Libreparcours NL

Author: geert

  • NMBS. 3OOO à 5000 jobs bedreigd – dienstverlening moet wijken voor ‘financieel evenwicht’ – sluipende privatisering gaat verder

    BEHEERSCONTRACT IS HERINVOERING MOVE 2007
    Het beheerscontract is de overeenkomst tussen de staat en de NMBS waarin de openbare dienstverplichtingen en de daaraan gekoppelde subsidiëring worden vastgelegd voor een periode van 3 tot 5 jaar. Het gaat m.a.w. over het binnenlands reizigersvervoer en het aanleggen en instandhouden van de infrastructuur die daarvoor nodig is.

    De subsidies bestaan uit een exploitatie- en een investeringstoelage. Het beheerscontract is een gevolg van de omvorming van de NMBS tot autonoom overheidsbedrijf in 1991. Sindsdien zijn er 2 contracten opgesteld, waarbij het laatste in afwachting van het nieuwe contract steeds verlengd is.

    Momenteel lopen de onderhandelingen over dit nieuwe contract tussen de 3 NMBS directies en het kabinet Vande Lanotte. Door de opdeling van de NMBS in 3 verschillende bedrijven moeten er 3 verschillende contracten opgesteld worden.

    Terwijl voor de herstructurering het akkoord van de vakbonden nodig was, hebben de vakbonden bij de beheerscontracten enkel een adviserende rol. Het is schandalig dat de NMBS en de regering het oorspronkelijke plan Move 2007 dat door de vakbonden verworpen werd, nu opnieuw proberen in te voeren via de beheerscontracten.

    Wat staat er in deze nieuwe contracten?

    De nieuwe beheerscontracten bevatten een reeks op het eerste zicht veelbelovende maatregelen ten gunste van de reizigers zoals de uitbreiding van het gratis woon-werkverkeer, grensoverschrijdende diensten, een testproject met gratis parkeerplaatsen voor abonnees in 10 stations, het verbeteren van de toegankelijkheid van 24 grote stations, experimenten met lichte treinstellen of trams op spoorweginfrastructuur. Daar tegenover staan een aantal zaken die in de praktijk neerkomen op een afbouw van de openbare dienstverlening en een verschuiving naar massatransport op de grote rendabele lijnen.
    Het verplichte aantal reizigerstreinkilometer per jaar wordt teruggebracht van 220.000 naar 200.000. Op onrendabele lijnen wordt de mogelijkheid ingebouwd om de treindienst te vervangen door autobussen. Wie die bussen gaat exploiteren is niet duidelijk. Stations worden opgedeeld in hoofdstations en secundaire stations. Het is niet duidelijk wat de impact daarvan zal zijn op de dienstverlening en de tewerkstelling in de secundaire stations.

    De beheerscontracten laten toe om de ticketverkoop over te laten aan derden, zoals supermarkten, krantenkiosken en postkantoren. Niet alleen op plaatsen waar er geen loketten meer zijn, maar ook in de omgeving van de grote bemande stations. De beheerscontracten bevatten geen prioriteitsvolgorde. Het valt te vrezen dat, zoals nu al het geval is in Nederland, private goederentreinen voorrang krijgen op het net met als gevolg vertragingen en ernstige storingen in het reizigersverkeer.

    Verder wordt het principe van de publiek-private samenwerking opgenomen in het beheerscontract met Infrabel, de infrastructuurbeheerder. De PPS, zowat het ei van Colombus van de paarse excellenties, is niets anders dan een sluipende privatisering. Vandaag lopen er reeds 3 PPS-projecten: de modernisering van de lijn 162, de Liefkenshoekspoortunnel en de nieuwe spooraansluiting naar de luchthaven van Zaventem. In het laatste geval staat de privé-investeerder niet alleen in voor meer dan de helft van de financiering van de aanleg van de infrastructuur die 508 miljoen euro kost, maar ook voor het onderhoud gedurende 35 jaar.

