De afgelopen dagen had de militante strijd van het metropersoneel in Athene een enorme impact op de Griekse samenleving. Het dreigt de situatie om te keren met een nieuwe opleving van militante strijd tegen de neerwaartse spiraal van de besparingspolitiek van de trojka. De arbeiders gingen acht dagen op rij in staking tegen de aanvallen op hun lonen (25% inlevering bovenop de eerdere 35% tot 40% die al werd ingeleverd). De autoriteiten reageerden met brutaal geweld tegen het stakende metropersoneel.
De afgelopen weken was er relatief weinig strijd in vergelijking met de hoogtepunten in 2012 en 2011. Toen waren er diverse algemene stakingen en andere vastberaden militante strijdbewegingen. Uit angst voor een terugkeer van dergelijke bewegingen, besloot de regering om de metrostaking met brutaal geweld te breken. Zo wil het establishment een van de meer militante lagen van de Griekse arbeidersbeweging een slag toebrengen.
De regering greep terug naar antistakingswetten uit het tijdperk van de militaire dictatuur om de staking van het metropersoneel illegaal te verklaren en hen te ‘verplichten’ om het werk te hervatten. Het personeel weigerde dit en vrijdagochtend voerde de oproerpolitie een aanval uit op de bezetting van het centrale depot van Athene.
De poging van de regering om een precedent te scheppen, zou wel eens in haar gezicht kunnen ontploffen. Enkele uren later lag het volledige openbare vervoer in Athene plat. Ook de bonden van bus- en treinpersoneel sloot zich bij het metropersoneel aan. In de namiddag was er een grote protestbijeenkomst. Honderdduizenden Griekse arbeiders kijken uit naar het metropersoneel en de poging om deze staking de kop in te drukken. Het kan een beginpunt vormen voor een nieuwe golf van militant verzet tegen het besparingsbeleid.
Xekinima, de Griekse zusterorganisatie van LSP, komt actief tussen in het protest. Hieronder het pamflet dat vrijdag werd verspreid en een uittreksel uit een verslag van een belangrijke vergadering van buspersoneel.
Politie wil staking breken. Metropersoneel toont weg vooruit aan.
Brutale repressie! Dat is het antwoord van de Griekse regering op de strijd van het metropersoneel in Athene. De oproerpolitie werd ingezet tegen het stakende personeel. Alsof het om een belangrijke terreuraanslag ging, werden meteen acht teams ingezet. Alle grote wegen naar de bezette depot werden afgezet. De deuren van het gebouw werden ingetrapt en het gebouw werd bezet.
Waarom reageert de regering zo gewelddadig op het metropersoneel? Dat is omdat deze arbeiders het aandurfden om een staking van onbepaalde duur aan te gaan om hun lonen en collectieve akkoorden te verdedigen.
Ze weigerden om het pad van de belangrijkste vakbondsfederaties GSEE en ADEDY [de federaties van de private en publieke sectoren] te volgen. Tegen de aanvallen en de besparingen riepen de leiders van die federaties op tot verschillende werkonderbrekingen en 24-urenstakingen om stoom af te laten, maar niet om een militante strijd tegen de harde besparingen te organiseren.
De strijd van het metropersoneel biedt een ander voorbeeld, dat van de massastrijd. Daarmee geven ze aan dat niet alles verloren is. Het is die hoop die de regering meteen de kop wil indrukken. En dus wordt de metrostaking als een ‘bedreiging’ voor de ‘nationale veiligheid’ gezien.
De regering beweert dat “personeel van het stedelijk transport inspanningen moet leveren”. Alsof de arbeiders in deze sector de afgelopen jaren nog niet betaald hebben voor de besparingsmaatregelen. Sinds de eerste besparingsoperaties zijn de lonen van het metropersoneel met 35% tot 40% gedaald. De nieuwste voorstellen zullen leiden tot een inlevering tot 25%. Het personeel hield een algemene vergadering op 24 januari waar ze beslisten om tot opeenvolgende 24-urenstakingen over te gaan en het centrale depot te bezetten.
