per rit. Durft de Werkbond zijn afbeelding aanpassen met de tarieven naast de bestemmingen?
(voor alle duidelijkheid: de Britse prijzen werden op internet opgezocht, als je gewoon aan een loket een ticket wil kopen, betaal je nog meer).
Een treinbestuurder legt de situatie bij het spoor graag uit met een verhaaltje, in de hoop dat het zo beter begrepen wordt.
“Mijn zoontje neemt graag een goed warm bad. Door de stijgende energieprijzen (turteltaks en zo) en gewoon omdat ik graag mijn geld aan andere zaken uitgeef, heb ik besloten van hierop te besparen. Ik leg uit tegen mijn zoontje dat hij na elke 18 warme badjes, één koud bad moet nemen. Mijn zoon is kwaad dat over deze beslissing niet overlegd is geweest, en bovendien stoort hij zich aan het feit dat ik net een nieuwe luxe sportwagen heb gekocht die als een F35-straaljager over de weg scheurt. Toch zeg ik dat mijn beslissing moet nageleefd worden, mijn woord is wet! Tot zover die moderne opvoedingsmethodes! Onze ruzie escaleert, hij weigert nog eender welk bad te nemen en kiest ervoor vuil rond te lopen! En eigenlijk wel strategisch niet slecht gezien van hem, vraagt mijn zoon een bemiddelaar om tussenbeide te komen. Mijn beste maat, die graag samen met mij in mijn nieuwe auto rijdt, wordt gevraagd als onafhankelijk bemiddelaar. Hij zegt: ga alvast maar in koude bad zitten jongen, we zullen er dan nog wel eens over praten.”
Onderstaande reactie op de beslissing van ACV Transcom en ACOD Spoor langs Nederlandstalige kant om de spoorstaking van begin januari op te schorten, gaat rond op de sociale media. In deze open brief wordt o.a. gewezen op het ondemocratische karakter van de beslissing om terug te komen op de 48-urenstaking, op de steun van OVS en ASTB, dat er niks mis is met onderhandelen onder druk van een stakingsaanzegging – zo bouw je een krachtsverhouding op, het creëren van een draagvlak door de werkvloer te informeren en te sensibiliseren…
Open brief aan Luc Piens (ACV-Transcom) en Ludo Sempels (ACOD-Spoor)
“U vergist zich!”
Vol ongeloof vernamen wij via de media dat Luc Piens (ACV-Transcom) – en later gevolgd door Ludo Sempels (ACOD-Spoor) – verklaren de stakingsaanzegging van het Gemeenschappelijk vakbondsfront van de Belgische Spoorwegen voor 6 en 7 januari op te schorten.
Blijkbaar zonder hun achterban en/of instanties te raadplegen, en zonder rekening te houden met onze Brusselse en Franstalige collega-vakbondsmensen.
Beide heren zeggen te spreken namens de “Vlaamse vleugel” van hun vakbond.
Mogen wij vragen met welke legitimiteit u deze beslissing nam? Isabelle Bertrand (ACV/CSC-Transcom) zegt dat Piens “ten persoonlijke titel handelt”. Bij ACOD/CGSP horen we dezelfde geluid van Nationaal voorzitter Abdissi. Beiden roepen op tot verder actievoeren met behoud van de stakingsaanzegging in Gemeenschappelijk Front. Als de stakingsaanzegging toch zou opgeschort moeten worden, dan moet dit in samenspraak gebeuren tussen Franstaligen en Nederlandstaligen samen, ACV/CSC en ACOD/CGSP.
Bovendien steunen de vakbonden OVS en ASTB ook – terecht – de stakingsaanzegging.
Het resultaat van jullie beslissing is dat de eenheid van de spoorvakbonden dreigt uit elkaar te vallen. Straks zijn de vakbonden nog sneller gesplitst dan ons land! De NVA en andere rechtse krachten staan nu te jubelen van plezier.
Een ander gevolg van jullie beslissing is dat we nu als vakbonden en personeel veel zwakker staan tegenover de regering.
Er staat heel wat op het spel, men probeert ons een besparing van 3 miljard euro door de strot te duwen, een personeelsinkrimping van zo’n 6.000 mensen te slikken, ons langer, meer en flexibeler te laten werken, …
De regering eist dat de vakbonden hun stakingsaanzegging eenzijdig intrekken gewoonweg om een sociaal bemiddelaar aan te stellen. De vakbonden hebben gezegd dat ze bereid zijn een bemiddelaar te aanvaarden als alle reeds genomen maatregelen zoals de vermindering van KD’s ingetrokken worden. Bovendien moet ook het ontwerp van sociaal akkoord ingetrokken worden, zodat we van een schone lei, van nul af aan terug kunnen beginnen onderhandelen. Meer nog: onderhandelen met een stakingsaanzegging die lopende is kan perfect. Het is een kwestie van willen en een kwestie van krachtsverhoudingen opbouwen. In hoeveel sociale conflicten is er zelfs onderhandeld tijdens een staking?
Aan geen van beide voorwaarden heeft de regering voldaan, er is niet de minste toezegging of toegeving van de regering en/of de directie van NMBS/Infrabel.
Méér zelfs: minister Peeters verklaart dat als niet álle vakbonden hun aanzegging intrekken er geen bemiddelaar komt. Wat voor zin heeft het dan om eenzijdig langs “Vlaamse” kant de stakingsaanzegging in te trekken?
En toch beslissen jullie plots voor Oudejaar dat er voldoende redenen zijn om de stakingsaanzegging in te trekken.
Voor de regering – bestaande uit een hoop rechtse partijen die zowel de NMBS willen privatiseren als de vakbonden willen kapot maken, is dit een ideaal scenario: verdeel en heers!
Waar is uw solidariteit met de Brusselse & Franstalige spoormannen en -vrouwen?
Het is duidelijk dat u beiden op uw eentje hebt gehandeld onder zware politieke druk. Of misschien denken jullie dat er tegen de regeringsplannen om de NMBS dood te besparen toch niks te doen is. “Er is geen draagvlak in Vlaanderen,” zeggen jullie. Dat klopt niet. Een draagvlak voor een syndicale actie creëer je zelf door de mensen op de werkvloer correct te informeren, te sensibiliseren en ten slotte op te roepen tot actie. Waar dit gebeurt, zijn de mensen wel bereid tot actievoeren.
Het jaar 2016 is net uit de startblokken geschoten. Iedereen heeft zijn goede voornemens geuit.
Ook jullie kunnen het jaar 2016 starten met een goede daad. Geef toe dat u zich vergist hebt, sluit u terug aan bij het Gemeenschappelijk Vakbondsfront, sluit de rangen met onze Franstalige broeders en kameraden, en versterk op die manier opnieuw de positie van het personeel en de spoorvakbonden. Hoe sterker we staan, hoe beter.