    Voor deze PPS heeft Infrabel 24 kandidaten geselecteerd waaronder de Australische financiële groep Macquarie die ook de luchthaven van Zaventem bezit. Infrabel zal gedurende 35 jaar aan de investeerder een jaarlijkse vergoeding van 9 miljoen euro betalen. Bovendien ontvangt de privéfirma 0,5% van alle tariefopbrengsten van het binnenlands reizigersvervoer en een toeslag van 3 tot 4 euro op elk ticket op deze lijn. Volgens SPa-minister Vande Lanotte wordt door deze constructie een deel van het risico afgewenteld op de privésector. In werkelijkheid betekent dit dat een groot deel van de winsten doorgesluisd wordt naar kapitaalgroepen, op een verbinding naar de nationale luchthaven zijn de opbrengsten immers gegarandeerd. Het onderhoud van de sporen wordt geprivatiseerd en de tarieven verhogen terwijl aan de NMBS op haar eigen lijnen geen tariefverhoging boven de gezondheidsindex wordt toegestaan.

    Deze privatisering zit niet alleen verscholen in de PPS-constructies. In feite bieden de beheerscontracten geen enkele garantie om uitbesteding van werk tegen te gaan. Die uitbesteding is nu al volop bezig. De directies onderzoeken de mogelijkheid om onderhoud van wagens, schoonmaakploegen, parkeerbewaking,… uit te besteden.
    De eenheid van statuut en sociale dialoog, die we verworven hebben bij de herstructurering wordt onderuit gehaald door de uitbesteding. Bij de onderaannemers zullen er slechtere arbeidsomstandigheden zijn wat druk zal zetten op onze verworvenheden. Ook de veiligheid komt in gevaar.

    Dure beloftes op de kap van het personeel

    In de beheerscontracten staan dure beloftes aan de reizigers, zonder dat daar de nodige financiële middelen tegenover staan. Om dit plan te realiseren, zal opnieuw zwaar bespaard worden op het personeel. Het plan ‘Move 2007’ van Karel Vinck ligt opnieuw op tafel. Zo circuleren er bij de dienst human resources plannen om het personeelsbestand tegen 2009 van 38.000 terug te brengen naar 35.000 of zelfs 33.000!

    Om het helemaal waanzinnig te maken eist de regering dat de NMBS-bedrijven tegen 2008 een financieel evenwicht moeten realiseren. Deze onmogelijke eis kan het begin betekenen van een Sabena-scenario voor de NMBS-holding. Vande Lanotte laat over de gevolgen voor het personeel geen twijfel bestaan: “Tegen 2008 moet de NMBS van haar schulden zijn verlost, ongeacht het aantal betrekkingen dat hiertoe dient te worden geschrapt.” De productiveit is op verschillende plaatsen al gestegen tot een alarmpeil. De 4/5 maatregel betekent in realiteit dat je het werk van 5 dagen nu in 4 dagen moet doen. Op verschillende plaatsen is er een gebrek aan personeel. Het verder afbouwen van het personeelsbestand is onwerkbaar en onaanvaardbaar. In plaats hiervan is er nood aan aanwervingen en opleidingen. Dat zou kunnen leiden tot een betere dienstverlening en een vermindering van de werkloosheid.

    Enkel verzet kan het tij keren

    Momenteel zijn er nog veel problemen op de werkvloer door de herstructurering. Het dossier B-cargo is nog altijd niet opgelost, ondertussen regent het P6-en. Het is duidelijk dat er geen enkele reden is om optimistisch te zijn over de toekomst van de nationale spoorwegen in België. De spoormannen en –vrouwen moeten niet rekenen op politieke steun uit de regering of het parlement. Wij moeten nu de strijd op de werkvloer aangaan en aan de alarmbel trekken voor het te laat is. De vakbonden hebben geen inspraak aan de onderhandelingstafel. Daarom moet er met deze staking een krachtig signaal gegeven worden. Het mag echter niet bij een eenmalige actie blijven.

    Het verzet tegen deze plannen moet georganiseerd worden. We moeten opkomen voor de verdediging van onze job en voor het behoud van de openbare diensten. De overwinning van de Witte Woede toont dat strijd kan lonen. De regering verliest jaarlijks 20 miljard euro door fiscale fraude. De maatschappelijke kost van files (infrastructuur, milieuvervuiling, verkeersongevallen, tijdsverlies,…) kost de regering 15 miljard euro per jaar. Dit geld zou moeten geïnvesteerd worden in de openbare diensten.