De stakingsactie moet verder ontwikkeld en uitgebreid worden. De arbeidersbeweging moet beslist reageren op de poging van de regering om in militaire stijl een staking te breken. We moeten het stakingsrecht verdedigen nu de regering dit in de praktijk probeert af te schaffen.
Er is op alle werkplaatsen solidariteit nodig met het metropersoneel. De beste solidariteit bestaat uit het uitbreiden van de staking. Tegenover deze aanval moeten de vakbondsfederaties overgaan tot herhaalde stakingsacties tot de regering de aanval staakt of ten val komt.
De leidingen van GSEE en ADEDY lijken niet bereid om de confrontatie met de regering aan te gaan. De vakbonden die de heerschappij van de bureaucraten niet aanvaarden, moeten hun verantwoordelijkheid nemen en de strijd aangaan. Vakbonden zoals die van de elektriciteitswerkers, het scheepspersoneel, de oliebranderijen, gezondheidspersoneel en anderen die onder vuur liggen, moeten in het verweer gaan. Ze moeten nu de strijd aanvatten. Tegen zo’n machtige kracht kan de oproerpolitie niets beginnen. Samen hebben we een enorme macht.
Voor stakingen in verschillende sectoren in de aanloop naar een algemene nationale staking.
Uittreksel uit een verslag van een bijeenkomst van buspersoneel
In een van de grootste en woedendste personeelsvergaderingen van buspersoneel werd beslist om opeenvolgende 24-urenstakingen te houden tot volgende dinsdag. Dan is er een nieuwe personeelsvergadering om over verder protest te beslissen.
De druppel die de emmer deed overlopen, was de repressie van de regering tegen het metropersoneel. Aanvankelijk stelden de leiders slechts één 24-urenstaking volgende week donderdag voor. Dat leidde tot woede van onderuit en er kwam een militante strategie uit de vergadering als gevolg van de druk van onderuit en de meer militante lagen binnen de vakbond.
En dus besliste de vakbond om opeenvolgende 24-urenstakingen te houden, de depots onmiddellijk plat te leggen en te bezetten. Er werden piketten gezet aan alle depots. En er kwam een betoging en een oproep voor een solidariteitsmeeting met het personeel van de metro.
De personeelsvergadering weigerde om de vakbondsleiding het recht te geven om beslissingen te nemen, enkel de personeelsvergadering kan over volgende stappen beslissen.
Een breed links front, Anexartiti Paremvasi, waarin leden van Xekinima actief zijn, speelde een actieve rol in de discussies met verschillende verklaringen waarin de ernst van de aanval werd uitgelegd. Er werd campagne gevoerd om een personeelsvergadering te houden zodat de basis kon beslissen. De leiding deed er alles aan om dat te vermijden, maar dat is dus niet gelukt.
De strijdbare Britse transportbond RMT (Rail, Maritime and Transport union) is ook in 2012 verder gegroeid. De bond kende een netto aangroei van 1.456 leden waardoor er nu 77.549 leden zijn. Het ledenaantal steeg de afgelopen tien jaar fors. Bij het aantreden van de strijdbare algemeen-secretaris Bob Crow in 2002 waren er 59.277 leden. Nu is dat bijna een derde meer. Bob Crow hierover: “Deze groei van het ledenaantal is een beloning voor de strijdbare en actieve benadering van de vakbond en de energie en vastberadenheid van de leden, activisten, verantwoordelijken en personeelsleden die de organisatie dag in dag uit opbouwen. De RMT heeft met loonsverhogingen zoals de recente 3,5% bij Network Rail aangetoond dat strijdbaar syndicalisme de beste verdediging van de werkende bevolking vormt om de harde aanvallen in naam van het besparingsbeleid te stoppen.”