    Personeel en reizigers moeten samen vechten tegen dit beheerscontract en tegen de afbraak van onze openbare diensten

  • Staking bij TEC

    Sinds 29 april zijn er acties bij de TEC (de Waalse openbare busmaatschappij). Er vonden werkonderbrekingen plaats die volgden op de onderhandelingen voor het beheerscontract 2004-2009 en de loononderhandelingen. De SRWT (de Waalse vervoersmaatschappij) schat dat er 15.667 000 euro nodig is om de veiligheid en de “menselijke middelen” te garanderen voor de komende vijf jaar.

    Nochtans wil ze maar 500.000 euro hiervoor ter beschikking stellen! Ze wil een loonsverhoging toestaan van 6% over twee jaar, inflatie-index en baremieke verhogingen inbegrepen. Een verhoging van 1,1% voor de chauffeurs zou dit betekenen, waarvan je de belastingen moet aftrekken en de gestegen kost van het leven die niet in de index zit vervat (o.a. de energieprijzen). In realiteit gaat het dus om een reële loondaling. De chauffeurs eisen dan ook een verhoging van 3% bovenop de index en de baremieke verhogingen.

    Op 9 mei werd de staking in gemeenschappelijk vakbondsfront (CGSP-CCSP) gevolgd door bijna 100% van het personeel in de openbare sector. Langs de kant van de privé, als we de meer landelijke zones en Luxemburg even buiten beschouwing laten, werd de staking opgevolgd door 30 à 40% van de arbeiders. Op woensdag 11 mei blokkeerden meer dan 100 bussen de toegangswegen naar Jambes, waar de SRWT haar hoofdzetel heeft. Voor de eerste keer, en hoewel de vakbonden een stakingsaanzeg hadden gedaan voor woensdag 18 mei om hun leden in te dekken, organiseerde de TEC een lock out. De leiding vroeg aan de regionale centra om de toegang tot de bussen voor de chauffeurs te blokkeren.

    André Antoine, CDH-minister voor transport, kondigde aan dat de chauffeurs tussen de 1500 en 2200 euro verdienen. Deze cijfers gelden enkel in het geval van een groot aantal overuren per maand en wanneer je er de maaltijdcheques bijtelt, net als de eindejaarspremies en vakantiecheques. Volgens Charly Covaert, woordvoerder van de CCSP (ACV-strekking) situeert het gemiddelde salaris van een chauffeur zich tussen de 1200 en 1300 euro.
    Een argument dat tegen de arbeiders wordt gebruikt, is dat van het budget met “gesloten enveloppe”. Wanneer de vakbonden zich hierover wenden tot André Antoine, antwoordt die echter dat ze bij de SRWT moeten zijn… Hij voegt daar aan toe dat er geen sprake kan zijn van een verhoging van het budget, want dat zou “ten koste gaan van de non-profit en de openbare diensten”. Verdelen om te heersen!

    Hoewel de vakbonden het ordewoord lanceerden om niet te staken tijdens de onderhandelingen, barstten die toch spontaan los, bijvoorbeeld in Henegouwen. Gezien de vastberadenheid van de arbeiders is het niet uitgesloten dat de beweging zich uitbreidt. Zeker als de SRWT weigert om toegevingen te doen.

    De onvrede bij de TEC is een uitdrukking van het gebrek aan middelen voor het hele openbaar vervoer. Enkele voorbeelden: arbeiders van de Lijn in Vlaams Brabant voerden actie op 6 mei om te protesteren tegen het slechte onderhoud van de bussen; in de regio van Aalst en in Oost-Vlaanderen waren er acties om nieuwe engagamenten te eisen en betere werkomstandigheden; in Brussel staakte de MIVB gedurende 6 dagen tussen oktober en januari laatstleden;… Enkel een strijdbaar syndicalisme en een uitbreiding van de staking kan toegevingen afdwingen en het openbaar vervoer – dat onder vuur ligt van de neoliberale politiek – behouden.

  • MIVB. Frontale aanval op stakingsrecht

    Begin april valt er een anonieme brief in de brievenbus van LSP. De
    enveloppe bevat een ontwerpakkoord tussen de directie van de MIVB en de secretarissen van 3 vakbonden (ACOD, CCOD, ACLVB). Het document is niet recent (17 december 2004), maar 3 zaken trekken de aandacht: het is een ontwerpakkoord over ”de conflictregeling”, half december waren de leden van de ACOD in sociaal conflict. De arbeiders bij de MIVB vernamen niets over dit geheimgehouden ontwerpakkoord. LSP ging evenwel over tot het bekendmaken van de inhoud ervan met een pamflet (De Planchette) en de publicatie van een kopie van het akkoord
    op onze website.

    Het stakingsrecht onder voogdij geplaatst

    Dit akkoord plaatst het stakingsrecht en de syndicale autonomie onder
    voogdij. Het akkoord voorziet in de oprichting van een paritair
    verzoeningsbureau dat tussenkomt bij iedere stakingsaanzegging. Indien deze procedure niet gevolgd wordt, kan de werkgever het aantal kredieturen voor de syndicale werking beperken. Nochtans kan op een sociaal bemiddelaar beroep gedaan worden bij een sociaal conflict. Bovendien is het schandalig dat een nieuw orgaan zou kunnen beslissen over de syndicale werking, terwijl dit bepaald wordt in de nationale CAO nr. 5 (“het voorzien van de vereiste tijd en faciliteiten voor de vakbondsafvaardiging”).

    Om een stakingsaanzegging te kunnen indienen, is een bijeenkomst van het verzoeningsbureau noodzakelijk. De aanzegging moet aangetekend gericht worden aan de werkgever, maar dus ook aan het verzoeningsbureau.

    Het ontwerpakkoord stelt dat zodra één van de bepalingen niet wordt nageleefd, de staking als “wild” moet worden beschouwd. Hierdoor zouden de stakers niet vergoed worden vanuit de vakbonden en zouden de
    vakbonden moeten overgaan tot het oproepen van hun leden om “het werk
    onmiddellijk weer op te nemen”. Hierdoor zouden de vakbonden dus niet langer autonoom kunnen beslissen over het al dan niet erkennen van een staking (de procedure die moet worden nageleefd, is immers gedetailleerd genoeg om heel wat stakingen uit te sluiten). Tegelijk wordt met zo’n akkoord opgelegd dat de delegees in de praktijk handlangers van de patroon zouden worden die overgaan tot het breken van stakingen.

    Sancties tegen de delegees en de arbeiders
    Het ontwerp voorziet in sancties voor de delegees (vermindering van
    syndicale kredieturen) indien de procedures niet worden gerespecteerd.
    Artikel 12 verdient het in z’n geheel geciteerd te worden: “Elke
    stakingsdag, al dan niet erkend, maakt geen voorwerp uit van een loonbetaling, onder voorbehoud van andere sancties die de werkgever zou kunnen treffen, gaande tot afdanking”.

    Op een moment dat de hele syndicale beweging protesteert tegen de aanvallen op het stakingsrecht (onder meer door de gerechtelijke tussenkomsten op basis van eenzijdige verzoekschriften) zien we nu bij de MIVB dat er vakbondssecretarissen betrokken zijn bij de voorbereiding van een ontwerpakkoord waarin sancties opgelegd worden aan stakers, zelfs indien de staking erkend is, waarbij zelfs tot afdanking kan worden overgegaan! Als zoiets wordt aanvaard, hoeft de directie niet eens naar de rechtbank te stappen om stakingen aan te pakken. Ze kan dit rechtstreeks op basis van het akkoord en de daarin voorziene sancties! Hoe zal een arbeider die ontslagen werd omdat hij staakte een arbeidsrechtbank kunnen overtuigen dat het een onterecht ontslag was, als er in het bedrijf een akkoord bestaat waarin expliciet sancties zijn voorzien, waaronder de mogelijkheid van ontslag?

    Tijd voor een grote kuis
    In het verleden hebben we al geschreven dat de secretarissen van de CCOD en het ACLVB tijdens de 6 stakingsdagen bij de MIVB tussen oktober en januari de strijd openlijk hebben verraden met hun verzet tegen de stakingsacties. We hebben ook geschreven dat de ACOD-secretaris wellicht graag hetzelfde had gedaan, maar de woede van zijn basis niet kon trotseren en er bijgevolg voor koos de beweging te laten rotten.

    Dit standpunt wordt nu bevestigd. In volle stakingsperiode bedisselen de stakingsbrekers in het geheim een akkoord om toekomstige acties te verhinderen… Dit zegt veel over de nauwe band van de vakbondssecretarissen met de directie van de MIVB. Er moeten nog een aantal vragen worden opgeworpen: hoe zit het met het salaris van de vakbondssecretarissen? Zitten ze in de Raad van Bestuur en met hoeveel? Deze vragen handelen uiteindelijk over vakbondsdemocratie.
    Dit akkoord gaat verder dan de situatie bij de MIVB. Als het akkoord wordt getekend, zal het een precedent vormen. De vakbondssecretarissen zullen wel discreet blijven over de zaken die ze hebben aanvaard bij onderhandelingen, maar heel wat advocatenbureau’s van de patroons zullen in dit soort akkoorden inspiratie opdoen om het ook elders toe te passen.

    Een krachtig antwoord is noodzakelijk. We mogen het stakingsrecht dat verworven werd door harde strijd, niet verkopen. Interpelleer de betrokken vakbondssecretarissen om hen ter verantwoording te roepen!

  • MIVB. CAO 2005-2006: laat u niet rollen!

    Arbeiders van de MIVB. Zoals jullie ongetwijfeld uit kranten en TV-journaals konden vernemen, hebben zich in verschillende sectoren sociale conflicten afgespeeld (of moeten die zich nog afspelen) rond de hernieuwing van de CAO’s (voedingsindustrie, verzekeringen, non-profit,…). In Wallonië hebben de arbeiders van de TEC op 9 en 11 mei gestaakt. Waar staan we in de MIVB voor wat betreft de hernieuwing van de CAO voor 2005-’06? Welke valkuilen moeten vermeden worden?

    De patroons wilden een interprofessioneel akkoord en een loonnorm van 4,5%

    Eind 2004 hebben ABVV, ACV en ACLVB met het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO, een soort vakbond van de patroons) onderhandeld over een voorstel tot interprofessioneel akkoord voor 2005-’06.
    De patroons wilden dat voor de jaren 2005 en 2006 de stijging van de loonkost beperkt zou blijven tot 4,5%, index inbegrepen. Ze wilden dat de index – de aanpassing van de lonen aan de levensduurte – zou inbegrepen zijn in de “loonsverhogingen”.

    Een voorbeeld. Volgens de Nationale Bank stond de index in 2002 op 1,6%, in 2003 op 1,5% en in 2004 op 1,9%. Voor de drie laatste jaren stond de index dus gemiddeld op 1,7% per jaar. Indien de economische situatie dezelfde blijft (wat helemaal niet het geval is, het ziet er naar uit dat die slechter wordt), betekent dat 3,4% op twee jaar (1,7% in 2005 en 1,7% in 2006). Met een loonnorm van 4,5% zou er in dat geval slechts 1,1% (4,5% – 3,4% index = 1,1%) overblijven.
    En opgepast! Die loonsverhoging van 1,1% op twee jaar is bruto. De sociale bijdragen en de belastingen moeten er nog vanaf om aan het nettoloon te komen. Anders gezegd: het VBO stelt apenootjes voor als loonsverhoging!

    Geen interprofessioneel akkoord = geen loonnorm

    Het ABVV heeft uiteindelijk dit slechte voorstel tot interprofessioneel akkoord verworpen en geen enkele vakbond heeft het ondertekend. Gezien er geen akkoord was, heeft de regering vervolgens beslist het op te leggen.

    De 4,5% is echter slechts een indicatieve norm. In het voorstel tot interprofessioneel akkoord tussen vakbonden en VBO zou de loonnorm van 4,5% ook dat indicatieve karakter gehad hebben. Maar indien de vakbonden het akkoord ondertekend hadden, zouden ze hun woord gegeven hebben niet meer dan 4,5% (index inbegrepen) te eisen. Gezien ze niets getekend hebben, hebben de vakbonden zich nergens toe verbonden. Of anders gezegd: er is geen verplichte loonnorm.

    Gezondheidsindex = nepindex

    We mogen niet vergeten dat de loonindexering geen loonsverhoging is: het is de aanpassing van de lonen aan de kost van het leven, of beter: dat zou het moeten zijn. Sinds enkele jaren immers wordt de index vervalst. De index heet nu “gezondheidsindex”. Alcohol, tabac en petroleumproducten zijn niet meer inbegrepen. De prijzen ervoor stijgen echter fors en tellen niet langer mee in de aanpassing van lonen en pensioenen aan levensduurte.

    Huisstookolie, benzine: de prijzen swingen de pan uit.

    Volgens de krant La Libre Belgique (14 april 2005) is de prijs van brandstof vermenigvuldigd met zes op 35 jaar tijd! Twee jaar geleden kostte een liter super-benzine 1,01 euro, vandaag 1,29 euro. Of een prijsverhoging van 28 eurocent per liter (11 oude Belgische frank meer!). We voelen het meteen als we bij een tankstation zijn gestopt. Wat moet men doen als men ver van zijn werk woont, of ‘s ochtends vroeg begint en daarom een eigen auto nodig heeft om op tijd te komen?
    De huisstookolie kostte in mei 2003 0,28 euro per liter. Vandaag is dat 0,50 euro: bijna een verdubbeling! Hoe moeten de gezinnen het rooien om hun woning te verwarmen als de prijs van de huisstookolie niet inbegrepen is in de index?

    Het antwoord is eenvoudig: in beide gevallen moet er een fikse loonsverhoging komen. Een deel om de achterstand in te halen die we hebben opgelopen door die vervalste index.

    Wonen is Brussel is onbetaalbaar geworden

    In een dossier van Le Soir (23 februari 2205) over de woningprijzen in Brussel kunnen we lezen dat er een enorme wanverhouding is tussen de stijging van de inkomens en de stijging van de huurprijzen. Van 1998 tot 2003 is de prijs van woningen in Brussel gestegen met 59%, die van appartementen met 56%. Uiteraard rekenen de huiseigenaars de prijsstijging door in hun huurprijzen.

    Vandaag moet het gemiddelde huisgezin in Brussel 30% van zijn budget aan wonen besteden. Voor de armsten (werklozen, leefloners, bruggepensioneerden, kleine pensioentjes,…) loopt dat al snel op tot 60% van het inkomen!

    Het schandaligste is echter dat men er in de gezondheidsindex vanuit gaat dat de prijs voor wonen slechts 5,5% van het huishoudbudget beslaat! Met andere woorden: als de huurprijzen stijgen, wordt dat nauwelijks in de gezondheidsindex ingerekend.

    Ook daar moet een stevige loonsverhoging komen om in te halen wat verloren is geraakt!

    Het personeel verenigen rond het eisenplatform

    Bij de MIVB vond de voorstelling van het eisenplatform voor de paritaire commissie plaats op 18 april. Dit eisenplatform bevat meer dan twaalf punten.

    Een eerste opmerking: in het algemeen moet men vermijden teveel verschillende punten te hebben, waarop de baas kan zeggen: “ik kan niet alles doen!”… om dan die punten uit het eisenplatform over te nemen die hem goed uitkomen. Er moet een orde van belangrijkheid worden ingesteld binnen de eisen. Daarbij moeten die eisen die het volledige personeel ten goede komen prioriteit krijgen om het personeel te verenigen zodat, indien nodig, overgegaan kan worden tot gezamenlijke actie.

    Wij denken dat het punt dat alle arbeiders in de eerste plaats interesseert de lonen is.

    De lonen optrekken en de achterstand inlopen

    Het eisenplatform zegt: “een belangrijke loonsverhoging”. Juist, maar wat is “belangrijk”? 4,5%, index inbegrepen? Als het dat is, moeten we weigeren, want we zien niet in waarom in een arbeidsovereenkomst datgene moet aanvaard worden dat in het interprofessionele akkoord is verworpen.

    Volgens ons, indien men de index inrekent in de onderhandelingen, moet er minstens een loonsverhoging met twee cijfers (minimum 10%) komen als we een reële verhoging van de koopkracht willen behalen en als we een deel van de door de gezondheidsindex verloren koopkracht willen terugwinnen.

    Handen af van het brugpensioen!

    Sinds maanden voeren de patroons een mediacampagne om ons ervan te overtuigen langer te werken. Ze zouden met name de brugpensioenen willen afschaffen.

    Stop! Als men gedurende jaren ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds heeft gewerkt, weekends en feestdagen, heeft men het recht om vroeger te vertrekken. Ook al omdat een bruggepensioneerde een job laat aan een jongere.

    Behoud van het brugpensioen, maar niet onder gelijk welke voorwaarde. Na een leven van werken zou men zich niet in de situatie mogen bevinden dat men de buikriem moet aantrekken. Brugpensioen op 75% voor het volledige personeel, zelfs voor wie geen 25 jaar anciënniteit heeft opgebouwd omdat hij/zij voor de MIVB elders werkten.

    Laat je niet pakken zoals de vorige keer!

    Iedereen herinnert zich nog dat jullie in de vorige arbeidsovereenkomst uiteindelijk een privé-verzekering voor de gezondheidskosten werd opgelegd. Laat jullie niet pakken zoals toen!
    Bovendien zijn bepaalde punten van de vorige overeenkomst nog niet gefinaliseerd: maaltijdcheques, reconversie, regeling van conflicten.

    Vakbondsdemocratie

    Wie beslist wat aanvaard en wat verworpen moet worden? Het is niet aan de vakbondsverantwoordelijken die discreet onderhandelen. De vakbondsverantwoordelijken zijn niet meer dan jullie vertegenwoordigers.

    Daarom moeten jullie niet enkel eisen om correct geïnformeerd te worden over de eisen en de evolutie van de onderhandelingen. Er moet vakbondsdemocratie zijn, die werkt met algemene personeelsvergaderingen in iedere depot.

    NEEN aan de verdeling

    Pas op jullie tellen want er zijn niet weinig truuks om jullie te bedotten. Aanvaard niet dat de vakbonden een onderlinge concurrentiestrijd voeren. Of jullie nu Rood, Groen of Blauw zijn, de lonen en de arbeidsomstandigheden zijn allen dezelfde. Om eisen af te dwingen is ARBEIDERSEENHEID nodig. Laat jullie niet verdelen door pietluttige vooronderstellingen die enkel dienen om jullie weerstand af te zwakken!

    Opgelet voor de zomermaanden!

    De onderhandelingen beginnen laat. Pas op dat de directie de zaken niet laat aanslepen. Dan zouden we ons in de zomer bevinden, wanneer een slechte overeenkomst erdoor gejaagd wordt op een niet-representatieve vergadering! Het is een procedure waartoe reeds veel patroons hun toevlucht hebben genomen om in alle stilte een slechte overeenkomst op te leggen.

    Als de onderhandelingen aanslepen tot in de zomer, is het beter september af te wachten om na algemene personeelsvergaderingen in alle depots te beslissen.

    Kan er gehoopt worden dat de secretarissen (die overigens De Planchette met de grootste aandacht lezen) de vakbondsdemocratie zullen respecteren en massale personeelsvergaderingen zullen organiseren in alle depots buiten de zomer? De toekomst zal het ons zeggen. Maar het is aan jullie om jullie delegees zachtjes dooreen te schudden om dergelijke personeelsvergadering af te dwingen en de vakbondsdemocratie te laten spelen.

    De LSP en de collectieve arbeidsovereenkomsten

    De Linkse Socialistische Partij (LSP/MAS) staat voor sterke, democratische vakbonden die volledig onafhankelijk zijn van het patronaat en de staat. – EENHEID: neen aan de sectaire kapelletjesgevechten! De arbeiders hebben nood aan eenheid. – VAKBONDSDEMOCRATIE: in een bedrijf beslist de directie. In een vakbond moet het omgekeerde gelden: de basis beslist en de secretarissen voeren uit wat de basis beslist. De vakbondssecretarissen en de delegees moeten in dienst van de arbeiders staan. – ALGEMENE PERSONEELSVERGADERINGEN IN DE DEPOTS: de wet staat het organiseren van personeelsvergaderingen op het werk toe gedurende de werkuren (betaald)! De hernieuwing van de arbeidsovereenkomst is een uitstekende gelegenheid om dergelijke vergaderingen te organiseren. Ten eerste omdat iedereen zo op de hoogte is van wat besproken wordt en om vervolgens te BESLISSEN: aanvaarden, weigeren en/of tot actie overgaan.. – SOCIALE VREDE: lees goed wat op de laatste lijnen van de overeenkomst staat. De patroons zetten vaak een clausule van sociale vrede in de overeenkomst, waarin de vakbonden zich engageren gedurende 2 jaar niet te staken. We moeten hierover twee zaken duidelijk maken: 1. deze clausule geldt enkel voor de punten van de overeenkomst zelf (voor andere motieven kan worden gestaakt) 2. erin moeten de woorden “behoudens onvoorziene omstandigheden” voorzien worden (het zou bijvoorbeeld kunnen gebeuren dat, indien de oorlog in Irak zich nog verergert, de prijs voor benzine tot hoger dan 2,50 euro/liter stijgt).